Never miss a good chance to shut up

to sink one's teeth into...

2012-01-28T11:20:00.003Z

Ég stend í ströngu þessa dagana. Leiðréttingar á lokahandriti, semjingur (yes. that is a word) á styrkbeiðnum, almennir vinnudagar og ófærð og síðast en ekki síst er ég að taka tennur. Endajaxla, nánar tiltekið. Ólíkt því sem margur hefði haldið er hið síðastnefnda hvorki skemmtilegt né þægilegt. Það sem særir sál mína þó enn meir er að hér er litið á mig sem einhvern gapandi fávita, einfaldlega vegna þess að það er ekki nú þegar búið að rykkja áðurnefndum endajöxlum úr mér. Afsakið mig, en þeir eru bara að koma upp úr gómnum á mér í þessum skrifuðu. Eigum við ekki að leyfa þeim að líta dagsins ljós áður en farið er að plotta hvernig á að murka úr þeim lífið og fjarlægja? Í ljósi þessarar óvægnu umræðu ber að hafa í huga að ég er svo gott sem nýflutt frá landi þar sem ég hafðist við í fjögur ár og tannhirða er síður en svo í hávegum höfð. Þannig að gefið mér frí. Og ég ætla ekki að láta taka endajaxlana úr mér af því bara nema að á því sé brýn nauðsyn. They're there for a reason treason. Og þá skuluð þig gera grín að mér, þið endajaxlalausi almúgalýður, þegar ég er svona hundrað sinnum fljótari að tyggja og borða með alla þessa aukajaxla. Omma nomma nomm.

Drakk svo mikið kaffi um daginn að ég varð pínu hrædd. Fékk svona einhverskonar flökt yfrum mig og sjóndepru þannig að ég drakk smá vatn og þá leið mér betur. Og svo er ég farin að fara í sund reglulega og jájá. Mér hefur verið líkt við Röggu Run þar sem ég tæti mig fleiri ferðir fram og til baka í Sundhöllinni, tek fram úr fólki og sparka óvart í lærið á því á meðan (bringusund). Næri svo sál mína við andlega íhugun í gufunni þangað til gaurinn í Speedo-skýlunni og töflunum kemur inn og byrjar að dæsa. Þá fer ég yfirleitt. Lenti svo með um það bil 15 Frökkum í heita pottinum eitt kvöldið. Það var ánægjulegt. "Ça Va? Ça Va. Ça Va? Ça Va."

Er komin með ógeð af síld, nokkuð sem ég held að einn eða tveir hafi séð fyrir. Það er auman en svona gengur þetta víst. Ég veit ekki hvort ég á eftir að geta borðað síld einhvern tíman aftur. Núna er ég að leita að einhverju öðru til að fylla upp í skarðið. Einhver stakk upp á ávöxtum. Ég stakk upp á að viðkomandi myndi þegja. Tillögur eru væntanlega vel þegnar þar sem þetta er orðið bagalegt ástand og ég fer að detta í að borða eitthvað sem kallast fjölbreytt fæða. Áður en þið farið þó að brjóta heilann um of vil ég benda á að ég er ekki hrifin af kapers og finnst nýru ekki sérlega góð. Aukreitis borða ég helst ekki kóríander, enda er hann urt Djöfulsins og einungis til þess fallinn að festast í tönnunum á fólki. Annars bara góð.

Stop Me If You Think You've Heard This One Before by The Smiths on Grooveshark

Og bles.

Herring earrings?

2012-01-15T00:11:00.007Z

En það bar til um þessar mundir að undirrituð ákvað að tækla íslenska matarmenningu á ný, head first, eftir að hafa eytt of löngum tíma með hveitibrauði, dúbíus pulsum og Irn Bru í landi Skota. Eftir að hafa unnið á Gestgjafanum og oltið í gegnum jólin finn ég mig hins vegar ennþá knúna til þess að borða síld...um það bil einu sinni á dag. Blíði Jesúm, þetta er ekki hægt. Og allar þessar varíasjónir sem hægt er að velja um: maríneruð, hátíðar, koníaks, með mæjonessu, með karrýmæjonessu. Við þessu er aðeins eitt að segja: Omma nomma nomm! Það hefur því viljað brenna við að húsmóðirin á Lighthouse Lane borðar síld í kvöldmat allavega 8 sinnum í viku (stundum er tvíréttað. Síldarsalat í forrétt og svo...síld). Annaðhvort geri ég fínt og sýð egg og set hana ofan á brauð og svona eða að ég sest bara upp á eldhúsborð og hlusta á Pearl Jam og borða hana beint upp úr krukkunni með gappli.

Hins vegar lenti ég í hremmingum einn eftirmiðdaginn (ekki fara, þessi saga er um síld) sem ég mun nú segja ykkur frá í löngu máli. Ég var orðin uppiskroppa með silfur hafsins og keypti mér þess vegna eina krukku úti í Krambúð. Hljóp við fót á leið heim af æsingi og lagði meira að segja á borð (lesist:setti púða upp á eldhúsborð svo það væri þægilegra að sitja á því á meðan ég borðaði títtnefnda síld upp úr krukkunni).

Ég man ég var að hlusta á Daughter. Söng með og skók mjöðm. Var í góðu skapi. Þegar kom að því að opna krukkuna dró hins vegar til tíðinda. Ég gat það ekki. Ég reyndi og reyndi og reyndi. Ég fór í gúmmíhanska og reyndi. Tróð hníf til að hleypa lofti á milli, skellti henni á lokið, reyndi með bæði vinstri og hægri hönd þangað til hægri úlnliður sagði “klik” og ég meiddi mig smá. Reyndi aftur. Ekkert. Almenn bugun var í seilingarfjarlægð þegar hér var komið við sögu og ég auk þess orðin sársvöng. Ég ákvað að fá mér eitthvað smá að borða fyrir næstu átakalotu við krukkuna. En mig langaði ekki í neitt annað. Mig langaði bara í síld. Mér er laust tárið að eðlisfari svo það var stutt í að ég færi að góla á þessum tímapunkti. Sem síðasta úrræði lufsaðist ég upp á efri hæðina og bankaði. Sagði ekki neitt þegar húsráðandi kom til dyra. Gat ekkert sagt. Rétti honum bara krukkuna og hristi hausinn á meðan ég beit í neðri vörina til að bresta ekki í grát. Hann kinkaði kolli. Skildi mig. Og opnaði helvítis krukkuna með einu handtaki. Rétti mér hana og brosti til mín eins og ég væri aumingi. Sem ég og er, væntanlega. “Ég var samt búin að losa það...,” benti ég á mér til varnar. Hann kinkaði kolli. Auðvitað var ég búin að losa það.
Ég held ég hafi farið langt með krukkuna þetta kvöld. Allavega var ég svo södd að mér var skapi næst að bera á mig Bumbu Galdur frá Villimey þegar ég hafði lokið mér af. Clupea harengus, I salute you.

Og bles.
Daughter by Pearl Jam on Grooveshark

Uppgjör & endalok - anno 2011

2011-12-31T15:19:00.003Z

Í gærkvöldi sátum við nokkrar og gáfum árinu 2011 persónulega einkunn. Eftir að hafa talað um hvað árið var fljótt að líða, hvað hvert ár er alltaf fljótara að líða en árið á undan og að fyrr en varir verðum við farnar að girða brjóstin á okkur ofan í dökkhúðlitaðar sokkabuxurnar, komumst við að þeirri niðurstöðu að 2011 var í það heila nokkuð ánægjulegt.

Vissulega skiptust á skin og skúrir í lífi Jones. Ég hef bæði tekið að mér að vera ljónlukkuleg og snasí en Jesús Lúísa, líka gólað svo mikið og lengi að ég fékk slátt í gagnaugun og leit út eins og föðurlaust kríp.

Árið var tíðindalaust með öllu þar til í apríl. Laugardagurinn 23. apríl 2011 var dagurinn sem mér tókst að fá lítið taugaáfall og fékk ógeð á...ehm öllu. Á komandi mánuðum byrjaði eitt og annað að breytast og rúlla. Seldi fyrirtækið mitt, hætti í vinnunni minni (án þess að vera komin með aðra. Vel gert, Jones. Já, þakka þér fyrir),í kjölfarið fylgdu fjórir mánuðir af atvinnuleysi sem fékk mig nánast til að taka allan þennan nýtilkomna frítíma minn og hanna og smíða eigin gasklefa og gasa sjálfa mig til dauðs. Mitt í mókinu kom ég heim og leit elskulegar tvíburasysturdætur mínar augum í fyrsta sinn. Að sjá þær tosaði mig svolítið niður á jörðina og fékk mig til að hugsa um og þakka fyrir það sem virkilega skiptir máli. Brynja og Hervör eru núna fimm mánaða gamlar, með bústnar kinnar og besta skapið, heilbrigðar og huggulegar.

Fjögurra ára sambandi lauk, ég flutti aftur heim til Íslands og setti í blaðamennskugírinn á nýjan leik. Fann mér lítil, snotur húsakynni í miðborginni, fékk útgáfusamning, drakk svo mikið kaffi að mér lá ítrekað fyrir yfirliði og magasári og stóð mig ósjaldan að því að dæsa yfir því hvað ég er ánægð með að hafa flutt heim. Íslenskur vetur gerir hins vegar lítið fyrir útlit mitt og ég er búin að ganga um í marga mánuði með varaþurrk sem myndi gera Roald Amundsen á heimleið skömm til. Er það miður.

Eftir að hafa tekið Völvuna og skallað hana hef ég komist að þeirri niðurstöðu að árið 2012 verður prima í alla staði. Ég hef ekki hug á að vera með einhver innantóm nýársloforð en hins vegar ætla ég að reyna að vera örlítið minni Ólifnaðar-Hans á nýju ári. Ekki misskilja mig, ég er ekki að fara að stunda líkamsrækt. Hins vegar mun ég reyni að borða fjölbreyttari skyndibita og helst fyrir klukkan hálfellefu á kvöldin. Helst. Annars er það Bosnía í apríl, útgáfa í maí og þrítug í ágúst. Ekki væri úr vegi að fara í eins og einn sleik einhvern tíman á þessu tímabili, ef vilji er fyrir hendi.

Gleðilegt ár og takk fyrir gams. It's been a pleasure.

Og bles.
All My Love by Led Zeppelin on Grooveshark

I have come here to chew bubblegum...

2011-10-05T14:56:00.005Z

Eftir að hafa liðið í marga mánuði eins og lífið væri ítrekað að ropa framan í mig og blása, virðast hlutirnir nú vera á réttri leið. Ég leigi núna litla (mjög litla) íbúð í miðjum Reykjavíkursollinum og tilkynni með stolti að ég bý loksins í íbúð með klósetti sem hlýtur Trúðaverðlaunin 2011. Myndir síðar. Mig hefur lengi langað til þess að verða svona lattelepjandi miðbæjarmús í furðulegum sokkabuxum og er þetta því hið prýðilegasta fyrirkomulag. Hins vegar stend ég mig að því að fá víðáttubrjálæði í 48 fermetra íbúð bróður míns þegar ég kem í heimsókn og hleyp um með miklum gleðilátum þangað til ég dúndra á vegg og meiði mig. En ég trúi ekki öðru en að það eldist af mér.

Ég er voðalega glöð að vera komin heim. Eins erfið ákvörðun og það var, þá er nokkuð ljóst að hún var rétt. Ekkert hérna fer í taugarnar á mér enn sem komið er sem er ágætis tilbreyting frá því að vera farin að íhuga að ganga með Stanley hníf og skera smá í alla feitu Skotana sem menguðu útsýni mitt og huga með illri tannhirðu sinni og almennu metnaðarleysi.

Ég hef eftir fremsta megni reynt að slá í takt við íslenska þjóðarsál en þó hefur eitt og annað óhjákvæmilega farið framhjá mér. Ég var til dæmis æst í að stoppa í Eden á leiðinni til Selfoss síðustu helgi. Hvað áttu við með að það sé ekki hægt?! Stoppaðu þar segi ég! Þannig að ef ég virka vitlaus næsta misserið eða svo þá er það ekki af því að ég sé vitlaus per se heldur af því að ég er búin að vera of upptekin við að vita hvaða Big Brother þátttakandi er búinn að sofa hjá stjúpbróður sínum mörgum sinnum. Og fleira svoleiðis.

Gott mál. Þetta er allt að koma.

Og bles.

My name is Eartha Kitt and I want to use your toilet.

2011-09-28T15:18:00.005Z

En það bar til um þessar mundir að ég ákvað að segja skilið við Skotland og flutti aftur til Íslands fyrir rétt rúmri viku síðan. Nú bjóst ég kannski ekki beint við að allt myndi taka kipp til hins betra um leið og flugfreyjur Icelandair (sem by the way eru allar orðnar soldið gamlar, yes?) buðu mig velkomna heim. Hins vegar hef ég nýtt þetta ófremdarástand, sem vonandi er þó á undanhaldi, til ýmissa uppbyggilegra hluta eins og til dæmis að læra að spila ABBA lög á píanó og að fá straum af erlendum millistykkjunum sem ég þarf á skeyta á öll raftækin mín sem ég tók með frá skoska.

Það er svona nokkurs konar háflóðið í ólgusjó félagslífs míns þessa dagana, þ.e.a.s. að fá rafstraum í svæsnari kantinum, ef frá er talið eitt „Ég-man-ekki-hvað-ég-heiti-og-hvaðan-koma-allir-þessir-marblettir-á-úlnliðnum-á-mér-haha“-fyllerí. Ég fer ennþá pínu í keng út af því en þetta kemur nú ekki oft fyrir. Guð refsaði mér hins vegar grimmilega daginn eftir þar sem ég var svo heilsulaus að mig langaði að fletta af mér höfuðleðrinu og fara að grenja og foreldrar mínir ákváðu að það væri tilvalið að allir myndu demba sér í kartöflugarðinn og hespa honum af. Fimm tímar á hnjánum að tína kartöflur og reyna að vera upplitsdjörf eftir fremsta megni, milli þess sem ég þurfti að finna út hvaða leið væri styst, ef svo skyldi fara að ég þyrfti að selja upp einhversstaðar úti í skurði án þess að foreldrar mínir elskulegir sæju til.

Refresh-a tölvupóstinn minn með álíka miklu offorsi eins og þegar ég beið eftir því að Valgeir Guðjónsson myndi samþykkja vinarbeiðnina mína á Facebook. (Það notabene gerðist aldrei). Ég tók kipp þegar ég sá að það var einn nýr póstur en við nánari athugun var þar ekki verið að bjóða mér íbúð, vinnu og vikulanga dvöl mér að kostnaðarlausu á hressingarheimili fyrir taugaveiklaða, heldur var um að ræða Ljósmynd Vikunnar frá Ljósmyndasafni Reykjavíkur. „Ungt par í faðmlögum við Lækjargötu, ágúst 1989“.

Drepið mig þrisvar.

Ef einhver veit um íbúð/herbergi/sokkaskúffu sem ég væri tilvalin í og gæti þar með gefið bróður mínum elskulegum lebensraum á nýjan leik, endilega látið mig vita. Endilega.

Og bles.

Stungið af

2011-09-24T14:25:00.003Z

Síðasti Juniper Green göngutúrinn var farinn fyrir 11 dögum síðan. Haustið komið. Hlutirnir búnir að breytast.
*Insert væminn og illa stafsettur Bubba Morthens status hér*

Og bles.

"When everything is easy one quickly gets stupid" - M. Gorky

2011-09-07T20:44:00.003Z

Í dag var rigning í Edinborg. Reyndar rignir nokkuð oft í Edinborg sem stafar af því að hér er svokallað Monsoon tímabil 360 daga á ári. Rigning hefur mér aldrei þótt skemmtileg. Það er alveg sama hvar maður er, rigningu tekst alltaf að láta alla staði líta ömurlega út. Þó keyrði um þverbak í dag þegar ég náði að skjóta mér inn í matarbúð að kaupa skinkuböku á niðursettu verði og 2in1 sjampó (these are hard times). En af því að það eitt og sér var ekki nógu ömurlegt þá var þetta
spilað inni í búðinni á meðan ég beið í röðinni. Dæs. Til að tylla kirsuberinu á toppinn lá mér drukknun á heimleiðinni, slíkur og þvílíkur var vatnselgurinn. Skemmtilegt.

Annars vaknaði ég með beljandi höfuðverk af gini frá því í gærkvöldi. Í morgun vantaði mig faðmlag og franskar en því var ekki fyrir að fara svo ég fór bara í sund í veikri von um að rekast kannski utan í einhvern. Du-jók. Ég myndi frekar baða mig í uppvaskinu hjá Blóðbankanum heldur en að fara í sund í Skotlandi.

Þessi vika er nú þegar búin að gefa af sér tvö “nei”. Annað nei-ið var mér svosem næstum því sama um. Hitt ekki. Eiginlega er ég pínu í kremju útaf því, hence gin í gær. Ég reyni að hressa mig við með því að borða Fizz Wizz og hafa gaman af því þegar það skoppar um og smellur í munninum á manni. En það segir sér sjálft að slíkt verður frekar steikt eftir fjóra poka af þessu drasli.

Suma daga finnst mér ég geta allt. Þá kæmi mér ekki á óvart ef ég yrði kannski forseti einhvern daginn og ég ætti að geta sansað eitt og annað til þess að næla mér í ein Nóbelsverðlaunum eða svo. Nóbelsverðlaun fyrir hvað er svo aftur aukaatriði, ég get nefnilega allt sjáiði til. Aðra daga get ég ekki neitt og er nokkuð viss um að það sem á fyrir mér að liggja það sem eftir er ævinnar sé að dorma uppi í sófa og verða fitustykki, borða majónes beint upp úr dollunni og lesa valin verk eftir Maxim Gorky upphátt þannig að það langar engan til að tala við mig.

Skemmtilegt.

Og bles.

He's fragile. Very fragile. I did not know that.

2011-08-26T06:31:00.003Z

Nú hef ég sjálf ekki púllað all-nighter síðan í einhverri jólaprófatörn í Háskólanum. Slíkt gerðist hins vegar í gærkvöldi þegar ég seint og síðar meir ákvað að hætta að bylta mér og hnoða innan í sængina í mismunandi formi, og fór út í labbitúr. Klukkan hálf3 um nótt. Það er margt vitlausara heldur en að kíkja út í Gróttu á þeim tíma sólarhrings. Fyrir utan myrkrið og allt það og að eiga jafnvel á hættu að rekast á einn eða tvo með afbrigðilegar kenndir. Þegar ég kom aftur heim var kominn tími til að fara í sturtu, henda einum eða tveimur pizzakössum út í ruslatunnu og fara út á völl.

Ef einhver stendur í þeirri meiningu að kveðjudims verði auðveldara eftir því sem maður gerir slíkt oftar þá er það alrangt. Ég fór meira að segja að grenja smá í flugrútunni áðan af því að mér finnst svo leiðinlegt að vita ekki hvenær ég get næst gússað litlar kinnar eða klipið í lítil, feit læri. Hver á núna að bjarga Nönna þegar hann hjólar hjálpadekkjalaus inn í rósarunna fyrir slysni? Sem betur fer sat bara einhver Hollendingur með rauða prjónahúfu við hliðina á mér í rútunni og aukreitis gólaði ég ekkert með hljóðum þannig að ég tapaði ekki kúlinu á þessum síðustu mínútum á landinu bláa að sinni. Það er vel.

Þrjár vikur hafa liðið og ég er nákvæmlega engu nær um hvar ég vil vera eða hvað ég vil gera. (Óþarflega dramatískt kannski en höfum hugfast að ég er svo syfjuð að ég gæti kroppað augun úr mér með teskeið). Vissulega skal ég viðurkenna að ofan á allt annað er tilhugsunin um að vera ekki að drepast úr kulda, eiga ekki mýs fyrir meðleigjendur (sem nota bene borga samt ekki leigu), almennilegt brauð og drekkandi kaffi afar freistandi. Samt finnst mér ég ekki vera búin að klára málin úti, þurfi að ýta aðeins meira, reyna aðeins betur...borða aðeins meiri franskar með sósu.

Þessu alls óviðkomandi þá var einhver frönskumælandi Kanadabúi (giska ég) að setjast við hliðina á mér nú rétt í þessu. Hann nikkaði í áttina að ullarsokkunum mínum og gerði thumbs up. Dreptu mig Québécoi. Gerðu það bara.

Hins vegar eru endurfundir alltaf af hinu góða og ofan á allt annað mætir Sid Brocious á svæðið á morgun og er það vel. Eins og það væri ekki nógu skemmtilegt mætir Dexter á mánudaginn og eins og það væri ekki flenninóg þá eru það Arcade Fire tónleikar á fimmtudaginn...

Þannig að ég veit ekki hvað ég er að væla.

Og bles.

Who the fuck are the Knutsens?

2011-08-23T17:35:00.005Z

Eftir að hafa hreinsað nokkra kóngulóarvefi af þessu síðu greyi hefur Jones mætt til leiks á ný. Samfelldur og hnyttinn texti er mér hins vegar ofviða á þessum tímapunkti svo við skulum fara rólega af stað og hlýða á nokkrar staðreyndir og hugleiðingar um það sem á daga mína hefur drifið undanfarið.

- Remúlaði er afar gott með öllum mat. Öllum.
- Ég rata ekki lengur í höfuðborgarsvæðinu og virðist augljóslega einungis hafa hæfileika til að rata í einni borg í einu. Ég þurfti að biðja um aðstoð þegar ég villtist í Kópavogi.
- Ég er heldur slæmur ökumaður, svo mjög að ég er hvergi hræddari heldur en í bíl með sjálfri mér.
- Að vera Lithái og heiti Saulius er kolgrimmt.
- Ég er nokkuð vanhæf þegar kemur að því að láta ungabörn ropa en er hins vegar komin með MSc gráðu í pelahitun. Fullkomnun upp á milligráðu.
- Stofu-kaffi er mér að skapi.
- Dominique Strauss-Kahn er våldtäcksmän.
- Óstöðvandi kexát mitt er farið að valda mér áhyggjum.
- Ekki hefði ég giskað á að það að veiða þorsk væri svona ansi skemmtilegt, en það er það einmitt.
- Ég hef gerst meðlimur í samtökunum Baunasalat Anonymous (BA). Þetta var farið að hafa veruleg áhrif á fjölskyldu mína og náningja.
- Keypti mér svo ægifagra peysu á að ég er að spá í að láta ramma hana inn.
- Átti afmæli. Núna er ég 29 ára sem er svosem allt í lagi per se. Ég hef nýlokið við að sópa upp hárlufsurnar eftir að hafa reytt hár mitt af geðshræringu. Skemmtilegt. Líður betur núna. Life goes on.
- Eg hefi hafið blögg á ensku á acatcalledmarzipan.wordpress.com
- Hef vaknað tvo morgna í röð og langað mikið til að hlusta á þetta

- Jeg er ekki ennþá kominn með vinnu. "I am job, yes?" Er þó alvarlega að hugsa um að leggja fyrir mig ráðskonustörf. Eða eitthvað.

Látum þetta duga að sinni. Óþarfi að sprengja sig á fyrsta degi...

Og bles.

This is not OK.

2011-05-02T21:13:00.001Z

I very rarely use this forum to discuss my private opinion on political issues. Even more rarely, I write here in English. This will most likely be the first and last time I will do both of the above.

Today was a good day for the United States of America. Today was great day for President Obama. Outside the White House, people chant USA, USA. It looks as though things have been done the American way. Osama bin Laden, the leader of Al-Qaeda has been killed. Not captured, but killed. Long gone are the days of the Wild West when wanted men were brought to justice either dead or alive. In Obama’s address to the American people he reported that bin Laden, “a terrorist who is responsible for the murder of thousands of innocent men, women and children” had been killed in and operation conducted by the United States. And since we seem to be playing the not so friendly game of “an eye for an eye”, it is only logical to ask: When will George Bush be killed? When will Tony Blair be killed? After all, they are responsible for deaths of civilians in a far, far greater number than bin Laden and although sheltered by the fact that at the time they were the head of governmental bodies, their actions were no more legitimate than those of the terrorist organisation lead by bin Laden.

Waging an unjust and illegal war is a crime. The War on Terror is such a crime, a crime being sustained by Obama and his government. The information we get through whistleblowers (who are then hunted down for threatening national security) is something that the leader of the land of the free does not want us to see. What have you got to hide? Before becoming president, Obama said that whistleblowers were in fact a vital part of democracy, a useful tool to keep governments in check. Yet he has been the American president who has most forcefully hunted them down.

The legitimate reason of how the war on Afghanistan developed into an invasion of Iraq still remains a mystery. “We know of links between Al-Qaeda and Iraq”, Tony Blair said in January 2003. To this day, those links Blair spoke of remain unknown. And if Obama knew about bin Laden’s whereabouts in Pakistan, already in August 2010, why are American forces still in Afghanistan, 9 months later?

The world did not become a safer or a better place with Osama bin Laden’s death. On the contrary, it has become an even more terrifying place now that the leader of a Superpower has celebrated a killing he conducted without a trial. By doing so, he has confirmed that such an act is acceptable. Or is it only acceptable for the United States of America to conduct such actions? Whatever the answer, I fear that this dreadful saga will go on. Al-Qaeda will have a new leader, the War on Terror will carry on and the pointless killing of hundreds of thousands of innocent people will continue to be a bitter reality. And this is not OK.

Read for yourself. Gather your own information. Form your own opinion.

Skattman John

2011-04-25T20:28:00.004Z

Hejsan hopsan.

Á meðan snjóstormar og haglél þeysast um landið bláa er vorið komið í Edinborginni. Sorry. Og þar sem markmið apríl-mánaðar er að gera leiðinlega hluti skemmtilega er ég nú tiltölulega nýkomin af The Meadows þar sem ég sat í sólinni með teppi og púða, fimm perubjóra og allt bókhaldið fyrir Rocket Out sem ég þarf að skila til Skattman í lok mánaðarins. Og þar sem það vottaði fyrir örlítilli öfund í minn garð hjá aumingjunum sem voru að spila fótbolta og frisbí bauð ég þeim á endanum að slást í för með mér um endalausa ranghala sales ledgers og purchase ledgers og þeim var guðvelkomið að flokka allar kvittanirnar skipulega og raða þeim í möppur. Dujók. Djöfulsins hel-leiðindi sem bókhald er á alla kanta. Frekar myndi ég nota hráa kjúklingabringu fyrir tyggjó heldur en að gera einhverskonar bókhaldsvinnu að ævistarfi mínu. Viðbjóður. Ég náði hins vegar að koma heilmiklu í verk og þeystist svo heim, eigi alsgáð, á hjólgandinum mínum henni Sally sem í tilefni vorsins hefur fengið loft í dekkinn og dulitla sjæningu. Borðaði spagettí oná ristabrauð í kvöldmat. Mjög gott. Það er ástæða fyrir því að ég á veisluþjónustufyrirtæki. Mjá.

Dagur þrjú í þurrsjampói (þessir byrja-snemma morgnar eru að drepa mig) og dagur tvö í E-leysi. Nú get ég alveg viðurkennt það (af því að að er mánudagur og þessir perubjórar eru alveg farnir að síga svolítið í, ég viðurkenni það) að þá sakna ég hans ógurlega nú þegar og tek hattinn ofan fyrir þeim sem geta/nenna að standa í fjarbúðum og fjarsamböndum. En það er nú svo. Annars voru páskarnir með slappara móti þetta árið en þeim var eingöngu eytt í vinnunni. Þar tók annar kæliskápurinn upp á því að gefast upp og þá þarf að hringja í hann Clive sem við munum öll eftir og þar með hefur ein af mínum topp tíu martröðum orðið að veruleika. Dæs.

Þetta lagast.

Og bles.

And so we meet again...

2011-04-23T20:58:00.001Z

Hejsan hopsan.

Nú vill svo til að Jones hefur ekki lokið upp lyklaborði í bloggtilgangi um nokkurt skeið. Á því eru nokkrar vel valdar útskýringar sem ég man ekki lengur en hitt veit ég að eitt og annað hefur gerst frá því að síðasta færsla var rituð...á síðasta ári. Ber þar fyrst og fremst að nefna þær ákaflega góðu og gleðilegu fréttir að Galtarholts-dynastíið stækkar enn og í sumar er von á ekki einni, heldur tveimur viðbótum við fjölskylduna. Áðurnefndar viðbætur er þó ekki af mínum lendum sprottnar enda bý ég með kaþólikka. Það breytir því þó ekki að fyrstu tvíburarnir í fjölskyldunni eru væntanlegir og það er ekki ofsögum sagt að brosið á yfirritaðri sé búið að vera nokkuð vel frosið í ljósi þessara gleðifregna.

Lífið er annars ljúft í Edin nú sem endranær. Eftir að hafa beitt klækjum af dýrari sortinni og kippt í nokkra strengi hjá Simon Wiesenthal stofnuninni tókst mér að láta hrekja Guðnýju Ebbu frá Þýskalandi og beint aftur í opinn, djúpsteiktan og brimsaltan faðm Skotlands og er það mér mikið gleðiefni. Nú hef ég ekkert á móti Þýskalandi þannig séð fyrir utan það að mér finnst það ömurlegt. Mér líður þess vegna mun betur að vita af henni hér i næstu borg þar sem við eigum mun auðveldara með að hittast og bera saman Sálarinnar hans Jóns mín kasettu- og blaðaúrklippusöfnin okkar sem fara ört stækkandi og verða að sama skapi verðmætari með ári hverju.

Ég vinn helst til of mikið og hef því yfirleitt tekið svefn & rólegheit framyfir djammpartý og gítarsöng fram eftir morgni þannig að ég hef engar skrenssögur að segja. Hins vegar heldur E til Parisar á morgun þar sem hann mun dvelja við myndatökur og rauðvínssull í hálfan mánuð. Mun ég nýta þennan mánuð til almennrar naflakuskskoðunar og reyna að vinna eitthvað á þessum 11 rauðvínsflöskum sem ég á og liggja fyrir skemmdum, rífa mig úr að ofan reglulega, æfa mig í að ganga á höndum og reyna eftir fremsta megni að ná músinni Larry Thompkins sem aftur hefur gert sig heimakominn á Cathcart Place síðan ég drap hann síðast.

Bloggleysi orsakast því öðru fremur af almennri upptekningu en hins vegar má lesa mánaðarlega pistla eftir Jones í Nýju lífi og svo er aldrei að vita nema ákveðið verkefni fari að líta dagsins ljós hvað úr hverju eftir margra ára dútl. Þannig að óttist ei. En það borgar sig ekki að sprengja sig svona til að byrja með. Ég læt þetta duga að sinni.

Og bles.

heitt & kalt & gott & vont

2010-12-30T23:42:00.003Z

Mér finnst alltaf jafn stórkostlega merkilegt að geta vaknað í Edinborg og farið að sofa í Reykjavík. Og fyrst við erum farin að tala um hluti sem mér finnst merkilegir þá getum við alveg eins haldið áfram. Eins og til dæmis það hvað ég get borðað mikið og drukkið mikið vatn þegar ég er á Íslandi. Eitt af því fyrsta sem ég geri eftir að hafa heilsað upp á fjölskylduna er að fleygja mér undir kalda kranann og dvelja þar langdvölum þar til það gutlar í maganum á mér þegar ég labba. Móðir mín elskuleg þreytist ekki á að plana matseðil vikunnar sem samanstendur eingöngu af mat sem mér finnst góður og eftir að hafa spilað á rifbeinin á mér hvetur faðir minn mig til dáða við matarborðið. Honum finnst ég vera alltof mögur (takk elsku pabbi) enda get ég tæplega fengið eitthvað almennilegt að éta þarna úti.

Oftar en einu sinni og oftar en tvisvar hef ég neyðst til þess að taka mér svokallaða átpásu þar sem ég ýti stólnum aðeins frá borðinu, legg frá mér hnífapörin, dæsi og þurrka mér um ennið áður en ég held svo áfram. Það er ýmist of eða van í þessum bransa. Á meðan vetrarhörkur og 2 cm þykkt snjólag ætla allt að drepa í Skotlandi, líð ég áfram með kokteil í hönd á hlýrabol í hitabeltisloftlagi FlórídaSkagans. Og það er bara hitastigsmunurinn utandyra. Því það bar til um þessar mundir að miðstöðin bilaði á Cathcart óðalssetri mínu í Edinborg. Sem betur fer átti ég bara eftir að sofa eina nótt þar í viðbót áður en ég stakk af til Íslandsins góða, en það skal hérmeð gjört heyrinkunnugt að það er ekki hossandi skemmtilegt að sofa í hitalausri & háaldraðri íbúð þegar úti fyrir er 8 stiga frost. Hér heima á búgarðinum er það hins vegar eitt helsta áhugamál foreldra minna að kynda húsið sem mest. Fyrir hefur komið að ég neyðist til að fara aðeins út á tröppur til að kæla mig niður áður en ég held inn í sauna-lík híbýli elskulegra foreldra minna, böggla mér saman uppi í sófa með bók og úrval af einhvers konar ljúflegheitum í skál. Dæs.

Síðast en ekki síst ber að nefna elskulega systursyni mína en Andra, sem á einmitt 2 mánaða afmæli í dag, hitti ég í fyrsta sinn á Þorláksmezzoforte. Ég er svona mestmegnis og aðallega búin að vera í því að halda á honum og horfa á hann sofa, en hann gerir nokkuð mikið af því. Gullfallegur eins og stóri bróðir sinn og ósjaldan hef ég fengið herping í mikilvæg líffæri yfir því hvað mér þykir óumræðanlega vænt um þessa litlu apakisa mína. Ef ég er leið, hugsa ég um þá. Því þá er ekki annað hægt en að brosa og líða betur.

Eftir fyrnaskemmtilega ferð í höfuðborgina með ma&pa þar sem faðir minn átti meðal annars hina fleygu setningu: “Eru ennþá bara hommar að vinna í Dressmann? Því þá vil ég ekki sjá að fara þangað!”, fundum við Brocious okkur allskostar óvænt á Jónsa tónleikum (Takk, Sylvester Hlyns). Það var svo gaman að ég fór að góla. Enda lítið annað hægt þegar maður er útbelgdur af gotteríi, með kjötsvima sem hæglega mælist á Richter-skala og í eins indælum félagsskap og hægt er. Svo drukkum við jóladrykkinn í ár – g&g (eins og jólatré á bragðið) og “grétum í mosann” áður en við unnum nokkur góðlátleg skemmdarverk á heimleiðinni og keyptum 12 manna súkkulaðiköku frá Sveinsbakaríi til að slammsa.

Ms. Katla má fara að gjósa ef hana langar. Mig langar ekki aftur til Burr alveg strax...

Og bles.

Baunadahl - sans skegghár

2010-12-15T19:33:00.001Z

Margt, mikið og ómerkilegt hefur drifið á daga Jones síðan frá var horfið. Illgerlegt er að flétta þessa viðburði saman í heildstæða frásögn svo ég hef ákveðið að bregða á það ráð að setja eftirfarandi færslu fram á stiklu-formi þar sem einmitt verður stiklað á stóru um viðburði liðinna daga.

Ber fyrst að nefna enn eina æsandi skemmtilega blóðprufuna sem ég valhoppaði í um daginn. Hún fór venju samkvæmt fram á heilsugæslustöðinni í Polworth þar sem allt starfsfólkið hvíslar og er svo yfirþyrmandi notalegt að mig langar að kýla það á munninn. Það var Sister Fletcher sem að þessu sinni var í hlutverki blóðsugu og þar sem ég bjóst ekki við að ná svæsnum djammsögum upp úr henni (sem helst involvera einhverskonar klæðsviptingu og/eða brennivínsdauða á bak við The Jolly Judge) spurði ég hana bara hvað hún væri búin að borga margar sortir og eitthvað svona í staðinn. Allt var þetta í stakasta lagi þar til kom að sjálfri blóðtöku. Þegar hún var búin að fylla tvær meðalstórar túpur með Jones-djús var mér ekki farið að standa á sama. Ég er með járnskort og blóðlaus, Sister Fletcher. Farðu nú ekki að draga úr mér það litla sem ég hef. En hún lét ekki segjast og fyllti á aðra túpu.
“Steady on, Sister Fletcher”, sagði ég stundarhátt á meðan ég horfði á blóðið úr mér fylla fjórðu túpuna. Mér til gleði og léttis lét hún þar við sitja, þóttist svo fylla út eins og tvö eyðublöð og sagðist verða í sambandi. Já, takk takk. Mér þykir líklegt að ég verði alfarið rúmliggjandi af blóðþurrð á þeim tímapunkti en þú bara hefur þína hentisemi með þetta.

Það kemur fyrir að ég spyr mig hvar dagar æsku minnar hafi lit sínum glatað og mér finnst ég vera gömul og með hliðar-rassafitu. Þá er ekki óvitlaust að vekja upp gamlar minningar með því að heimsækja staðina sem við borðuðum hádegismatinn okkar á þegar við vorum í háskólanum, ægiblönk og bjartsýn á lífið, tilveruna og möguleikann á að fá vinnu að loknu námi. Einmitt. En það kemur stundum fyrir, og gerði það um daginn, að ég heimsæki The Mosque Kitchen þar sem ég var eitt sinn tíður gestur. Mosque eldhúsið er einmitt í kjallaranum á mosku og þar er hægt að fá afar billegan og góðan miðausturlandamat. Þó er einn hængur á gjöf Njarðar eins og einhver myndi segja. Allir kokkar og starfsmenn eru karlmenn. Íklæddir hefðbundnum íslömskum klæðum, með þykkt og mikið skegg. Og það bregst ekki að ég fæ alltaf, alltaf, alltaf skegghár af einhverjum toga í matinn minn. (Tekið skal fram að ég vona innilega að um sé að ræða skegghár en ekki púpík-hár af annarri sort). Þetta var farið að verða svolítið pirrandi en svo hætti ég að svekkja mig á þessu og gerði mér þess í stað leik að því að reyna að para saman hárið í matnum mínum við réttan starfsmann. Hassan stóð yfirleitt uppi sem sigurvegari.

Annars er desember pratýmánuður mikill hér í landi. Jólapartý, jólaglens, jólaglögg og jólahittingar eru allsráðandi svo ég hef neyðst oftar en einu sinni til þess að brjóta heilög lög mín um að fara aldrei þunn í vinnuna auk þess sem ég hef svo til verið með Döner-kebab dripp í æð. Um síðustu helgi hélt Rocket út á lífið. Drykkir og matur og drykkir og drykkir. Á einhverjum tímapunkti rámar mig í að hafa hangið á hvolfi í skúlptúr á Leith Walk sem samanstendur af tveimur gíröffum og seinna frétti ég að ég hafði prófað júdó-kunnáttu mína (sem er ekki mikil) á tveimur Norðmönnum í helgarferð að þeim forspurðum. Það er þó salthnetur miðað við stórkostlega sigra mína í karókí seinna sama kvöld þar sem ég tók schmelli allt frá Johnny Logan til House of Pain og það kom hundur í E af því að hann sagði að ég hefði verið að einoka míkrafóninn. Það er þó alrangt og hef ég áreiðanlegar heimildir fyrir því að hann fór bara í fýlu af því að það var náttúrulega reynt svo svakalega við mig eftir að ég var búin að syngja. Eða ég vil meina það.

Dagurinn eftir kvöldið áður var grátlegur og erfiður með eindæmum. Af einbeittum jólagjafavilja skjögraði ég þó niður í bæ vopnuð vatnsbrúsa og bréfpoka og hét því að láta daginn ekki verða að engu en reyna þess í stað að hespa jólagjöfunum af. Ég held ég hafi ennþá verið töluvert sósuð þegar ég fór inn í H&M og fann afar fallega litla húfu til að gefa Andra, litla frænda mínum sem ég hef ekki enn séð. Allt í einu þyrmdi mjög hressilega yfir mig inni í miðri ungbarnafatadeild. Að hugsa sér að ég sé ekki búin að sjá hann og ég á bara eftir að sjá hann í 10 daga og svo kannski ekki fyrr en eftir hálft ár. Hann á ekkert eftir að þekkja mig. Ég er að missa af öllu. Ég er með heimþrá. Mig langar í plokkfisk og að hanga með Sigga bró. Og svo fór ég að góla inni í H&M haldandi á mjög sætri húfu og einhverjum ísbjarnarbangsa. Þegar hér var komið við sögu ákvað ég að salta verslunarferð, hoppaði upp í strætó, keypti mér tvo poka af Maltesers og fór aftur upp í rúm og lagði mig. Þegar ég vaknaði gat ég þó huggað mig við það að það er ekki nema tæp vika þangað til ég kem heim. Og að Maltesers-slef næst auðveldlega úr koddaverum í þvotti.

Og bles.

Dick and Jones

2010-12-06T21:53:00.002Z

Alla jafna reyni ég að vera góð. Ég opna dyr fyrir gamlingjum, brosi klemmubrosi til betlara þegar ég segi þeim að ég eigi ekkert klink og gretti mig framan í lítil börn svo þau skríki og kasti jafnvel upp af gleðilátum. Menn mega vera svartir, gulir, rauðir eða röndóttir (samt ekki KR) og tilheyra hvaða trúflokki sem er og aðhyllast hverja þá stjórnmálaskoðun sem þeir kjósa. Mér er alveg sama og bið fólk almennt vel að lifa jafnvel þó að það sé ekki á sömu skoðun og ég. Ef fólk er leiðinlegt við mig aðhyllist ég þá stefnu að kill them with kindness svo að það sjái villu síns vegar og biðji mig afsökunar, sem virkar í 98% tilvika. (Eftir hin 2% skiptin fer ég yfirleitt að góla útaf hinu gríðarlega óréttlæti sem ég hef verið beitt). Ég hata bara tvær manneskjur í heiminum, sem ég kalla nokkuð gott miðað við að vera 28 ára gömul. Ég dæmi ekki heilu þjóðirnar útfrá steríó-týpum og faðma glöð að mér aðra siði og venjur. Þessi síðasta fullyrðing undanskilur þó að sjálfsögðu Bandaríkjamenn en þeir eru einmitt fífl. Þrátt fyrir einlæga viðleitni af minni hálfu er þó er einn maður í heimi hér sem ég á ákaflega erfitt með að umbera. Svo erfitt reyndar að hver dagur sem ég þarf að eiga samskipti við hann er þolraun og ákveðinn prófsteinn þegar kemur að sjálfsaga. Oftar en einu sinni og oftar en tvisvar hef ég verið alveg gans með snöggætandi sýru í bolla, klarits í að sulla henni í andlitið á honum, en náð að hemja mig þegar ég hef reiknað út lengd mögulegs fangelsisdóms sem ég myndi fá. Og ég er alltof skemmtileg til að vera lokuð inni. Sérstaklega fyrir svona fífl. Sérstaklega fyrir svona fífl sem heitir Richard.

Ég veit ekkert hvað hann heitir. Nafnið Richard gaf ég honum sjálf því þá get ég auðveldlega réttlætt að kalla hann gælunafni allra Richard-a, Dick (ísl. Skaufi). Svo hlæ ég eins og vitleysingur lengi. Ein með sjálfri mér, á íslensku. Richard er fastagestur á Rocket. Þangað kemur hann á hverjum degi með konunni sinni sem ég hef aldrei heyrt mæla eitt orð af vörum (en hann einmitt bæði pantar fyrir hana og kvartar fyrir hennar hönd þegar svo ber undir. Ég er nokkuð viss um að hann smíði hana þegar heim er komið en við skulum ekki vera með getgátur). Annað hvort dansar Richard línudans á grensu geðheilbrigðis eða að hann er töluvert fjölfatlaður þegar kemur að mannlegum samskiptum, en hann er einmitt sá brussulega ókurteisasti maður sem ég hef nokkurn tíman þurft að eiga við. Og þar feilar hann sig því allir vita að maður á aldrei að vera leiðinlegur við fólk sem kemur til með að handleika matinn þinn þar sem þú sérð ekki til. Ég er þó meiri kona en svo að leggjast svo lágt að tuffa í matinn hans eða því um líkt. En þegar menn smella með tveimur fingrum upp í loft eða grípa í handlegginn á manni þegar maður gengur framhjá til að færa öðru fólki matinn sinn...þá gæti svo farið að einn daginn missti ég lítið slef alveg óvart ofan í bökuðu baunirnar hans. “Láttu mig hafa súpuna. Og snögg. Ég er að drífa mig”. Að sjálfsögðu. Dick. Hafðu þennan rykflóka aukreitis þér að kostnaðarlausu en hann gróf ég einmitt upp úr naflagatinu á betlaranum sem situr alltaf við hliðina á Café Nero og lyktar eins og bensín og makríll. Og gjörðu svo vel. Hálfviti.

En Guð er góður. Drottinn gefur og Drottinn tekur og allt það. Hann gaf Richard hroka og yfirlæti á spottprís en tók þess í stað af honum hæfileikann til að bera fram stafinn “r” sem fyrir mig er uppspretta ó svo margra bröndunga. Hann pantar því bwown woll með paswami og amewicano. Og ég þykist aldrei heyra hvað hann segir svo að þá þarf hann að segja það aftur. Og ég hlæ. Þannig að hann heldur að ég sé heyrnarlaus en ég hins vegar veit að hann er hálfviti.
Sóla 1 – Dick 0

Framhald síðar.
Og bles.

why do they call it rush hour when nothing moves...?

2010-11-16T20:56:00.003Z

En það bar til um þessar mundir að ég sjálf og E gerðumst bæði bresk og djörf og tókum okkur svokallað mini break. Áðurnefnt mini break fór fram í litlu koti, um fimm mínútur frá þorpinu Straiton, fólksfjöldi 56, í Ayrshire. Þar sem áðurnefnt kot er heldur úr alfaraleið fékk ég þá snilldarhugmynd að leigja bílaleigubíl. Og keyra.

Ég er ekki góð kona þegar ég sit undir stýri. Alla jafna reyni ég að vera ljúf og góð og þó ég blóti þá meina ég ekkert með því. En ekki þegar ég er að keyra. Ástæðan að baki því að ég greindist með tvíklofinn persónuleika eftir að ég fékk bílpróf er einföld – ég er ekki góður bílstjóri. Nú geng ég ekki svo langt að segja að ég kunni ekki að keyra. Vissulega kann ég að keyra bæði beinskipta og sjálfskipta bíla og veit vel hvoru megin stefnuljós og rúðuþurrkur eru án þess endilega að þurfa að gá. Hér í landi hefur fólk þó þann leiða ávana að keyra vitlausu megin. Til að tylla kirsuberinu á toppinn á þeirri huggulegu slysagildru finnst fólki jafnframt heppilegra að hafa allt dimsið í bílnum vitlausu megin, stýri, gírstöng og þess háttar. Þó svo að ég væri búin að taka lítinn æfingaakstur, þar sem ég keyrði alla leið upp í Ikea og til baka án teljandi mannfalls, var ekki frítt við að mér væri eilítið órótt yfir að þurfa að setjast undir stýri enn á ný.

E var sérlegur leiðsögumaður og standby með útprentun úr google maps. Hann er ekki með bílpróf. Hann hins vegar heldur að hann sé með bílpróf ef tekið er mið af því að hann er einn sá harkalegasti aftursætisbílstjóri sem ég hef nokkurn tíman lagt upp í langferð með. Angist mín stigmagnaðist því eftir því sem leið á ferðina. Og eftir að sumir héldu með báðum höndum um rígspennt öryggisbeltið sitt og báðu nokkrar sortir af Maríubænum á ljóshraða af því að ég keyrði kannski aðeins út í kant einu sinni, var mér nóg boðið. Ferð sem byrjaði á vinsamlegum tilmælum eins og: “Ég þarf að einbeita mér mjög mikið núna, væriru kannski til í að tala ekki við mig...elskan?” var undir lokin komin meira út í: “Viltu að ég klípi með startköplum í eyrun á þér og fleygi þér út á ferð? Viltu það?...elskan?”

Í kolniðamyrkri og grenjandi rigningu og eftir að hafa þurft að taka einhverskonar fríspinnandi hring af því að einhver vegur var lokaður vegna flóðs (ví), komum við loksins í lítið kot sem átti eftir að verða heimili okkar næstu 3 daga. Sögðum fyrirgefðu fyrir að hafa verð með afskiptasemi/ekki viljað þiggja kortaleiðbeiningar/ekki viljað þiggja akstursleiðbeiningar/sagt hvort öðru að steinþegja og vorum klár í að byrja fríið okkar. Og hvílíkir dýrðardagar. Arineldur og rauðvínssull, útsofelsi og öll Mammals-serían hans David Attenborough sem fylgdi með flatskjánum og dvd-spilaranum. Sha-wing. Ég náði að mestu að koma mér undan frískandi skógargöngum í sveitaloftinu en fór samt tvisvar og það var alveg ágætt. Kýr, kindur, hestar og fashanar út um allt og það var ekki frítt við að dreifbýlishjarta undirritaðrar tæki smá kipp. En allt gott og skemmtilegt tekur enda og alltof fljótt var pakkað ofan í töskur á ný og litli kotpjakkurinn ásamt David Attenborough, spendýrunum hans og 5 tómum rauðvínsflöskum voru kvödd að sinni. Þetta hafði verði með eindæmum ánægjuleg helgi og þar sem það er þriðjudagur, og yfirleitt er mælst til þess að fólk sé væmið á þriðjudögum, má fullyrða að handleiðsla og tilgangslaust kossaflens var í hávegum haft þegar hér var komið við sögu. Það átti hins vegar eftir að breytast. Því það var einmitt komið að því að keyra til baka.

Og þá breyttist ég aftur í vondu konuna og kom sjálfri mér meira að segja dálítið á óvart með hvað ég get verið með mikinn dólg af hreinum ásetningi. Mér lá við sturlun þegar ég keyrði í gegnum Glasgow. Þegar ég var komin á M8 bað E mig vinsamlegast um að slaka mér niður. Sem hefði verið allt í lagi ef hann hefði ekki skeytt, “Kroppinbakur” aftan við þessa annars fullkomnlega gildu setningu. Nú get ég kannski ekki mikið gert að því þó ég verði svolítið tens í herðunum og vilji sitja framarlega í sætinu og haldi það fast um stýrið að hnúarnir verða hvítir þegar ég er að keyra í gegnum mesta Dauðadal í gjörvallri skoskri umferðarmenningu. Afsakið. Andrúmsloftið í bílnum var álíka tens og ég í herðunum það sem eftir var ferðarinnar sem blessunarlega var þó ekki nema um 40 mílur. Fegnust varð ég þegar ég skilaði bílmerðinum á tilsettum tíma, blindfullum af bensíni og í ásættanlegu ásigkomulagi. Á þeim tímapunkti var ég það nálægt almennri bugun að ég lagði ekki einu sinni í að leggja honum almennilega í stæðið og púslaði honum einhvern vegin með rassgatið út á mitt plan. En mér var alveg sama. Bílnum skilað. Við sögðum fyrirgefðu fyrir að hafa verði leiðinleg og sagt hvort öðru að þegja og svona og fengum okkur svo kakó til að rölta með heim á leið. Prýðilegt frí.

Og bles.

Dansað við Clive

2010-11-07T20:37:00.002Z

Undanfarið hef ég sveigt frá því að fleygja fram bloggfærslu inn á alnetið. Ástæðan fyrir því er öðru fremur sú að ég er búin að vera að drepast úr væmni, sem aftur orsakast af því að nýji, litli systursonur minn kom í heiminn fyrir 8 dögum síðan, heilbrigður og afar jive. Það hjálpaði kannski ekki að ég var orðin dálítið sósuð, enda laugardagskvöld, þegar ég fékk boð í sms skeyti frá föður mínum sem var svohljóðandi: “Fæddur drengur :) :) Eins og ég sagði alltaf”. Allt í lagi pabbi. Ég komst umsvifalaust við og hvolfdi í mig espresso martini áður en ég splæsti í eitthvað freyðivínsgutl, sem ég hafði engan vegin efni á, og krafðist þess að allir í kallfæri inni á Under the Stairs myndu skála fyrir Molaling Snorrasyni. Ég á eftir að verða svo kengrugluð af monti þegar ég eignast mín eigin börn að það er væntanlega best að fresta þeirri iðju sem allra lengst. Dæs. Ég get eiginlega ekki lýst því hvað mér verður einhvern vegin hlýtt yfrum mig þegar ég hugsa til þess að ég á tvo litla systursyni sem eru ekki bara fullkomnir heldur líka skruggusmart. Heppin. Niðurtalning fyrir jólaheimkomu er að sjálfsögðu löngu hafin – 22. desember – and counting.

En tökum upp léttara hjal og tölum um hvað síðasta vika var ógeðslega leiðinleg hér í borg draumanna. Gera það máski? En það er gaman að geta þess að nýliðin vika var án efa ein sú arfaslakasta vinnuvika í mínum minnum. Svo slök að ég þurfti að reyra mig við eldhúsborðið þegar ég kom heim úr vinnunni til þess að freistast ekki til að ræna strætisvagni og keyra skipulega yfir alla þá sem hafa nokkurn tíman misboðið mér. Fólk var með leiðindi, börn tóku upp á því að fá magakveisu inn á miðju kaffihúsi og einhverri lufsu tókst að stífla kvennaklósettið með geðslegum afleiðingum. Ég missti heila köku í gólfið sem ég var búin að eyða 3 klukkutímum í að dedúera og fínisera. Ég eyðilagði hraðsuðuhellu og G tókst að klippa í sundur símasnúruna á einhvern undursamlegan hátt. Ísskápurinn bilaði. Mér er sama þó allt annað í heiminum bili, kjarnorkuver meðtalin (djók), sem lengi sem ísskápurinn í vinnunni bilar ekki. Þá þarf nefnilega ísskápsviðgerðarmaðurinn að koma í heimsókn eftir vinnu. Og ég þarf að bíða eftir honum. Ísskápsviðgerðarmaðurinn heitir Clive. Clive er, að ég held, viðbjóðslegasti karlmaður sem ég hef nokkurn tíman augum litið. Það stoppar hann hins vegar ekki í því að vera með tvíræðar augngotur og vafasamar uppástungur. Ég held/vona að þetta hvíta á efri vörinni á honum hafi verið mjólkurskegg þar sem hann gekk galvaskur inn og fleygði sér á gólfið undir ísskápinn og spurði mig mjög hörkulega hvenær hann hætti að virka. Ég gat fyrir enga muni komið upp nokkurs konar útskýringu í formi orða þar sem ég var við það að selja upp í flöktandi ljósi þeirrar staðreyndar að Clive hafði ákveðið að sleppa samfestingnum í dag en flagsa þess í stað hárugri rassaskorunni framan í hvern sem vildi og hina líka, sem kíkti prakkaralega ofan úr gallabuxunum. Algóði faðir. Gefðu mér frí.

Svo langt var ég leidd eftir vikuna að ég var hársbreidd frá því að ljúka upp lyklaborði og skrifa svíðandi sjálfsvorkunarstatus á Facebook. Og enda hann á því að biðja fólk um að segja eitthvað fallegt við mig. Ef maður getur ekki stólað á 424 af sínum nánustu vinum, hvern getur maður þá reytt sig á...? Þess í stað vöðlaði ég mér saman uppi í sófa íklædd lopapeysu, ullarsokkum og dúnvesti (af þvi að það er orðið ógeðslega kalt hérna) og sá þann kost vænstan að spila soundtrackið við Dansar við úlfa stundarhátt, borða einhverja ódýra twix eftirlíkingu úr Lidl og grenja hátt og mikið. Það gerði ég í hartnær þrjú korter og leið mun betur á eftir. Það held ég nú.

Annars er ég bara hress. Ég á nefnilega nýjan lítinn frænda, sjáiði til.

Og bles.

Stuart litli

2010-10-29T16:50:00.001Z

En það bar til um þessar mundir að E ákvað að eyða nokkrum dögum á heimslóðum sínum (lesist: knúsa mömmu sína) og er nú staddur í Cork fram í næstu viku. Þess má til gamans geta að á meðan er ég hér. Í stuði. Í fyrrakvöld varð ég mér út um borðtenniskúlu og gerði mér það að leik að setja hana upp í mig, skjóta henni upp í loftið og grípa hana svo aftur með munninum. Jamm jamm jamm. Svo prófaði ég darjeeling te og það er skemmst frá því að segja að ég varð fyrir miklum vonbrigðum. Það er nákvæmlega eins á bragðið og venjulegt te. Ég nota líka tækifærið og fæ mér flögur og cider í kvöldmat og í gærkvöldi píndi ég í mig heila flösku af pinot grigio til að athuga hvort mér þætti það ennþá vont. Svarið er já. En ég sofnaði snemma. Það var huggulegt. En skjótt skipast veður í lofti og E er ekki fyrr farin í fríið sitt en karlmenn byrja að reyna við mig af fullum krafti enn á ný. Húrra, húrra og hjálp.

Forsaga málsins er sú að senn líður að vetri hér í borg sem og annars staðar. Fylgifiskur þeirrar staðreyndar er að dýr sem alla jafna halda sig utan dyra reyna að koma sér innandyra. Og þar sem helmingur kaffihússins er í kjallara í eldgamalli byggingu hlaut það að vera tímaspursmál þangað til eitt stykki mús byði sér í kaffi. Til þess þó að sporna gegn slíku fáum við mánaðarlega heimsókn frá meindýraeyðunum í Rentokill. Hressir. En þar sem frú mús var þegar mætt á svæðið var um að ræða einskonar neyðarútkall á meindýraeyði. Sem hann tók að sjálfsögðu háalvarlega og var mættur á svæðið laust fyrir klukkan sjö í morgun. Á frídeginum sínum. Eftir að ég hafði hlustað á langar og heldur leiðinlegar lýsingar á hegðun, atferli og framkomu skoskra nagdýra benti ég Stuart meindýraofurhetju á hvar téð mús hafði látið sjá sig. Ég benti honum jafnframt á hvar ég hafði spennt músagildrurnar sem pabbi sendi mér innpakkaðar frá Íslandi en hann hafði einmitt keyrt á Blönduós til að fá þessar gildrur í Kaupfélaginu þar af því að þær eru bannaðar...alls staðar annars staðar í heiminum. Eins og hendi væri veifað hvarf öll fagmennska úr andliti og fasi Stuart. Var ég frá Íslandi? Hvaða tungumál er talað á Íslandi? Er ekki kalt þar núna? Er hitt eldfjallið að fara að gjósa? Er mjög dimmt þar? Dreptu mig Stuart. Dreptu mig.

Þar sem ég snérist á hæl og ákvað að fara aftur upp í eldhús að baka muffins þykist Stuart þurfa að ná í einhvern músakrók eða eitthvað og gengur á eftir mér upp stigann.
- Are all Scandinavian girls as beautiful as you?
Dæs. Leggstu niður áður en þú meiðir þig á þessum líka hárbeittu setningum þínum. Nei, þær eru alls ekki jafn fallegar og ég. Engin af þeim. Því er jafnframt við það að bæta að ég er fallegasta konan í Skandinavíu fyrr og síðar. Og Ísland er ekki einu sinni í Skandinavíu. Það er nú aldeilis skemmtileg staðreynd. Hann lét sér hins vegar ekki segjast og sagði mér í allskostar óspurðum fréttum að hann væri skilinn en ætti hins vegar bæði hús í Glasgow og Edinborg. Hann var búinn að sérhæfa sig í músa- og rottubransanum og elskaði starfið sitt, sem aftur á móti kostaði það að hann þurfti ávallt að vera í viðbragðsstöðu, nótt sem dag. Hann hafði því alls ekki hug á að gifta sig aftur en væri samt að leita sér að vinkonu ... (Ég sel upp). Og þessi háralitur minn var bara það fallegasta sem hann hafði nokkurn tíman séð, svo glansandi og hann þyrfti auðvitað ekki að spyrja hvort hann væri náttúrulegur (12/0 Special Ash Blonde. Takk, Ína systir). Hann hnikkti út með því að hrósa mér fyrir hvað ég skrifaði bæði fallega og hratt þegar ég kvittaði á músatékkskvittunina hans og skyldi eftir símanúmerið sitt ef Graeme, nú eða ég, þyrftum að ná í hann. Frekar slekk ég varðeld með andlitinu á mér heldur en að hringja í þig en takk samt.

Eilítill hluti af mér dáðist samt örlítið af músaeyðinum Stuart. Og það var það að hann var ekki að setja það fyrir sig að ég væri 10 sentimetrum hærri en hann og 20 árum yngri. Hann stakk sér óhræddur til sunds í Viðreynsluflóa og slíkt ber að virða. Alveg ætla ég svoleiðis að stökkva á einhverja unglinga þegar ég sit með stórt og mikið hár, brún eins og leðursófasett í hlébarðaskinnspilsi með svuntubumbuna útí loftið þegar ég verð orðin sextug, fráskilin og drykkfelld, í leit að glensi. Ég vona bara að Stuart og húsin hans tvö verði ennþá about þegar þar að kemur.

Du-jók.

Og bles.

áhugamál vs. pyntingaraðferð úr íslensku dreifbýli

2010-10-21T19:49:00.005Z

Þeir sem til mín þekkja vita eitt og annað um mig. Yfirleitt veldur sú staðreynd mér ekki miklum eða langlífum heilabrotum eða hugarangri. Ég er oft ákaflega gjörn á að kasta upp miklum og óþörfum fróðleik um mig og mína hagi þegar ég er ekkert endilega búin að þekkja fólk neitt voðalega lengi. Ég var heldur uggandi yfir þeirri staðreynd hvað ég hef oft ritað um hægðir á þessu ágæta bloggi. Sem betur fer á ég þó yfirleitt ekki við mínar þannig að það er allt í lagi. Og ég er ekki heldur með eitthvað salernis-blæti ef fólk er farið að draga einhverjar viðlíka ályktanir.

Eitt er það þó sem ég efast um að margir viti, en í lífi mínu urðu merk tímamót nú ekki alls fyrir löngu. Það byrjaði allt á því að ég hætti mér inn í íslenska heimabankann minn. Yfirleitt þarf ég að manna mig upp í slíka eymdarför í sirka 3 daga áður en í þetta sinn lét ég mér nægja að fá mér ákavíti í Tango áður en ég lauk upp lyklaborðinu og skráði mig inn í eitthvað sem nú ku vera kallað Arion banki. Eftir að hafa blindast um stund af skarlatrauðum yfirdráttartölum rak ég augun í reikning. Skemmtilegt. Við nánari athugun kom í ljós að þarna var verið að rukka mig um árgjald í félagi sem ég nú tilheyri aðeins á pappírunum. Þetta ágæta félag hefur af ásetningi ekki haft sig í frammi í íslensku þjóðfélagslífi þar sem sauðsvartur almúginn kæmi seint til með að skilja til fulls umfangsmikla starfsemi þess. Félag þetta veigrar sér ekki við að beita harkalegum úrræðum til að fá sínu framgengt og oftar en ekki hafa mannslíf mátt sín lítils gegn járnhnefa þessa ágæta klúbbs. Ég áttaði mig á að þetta var fjórtánda árgjaldsrukkunin mín. Mig setti hljóða um stund. 14 ár af lífi mínu. Hálf ævi mín. En það var fyrir 14 árum sem móðir mín elskuleg setti mig upp í bílinn og keyrði með mig og systur mína um 10 mínútna spöl frá bænum. Síðan var ekki aftur snúið. Ég var orðin fangi, flækt í vef kænsku og útsjónarsemi með stunguskóflu að vopni. Ég var orðin meðlimur í Skógræktarfélagi Skilmannahrepps.

Til að fyrirbyggja allan misskilning um að ég sé einhver nörd þá vil ég taka það fram að ég hef verið afskaplega óvirkur meðlimur Skógræktarfélags Skilmannahrepps í um 13 ár. Fyrst fékk ég smá samviskubit yfir því. Siðan var mér eiginlega bara mökksama, enda var ég aðallega í þessu af því að það var alltaf svo ansi góður drekkutími eftir að búið var að þræla manni út í að gróðursetja 3000 sitkagreni. Þau voru samt ekki verst. Ég fór stundum næstum því að grenja þegar plan kvöldsins lá fyrir og það átti að gróðursetja alaskavíði og búa til eitthvað skjólbelti utan um ekki neitt. Þá þurfti að moka og setja skít og setja svo plöntuna og þjappa alúðlega að henni áður en haldið var í þráðbeinni línu í átt að næsta eymdarbletti. Að einhver skuli geta haft þetta fyrir áhugamál þykir mér sérkennilegt. Vissulega er landgræðsla göfugt og gott málefni og skógrækt fylgir því málefni fast eftir. En enn á ný var mér alveg drullusama og gekk hiklaust út ef einhver tók sig til og byrjaði að blasta “Landið fýkur burt” með Ríó Tríói, svona til að espa aðeins upp móralinn hjá fólki. Drepið mig.

Félagsaðild að Skógræktarfélaginu fylgdu þó nokkrir bónusar eins og til dæmis afsláttarkort upp á 10% í Húsasmiðjunni (en það nýtti ég mér svo sannarlega einu sinni þegar ég keypti mér gönguskó sem ég notaði tvisvar) að ógleymdu hálfsárslegu fréttariti Skógræktarfélags Íslands, Laufblaðinu. Nú vil ég fyrir alla muni ekki vera með einhver leiðindi. Ég get til dæmis ímyndað mér að móðir mín elskuleg yrði pínu leið ef hún læsi þetta. Ég er hins vegar ekki að ásaka einn eða neinn. Mér finnst göfugt og gott að styrkja Skógræktarfélagið um þetta litla árgjald. Hins vegar kem ég ekki til með að gróðursetja svo mikið sem eitt rússalerki framar í mínu lífi, jafnvel þó að haldið sé skammbyssu að gagnauganu á mér. Maður getur fengið nóg.

Og bles.

afsláttur vs. hjartsláttur

2010-10-13T20:01:00.002Z

Ef það er eitthvað sem ég á erfitt með að höndla í daglegu lífi, fyrir utan það að vera með krónískt samvikubit yfir um það bil öllu, þá er að það eiga í einhverskonar samskiptum við stofnanir. Þessar stofnanir geta verið stórar eða smáar, góðar (vilja láta mig hafa pening) eða fjandsamlegar (vilja rukka mig um pening). Sú stofnun sem ég hef hingað til lagt sérstakan metnað og mikla fyrirhöfn í að hata er Lánasjóður íslenskra námsmanna. Fast á hæla því mekka ringulreiðar og blóðsuguháttar, kemur Royal Bank of Scotland. Þau hata ég samt aðallega af því að þau halda alltaf að ég sér karlmaður. En eftir að hafa búið hér á landi í rúm þrjú ár trónir eitt apparat hæst á tindi vitleysisverksins. The City of Edinburgh Council. Til að gera langa sögu stutta þarf hver sá sem hér býr að borga svokallaðan Council Tax til áðurnefndrar stofnunar, sem auk þess að sjá um allt frá stöðumælasektum til félagslegra íbúða rukkar líka fyrir vatn og sorphirðu. Námsmenn þurfa ekki að borga áðurnefndan skatt og þeir sem leigja með námsmönnum fá 25% afslátt. Og þar eigum við í dálitlu samskiptavandamáli. Einhvern vegin hefur þeim tekist að gleyma eða týna öllu því sem ég hef sagt við þau og/eða skilað inn til þeirra. Sem þýðir það að ég fæ reglulega harðorð bréf með rauðu letri (sem láta mig umsvifalaust tapa bæði gleði og svefni og fá storm í maga af stressi) þess efnis að ég sé að borga of lítinn Council Tax. Dæs. Miðað við vesenið sem ég og viðkvæmar taugar mínar höfum þurft að ganga í gegnum með þessari stofnun skal ég glöð sækja mitt eigið vatn út í síkið hérna fyrir ofan. Ég mun ennfremur einvörðungu brúka bókasafnið til að fleygja mér niður hringstigann þar ef ég hef átt erfiðan dag. Þar að auki skal ég safna saman öllu heimilissorpinu og geyma það undir handarkrikunum á mér þar til úr verður molta, bara ef ég þarf ekki að eiga samskipti við Edinburgh Council aftur.

Starfsfólkið þar er þó yfir höfuð ágætt, fyrir utan það að heldur illa gefið og ég færi með rangt mál ef ég segði þau vera mikið augnakonfekt á að líta. Engu að síður eru nokkrir þarna sem ég myndi helst vilja skjóta á færi. Eins og ein belja sem heitir Melissa. Helvítis Melissa.

Í gærmorgun var komið að 12 heimsókn minni til Edinburgh Council. Ég mætti vel vopnuð enda ekki óreynd þegar kemur að andlegum glímutökum við þessi helvíti. Með brúsa af kaffi, bók, jójó og smá nammi. Eftir að hafa tekið númer blasti við mér gleðileg sjón á skjánum – ekki nema 19 í röðinni á undan mér. Þannig að ég fékk mér sæti. Hæfilega langt frá einhverju krippildi með saggalykt og engar tennur en þó á þrítugsaldri. Ég hélt aðeins fastar um töskuna mína, tók upp kaffibrúsann og bók og vafði svo ólinni á töskunni utan um löppina á mér ef vera skyldi að kónanum dytti í hug að hnupla henni. Ég beið í rúma tvo klukkutíma á áðurnefndri biðstofu, sem ég er nokkuð viss um að sé prýðilegur kandídat í byrjunarreit nýs kólerufaralds miðað við lýðinn sem var þarna saman kominn. Vart þarf að taka fram að ég náði að drepa nokkrar mínútur með samkvæmisleiknum sívinsæla “Ólétt eða brauðmagi?”. Annars var þetta allt saman á joggingbuxum, með feitt hár og engan háls. Með líters Irn Bru flösku kíkjandi upp úr vasanum og dæsti alltaf hátt og áberandi þegar númerið hjá næsta var kallað, og það var ekki númerið þeirra. Ég veit ekki hvað þið eruð að æsa ykkur. Ekki eins og þið þurfið að mæta í vinnu eða eitthvað svoleiðis.

Svo skemmtilega vildi til að ég náði að horfa á fimm auglýsingatíma í sjónvarpinu á meðan. Þeir snérust mestmegnis um tilboð frá ólíkum aðilum um að fjarlægja æðahnúta á löppunum á konum. 95% hæstánægðir viðskiptavinir. Skemmtilegt. Viðtalið mitt tók hins vegar um 3 mínútur. Ég þefaði nett af ilmsöltum áður en ég gekk inn til að æsa mig aðeins upp og svo tók ég gott spjall (lesist: frussaði af bræði) yfir honum Steven. Það var ágætt. Eftir að erindi mínu var lokið var mér nokkuð niðri fyrir. Ég yfirgaf bækistöðvar Edinburgh Council pollróleg og hvort sem það var af æsingi og/eða fyrir þær sakir að ég hafði drukkið 750ml af kaffi á ógnarhraða, brá ég mér fyrir húshorn og grenjaði smá. Svo leið mér betur. Nú get ég lítið annað gert en að vona að þessi ljúfi reiðilestur hafi skilað tilætluðum árangri. Annars er hætt við að ég þurfi að sparka í sköflunginn á einhverjum.

Og bles.

Sorrí, Ísland

2010-10-10T23:04:00.001Z

Það kemur fyrir, ekki oft en stundum, að mig langar pínulítið heim. Ekki að flytja heim eða svoleiðis. Ég vil heldur eiga kost á því að halda áfram að festa kaup á fresíulyktandi klósettpappír og annarri smávægilegri en þó mikilvægri munaðarvöru án þess að þurfa að veðsetja íbúðina mína (og svo á ég ekkert íbúð heldur). Í dag langaði mig til dæmis pínulítið að koma heim. Afskaplega grár sunnudagur í Edinborg. E að vinna. Aðrir að vinna, sumir í brúðkaupi, hinir ælandi heima af þynnku. Nú er ég fullfær um að hafa ofan af fyrir sjálfri mér á hinn ýmsasta máta. En stundum er maður kannski meira í stuði til að spjalla við einhvern og fá sér góðan kaffibolla heldur en að handþvo brjóstahaldara og þrífa rykfituna ofan af skápnum við hliðina á eldavélinni...til dæmis. Ég rölti út og fór í Somerfield þar sem ég tók stefnuna rakleiðis á hilluna með fiskmetinu. Það fyrsta sem ég rak augun í orkaði eins og rýtingur í gegnum nú þegar meyrt hjarta mitt. Mitt á milli grænlenskra úthafsrækja og túnfisks sem var svo responsibly sourced að það gleymdist meira að segja að geta þess hvar hann var veiddur, lágu litlir, glærir bakkar af hvítum fiskbitum. Ég beygði mig niður og rýndi í letrið þar sem ég er enn ekki orðin nógu þroskuð til að nota gleraugun sem eru búin að vera uppáskrifað fyrir mig í fjögur ár. Á pakkanum stóð með fagurbláu letri: Two breaded Icelandic cod fillets. Cue “Ísland er land þitt” í hátalarakerfinu. Litlu mátti muna að ég kæmist við og varlega tók ég upp plastbakkann með fisknum sem nú var allt í einu orðin sterkasta tenging mín við átthagana á þessum frekar lásí sunnudegi. Ég faðmaði pakkann þétt að brjósti mér og fann í sömu svipan angan af grasi og blómum, heyrði fuglasöng í fjarska og gat nánast fundið bragðið af pulsu með öllu nema hráum. Lýsingarorðið “fresh” kom fyrir þrisvar sinnum í þó fremur stuttri innihaldslýsingu. Svo ferskt átti innihaldið að vera, að það var liggur við látið líta út fyrir að umræddur þorskur hafi verið fyrirburi. Eins dramatískur og endurfundur okkar var datt mér samt ekki í hug að kaupa draslið fyrir rúm fimm pund, plús það að þrátt fyrir fögur fyrirheit er ég ekki hálfviti og veit alveg að það er búið að maka á þetta brauðraspi til að breiða yfir öldrunarkeiminn af fisknum. Sorrí Somerfield.

Eins og með svo margt annað sem fagurt er, getur það verið eilítið muggótt undir niðri. Ísland er engin undantekning. Þar búa að sjálfsögðu nokkuð margir hálfvitar en sem betur fer býr þar ennþá meira af harðduglegu, skapandi og jákvæðu fólki. Því miður eru það hins vegar hálfvitarnir, sem sökum hálfvitaskapar síns, ná að beina að sér mestri athyglinni. Þetta er pakkið sem er svo vitlaust að það hefur ekki einu sinni vit á því að þegja. Þetta er pakkið sem fer og “mótmælir” ekki til þess að mótmæla heldur til þess að eyðileggja. Og ef það skyldi ekki hafa áttað sig á því þá er það almenningur, að þeim meðtöldum, sem þarf að borga viðgerðir og þrif á Alþingishúsinu, bekkina sem voru rifnir upp og hent upp á einhvern godforsaken skátabálköst og *babbarabamm* skemmdirnar á ráðherrabílunum. Ég efast ekki í eina sekúndu um að það er hellingur af fólki sem á mjög erfitt á Íslandi þessa dagana. Fólk sem hefur misst atvinnuna og/eða húsnæðið sitt. Fólk sem sér ekki fram á að geta látið enda ná saman þó svo að það vinni eins og það framast getur. Ég efast hins vegar um að þetta fólk hafi verið fremst í flokki við að henda eggjum (einn eggjabakki með 6 eggjum í kostar um 250 kr. í Krónunni.) og golfkúlum fyrir utan Alþingishúsið í síðustu viku, með börnin sín á háhest í öllum hasarnum. Og svo var það þessi mannsauður með blóðfossinn niður eftir skallanum sem var tekið viðtal við mitt í öllu havaríinu. Ískrandi kátur með að hafa upplifað sína 90 sekúndna frægð. Með því að fá sultukrukku í hausinn. Til hamingju. Þú hefur unnið dverg að eigin vali. Drepið mig alveg.

Ég ætla ekki að tjá mig meira um þetta tiltekna mál. Ég er hérmeð hætt að fylgjast með íslenskum fréttum um óákveðinn tíma. Ef frá eru taldar blaðaúrklippur úr Mogganum sem afi sendir mér í pósti. Það þjónar litlum tilgangi að biðja um nýja ríkisstjórn ef einhverjum skyldi hafa dottið það í hug. Ég er ekki einu sinni viss um að það hafi borgað sig að kjósa upp á nýtt á síðasta ári. Íslenskir stjórnmálamenn eru allir, hver og einn einasti, nákvæmlega eins. Ekki ósvipað því að píparar eru meira og minna allir eins, en þó er hægt að flokka þá niður í góða og slæma pípara. Því miður skiptast íslenskir stjórnmálamenn ekki niður í svoleiðis flokka. Íslenskir stjórnmálamenn hafa óhjákvæmilega litast af þróun íslensks stjórnmálalífs sem öðru fremur einkennist af algjörri vöntun á einhverju sem heitir ráðherraábyrgð en þeim mun meira af ráðherrasýki, svæsinn sjúkdómur sem lýsir sér í algjöru minnis- og aðgerðarleysi þegar kemur að hvers konar loforðum eða fyrirheitum ef ráðherrastóll er í augsýn. Í lýðræðisríki hefur stjórnmálalíf og þróun þess að sjálfsögðu með fólkið í landinu að gera. Lýðræði væri ekki til staðar ef ekki væri fyrir þátttöku lýðsins. Pólitískt minni almennings hefur hins vegar ekki hjálpað til við að skapa stjórnmálamönnum það aðhald sem þeir þurfa og hafa alltaf þurft á að halda. Sem dæmi má nefna óðalssteinana hans Árna Johnsen. Allir voru brjálaðir þegar Árni Johnsen stal frá þjóðinni. Og ekki nóg með það, hann laug að henni líka. Árni skrapp á Kvíabryggju, var lúpulegur framan á DV og viti menn, kallinn ferskur í Brekkusöngnum á Þjóðhátíð og mættur á þing aftur. Svona hegðun er ekki í lagi. Hvorki af hálfu stjórnmálamanns né af hálfu þeirra sem finnst allt í lagi að kjósa slíkan mann aftur til þingstarfa.

Hlutirnir eiga eftir að batna á Íslandi. Það á eftir að taka langan tima og sennilega verða tímarnir verri áður en þeir verða betri. Vonandi eigum við samt eftir að koma út úr þessu aðeins klárari, aðeins yfirvegaðari og aðeins varkárari. Engar áhyggjur. Við verðum ennþá yfir meðallagi hugguleg og almennt álitin í meira lagi furðuleg (takk Björk) þannig að við verðum ennþá Íslendingar. Og það er það sem skiptir máli.

Og bles.

Klósettferð uppá 9,5

2010-10-05T16:35:00.002Z

Í dag fékk ég símhringingu í vinnuna. Á hinum endanum var eldri kona sem sagði farir sínar ekki sléttar. Hún hafði komið á kaffihúsið í gær og fengið tvær empire biscuits (sem eru svona með glassúr á) í poka til að taka með sér heim. Þegar heim var komið hugsaði hún sér gott til glóðarinnar, hitaði sér te og ætlaði að fá sér biscuit. Haldiði þá ekki að glassúrinn hafi verið búinn að klínast út í allan poka. Eftir að hafa útskýrt þetta fyrir mér í löngu og heldur leiðinlegu máli, tjáði hún mér að hún myndi koma við í dag til að fá endurgreitt fyrir kökurnar. Allt í allt heil tvö pund og áttatíu pens. Á meðan ég talaði (lesist: hlustaði) í simann, kroppaði ég með hníf í einhvern blett sem var á veggnum fyrir neðan vaskinn og náði þannig að hemja mig um að bjóða þessari ágætu konu að finna út hvar hún ætti heima svo ég gæti máski kroppað aðeins í hana með áðurnefndum hníf. Þegar samtalinu lauk fór ég að hugsa. Og þá gerði ég merkilega uppgötvun: Djöfull hlakka ég til að verða gömul og hafa tíma til að stússa í einhverju svona helvítis kjaftæði.

Eins þversagnakennt og það kann að hljóma þá hlakka ég ofsalega til að verða gömul þó svo að ég sé logandi hrædd við að eldast. Ég mun sofa út á hverjum degi, dútla um í garðinum og skrifa svo langan lista yfir allt það sem ég ætla að röfla um þann daginn og þarmeð trufla og pirra fólk sem ennþá er virkt í atvinnulífinu. Um hægðafar mitt mun ég ræða oft, mikið og eingöngu þegar vel liggur á mér og slá upp samræðum um klósettferðir mínir við alla þá sem heyra vilja og hina líka. Góðar hægðir verða tilefni þess að ég mun slá upp heljarinnar veislu þar sem ég geri mér leik að hrekkja venjulegt fólk með óþægilegum spurningum, eins og til dæmis hvort það ætli ekki að fara að finna sér maka eða hvort það sé kannski öfugt. Ég mun taka það illa upp og flokka sem persónulega árás ef einhver getur ekki hitt mig á mánudegi klukkan tvö síðdegis og ber við þeirri sorglegu afsökun að komast ekki vegna þess að viðkomandi er í vinnunni. Ég er ekki í vinnunni. Taktu þér bara frí.

Ég mun eyða dágóðum hluta af hverjum degi í að þykjast vera að gera eitthvað merkilegt uppi á Þjóðarbókhlöðu þegar ég er mestmegnis bara í því að snýta mér óþægilega hátt og labba um með heldur leiðinlegu en taktföstu fótataki. Ég ætla að senda emaila til fólks sem skrifar í blöðin og hrella Getty myndabankann nánast daglega með því að lýsa yfir mikilli vanþóknun á þeirri stofnun fyrir að vera ekki ennþá búnir að finna fyrir mig mynd af Hitler á Ólympíuleikunum 1948.

Og ég sem ætlaði alltaf að vera extra skemmtileg þegar ég yrði gömul. Baka á hverjum degi og búa til sultu, verða soldið þybbin þannig að það væri voða gott að faðma mig, sauma krosssaum og mæta óboðin í partý hjá Færeyingafélaginu, en það væri allt í lagi af því að þau fíla mig svo geðveikt vel. Fólk eins og þessi “ég-ætla-að-fá-endurgreitt-fyrir-þessar-kexkökur-þó-svo-að-það-sé-algjörlega-mér-að-kenna-að-glassúrinn-fór-út-um-allt-af-því-að-ég-vöðlaði-pokanum-mjög-heimskulega-ofan-í-veskið-mitt”-kona láta hins vegar mikinn hund koma upp í mér. Af hverju ætti ég að vera næs þegar gamalt fólk er undartekningarlítið pínu leiðinlegt við mig? Á stundum sem þessum get ég þó huggað mig við eitt. Rannsóknir hafa sýnt að því skemmtilegri sem maður er og svona almennt léttari í lund og jákvæðari, þeim mun lengur á maður eftir að lifa. (Ég veit það ekkert alveg en mér þætti það ekki ólíklegt. Þetta með þarna “Rannsóknir hafa sýnt…” er bara svona kannski). Leiðinlega fólkið á þess vegna ekki eftir að lifa mikið lengur. Það er jú…gamalt.

Og bles.

Popplag í Long Island Iced Tea-dúr

2010-10-03T20:25:00.002Z

Ég er alltaf að læra. Tæknilega séð ætti að það að gleðja mig óumræðanlega að stanslaust bætist í reynslubankann. Ég veit meira í dag en í gær og að á dánarbeðinu á ég eftir að verða smekkfull af gagnslausum upplýsingum sem enginn nennir að hlusta á nema ég eigi Makkíntoss að bjóða uppá með röflinu. Í gær lærði ég til dæmis mikilvæga lexíu. Í sjálfu sér var ekki um einhvern konar eldflaugavísindi að ræða. Og þó.

Þegar ég elda borða ég ekki mikið. Þegar ég elda meira og minna allan daginn, tvo daga í röð borða ég ennþá minna. Í gær sansaði ég tvo Rocket Out viðburði þar sem við erum að blómstra afar skemmtilega þessa dagana og er það vel. Hádegismatur fyrir 15 manns og svo afmælisveisla um kvöldið sem samanstóð af hinum ýmsustu snittum, pottrétti og afmælistertu. Það var þess vegna ekki fyrr en um klukkan 19:00 að staðartíma að ég áttaði mig á því að ég var búin að borða eina gulrót og fjóra kaffibolla í allan dag, hence hausverkur. Veislan gekk hins vegar vel, allir ánægðir með fæðið og báðu mig svo endilega að koma niður á Dragonfly og kíkja í drykk þegar ég væri búin. Sem ég og gerði, á vatnskjaftinum. Ég var orðin voða svöng svo ég ákvað að fá mér Long Island Iced Tea í matinn. Og af því að ég var ennþá svöng fékk ég mér tvö í viðbót. Annaðhvort er ég of vel upp alin eða þá bara svona djöfull nísk en einhvern vegin hef ég það ekki í mér að afþakka ef mér er boðið upp á drukk svona á þessum síðustu og verstu ökónómísku tímum. Og þar sem afmælisgestirnir voru svona voðalega kátir með matinn sem ég gerði, ákváðu þeir að bjóða mér í glös án þess að vera sérlega umhugsað um líkamlega eða andlega velferð mína. Skemmtilegt. Eftir að hafa tekið nokkur lauflétt dansspor (lesist: dottið á fólk) ákvað ég að halda heim á leið. Það gerði ég á eins kurteisan máta og mér framast var unnt og stakk alla af án þess að segja bless. Seinna frétti ég að af mér var gerð dauðaleit enda hélt fólk að einhver Fritzl hefði gripið mig og farið með mig bundna og keflaða með málningarteip fyrir munninum í einhverja ömmuíbúð í Penicuik. Svo var þó blessunarlega ekki og bjó ég mig undir heldur leiðinlega heimferð þar sem líkurnar á því að finna leigubíl voru hverfandi þegar hér var komið við sögu.

Ég tölti upp Pubic Triangle, nikkaði dyravörðinn á strípibúllunni Burke and Hare (sem af einhverjum ástæðum tekur alltaf feil á mér og einhverri Janice sem vann þar einu sinni) og fékk mér franskar með osti og karrýsósu. Þar sem ég gekk niður Morrison Street sé ég einhverja skegglausa unglinga vera með læti og áður en ég vissi af voru þeir búnir að finna risastóra Biffa ruslatunnu sem þeir rúlluðu skríkjandi niður götuna. Ég bað þá vinsamlegast um að láta staðar numið og lét annan þeirra halda á frönskunum mínum á meðan ég klifraði upp á tunnuna. Svo ýttu þeir mér niður alla götuna þangað til ég skottaðist af á Haymarket enda ekki nema nokkur fet heim þegar þangað er komin. Takk&takk. Mér lá við bugun þar sem ég skreið upp tröppurnar að íbúðinni og tók mér góðan tíma í að ná að koma lyklinum í skránna á útidyrahurðinni. Þegar inn var komið fékk ég vitrun. Eins og elding lauk ég upp tölvunni og addaði Valgeiri Guðjónssyni á Facebook enda hef ég lengi haft dálæti á honum. Svo sofnaði ég í öllum fötunum.

Skemmtilegt.

Mórall þessarar sögur er...fleh.

Og bles.

Fernando Pregnando

2010-09-22T17:16:00.002Z

Það er ægispes að vera yfirmaður sjálfs sín. Ef ég ákveð eitthvað fæ ég alltaf pínu hnút í magann yfir því að ég þurfi fyrst að spyrja um leyfi eða að ég þurfi að hafa mig hæga til að vera ekki leiðinlegi starfsmaðurinn sem er með óeðlilegan áhuga á starfinu og er alltaf að skipta sér af um skipulagsmál og svona. Fyrir utan það að fá samþykki viðskiptafélaga míns, sem er ákaflega auðsótt, get ég bara gert það sem ég fokkíngs vil. Það þykir mér gaman.

Í dag ákvað ég til dæmis að það væri bókhalds- og bréfasendingadagur. Þannig að ég hellti mér upp á kaffi og dundaði mér við hin ýmsustu mál áður en ég hjólaði á feykihraða niður í bæg og hélt áfram að vinna á tölvmundinn minn. Settist inn á eitt af mínum uppáhaldskaffihúsum, pantaði mér drekkutíma og hófst handa. Útundan mér sá ég nokkrar konur nálgast. Ég gat ekki annað en litið upp þar sem mér sýndist þær allar hafa heldur spes göngulag. Þær voru allar óléttar. Til hamingju (lesist: lífi þínu eins og þú þekkir það er hér með lokið). Nú efast ég ekki í eitt augnablik um að það að eignast barn sé með merkilegri lífsreynslum sem hægt er að ganga í gegnum. Hins vegar sé ég ekki hvernig sumar konur þurfa að verða svona hestleiðinlegar við það. Sex konur, allar komnar meira en 6 mánuði á leið, skiptust á háværum sögum um bakverki, grindargliðnun, meðgöngukláða, annars konar kláða og sitthvað fleira sem lét mig ekki einungist missa löngunina í kanilbolluna á disknum mínum heldur einnig löngunina til þess að verða einhvern daginn móðir. Sælinú og hælinú hvað þær voru leiðinlegar. Hafiði ekkert farið í bíó eða neitt svoleiðis nýlega stelpur? Nei? Allt í lagi þá.

Þessi maður er ekki óléttur en hann er hins vegar með rosalegan brauðmaga. Skýrt dæmi um þær hörmulegu afleiðingar sem Megavika Domino's getur haft.

En það er hins vegar gaman að segja frá því að sjálf er ég einmitt ólétt. Það er að segja samkvæmt skilgreiningu Þórbergs Þórðarsonar. Afkvæmi mitt að þessu sinni er lítil ljósmyndasýning sem ég kem til með að smella upp í lok vikunnar og samanstendur af polaroid myndum sem ég smellti í nokkra vintage ramma sem ég hef verið að sanka að mér um nokkurt skeið. Engin ógleði eða gliðnun af einum eða neinum toga. *diskó*

Og í gærkvöldi kláraði ég síðustu Stieg Larsson bókina. Líf mitt er tómt. Tómt segi ég.

Og bles.

Bjórmundur

2010-09-14T18:28:00.003Z

Nokkrir hlutir hræddu mig þegar ég var barn.
a) myrkrið
b) Myndbandið við Thriller
c) Skeggið á Óla frænda
d) Bósi klípunef

Fyrir þá sem eru ekki af Akurnesísku bergi brotnir bið ég ykkur að staldra við hér um stund. Hinir mega halda áfram.
- Í fyrsta lagi þýðir sögnin “að sansa” að laga eitthvað, snurfusa eða gera tilbúið. Að sansa eitthvað, sbr. “Ég sansaði þarna fótinn á útigrillinu”.
- Í öðru lagi var Bósi klípunef einn af þessum “karakterum” á Skaganum. Sérstakur með eindæmum. Hann fór gjarna með hendina inn á bakið á unglingsstúlkum og kleip yngri börn í nefið, sbr. “klípunef”. Væntanlega hefði eitthvað meira verið sagt við slíkum tilfæringum í dag en þarna var þetta víst allt í lagi af því að “þetta var bara Bósi”.

Ég var logandi hrædd við hann og týndi mömmu til dæmis einu sinni í Einarsbúð af því að ég var í svo mikilli geðshræringu að reyna að flýja undan honum. Ég er nokkuð viss um að allir smábæjir, flest hverfi og þónokkrar borgir eigi sína spes karaktera í einhverri mynd. Allir eru þeir ákaflega sérstakir, flestir þeirra eru með öllu meinlausir og margir heimilislausir.

Hér í borg eru nokkrir slíkir karakterar. Rasta-maðurinn í Leith sem einhverjir kveiktu í fyrir nokkrum árum þannig að hann er allur út í örum. Full of Beans er annar karakter sem gengur um í svo gauðrifnum fötum að það kíkir alls staðar. Og svo er það uppáhaldskallinn minn. Dömur mínar og herrar, ég færi ykkur Beaver Man.

Honum finnst grænar Walker’s flögur góðar. Hann drekkur ekki áfengi en er yfirleitt þambandi stóra flösku af Irn Bru eða dansandi í kringum Red Bull dós fyrir utan Farmfoods. Betlar aldrei, talar lítið nema þá helst við sjálfan sig. Er yfirleitt með tvo eða þrjá bakpoka og nokkra innkaupapoka meðferðis. Ég veit ekki hvað er í pokunum. Einu sinni sat ég á sömu strætóstoppistöð og hann og kíkti smá framan í hann. Hann er með mjög svaðalegt alskegg en ég giska á að hann sé ekki mikið eldri en fertugur. Einhver sagði mér að hann héti Ashton og einhver sagðist hafa séð giftingarhring á honum einu sinni. Honum þótti ökonómískast að setja hárið í einn, stóran dredda, sem hann brýtur svo saman og notar fyrir kodda á nóttunni.

Núna er ég búin að búa að Skotlandi í 3 ár. Þessi ár hafa reyndar liðið skuggalega hratt, en hér á ég heima. Þó það sé alltaf voða gott að sjá kastalann eða H&M á Princes Street ef ég hef verið í burtu þá er það ekki síst menn eins og Beaver Man sem gerir borgina að því sem hún er. Ég hjarta Edinborg.

Og bles.

Mend and Make Doobie Doobie Doo

2010-09-08T21:45:00.003Z

Í þessum skrifuðu sit ég við eldhúsgluggann, í feitabollupeysu og með trefil og borða kvöldmatinn minn. Áðurnefndur kvöldmatur samanstendur af hvítlauksbrauði, sem ég bakaði sjálf, lasagne, sem ég bjó til sjálf og macho salati sem ég setti einnig saman sjálf. Ef það væri nú svo að þetta væri einhverskonar nýbreytni myndi ég eflaust hlaupa við fót til að smella þessu í facebook statusinn hjá mér og bíða svo spennt eftir kommentum um hvað ég væri myndarleg, dugleg og góð í rúminu. (Ha, nei nei. En jú takk samt). Takk. En ég get hins vegar glatt ykkur með því að á Cathcart Place númer 8, íbúð 3F1, er eldaður kvöldmatur þegar líður að löglegum kvöldmatartima. Enda er gaman að segja frá því að fyrr skal ég kjöldregin niður Laugaveginn aftan í Lödu Sport en að bjóða upp á eitthvað brimsalt og spikfeitt pakkagutl á mínu heimili. Ég held ég þekki tvo einstaklinga í gjörvöllu Skotlandi sem einhvern tíman hafa lesið utan á innihaldslýsingar á matvörum sem þeir eru að kaupa og svo halda 8 af hverjum 10 að með því að borða franskar með tómatsósu séu þeir þar með búnir að uppfylla 2/5 í “5 ávextir og grænmeti á dag” átakinu. Ég get æst mig ógurlega yfir þessu öllu saman en þar sem ég er búin með þrjá kaffibolla og var eitthvað að naga gamlar lakkrísreimar í ofanálag, þá held ég að fái bara brjóstsviða ef ég held áfram að tala um þetta.

Annað, sem ég gæti sett í status á facebook ef ég væri svoleiðis manneskja, var að í gær gerði ég plómuchutney fyrir allan peninginn. Mamma hans Graeme er að kafna úr plómum sem öll plómutréin í garðinum hennar eru að unga út þessa dagana. Graeme komst meira að segja svo að orði að móðir hans væri með plómur komandi út úr rassinum á sér, sem mér fannst eitthvað svo rangt við að heyra. Þannig að plómuchutney var það í massavís og gaman að því. Svo borðaði ég líka alveg fullt af þeim meðan ég var að plokka steinana úr þeim. Og svo fékk ég í magann af því að ég borðaði of mikið af þeim. Já, já.

Annars lítið nýtt. Heimsókn bróður er lokið og þarf vart að taka það fram að þetta var með þeim huggulegri vikum sem ég hef átt í langan tíma. Almennt hangs með Sigga bró er nefnilega eitt af því allra besta í heimi hér. Ég gaf hátíðlegt loforð um að fara ekki að góla þegar hann fór og stóð við það alveg þangað til ég var komin í lestina á leiðinni heim. Dúgleg. Haustið dottið í hús. Sem er allt í lagi. Enda er ég miklu hrifnari af haustfötum heldur en einhverjum drullu blómakjólum og pastel-litum sem gera fátt annað en að skapa mér velgju. Ég nota apa-sjóðinn minn (apa-sjóður: peningur sem manni áskotnast jafnvel fyrir tilviljun og má þess vegna löglega eyða í vitleysu) í að fara í heljarinnar safarí til Ikea og byrgja mig upp af kertum og öðrum vetrarlegum huggulegheitum (lesist: óþarfa). Ég er hætt að berjast gegn almennum músagangi hér í 3F1 og er þess í stað búin að búa til lítið músahús sem þær geta kúrt í og jafnvel alið upp börnin sín þar og sitthvað fleira. Djók. Þetta með mýsnar. Ekki með Ikea.

Og bles.

Villiggi þessa kartbillu. Hún er ljót.

2010-08-19T18:38:00.002Z

Eftir tvo daga verð ég 28 ára gömul. Það er allt í lagi mín vegna. Ég hef tekið þá meðvituðu ákvörðun að sleppa því að taka einhverskonar aldurs-svekkelsi þar sem
a) fólk heldur yfirleitt að ég sé ekki árinu eldri en 23 ára
b) ég er alveg stundum oft beðin um skilríki þegar ég kaupi mér djús
og
c) það er afskaplega lítið hægt að gera til að sporna við því að tíminn líði og að maður þar af leiðandi verði eldri.

Oft hefur hins vegar verið þörf en á þessum síðustu dögum 27unda aldursárs míns hefur mér þótt það mikil nauðsyn að halda í barnið í sjálfri mér. Virði ég til dæmis fyrir mér fiðrildi með barnslegri einlægni, neita stundum að borða matinn minn og heimta verðlaun fyrir að setja eins og í eina þvottavél eða svo. Ég get verið ansi barnaleg þegar kemur að einhverskonar ágreiningi, þó einna helst ef sá ágreiningur involverar sambýlismann minn elskulegan. Um daginn tók ég smá rispu á honum sem ég kýs að kalla húshjálpar-tremma, en það hugtak ætti að útskýra sig nokkurn vegin sjálft. Að lokum var mér nóg boðið og fór út með ruslið og af því að ég haga mér títt eins og ég sé 5 ára, tróð ég öllu ruslinu í einn poka og dúndraði honum í stóru, svörtu tunnuna án þess að endurvinna nokkurn skapaðan hlut eða flokka í endurvinnslutunnurnar þrjár sem standa við hliðina á svörtu usslatunnunni. Þarna fannst mér ég vera að koma svo til vinningshöggi á andstæðing minn þar sem honum er einkar umhugað um náttúruna og að endurvinna...allt. Ég veit ekki alveg hvernig það að Móðir Náttúra á eftir að þjást aðeins meira lætur mér líða betur. En ég vann allavega.

Þessi ágæta fjölskylda á til dæmis eftir að eiga í stökustu vandræðum með að leysa ágreiningsmál sín á milli þar sem þau taka öll virkan þátt í að endurvinna og flokka heimilissorpið.

Máli mínu til sönnunar átti svipaður atburður sér stað fyrir hartnær tveimur áratugum síðan. Þá átti ég í hörkurifrildi við systur mína elskulega sem á þessum tímapunkti var 15 ára gömul. Nú man ég ekkert sérstaklega hvað við vorum að rífast um en það gæti haft eitthvað að gera með það að mér fannst alltaf voðalega gaman að tala. Henni ekki. Kom til nokkurra handalögmála okkar á milli sem enduðu þannig að ég hlaup eins og fætur toguðu niður í eldhús, reif upp hurðina á ísskápnum og borðaði alla spægipylsuna sem var til. Mér fannst spægipylsa viðbjóður en þrældi henni í mig af því að hún var í miklu uppáhaldi hjá systur minni. Ég vil meina að ég hafi einnig borið sigur úr býtum í þessu tiltekna rifrildi. Djöfull er ég góð.

Fyrir utan það að jeg er að verða eldri hefur fremur lítið borið til tíðinda í Edin. Ég er ekki hin öflugasta í félagslífinu þessa dagana þar sem ég er að puðrast á lappir á svipuðum tíma og fólk er að koma heim af djamminu. Var meira að segja boðið í eftirpartý þegar ég var að labba upp í vinnu í gærmorgun. Skemmtilegt. Í gærkvöldi reyndi ég hins vegar að sýna lit og fór út að borða með E. Sem var voða fínt. Svo langaði hann svo í bíó og ég ætlaði að reyna að vera sexí&flippaða kærastan en ekki kærastan sem geispar eins og það sé að fara úr tísku. Inception. Ég sofnaði þegar þau voru búin að ræna Cillian Murphy gaurnum og vaknaði þegar Leonardo DiCaprio var að fara að hitta krakkana sína aftur. Góð mynd.

Og bles.

“And if it takes shit to make bliss then I feel pretty blissfully...”

2010-08-09T20:35:00.002Z

Þessi lagstúfur er réttilega eignaður Modest Mouse. Hér á Cathcart Place var einnig um ákveðna mouse að ræða sem þó hefði haft gott af því að vera aðeins meira modest. Það hefði jafnvel getað verið henni lífbjörg.

Eftir að ég náði giftugsamlega að sarga lífið úr músinni Larry fyrir hartnær 4 mánuðum síðan taldi ég að íbúðin væri svolítil mús-frí. Sá leiði atburður átti sér hins vegar stað fyrir mánuði eða svo að Larry snéri aftur og þótti ekkert sjálfsagðara en að lulla sér um eldhúsgólfið í rólegheitunum meðan ég saumaði á saumavélinni með látum. Taugin. Mér finnst þetta ógeðslegt. Og enginn hérna skilur mig af því að “það eru allir með mús í íbúðinni sinni” og bla. Mýs eiga að vera úti að leika sér og mega jafnvel hafast við í útihúsum hvers konar án þess að toleransi mínu sé ofboðið. En nú sagði ég stopp (í annað skipti) og spennti tvær tomma&jenna gildrur og keypti líka svona einhverja límborða sem þær festast bara í en drepast ekki í. Mikil mistök. Og þó.

Eftir að hafa setið að dulitlu sumbli þeysti ég heim á Sally og reif upp ísskápinn um leið og ég kom inn til að fá mér eitthvað að slammsa.
Tíst.
Hmmm...huxti ég.
Tíst tíst.

Ég lít undir sófann í eldhúsinu þar sem ég hafði mjög cunningly komið einum límborðanum fyrir. Tíst. Sweet Fancy Moses. Þetta var einhverskonar sambland af mús og rottu. Svokölluð motta. Og nei, hún var ekki dauð, sbr. tíst. Nú voru góð ráð dýr því ég hafði ómögulega lyst á því að stappa ofan á henni eða drekkja henni eins og indæli maðurinn sem seldi mér þetta mælti með að ég gerði. Tíst tíst. Ég hugsaði ráð mitt og settist við tölvuna. Setti Fleetwood Mac á fóninn. Það eru nú ekki allir sem fá að deyja við þýða óma Fleetwood Mac. Flykkið var ennþá tístandi þegar ég var að bursta tennurnar og svona og ætlaði að fara að sofa. Djöf. Og þá var að sjálfsögðu ekki nema eitt í stöðunni. Ég smellti iPodinum í eyrun og potaði í límborðann með gaffli þannig að ég náð að draga hann og flykkið fram undan sófanum. Smellti borðanum og aflanum í pakka utan af frystipizzu, skuttlaði gafflinum ofan í, pakkinn ofan í poka og svo hljóp ég eins og vindurinn niður allar fjórar hæðir og skuttlaði pokanum í ruslatunnuna. Nú vil ég síður að dýraverndunarsamtök fari að senda mér kúk í bréfpoka inn um bréfalúguna eða hóta mér líkamlegum meiðingum en ég vissi bara ekki hvað ég átti annað að gera. Assagið.

Hér er mynd af Tinna og hundinum hans, Tobba, af því að mér datt ekkert annað í hug til að myndskreyta þennan litla pistil. Takk fyrir.

Annars er alllt eiturhresst hérna megin. Fringe Festivalið byrjað en þá einmitt þrefaldast fólksfjöldinn í borginni og það verður ekki þverfótað fyrir feitum Bandaríkjamönnum í sandölum og með alltof langar táneglur, sem enda allar setningar eins og þær séu spurning og eru alltaf spyrja hvar kastalinn sé, jafnvel þó að hann sjáist brussulega vel frá um það bil 99% af öllum stöðum í borginni. Pirr. Veisluþjónustan dafnar vel og svo vel meira að segja að vinnudagur yfirritaðrar hefst nú í fyrra fallinu. Það er eitthvað dálítið rangt við það að stilla vekjararklukkuna sína á 04:30 en ekkert sem ekki er hægt að lifa með í einn mánuð. Fyrir utan það að núna er komið fram yfir háttatímann minn.

Og bles.

Og ég náði ekki einu sinni Morgunleikfiminni á Rás 2. Djöf.

2010-07-26T23:09:00.002Z

Mér finnst ekki gaman að koma heim úr fríum. Ástæðan fyrir því er afar margþætt. Í fyrsta lagi held ég alltaf að það sé búið að brjótast inn hjá mér þegar ég kem aftur. Ekki þarf að orðlengja mjög hve þessi leiði ótti magnaðist eftir að við fórum að búa á móti dópsalanum Fletchy. Með svitabletti og storm í maga hljóp ég upp tröppurnar að íbúðinni (eftir að hafa tekið dinglandi skemmtilegt KEF-MAN-GLA-EDI á þetta) snemma kvölds og fann varla fyrir 26 kílóa ferðatöskuófreskjunni sem ég smellti yfir herðarnar á mér af einskærri geðshræringu og áhyggjum. Íbúðin leit út nákvæmlega eins og við höfðum skilið við hana. Sem var ákveðinn léttir í sjálfu sér þó svo að það þýddi jafnframt að eitthvað var um að föt væru dulítið út um allt, gleymst hafði að ryksuga og brjóta saman handklæði og rúmföt og sitthvað fleira. Ég var komin heim.

Að sjálfsögðu ákvað Edinborg að taka á móti mér með rigningu og gráma í staðinn fyrir sól, skaðbrennd bök og einhver að gubba cider á götuhorni. Ég held ég hafi aldrei saknað sveitalyktarinnar jafn innilega eins og í dag þegar kæfandi brugglykt frá Caledonian Brewing Company yfirgnæfði allar minningar um nýslegið gras, blómaangan og útilykt nýliðinna daga. Dæs. Ég opnaði ísskápinn og fann hvernig eitthvað dó inni í mér. Krukka með sinnepi, Baileys flaska og engiferrót sem var orðin alveg kafloðin. Og svo var eitthvað búið að leka niður úr skorsteininum og beint ofan á eldavélahellurnar. Skemmtilegt. Fór í langa sturtu og lagðist upp í rúm með suðusúkkulaði og bók og sofnaði. Smá súkkulaðislef en ekkert til að tala um.

Íslandið var að sjálfsögðu best í heimi. En ég á einmitt bestu vini og fjölskyldu í heimi, sem hefur alltaf verið talið ákaflega heppilegt. Fékk að sjá systur mína ólétta (jeij) þar sem nýr fjölskyldumeðlimur hefur væntanlega bæst í hópinn næst þegar ég kem heim. Ég bað tilvonandi fjölskyldumeðlim ítrekað um að taka eins og eitt gott spark sem ég mætti finna (því mér finnst það svo skemmtilegt) en án árangurs. Hann/hún fær þá bara enga jólagjöf. Sorry.

Hmu. Íslands saknisakn. Ef bróðir minn elskulegur, Siggi bró, væri ekki að koma í heimsókn eftir mánuð *ding* þá væri þetta nú ekki beisið. En í staðinn hefi ég nú þrifið íbúðarlinginn, brotið saman þvott, skrifað niður gátlista um yfirvofandi verkefni, hafið skrif að nýju, rakað á mér lappirnar og keypt inn fyrir vikuna. Væli skal hætt að sinni og eftir að hafa dansað haka á lendaskýlu einni klæða framan í yfirvofandi og mjög annasaman ágústmánuð er Jones betur stemmd. Kviss, bang, búm.

Sóla: Hvort heldurðu að það sé lítill bróðir eða lítil systir í maganum á mömmu?
Nökkvi: Uuuh...eða kannski bara ristabrauð?
Sóla: Það er nú ekkert skemmtilegt. Þú getur ekkert leikið þér við ristabrauð.
Nökkvi: Nei sko Sóla, ristabrauð sem talar.

Og bles.

Tveirplústveirerusextán

2010-06-28T19:51:00.003Z

Afsakið bloggvöntun. Tökum upp þráðinn þar sem frá var horfið. Ég er rétt svo að jafna mig eftir einkar gáskafullt laugardagskvöld. Hafa skal í huga að ég er orðin kettlingur þegar kemur að drukk (eða svona næstum því) og hafði Guðný nokkur Ebba Þórarinsdóttir orð á því að það væri nóg að láta mig lykta upp úr ginflösku og þá væri ég farin að flissa og reyna að stela sígarettum af fólki. Og ég reyki ekki einu sinni.

Laugardagskvöldið fór út í nokkurs konar alhliða hefni-fyllerí. Þau enda aldrei vel. Hitti Lauru vinkonu mína á The Lot en hún var einmitt að klára síðustu vaktina sína þar. Yfirleitt er hefðin sú að síðustu vaktinni líkur á því að téður starfsmaður fær að velja sér eitthvað extra gott í staffamatinn. Kokkurinn á The Lot er hins vegar drulluklumpur (sem þvær sér aldrei um hárið), lokaði eldhúsinu og stakk af þannig að hún fékk ekki neitt að borða. Af einskærum (hefndar)þorsta stal hún þess vegna tveimur vínflöskum sem við drukkum af stút á meðan við löbbuðum heim til hennar til að skipta um föt. Ég veit fátt skemmtilegra en að ganga um með 75cl rósavínsflösku og röfla. Og þess vegna vorum við búnar með sitthvora flöskuna hennar þegar heim var komið. Þess má til gamans geta að hún býr um það bil 100m í burtu. Einu sinni hljóp ég nú 100m spretthlaup með góðum árangri á héraðsmótum UMSB. Og sjáið mig núna, 15 árum síðar lulla ég svipaða vegalengd á miklu lengri millitíma með stighækkandi vínandaprósentu í blóði. Vart þarf að taka fram að það er svoleiðis miklu skemmtilegra.

Eftir nett fataskipti, og þaulskipulagðan stuld á hálfri Laphroaig flösku aukreitis, styttum við okkur leið í gegnum lóðina hjá Edinburgh College of Art. Þar tók ég nokkur vel valin handahlaup og aðrar leikfimiæfingar. Misreiknaði mig örlítið í lokahandahlaupinu og hafnaði úti í runna. Það var frábært. Ég meiddi mig ekkert mjög mikið. Annað er mestmegnis í móðu. Laura fór þó í sleik við vin minn sem er alltaf dálítið spes uppá að horfa. Ég tók hins vegar Laphroaig litla í fóstur á meðan með ófyrirsjáanlegum afleiðingum. Það var farið að birta af degi þegar ég tölti heim á leið með - wait for it - chips&cheese tortilla wrap. Ó, Skotland. Ég elska þig og óheflaða/alþjóðlega/hjartasjúkdómahvetjandi matarmenningu þína. Ég er ekki frá því að ég hafi dottað aðeins þegar ég tók mér pásu í að ganga upp stigaganginn. Skemmtilegt.

En alvaran hefur tekið við og er það vel. Eða þannig lagað. G kominn í sumarfrí þannig að næstu 10 daga ræð ég öllu sem gerist á Rocket Café. Öllu. Í dag er fyrsti frídagurinn hans og hann er í þessum skrifuðu á leiðinni til Frakklands í almenn skemmtilegheit. Í dag er eitthvað stykki búið að detta úr kaffivélinni og peningaskápurinn með allri skiptimyntinni neitar að opnast. Ég get mig varla hrært ég hlakka svo óskaplega til vikunnar í heild sinni.

Hlakka líka til að koma heim. 2 vikur & 2 dagar.

Og svo hlakka ég líka til að sjá Beirut á afmælisdaginn minn. Mjá. Jones á miða. Dræ ræ ræ ræ...

hiya

Og bles.

Zimm Zimma, Who's Got the Keys to my Bimma?

2010-06-16T21:01:00.003Z

Klukkan korter í sex í gærmorgun hringdi vekjaraklukkan mín. Aldrei þessu vant var ég ekki svo syfjuð að mig langaði helst til þess að skrapa af mér öll skynfæri með meitli, teipa lokuð á mér augun og dvelja daglangt í slíku ástandi, langt í burt frá viðurkenndu samfélagi við annað fólk. Ég opnaði augun og heyrði fuglasöng og almenna gleði sem smokraði sér á milli gardínanna í herberginu. Í huganum renndi ég stuttlega yfir fyrirhugaðan dag.

1. Þriðjudagur (allt í lagi)
2. 15. júní 2010 (tíminn líður alltof hratt en alltílagiþá)
3. Mæta til vinnu (allt í lagi)
4. Taka ákveðinn starfsmann á eintal sökum lélegrar frammistöðu (ekki skemmtilegt en allt í lagi)
5. Borga þrjá reikninga (dæs)
6. Krabbameinsskoðun kl. 16:10 (Kvíðahnútur tekur vöðling í malla)
7. Tennismót sem ég skráði mig á í einhverju bríeríi þegar ég var frágangsgalsa og búin að drekka alltof mikið kaffi. Ég hef aldrei spilað tennis áður en var nú búin að búa svo um hnúta að ég myndi keppa fyrir hönd Rocket gegn hinum ýmsustu kaffihúsum borgarinnar. Ég var alveg handviss um að þetta myndi verða blásið af en nú var sumsé dagurinn runninn upp. (Hilf)

Miðað við þetta stutta yfirlit leit allt út fyrir að í uppsiglingu væri einn sá allra besti dagur lífs míns.

Liðir 1-5 heppnuðust svona líka bærilega svo það er ekki hægt að skrifa neitt sniðugt um það. Það eina sem hefði mögulega getað gert lið 6 ómerkilegan er ef ég hefði skrópað í krabbameinsskoðuninni. Það gerði ég hins vegar ekki.
Fyrir hartnær tveimur vikum fékk ég bréf frá Polwarth Surgery. Bleikt og með fallegu letri, bara svo maður fari nú ekki að halda að það eigi að fara að sarga mann í sundur með ryðgaðri stingsög. Pantaði mér tíma eins og lög gera ráð fyrir og gleymdi þessu svo eiginlega þangað til í gær. Hljóp eins og vindurinn úr vinnunni og tilkynnti um komu mína hátt og snjallt í móttökunni og hverjum sem heyra vildi að hér væri ég mætt í mitt þriðja-hvert-árlega lulluskann. Ég held að það sé eitthvað að öllum sem vinna á Polwarth Surgery því þau tala öll alveg sjúklega lágt og þægilega. Nánast svæfandi. Móttökugufan tilkynnti mér að því miður væri Nurse Fletcher veik í dag. Ég gæti annaðhvort pantað annan tíma eða þá að Nurse Miller myndi framkvæma skoðunina.
“ Alveg er mér drullusama”, svaraði ég lágt og með eins þýðri röddu og mér var unnt.
“ Það er samt eitt atriði...”, sagði móttökukonan og talaði svo lágt að ég varð að klína mér upp við glerið.
“ Nurse Miller er karlmaður”, bætti hún við með smá ógeðs/vorkunnarsvip.
Eftir um 20 sekúndna Eldhúsdagsumræður í höfðinu á mér komst ég að því að væntanlega væri bara best að hespa þessu af. Ég væri hvort sem er búin að panta tíma og 98,9% líkur væru á að Nurse Miller væri kengöfugur, sköllóttur og með bumbu. Það varð úr að mér var vísað inn á biðstofu á meðan ég beið eftir að Nurse Miller myndi kalla á mig. Ég var rétt svo byrjuð að glugga í Heat-blað þegar dyrnar opnuðust.

“Solbfay Johnsottgurr?”

Nurse Miller kallaði nafn mitt. Eða svona því sem næst. Nurse Miller var vissulega karlmaður. Ég skrifaði hins vegar ekki upp á að hann væri karlmaður á mínum aldri, í góðu líkamlegu formi og...mjah...drullutöff. (Kvíðahnútur stigmagnast og hefur nú vafið sig utan um milta og lungu)
Dæs. Ég elti hann inn á stofuna þrátt fyrir að vera hársbreidd frá því að flýja með því að stökkva tígullega út um gluggann svo að Völu Flosadóttur væri gerð skömm til.
Allt fór þetta fram eftir kúnstarinnar reglum nema hvað að á einum tímapunkti spurði Nurse Miller mig hvort ekki væri allt í góðu og hvort mér þætti þetta nokkuð mjög óþægilegt. Svaraði ég því til að allt væri í góðu og mér þætti þetta ekkert svo óþægilegt því hann sæi hvort sem er hundrað svona á dag eða eitthvað álíka. Hann hló gerfilega og jánkaði, en sá sig svo knúinn til að bæta því við að hver og einn sjúklingur væri samt very special.
Ég ákvað að þegja eftir það. Svo skemmtilega vildi til að Nurse Miller ákvað að þegja bara líka.

En snúum okkur þá að lið 7 sem hefði hæglega getað kórónað asnalegheit mín þriðjudaginn 15. júní anno 2010.

Eftir að hafa hjólað borgina endilanga með Andreu kolólöglega á bögglaberanum, mætti ég á tennisvöllinn eins og ekkert væri sjálfsagðara. Hitaði upp eða eitthvað og tók mér spaða í hönd sem mér var bent á að ég héldi alveg kolvitlaust á. Eins og það séu til einhverjar milljón leiðir til að halda á spaða.
En viti menn. Fullt af fólki skrópaði og hver stóð uppi sem sigurvegari, eftir að hafa sýnt vægast sagt snilldarlega natural born takta, nema Jones on the Bones.

Tveir miðar á Wimbledon 3. júlí í vinning. Takk fyrir takk.

Svona, börnin mín góð, er ég nú ógeðslega sniðug.

Og bles.

Morðabók Háskóla Íslands

2010-06-13T22:06:00.002Z

Í gær gerðist sá merkilegi atburður að bróðir minn elskulegur, Vínar Snitsel, útskrifaðist sem baccalaureus scientiae úr véla- og iðnaraverkfræði. Það var ekki frítt við að Jones kæmist við af stolti og undrun. Undrunin er þó ekki komin til af einhverskonar vafa um hvort drengurinn myndi útskrifast jafn heiftarlega og raun bar vitni heldur finnst mér afskaplega furðulegt að hugsa til þess að litli bróðir minn hafi verið að klára háskólanám. Þessi öðlingsdrengur og vinur minn hinn besti hefur fyrir löngu náð mér í hæð og er þess vegna tæknilega séð ekki “lítill” í þeim skilningi. Mér finnst það hins vegar hafa verið gerst í gær að ég klifraði ofan í leikgrindina hans til að leika við hann og þessi elska beit mig til blóðs í bakið.
Ég er afskaplega ánægð með hann Sigga bró. Stundum hef ég viljað meina að við séum tvíburar með 4 ára millibili þar sem einhvern vegin höfum við lag á að klára setningar hjá hvort öðru, senda eins sms til hvors annars á sama tíma og höfum oftar en ekki sama smekk á mönnum og málefnum. Auk þess sem við erum bæði fluggáfuð og bráðhugguleg, sbr. mynd.

Í liðinni viku gerðist ég djörf mjög og tók mér frí á föstudaginn. Jones var komin á það dinglandi skemmtilega stig að annaðhvort a) taka sér auka frídag eða b) leggja sig inn á hæli og drekka hveitigrassafa í öll mál. Ég kaus a). Fór á útskriftarsýninguna hjá eca sem var athyglisverð. Með athyglisverð meina ég að sumt var mjög flott og annað var blautt prump. Ég hefði til dæmis ekkert farið í kollhnís af gleði ef ég væri foreldri sem hefði sponsorað krakkann minn í að fara í rándýrt fjögurra ára listnám ef lokaverkefnið þess var svo dauð randafluga í krukku.

Fór í messu í dag með Easy. Það var alveg ágætt. Náði að dotta einu sinni sem mér finnst alltaf langskemmtilegast því þá er maður alveg rokinn framúr þar sem maður var kominn í messuskránni. Mér finnst ágætt að fara í kirkju öðru hverju en er ekki eins hrifin af því að fara í messu. Það þarf enginn sköllóttur presthnefill í kápu að segja mér að ég sé “miserable offender” þegar ég reyni nú yfirleitt eftir fremsta megni að koma vel fram við dýr og menn og vera almennileg manneskja. Mér finnst fínt að fara inn í kirkju og sitja bara aðeins og hugsa málin, kveikja á kerti og rölta um en er ekki alveg eins spennt fyrir því að vera upplýst um að miðað við lífstíl yfirritaðrar, bólglens fyrir giftingu og bananalíkjör hér og þar, kem ég væntanlega til með að steikjast vandlega í tandoori ofni helvítis um aldir alda. Amen. Sem betur fer erum við Easy nokkurn vegin næstum því á sömu blaðsíðu þegar kemur að málefnum kirkjunnar. Sem verður að teljast í meira lagi ánægjulegt. Paha.

Og bles.

When She Does It She Means To...

2010-06-06T14:27:00.006Z

Um þessar mundir er ég í hressandi átaki. Átakið snýst að vísu um mat en hvorki um að borða hollari né minna af honum. Onei. Heldur að *babbarabamm* borða hann h-æ-g-a-r. Ég hef alltaf borðað hratt. Í kringum 7 ára aldurinn rámar mig í að hafa lagt sérlegan metnað í að ná að vera á undan pabba að klára að borða. Pabbi minn borðar ógeðslega hratt. Yfirleitt svo hratt að honum svelgist nær undantekningarlaust á í hverjum matartíma. Ég reyni að hemja mig, með misjöfnum árangri þó, ef ég fer út að borða á meðal fólks eða ef mér er boðið út að skófla í mig í rómantískari kantinum. Þá þarf ég virkilega að sitja á mér til að koma í veg fyrir að ég ryksugi matinn upp af disknum, á kynþokkafullan máta, á tveimur mínútum flat og öskri “I wiiin! Pah!” upp yfir mig með troðfullan munn og rifna servíettu í kjöltunni. Það ku ekki vera sérlega gott fyrir heilsuna að borða á slíkum ofsahraða. Samstarfsskona mín benti mér á að afi hennar hefði kviðslitnað af því að hann borðaði svo hratt. Ég trúi því nú reyndar tæplega og geymi að taka slikt alvarlega fyrr en ég hef borið það undir Dr. Monz.

Annars er það helst í fréttum að um drekkutímaleytið þann 14.júlí næstkomandi munum vér og Easy tilla tá á íslenska fold og hefja þar með 12 daga sumarfrí á Íslandinu góða. Vart þarf að taka fram að yfirrituð má vart mæla né bregða sér á salernið sökum spennings. Jafnvel má ganga svo langt að halda því fram að hjartað slái eins og frumskógarbumba af tilhlökkun, sbr. duggu dungu dungu duggu ruggu dung dung o.s.frv. Sumar er nefnilega ekki sumar ef það er ekki íslenskt sumar. Að öðrum allskostar ólöstuðum þá hlakka ég alveg voðalega til að hitta þennan unga mann aftur. Við sjáum mynd.

Litli bambusbolti. Ég held að það sé eiginlega ekki hægt að vera sætari en þetta þannig að litla systkinið, sem er væntanlegt í haust, þarf að vera skrugguhuggulegt til að eiga eitthvað í þennan kappa. Sem það verður reyndar án efa. Dæs. Mér verður voðalega hlýtt yfrum mig þegar ég hugsa um að ég á eftir að fá litla frænku eða lítinn frænda sem mér þykir jafn mikið vænt um og Nökkmeisterinn. Heppin.

Ína: Heldurðu að litla barnið verði strákur eða stelpa?
Nökkvi: Ég veit það ekki. Ég skal bara segja ykkur það þegar það fæðist.

Og bles.

Wellboy.

2010-06-03T19:19:00.004Z

Þá er það komið. Fyrirtækið okkar Starkie hrokkið í gang og strax orðinn dynjandi hellingur að gera. Í gær fengum við nafnspjöldin okkar úr prentun. Það er einhvern vegin svolítið spes tilfinning og gerir þetta allt ofurlítið alvörugefnara. Í gærkvöldi var svo fyrsta almennilega giggið okkar. Það gekk svona líka vel og þessar rúmlega fimmhundruð snittur sem við höfðum útbúið og kostuðu m.a. blóð, svita og (rándýra) hráskinku, virtust falla alveg prýðilega í kramið. Engu að síður var mér vel flökurt af stressi frá um það bil 17:03-21:15 en eftir það var ég bæði fagmannleg og pollróleg.

Djók.

En samt ekki.

Og bles.

Menj um trefj í fenj

2010-05-31T17:46:00.005Z

Í dag er mánudagur. Því skylt, en samt ekki, upplýsist hér með að samband mitt og Easy komst á annað og æðra stig um daginn. Án þess að fara út í grafísk smáatriði þá vildi svo til að við vorum að tala saman í símann til að mæla okkur mót niðri í bæ. Sem er svosem ekki í frásögur færandi fyrir utan það að þegar samtalinu er að ljúka segir hann “alright Mum”. Og leiðrétti sig ekki strax. Nú geri ég mér grein fyrir því að ég er örlítið eldri en elskhugi minn, nokkuð sem samferðafólk mitt hefur endrum og sinnum bent á með því að kalla mig ýmist strásætumóður, vögguræningja eða barnapíu. En ef þetta þýðir að ég fer að slaga upp í að vera í jafnmiklu uppáhaldi hjá Elskulegum eins og móðir hans (ég kýs að túlka þetta þannig) þá ber að sjálfsögðu að fagna því. Ehm.

Hins vegar fór ég í kristilega afmælisveislu síðastliðið laugardagskvöld. Það var svona líka myljandi skemmtilegt bara. Á laugardagskvöldið fór ég í kristilegt afmæli. Það var gaman. Ég sansaði afmæliskökuna og gerði nokkrar sortir af öðrum skemmtilegheitum og reddaði mér aukreitis tveimur “kökugiggum” út á þetta. Við sjáum myndir.

Einhvern vegin hefur mér tekist að eignast nokkra vini hér í borg sem koma úr kristilega geiranum. Það er svosem allt í lagi þar sem áðurnefndir vinir mínir eru alveg lausir við að bera trú sína á borð og troða Biflíulegum boðskap inn í hvert einasta samtal. Verandi sóðakjaftur tek ég sjálfa mig engu að síður í netta ritskoðun áður en ég spjalla við þau og sleppi því algjörlega að tala um suma hluti við þau. Ég sleppi því til dæmis að segja þeim söguna af því þegar ég sjálf, hálfklædd og blindfull, klifraði yfir hlið (vissi ekki öryggiskóðann) til að sleppa við að vakna við hliðina á vesalingnum sem ég fór einu sinni heim með í einhverju bríeríi í Dublin. Í afmælinu hitti ég hins vegar nokkra af kristilegum vinum þeirra sem eru ekki alveg jafnmikið kúl. Ég hitti til dæmis Eddie sem tók einu sinni eiturlyf en svo frelsaðist hann. Svoleiðis klingir alltaf ákveðnum viðvörunarbjöllum þannig að ég gerði mér upp lykkjufall á sokkabuxunum og hljóp í burt. Svo hitti ég líka einhvern sem ég man ekki hvað heitir en hann fór á puttanum í kringum Ísland árið 2003. Viðkomandi bar jafnframt sigur úr býtum í “Mest óþolandi hláturinn 2010” keppninni. “Po-höhöHÖHÖhöhö”. Hjálp.

Allavega. Sumr er komr í Edinburghr. Og er það vel. Ég bíð eiturspennt eftir Edinburgh International Film Festival sem byrjar eftir tæpar tvær vikur. Ekki nóg með að Sir Sean Connery mæti á svæðið og haldi heljarinnar áttræðisafmælistjútt sjálfum sér til heiðurs, þá hefur engin önnur en Dame Guðný Ebba Þórarinsdóttir ákveðið að bjóða Festivalinu starfskrafta sína og er það einkar vel. Ég verð að segja að ég er talsvert spenntari fyrir komu Guðnýjar heldur en Sean enda hef ég áreiðanlegar heimildir fyrir því að það sé miklu skemmtilegra á skrensinu með henni heldur en honum. Ég veit til dæmis ekki til þess að Sir Sean hafi nokkurn tíman dottið á hökuna fyrir framan fjölda fólks.

Og bles.

Ut vil ek...sort of

2010-05-25T21:16:00.002Z

Ég þjáist að svokölluðum systrablús. Slíkur blús er frír við að vera ómþýður og dillandi heldur einkennist hann einna helst af því að ég gæti grenjað fjórfalt eftir að systir mín yfirgaf mig eftir stutta en skemmtilega heimsókn. Það vill nefnilega einmitt svo heppilega til að ég á bestu systkini í heimi. Í staðinn fyrir að skrifa ítarlega úttekt í mörgum kapítulum sem útlista ágæti systkina minna og almennt grúv, læt ég hér staðar numið en enda á því að upplýsa veraldarvefinn um hvað mér þykir endalaust vænt um þessar þrjár manneskjur sem ofan á allt annað eru bestu vinir mínir. Ég græt.

Því skylt, en samt ekki, þá er ég yfirleitt hætt að grenja þegar ég kveð fólkið mitt eftir þá hefð sem þessar skotferðir til Íslands tvisvar á ári hafa þróast út í. (Að gefnu tilefni vil ég staldra stuttlega við hér, bjóða nýja blogglesendur velkomna og jafnframt upplýsa þá um að ég grenja við minnsta tilefni, sbr. að sjá gamalt fólk borða samloku, hverri einustu bíómynd sem ég sé og ekki einu sinni byrja að spila fyrir mig Eltu mig uppi með Sálinni. Ég kemst umsvifalaust við.) Ég er líka hætt að taka það nærri mér ef Nökkvi nennir ekki að kveðja mig af því að hann vill heldur horfa á krippildið hann Magnús Scheving og einhverja bleikhærða löfsu í sjónvarpinu. Allt í lagi vinur. Sjáumst eftir hálft ár.

Ég man líka eftir fyrsta skiptinu sem ég grenjaði ekki neitt þegar ég kvaddi familíu og vini. Var nokkuð viss um að ég væri að breytast í eitilharðan tilfinningaköggul sem léti ekki bugast fyrr en öll sund væru lokuð og mæjonessan orðin gul. Ég var nokkuð ánægð með mig þegar ég var komin út á flugvöll. Sötraði Kaffitár, híaði á hina ýmsustu roðskartgripi í búðunum og hamstraði matarkex og lakkrís. Það var ekki fyrr en ég rak augun í einhvern huggulegan dvd disk, um Ísland og fór að lesa aftan á hann, að draga fór til tíðinda. Þetta eru svona landslagsmyndir og vídjó og alveg mökklangt. Ómar Ragnarsson á sýru if you will. Eitt af lögunum sem eru spiluð undir á þessum ágæta dvd disk er Ísland er land þitt með Agli Ólafssyni. Það þurfti ekki meira til og áður en ég vissi af var ég brostin í bitran grát, downaði Kaffitárinu, þurrkaði mér um augun og tyllti mér á svona einhvern einstæðingskoll á barnum. Skemmtilegt.

Dæs.

Ég sofnaði í strætó í dag. Ef einhver er að velta því fyrir sér þá er það svona heldur þunglyndislegt.

Og bles.

Cake or death?

2010-05-16T20:48:00.003Z

Í staðinn fyrir að fara á fulderæ um helgina ákvað ég að baka nokkrar kökur. Það var skemmtilegt. Það var reyndar aðeins fengið sér smá gin í traumanu sem fylgir því að gera súkkulaðilaufin, ég viðurkenni það.

Og bles.

Lidl pulsur. Gott að smakka. Gott að smakka.

2010-05-15T16:52:00.003Z

Jones hefur ekki fyrr lokið vinnuvikunni áður en dregur til tíðinda. Það vildi svo skemmtilega til að mér tókst að krækja mér í blíða matareitrun síðastliðna nótt. Kemur áðurnefnd eitrun á einkar heppilegum tíma þar sem Jones gekk í gegnum nokkurs konar feitabolluviku í nýafstaðinni vinnuviku. Spurði Easy hvort honum fyndist ég hafa fitnað. Hann sagði nei, en kannski ættum við að reyna að fara út að skokka saman. Uuu rangt svar. En nú lít ég hins vegar út eins og nýgotin tófa og er það vel. Sökudólginn hef ég borið kennsl á, pólskar pylsur frá Lidl á tilboði og kann ég þeim bestu þakkir fyrir. Ég ætla seint að læra enda hef ég einu sinni áður brennt mig á unnum kjötvörum frá áðurnefndri Lidl verslun. Og svo er víst eitthvað fólk í Ungverjalandi að fá drullu og drepast út af einhverjum ófögnuði sem er í ostinum sem þeir framleiða. En þetta var ódýrt og ég var ein heima, mig langaði í pulsu og skipti þá engu hvort þær væru búnar til úr austur-evrópskum munaðarleysingjum eða ekki. Dæs.

En það ber hæst til tiðinda að Jones hefur gerst skáldleg mjög í hugsun, neita ég mér nú um fæði hvers konar en dreypi þess í stað á hræódýru víni (frá áðurnefndri Lidl verslunarkeðju) og hef hafið keðjureykingar af mikilli staðfestu. Þetta er dagsatt fyrir utan þetta með vínið og reykingarnar. Tildrög þess má öðru fremur rekja til endurvakinna kynna minna af einum mesta snillingi allra tíma, Siegfried Sassoon.

Sassoon þessi var eitt merkilegasta skáldið sem spratt upp úr ósmekklegum skotgrafarbardögum fyrri heimsstyrjaldarinnar og dvaldi meðal annars á Craiglockhart geðsjúkrahúsinu hér í Edinborg eftir að hann fékk taugaáfall í kjölfar þess að hafa særst allbrussulega árið 1917. Kengöfugur náttúrulega en gifti sig engu að síður og eignaðist son. Ef fólk er í einhverskonar ljóðlestrarhugleiðingum/sjálfsmorðsgír þá hvet ég það eindregið til að næla sér í eintak af The War Poems áðurnefnds Siegfried.

Og bles.

Guns don't kill people, people kill people, and monkeys do too (if they have a gun)

2010-05-10T20:18:00.003Z

Nú vil ég ekki meina að ég sé pjattrófa mikil en þó þykir mér skemmtilegra að fara ekki út úr húsi lítandi út eins og einhver hafi ælt mér. Hafandi enga þolinmæði fyrir fólki sem er öðruvísi en ég, er fátt í heimi hér sem pirrar mig jafn mikið og fólk sem hefur sig bara nákvæmlega ekkert til áður en það arkar út á meðal manna. Fyrir alla muni vil ég þó forðast misskilning. Ég er hvorki að meina að konur þurfi alltaf að vera með eye-liner sem hringast fullkomnlega út á mitt gagnauga, með blásið hár og í háum skóm með ökklabandi og smellu, né að karlar megi ekki stíga út fyrir hússins dyr án þess að bera brilljantín í hári og hafandi spreyjað á sig vellyktandi. Ég er meira svona að tala um að fara kannski í sturtu og að smeyja sér jafnvel úr náttgallanum. Hér í borg gefur að líta allan skalann. Öfgarnir í hvora áttina fara held ég jafn mikið í taugarnar á mér. Stundum er mér skapi næst að vinda mér upp að einhverri hryggðarmyndinni (með náttbuxurnar girtar ofan í UGG skóna sína, filterslausan kamel milli fingranna og hár svo klístrað að Ljóma smjörlíki væri gerð skömm til) og henda vínberjum í þetta pakk með einlægri ósk um að eitthvað að heilnæmninni úr blessuðum ávextinum smitist á það í leiðinni. Og svo eru það hinar öfgarnar sem yfirleitt einskorðast við kynsystur mínar. Með brúnappelsínugula lófa eftir brúnkukremsburð, meik svo þykkt að þær líta út fyrir að andlitið á þeim hafi farið í skiptinám til Guatemala og að ógleymdum rósbleikum kinnalit sem þær ná einhvern vegin að klúðra guðdómlega líka.

Dæs.
Mikið er erfitt að gjöra mér til geðs.

Á þeim nótum við ég að lokum taka eilitla stund í að anda djúpt og tala aðeins um hvað ég þoli ekki Florence Welch. Hef aldrei þolað hana, sem er að sjálfsögðu ósanngjarnt, en núna er ég búin að koma mér upp dágóðu safni af solid ástæðum fyrir því að ég þoli hana ekki. Í fyrsta lagi skil ég ekki alveg hvað á að gera hana svona agalega merkilega. Ef þú ert hvað þekktust fyrir að taka cover af lögum sem hljóma um það bil uuu nákvæmlega eins og upprunalega útgáfan nema bara aðeins verri, þá held ég að það sé ekki alveg tímabært að fara að kalla viðkomandi næstu Kate Bush. Um þverbak keyrði þó þegar ég sá grein um áðurnefnda óþolandi Florence í Sunday Times í gær þar sem hún segist vera illa haldin af dysmetriu, (geta ekki greint fjarlægðir) ofan á að vera lesblind og segist hún einnig vera nokkuð viss um að hún sé haldin OCD og ADD. “I couldn’t tell you if that wall is 5ft or 50ft away. Don’t know. Don’t care”. Ju, hvað þú ert töff. Máski værir þú ekki svona þjáð af þessu öllu saman ef þú tækir ekki svona ógeðslega mikið af eiturlyfjum. Ruglaða tík.

Maah. Þetta var gott.

Og bles.

You. Silly. Tart.

2010-05-08T21:36:00.002Z

Ég veit ekki hvort ég hef sagt það áður en mikið lifandis skelfingar ósköp finnst mér gaman að eiga helgarfrí. Eins og í dag til dæmis. Prýðilegasta veður, ég vaknaði snemma og bakaði pönnsur og valhoppaði svo hér aðeins neðar í götuna þar sem ég settist við skriftir og gróf andlitið á mér í flennistórri beyglu. Eftir það var förinni heitið niður í bæ þar sem ég skálmaði inn í Boots og hét Guði, mönnum og stjörnunum því að þaðan færi ég ekki út fyrr en ég væri búin að finna mér ásættanlegt meik.

Yfirleitt tekur sá ágæti gjörningur mig nokkrar ferðir, angist, svita og tár þar sem ég er afar vandlát þegar kemur að snyrtivörum og svo enda ég yfirleitt á því að henda þessu drasli af því að það lætur mig líta út eins og pulsu í framan. Ég hef einfaldan smekk. Ég vel bara það ódýrasta sama hvað það heitir. En í dag ákvað ég að gerast djörf og splæsa á mig einhverju í dýrari kantinum. Það er ekki frítt við að það hafi verið svolítið upp á mér typpið þegar ég slengdi mér að L’Oreal hillunni og fór yfir það helsta sem sú ágæta samsteypa hafði upp á að bjóða í meik-málum. Skyndilega rak ég augun í ákveðna vöru. Ég virti kremið fyrir mér og hló kuldalega enda þótti mér afar hæpið að vara þessi gæti staðið við slagorðið sitt um að hún aðlagaðist húðlit viðskiptavinarins fullkomnlega. Ég leitaði vel og lengi að húðlitnum mínum, ivory/dauð en allt kom fyrir ekki. Líklegast þar sem hvorki Linda Evangelista né Eva Longoria detta í þann flokk enda alveg dynjandi huggulegar báðar tvær. Ég var að lokum svo hestpirruð að ég greip bara eitthvað drasl og karamellukanínu frá Cadbury’s og fór svo og borgaði. Hitti svo Easy á kaffihúsi og ákvað að smella smá af nýja meikinu á mig áður en hann kæmi. Hann spurði mig hvort mér liði eitthvað illa, hvort ég væri ekki búin að drekka nóg vatn í dag og hvort það væri ekki allt í lagi því sem honum fannst ég eitthvað svo gul í framan. Note to self: Beige Rose er ekki húðlitur minn og ennþá lengra frá því að samlagast honum fullkomnlega. Draðsl.

Á heimleiðinni tókum við smá íslenskukennslu á þetta. Easy er smám saman að læra góða íslenska siði eins og að borða kjöt með sultu og tala á innsoginu. Bráðefnilegur greyið. Kann alveg að segja eitt og annað og svo er hann búinn að negla mikilvæga frasa eins og “Ég skil ekki”, “Hvað þýðir það?”, “Viltu segja þetta aftur?” og síðast en ekki síst “Á pabbi að fara og kaupa nýjan pottapott? *blás* Ég ábyrgist að hann verður fluent og rúmlega það í sumar.

Og bles.

Thatcher, Thatcher Milk Snatcher

2010-05-07T20:45:00.002Z

En það bar til um þessar mundir að Gordon nokkur Brown sem ætti að vera Íslendingum (að góðu) kunnur, boðaði til kosninga fyrir nokkrum mánuðum. Áðurnefndar kosningar fóru svo fram í gær og það lítur allt út fyrir að Íhaldið komi til með að ráða för á Bretlandi næstu árin, þó svo að það sé ekki með þingmeirihluta. Smjörlíkið sem er David Cameron er reyndar búinn að lofa að koma til Skotlands einu sinni á ári og svara spurningum. Uuuuh...takk maður.

Það man held ég enginn eftir John Major enda var hann einn sá algleymanlegasti stjórnmálamaður fyrr og síðar. Hins vegar held ég að það séu fleiri sem rámar í pækuna hana Margaret Thatcher sem, ofan á margt annað miður fallegt í stjórnartíð sinni, ákvað að hætta að gefa börnum undir sjö ára aldri ókeypis mjólk í skólanum, hence, “Thatcher, Thatcher Milk Snatcher”. Gamla belja.

En látum oss hverfa frá því að tala um pólitík og tölum um eitthvað skemmtilegt. Tölum um...mig. Án þess að ég ætli að gera þetta blogg að sérlegum vettvangi um sjúkrasögur mínar í nánum smáatriðum, þá skráði ég mig á nýja heilsugæslustöð um daginn. Sem er svosem ekki í frásögur færandi fyrir utan þær sakir að ég þurfti að fara í læknisskoðun og viðtal við hjúkrunarkonu til að klára umsóknina mína, enda vilja þau ekki taka við fólki sem er t.d. með malaríu eða annað ógeð. Hjúkrunarkonan var svona þessi eðalnæs týpa. Svona næstum því of næs í þeim skilningi að maður veit ekki hvort maður á að faðma þær eða slá þær utanundir. Talaði ofurhægt og lágt, eins og hún vildi fyrir alla muni ekki fæla mig eða hræða. Spurði mig ofurkurteislega hvort ég hefði munað eftir að koma með þvagprufu sem ég mundi náttúrulega ekki eftir fyrr en 2 sekúndum áður en ég gekk inn svo ég dældi bara smá eplasafa í mæliglasið. Þar með kom ég aukreitis í veg fyrir að hún yrði uppvís að fíkniefnaávana mínum. Sniðug. Nurse Fletcher mældi hæð og þyngd Jones og virtist ekki kippa sér neitt sérstaklega upp við þegar ég stakk puttunum í eyrun og söng Brostið hjarta með Sálinni til að ég heyrði ekki þegar hún las upp þyngdina hjá mér. En ég er hins vegar 5’8’’ á hæð og er það vel. Hélt ég væri minni.

Að lokum settumst við niður og hún sagði að þar með væri það komið. “But we would also like to remind everybody to eat more fruit and vegetable and less fried food.”
Hmmmm...ég bý þó ekki í Skotlandi? Einhvern vegin smugu þessi orð Nurse Fletcher inn í sál mína svo að um leið og ég kom heim fékk á mér gulróta- og appelsínu smoothie og litaði mig í rótina á ofsahraða. Ég vil ekki vera skosk. Ég vil vera sæt.

Og bles.

Cake or Death = Ahead Rocket

2010-05-03T18:08:00.004Z

Ég hefði gjarnan þegið að fá að eyða deginum í dag í jöfnun enda örlar enn á þunnildi eftir laugardagskvöldið. Það var því miður ekki mögulegt því þó svo að allir aðrir séu í fríi í dag út af einum af mýmörgum bank holiday frídögum hér í landi, var myljandi mikið að gera á Rocket. Getiði ekki bara étið heima hjá ykkur þarna...fólk. Ég er ekki hrifin af fólki. Ég er samt alveg að reyna, en ég held að fyrir skikkan Skaparans þá sé ég betur til þess fallin að vera ein niðri í snittuherberginu svokallaða, að skreyta kökur með kaffibolla við hönd og að hlusta á The Doors. Þar kemst ég oftar en ekki í djúpan þankatrans og dettur hin ýmsustu snittuálegg í hug, milli þess sem ég leik mér að fjölþjóðlegum krossgátum og stafarugli, sbr. “Mr. Mojo risin’” = Jim Morrison. Sniðugt.

Ég gerðist djörf og kíkti á bankareikninginn minn eftir helgarsullið. Ægilegur grallaraspói getur maður verið. Þannig að nú refsa ég mér aftur fyrir vitleysisverkið og borða grjón í kvöldmat. Köld.

En ég er ekki alveg dottin í rotþró glötunar heldur tilkynni ég með stolti að ég hef sent frá mér frumraun mína á tónlistarsviðinu sem ég bind sterkar vonir við að verði sumarsmellurinn í ár. Lagið heitir “Feel My Body” eða “Káfið á kropp vorum” og er sjóðheitt og sexí. Jamm jamm jamm...

Glöggir lesendur kunna að sjá að þarna var ég að fara með fleipur en hitt er þó rétt að ég hef tekið mér Ásdísi Rán til fyrirmyndar, sbr. hógvær athafnakona og markaðssnillingur, þar sem nú á ég helminginn í veisluþjónustufyrirtæki sem við vorum að stofna hér í borg. Heimasíðan trítlar vonandi á vefinn áður en of langt um líður en verkefnin eru engu að síður byrjuð að hrúgast inn og er það vel. Þessar dinglandi skemmtilegu lögfræðinga- og endurskoðendaheimsóknir eru þá væntanlega liðnar að sinni og hafa vonandi borgað sig. Þið hafið kannski augun opin fyrir Rocket Out Catering ef ykkur vantar eitthvað að narta í...í Edinborg.

Og enn sæki ég innblástur og ráð í viskubrunn Ísdrottningarinnar en um daginn brá ég mér í hlutverk aðstoðarljósmyndara (lesist: halda á flassi og stóru, hvítu pappaspjaldi) en stíliseraði auk þess myndatöku fyrir Easy minn elskulegan. Módelin voru ekki af verri endanum, Ungfrú Dundalk 2009 og 2010 og Herra Co. Tipperary 2006, og í lokin var tekin eine gesprellung mynd. Eins og sést (er þetta tekið eftir 13 tíma vinnudag vorn sem er í meira lagi ósanngjarnt) er ég grafalvarleg enda tek ég starf mitt feykialvarlega. Hin fíflin skemmtu sér hins vegar konunglega.

Og bles.

eine kleine nachtmusik

2010-05-02T15:26:00.004Z

Var að spá í að setja upp montstatus á facebook um að ég væri nú búin að hengja upp úr einni vél, búa um rúmið og ganga frá öllum fötunum sem ég hendi út um alla íbúð, vökva blómin, ryksuga, þrífa klósettið, taka til í lærdómsherberginu og marinera eitt stykki Murgh Makhani kjúkling (og þetta allt organdi þunn og með storm í maga)...en ég ákvað að sleppa því. Þeir sem vilja engu að síður senda mér pepp, sbr “Oh, duglega þú” eða “Það er aldeilis krafturinn í minni!” mega gjöra slíkt í kommentakerfinu hér að neðan.

Minnið mig á að fara aldrei aftur í spænska afmælisveislu. Þau leiðu mistök gerði ég í gærkvöldi og þó svo að ég hafi væntanlega ekki skemmt mér með jafn miklum dinglandi látum og gleði í langan tíma þá er gjörvallur meltingarvegur minn og sálarlíf allt að gjalda þess stórum í dag. Ég er ekki hrifin af tequila lengur. Fór framúr á hádegi, sem hefur ekki gerst síðan 2006, eftir að hafa rumskað nokkrum sinnum án þess þó að hafa treyst mér til að líta dagsins ljós. Ég þoli ekki svona. Vakna lauslega og það fyrsta sem ég hugsa um er hvað ég eyddi ábyggileg ógeðslega miklum pening í gær og svo kemur þetta klassíska “Hvað er ég að gera við líf mitt?”- dæmi og þá fer ég bara að sofa aftur. Mér er illt allsstaðar og líður í sálinni eins og ég sé í aðalhlutverki í Shane Meadows mynd. Þannig að nú sit ég og er að éta grjón því ég leyfi mér ekki að fá mér almennilegan þynnkumat sem er liður í því að ég er að refsa sjálfri mér fyrir hvað ég varð drukkin í gær. En þetta gerist þegar maður býr með kaþólikka.

Þvi er þó ekki að neita að gærkvöldið var einstaklega skemmtilegt. Mig rámar lauslega í að hafa sungið Hey Hey What Can I Do, með svo mikinn hiksta að mér lá við andnauð, á leiðinni heim af El Barrio sem er einmitt *babbarabamm* tequila bar. Oj bara. Ég eyddi góðri stund í að reyna að hugga afmælisbarnið en hún var einmitt eyðilögð yfir því að vera orðin hvorki meira né minna en 21 árs gömul. Ég setti mig í spekingsstellingarnar og náði að hressa hana við en sat hins vegar eftir, blindfull og í myljandi krísu yfir eigin aldri sem nú þokast skuggalega í áttina að þremur tugum. Þannig að ég dansaði til að gleyma og svo hittum við meðal annars hann Gustavo sem brennir kaffibaunirnar fyrir okkur á Rocket. Hann er frá Chile og var eldhress. Hann er mjög liðugur í mjöðmunum og dansaði eftir því. Ég er ekki viss um að ég geti litið hann sömu augum héðan í frá.

Núna ætla ég að horfa á House og reyna að hugsa ekki of mikið um að ég sé með bandorm í heilanum eða eitthvað svipað. Ég má bara horfa á einn læknaþátt á dag annars verð ég mjög taugaveikluð um eigin heilsufar. Í kvöld ætla ég að búa mér til croissant búðing og borða hann ein með skeið (en þá verð ég einmitt hætt að refsa mér fyrir ofdrykkju). Skemmtilegt.

Og bles.

hiya doll - o'rite pal

2010-04-23T20:40:00.004Z

Nú vantar mig einungis að tikka í nokkra kassa til að geta talist fullkomin. Tel ég þetta nokkuð góðan árangur miðað við að vera einungis tæplega 28 vetra gömul. Engu að síður er eitt sem ég hef ekki enn náð að útskrifa mig úr með ágætiseinkun og það er að láta vitlaust fólk ekki fara í taugarnar á mér.

Þessi eldgosaumræða undanfarna daga er til dæmis klassískt dæmi um slíkt. Nú nenni ég ómögulega að hafa eftir sumt af því sem nokkrir blaðamenn hérna eru búnir að vera að selja upp úr sér enda væri takmarki þeirra, þ.e.a.s. að skapa umræðu um steypuna sem þeir skrifa, þar með náð. Í fyrsta lagi myndi ég allavega reyna að bera nafnið á títtnefndu eldfjalli rétt fram áður en ég færi á nokkurn hátt að tjá mig meira um málið. Ei-jo-fíakka-jóchulg. "16 letters. That's a beast!" Vonandi að Ok gjósi næst...til almennra þæginda fyrir heimspressuna. Surely... Og svo er látið eins og Steven og Wendy og ljóta barnið þeirra hann Paul hafi verið heimt úr einhverskonar gíslatöku þar sem þau náðu loksins að komast aftur heim til Bretlands eftir að hafa þurft að vera 4 daga lengur í París. Nu vil ég ekki vera leiðinleg en hins vegar get ég auðveldlega ímyndað mér verri staði til að vera fastur á heldur en í París. Ég get líka ímyndað mér nokkra betri staði til að vera fastur á heldur en á bæ undir Eyjaföllum á Íslandi.

Þar fyrir utan var vikan heldur viðburðarlítil í Jonestown. Að vísu náði ég að crack the code að hinu fullkomna pizzadeigi (tikk í kassa) eftir 10 ára, þrotlausa tilraunastarfsemi. Ég lagði einnig upp í mjög sveittan hjólatúr á fíflinu henni Sally sem er ennþá föst í þriðja gír. Þjóhnappar úr gulli með þessu áframhaldi. Ég reyndi eitthvað að setja á mig eye-liner eitt kvöldið en játa mig enn sigraða í þeim efnum þannig að ég henti bara kvikindinu. Svo kom sumarið í gær þannig að ég fjárfesti í sundbolta og derhúfu fyrir Easy enda er ég með eindæmum skemmtileg kærasta (tikk í kassa).

Ein heima og það þyrfti að bjóða mér demanta og nokkur pör af Louboutin til að ég yfirgefi íbúðina á þessu einkar blauta Edinborgarkvöldi. Þess vegna horfi ég á Taken og dáist að karlmannlegri framgöngu Hr. Neeson, i.e. "I push one button and thirty agents will be here before you have time to scratch your worthless balls". Ó, Liam.

Að lokum er hér svo mynd eftir Clarence John Laughlin sem ég er afskaplega hrifin af.

Og bles.

Með Sitjanda úr Stáli

2010-04-17T22:38:00.002Z

Nú hefur það ekki gerst í hartnær áratug að ég hafi fengið harðsperrur svo vert sé að nefna. Það breyttist hins vegar í dag þegar sakleysislegur hjólatúr, með nesti, í góða veðrinu tók óvænta stefnu. Eftir að hafa kannað skemmtilega staði eins og Slateford og Corstorphine, en þar á einmitt ljóta fólkið heima, hjólaði ég til Wester Hailes sem hefur að geyma hvað hæstu glæpatíðni hér í borg. Skemmtilegt. Þetta var hins vegar allt gott og blessað þangað til þriggja gíra dömuhjólið mitt, hún Sally, ákvað að festast í öðrum gír. Einmitt þegar ég var að nálgast Sighthill. Ég vil leggja áherslu á orðið “-hill” í þessu samhengi. Eftir mjúklegt ofbeldi náði ég að skipta um gír en bara upp í þriðja gír en ekki niður í annan og því síður niður í fyrsta. Það hryggði mig talsvert að á þessum tímapunkti var ég rúmlega 5 mílur frá siðmenningu sem, merkilegt nokk, var staðsett upp í móti. Til að gera langa sögu stutta geng ég núna eins og ég hafi átt annasama nótt með íslenska handboltalandsliðinu og geri fastlega ráð fyrir því að vera með buttocks of steel í náinni framtíð eða þegar ég fæ aftur tilfinningu fyrir neðan mitti.

Þetta er hins vegar búinn að vera hinn mesti snilldarfrídagur þar sem ég krækti mér í kaffi&kókosköku á heimleiðinni og festi svo kaup á þessum líka ofsafínu dansiskóm og live vínylplötu með Duke Ellington á skít og ekki neitt í Hjálpræðishernum. Verandi á pensilíni þessa dagana og áfengisneysla þar af leiðandi ekki æskileg, nenni ég ekki einu sinni að hreyfa mig út úr húsi og stunda þess vegna tilraunastarfsemi í eldhúsi mínu elskulegu í staðinn. Í kvöld gjörði Jones falafel og var mál manna (Easy) að það væri vel ætt. Ef einhvern langar að prófa, then it goes a little something like this:

800 g kjúklingabaunir
½ laukur, saxaður
2 hvítlauksrif, pressuð
3 msk. söxuð steinselja
1 msk. garam masala krydd
1 tsk. kóríander duft
2 msk. hveiti
salt og svartur pipar
brauðmylsna

Dúndrið öllu, nema brauðmylsnunni, í matvinnsluvél þangað til allt er orðið að mauki. Búið til kúlur úr maukdimsinu og veltið þeim upp úr brauðmylsnunni. Steikið á báðum hliðum í ólífuoliu á meðalheitri pönnu. Svo er einkar snasí að borða þetta með tortilla pönnukökum, salati og sósu sem er búin til úr hreinni jógúrt, fínt saxaðri gúrku og paprikudufti. Badabúmm-badabíng.

Og bles.

Note to self: Hætta að fara á djammið í þveng einum klæða...

2010-04-14T20:53:00.004Z

Fékk svæsið tilfelli af fólkógeði á leiðinni heim úr vinnunni í dag. Bætti þá ekki úr skák að yfirleitt get ég talið allavega þrjá alkóhólista og tvo eða þrjá aumingja á þeirri stuttu leið sem það tekur að labba frá Morningside sem er, and I quote "the most affluent community in the whole of Scotland" og til Dalry. Þar sem ég á heima. Þar búum við Easy með ljóta fólkinu og hundaskít á götunum. Ég hef aldrei séð hundaskít í Morningside. Í Dalry virðist fólk hins vegar gera í því að þrífa ekki upp eftir hundana sína og bíða svo eftir að einhver keðjureykjandi offitusjúklingurinn á rafknúnum hjólastól smyrji gleðinni mjög skemmtilega allavega um það bil 100 metra uppeftir gangstéttinni. Skemmtilegt.

Geðillsku mína má einnig öðru fremur rekja til þess að einhvern vegin tókst mér, af alkunnri útsjónarsemi, að ná mér í blöðrubólgu. Þeir sem til þekkja vita hversu æpandi skemmtilegt slíkt er. Til þeirra, sem ekki þekkja til, er strembið að útskýra þá ólgandi vanlíðan og mögnuðu geðvonsku sem slíkt læknisfræðilegt ástand kallar á. Og ef fólk hefur verið svo ljónlukkulegt að hafa ekki þurft að standa í slíku vil ég benda á að það snýst ekki um að "maður á ekki alltaf að pissa þegar manni er mál. Þá fá konur svo lélega grindarbotnsvöðva og þá fá þær bara blöðrubólgu."

Hmmm.
Þegiðu tík.
Steinþegiðu.

En eftir að hafa drukkið 2 1/2 líter af trönuberjasafa (ég viðurkenni að ég setti romm út í síðasta 1/2 líterinn. Ég viðurkenni það.) þá horfir þetta allt til betri vegar. Sem betur fer. Kæru Trönuber.

Takk fyrir að vera til. *Múak*

Og bles.

My name is Lee. I murdered little Larry in the first degree.

2010-04-11T12:04:00.002Z

Í heimsku minni hélt ég að mér myndi kannski leiðast pínu í íbúðinni á meðan Easy er í Prag. Rangt. Milli þess sem ég hef brennt ófáum hitaeiningum með því að hlaupa út um alla íbúð og kremja mölflugur, hef ég nú sett niður minn fót og sætti mig ekki lengur við að vera í sambýli með nagdýri. Um nokkurt skeið höfum við vitað að mús að nafni Larry hefur deilt með okkur íbúðinni að Cathcart Place. Hann hefur gert sig ákaflega heimakominn án þess svo mikið sem minnast á að leggja eitthvað til í leigu, reikninga eða council tax. Trítlar um gólf á meðan við erum að elda og krafsar endalaust í veggina, innan frá, þegar við erum að fara að sofa. En þar sem Easy minn elskulegur er þessi mjúka týpa má hann ekkert aumt sjá og að drepa eða meiða er nokkuð sem hann tekur ekki til mála. Það má jafnvel ganga svo langt að segja að hann hafi drápseðli á við litblindan broddgölt í poka. Hann komst til dæmis í dálítið uppnám í sumar þegar ég drap ógeðslega feita kónguló með því að smyrja henni á vegginn – baseball style - með Edinburgh Fringe bæklingnum. En mér finnst bara alveg mökkógeðslegt að hafa mýs inni hjá sér. Allt í lagi að þær séu úti í hlöðu eða eitthvað en svona finnst mér ógeð. Og eftir að hafa séð Larry á fimmtudagskvöldið, þar sem hann leit út fyrir að hafa komið einkar vel undan vetri og var orðinn akfeitur og viðbjóðslegur, ákvað ég að kaupa músagildrur. Fimm stykki af gömlu sortinni. Spennti þær með smjöri og lagði þær varlega á alla þá staði sem Larry finnst langskemmtilegast að hanga á.

Í gærmorgun bar til tíðinda. Ég vaknaði þegar ég heyrði *klix* innan úr eldhúsi. Brosti með sjálfri mér og sofnaði aftur. Um morguninn kíkti ég á aflann og blíði Jesúm. Þetta er eiginlega ekki mús lengur heldur frekar einhvers konar sambland milli músar og rottu - svokölluð motta. Hálsinn á þessu var eins og á holdabola og hafði einhvern veginn náð að hálfsnúast undir gildrunni þannig að Larry var enn með lífsmarki. Skemmtilegt. En þar sem ég er úr sveit veit ég hvernig á að meðhöndla slíkar aðstæður. Þannig að ég fór út á kaffihús í tvo tíma eða svo og þegar ég kom aftur var Larry dauður. Öll verksummerki um atburð þennan verða hins vegar þurrkuð út áður en Easy kemur heim aftur. Og ef hann fer að undra hvar Larry sé segi ég bara að ég hafi náð honum lifandi og farið með hann upp í sveit.

Upp á síðkastið er ég orðin sushi sjúklingur mikill og er það vel. Það skemmir heldur ekki fyrir að Sushiya sem ku vera besti sushi staðurinn hér í borg, er rétt hjá fátæklegum híbýlum mínum. Ég er hins vegar ekki ennþá búin að mastera þá tækni að éta með prjónum svo vel sé en það má guð vita að ég bið ekki um gaffal eins og einhver ræfill. Fátt fer þó jafn brussulega í taugarnar á mér eins og þegar maður er sestur með sushi bakkann sinn, einbeittan prjónavilja og er að reyna að pota þessu upp í sig og svo kemur einhverskonar Asíubúi, sest við hliðina á manni og spænir þessu upp í sig eins og ekkert sé. Og hann er kannski að borða grjón – sem er langerfiðast – meðan ég er að missa flennistóran maki-klump ofan í sojasósuna með látum. Þess vegna finnst mér miklu betra að fá þetta bara til að taka með heim. Í gær var ég voðalega svöng og pantaði helling af mat og svo laug ég bara að ég þyrfti fjögur pör af prjónum til að láta líta út fyrir að ég ætlaði ekki að skófla þessu öllu upp í mig ein. Sniðug.

Þrátt fyrir partýboð – sem sum hver jöðruðu við að vera í hótunartón – eyddi ég gærkvöldinu uppi í sófa í heilögu afslappelsi. Enda gat ég ekki hreyft mig eftir að hafa étið sushi “fyrir fjóra”. Ég réðist reyndar inn í Normandy með Band of Brothers áður en ég flysjaði mig upp og trítlaði til Bedfordshire eftir prýðilegan dag.

Og bles.

Vínur inn, vitur út

2010-04-08T20:14:00.004Z

Sem betur fer hef ég aldrei orðið fyrir því svo ég viti til, og er það vel. Ekki einu sinni í gær þegar eitt rósavínsglas varð skyndilega að fimm og ég, svo til á vatnskjaftinum, ósofin og blóðlítil á tónleikum. Félagsleg hæfni mín á það til að snarminnka þegar ég er komin í glas þó svo að sjálf sé ég á allt öðru máli á þeim tímapunkti. Ég ætla ekki einu sinni að hafa eftir sumt af því sem ég sagði. Og ekki bara vegna þess að ég man ekkert eftir því. Hins vegar á ég fjórar vinabeiðnir á Facebook á bið frá fólki sem ég býst við að hafa kynnst í gær en rámar þó ekkert sérstaklega í. Svo lenti ég næstum því í slag við leigubílstjórann á heimleiðinni. Sökin liggur þó alfarið hjá honum (nokkuð sem ég er ennþá á í dag) enda leiðir sá vanhugsaði gjörningur hans að fara að blaðra eitthvað um Icesave við Jones í slíku ástandi bara til þess að ég kýli hann í munninn.

Jones hefur hins vegar ekki orðið ógæfunni að bráð þó svo að undanfarnar færslur, sem margar hverjar innihalda fylleríssögur, kunni að gefa slíkt sterklega til kynna. Jones stendur í stórræðum þessa dagana sem kann einnig að varpa ljósi á svefnlausar nætur, útrásarfyllerí, pappírsflóð og tíðan enskuhausverk yfirritaðrar. Ef allt gengur eftir, lögfræðingar, endurskoðendur og vinir þeirra reynast mér hliðhollir, fer væntanlega svo að Edinborgin fær að njóta samvista minna töluvert lengur.

Easy hélt til Prag í morgun þar sem hann mun dvelja til mánudags. Nú vil ég hvorki kannast við að vera ástsjúk né ósjálfstæð en það er ekki frítt við að ég sakni hans dulítið. Ég er þess vegna búin að koma mér upp stífri dagsskrá fyrir næstu daga til að koma í veg fyrir að mér leiðist.

1. Horfa á alla Band of Brothers þættina.
2. Laga til í fataskápnum mínum. (Geri það náttúrulega ekki. Þessi klausa er samt alltaf sett í alla mín to-do lista og ástæðulaust að fara að breyta því núna).
3. Taka eina svart/hvíta filmu og hún má bara vera af ókunnugu fólki.
4. Læra Moby Dick á bassann.
5. Búa til kokteila. Handa sjálfri mér.
6. Lengja "ganga á höndum"-metið svo það sé alveg frá útidyrahurðinni að stofunni.
7. Búa til ís.
8. Pumpa í dekkin á Sally og hjóla til Leith.

Og sitthvað fleira tilfallandi. Líf og fjör í Jonestown.

Ein Brassai í restina. Dýrka þessa.

Og bles.

Brassaï

2010-04-05T21:00:00.002Z

Dýrka þessar myndir.

Og bles.

Gleðilega helvítis páska

2010-04-03T20:13:00.005Z

Hér er öllum sama þó það séu Páskar. Hér virðast ekki vera neinir sérstakir frídagar í tilefni þess að Jesúm var krossfestur. Bankarnir að vísu lokaðir, sem sést best á því að launin mín fóru ekki inn á mig á föstudaginn, en þeir eru hvort sem er lokaðir annan hvern dag þannig að það er eiginlega ekki að marka. Ég er með heimþrá. Svo mikla að ég tók bæði mölbrotnu Nóa páskaeggin á heimilinu í fangið og réri fram í gráðið og kjökraði. Næstum því.

Í fyrrakvöld gekk ég heim frá vinnu með gult smjörkrem uppundir handarkrika eftir að hafa útbúið nokkra tugi af páska-cup cakes. Á leiðinni mætti ég tveimur ákaflega snyrtilega klæddum ungum mönnum með bindi.
"A moment of your time...", sagði annar þeirra og beið ekki einu sinni eftir því hvort ég segði mjá eða nei áður en hann byrjaði að mylja.
"Would you like to hear something glorious? Jesus died for our sins!!"

Dæs.
a) Farðu frá manngarmur áður en ég skalla þig.
b) Ég er ekki alveg að sjá tenginguna milli "frábært" og að vera krossfestur.

Þannig að ég ruddi mér leið framhjá kristilegum boðskap og tók upp símann. Á honum beið mín einmitt skilaboð um að nærveru minnar væri óskað á ónefndu öldurhúsi niðri í bæ. Þannig að Jones tók á sig rögg og hljóp við fót í átt festivalinu. Lyktandi eins og snitta og smjörkrem, í vinnufötunum, með muffinsform og worchestershire sósu í poka. Kvöldið endaði að sjálfsögðu subbulega enda kannski ekki nema von þegar vinkona mín elskuleg laumaði að mér lyfseðilsskyldri verkjatöflu sem hún fékk ávísað vegna svæsinna túrverkja, til að skola niður með jaegerbomb. Sniðugt.

Mig langar heim núna. Ekki það að ég viti ekki nákvæmlega hvernig Galtarholtskir páskar fara fram. Páskaegg, fullt af kaffi, mökkheitt í húsinu, ofslega góður matur, miðdegislúr, kjaftagangur, kökur og meira kaffi...jafnvel annar lúr. En ætli það sé ekki einmitt þess vegna sem mig langar.

Rölti hins vegar niður á Artisan Roast í kaff og las í bók í dálitla stund. Það var fínt og ég endaði á að fá frían kaffibolla enda stóð enginn annar en kaffiþjálfunarþrælahaldarinn Hans-Erik, sem ætti að vera lesendum að góðu kunnur, við kaffivélina. Spjallaði aðeins við hann og hann er ekki svo slæmur. Allavega almennilegasti Norðmaður sem ég hef hitt og það hlýtur að vera eitthvað.

Og bles.

Elsku mamma og pabbi

2010-03-31T21:24:00.004Z

Þessi gullfallegu páskaegg sendu þau okkur núna um daginn til að maula á sunnudaginn. Lifandis skelfingar ósköp sætt af þeim. Páskaeggin lifðu hins vegar ekki af ferðalagið frá eldfjallaeyjunni miklu yfir til Isle of Irn Bru frekar en fyrri árin og mun ég við fyrsta tækifæri stökkva til að og skjóta sendlana frá ParcelWorld í hnéskeljarnar fyrir að hafa ekki farið varlegar með slíkar gersemar sem íslensk páskaegg eru. Vart þarf að taka fram að eggin sjálf voru dúðuð með hinu ýmsasta gotteríi svo hér á bæ eru aftur til tæp 3 kíló af íslensku nammi. Skemmtilegt.

Í gær fór ég í pratý. Það var voða gaman. Ég borðaði fullt af túnfisksalati og drakk viskí með. Nú mæli ég ekkert sérstaklega með því samkrulli en ég skemmti mér hins vegar konunglega og var mál manna að Like A Prayer í upphaflegum flutningi Madonnu nokkurrar hafi aldrei verið leikið jafn sannfærandi eftir um klukkan hálf3 í Dalry héraði Edinborgar. Stutt lagning og svo í vinnuna þar sem ég brenndi mig ítrekað á mjólkurfreyðivendinum sökum óvenju hægra viðbragða þennan ágæta morgun. Hér gefur að líta hópmynd frá bernsku partýsins ógurlega og í staðinn fyrir að leika "Hvar er Valli?" skulum við brydda upp á nýjung og spyrja okkur: "Hver er með járnskort?"

Og bles.

Sunday Pervie Sunday

2010-03-28T17:15:00.004Z

Eftir að hafa vaknað upp við þann leiða raunveruleika að ég var búin að glata heilum klukkutíma úr lífi mínu ákvað ég að nota þennan ágæta sunnudag til hins ýtrasta og gjöra glens í bala. Að loknum prýðilegum bröns þar sem ég dældi french toast og beikoni í grímuna á mér í góðum félagsskap, tók ég stefnuna á Glasvegas til að freista þess að ná í ratsinn á Glasgow Art Fair sem ég og gerði og hafði gaman af. Í Primark leið mér eins og fegurðardrottningu innan um allt ljóta fólkið. Sú gleðitilfinning hefur jafnan mjög hvetjandi áhrif í fatakaupsmálum og svo var einnig í þetta skiptið. Tinderbox kaffihúsið í Belfast Brew og muffins og ég átti eitt af þessum fullkomnu mómentum - "allt er allt í lagi" - þar sem ég sat ein með sjálfri mér við skriftir og hló geysihátt með reglulegu millibili af því að ég er svo mökkfyndin. Enn sá skemmtidagur. Það var ekki fyrr en ég rölti á Queen Street til að halda heim á leið að gamanið tók að kárna.

Ég stóð á lestarpallinum í barnslegu sakleysi mínu, hæstánægð með nýja i-D undir handarkrikanum og með sól í hjarta þegar ég sé útundan mér að einhver er að horfa á mig. Örsnöggt leit ég í áttina að upptökum ónotatilfinningarinnar sem hafði nú læst sig mjög smekklega yfrum mig. Þá stendur þar þetta litla karl-krippildi. Örmjór og ræfilslegur með stór gleraugu og andlit sem bar þess mjög greinilega merki að mamma hans hafði ekkert haft fyrir því að sleppa því að þamba Buckfest á meðan hún bar hann undir belti. Kroppinbakurinn hætti ekki að glápa þannig að ég færði mig alveg hinu megin á pallinn og stökk beint inn í lestina þegar hún kom. Ég þurfti ekki að bíða lengi þangað til títtnefndur viðbjóður mætti og tyllti sér við hliðina á mér. Mér til mikillar ógleði. Svo hélt hann áfram að glápa. Ég reyndi eftir fremsta megni að hafa augun ekki af glugganum, með ipodinn í eyrunum og byrjaði að fletta blaðinu mínu. Sem hann glápti á milli þess sem hann glápti á mig. Svo pikkaði hann í mig þannig að ég neyddist til að viðurkenna ömurlega tilvist hans.

"What's your name?"

Djöfulsins. Þegar hér var komið við sögu sá ég mér þann leik vænstan að bregða á hið góða heimilisráð að þykjast ekki kunna ensku. Hann reyndi eitthvað að gera sig skiljanlegan en gafst svo upp. Það leið hins vegar ekki á löngu áður en hann byrjaði að pikka í mig aftur, en í þetta sinn til að benda mér á nokkrar 15 ára stelpur í alltof stuttum pilsum sem voru að smokra sér inn í lestina. Takk viðbjóður. Af allri minni efna- og eðlisfræðikunnáttu reyndi ég að renna saman við gluggann og vonaði heitt og innilega að hann yfirgæfi lestina í Croy eða Falkirk High svo við þyrftum ekki að deila þessu alltof litla plássi saman alla leiðina aftur til Edinborgar. Það leið hins vegar ekki á löngu áður en hann pikkaði í mig aftur. Ég sé mikið eftir því að hafa litið upp því hann var þá búinn að draga upp 20 punda seðil úr vasanum sínum og demonstreraði á alþjóðlegu táknmáli hvort ég vildi veita honum munngælur.
Hérna...hvað ætlaði ég aftur að segja...bíddu...já...OJ!
Á sama augnabliki kom ég upp um raunverulega kunnáttu mína á engilsaxneskri tungu þegar ég kallaði hann ekki svo fallegum nöfnum og skeytti því við að hann væri jafnframt pervert og skyldi finna sér annað sæti. Þegar hann gerði sig hins vegar ekki líklegan til að færa sig þannig að ég ákvað að yfirgefa partýið. Og svo klagaði ég. Eins og ég væri 6 ára. Klagaði í miðakarlinn sem svo tók McViðbjóð afsíðis og svo sá ég hann ekki meir. Ég vona að hann hafi verið sódómíseraður með regnhlíf. Courtesy of First Scot Rail.

Mér finnst ég vera skítug.

Og bles.

Talað við gluggann

2010-03-27T10:57:00.003Z

Gluggaþvottamenn þykir mér sérkennilegt fyrirbæri. Í sjálfu sér er það mjög göfugt og gott starf sem þeir vinna en ég held að ef ég væri búin að vera gluggaþvottamaður í 27 ár, eins og einn sem ég þekki, þá væri ég búin að stúta mér. Þetta er einmanalegt starf sem sést eflaust hvað best á því að flóðgáttir opnast um leið og gluggaþvottamaður Rocket, Andy, mætir á svæðið klukkan korter yfir 7 en þá er hann búinn að vera á fótum í fjóra tíma að eigin sögn. Yeah right. Hann býður mér góðan daginn, spyr mig hvernig ég hafi það og svo mylur hann stanslaust í um það bil 20 mínútur, sem er sirka sá tími sem það tekur hann að þrífa gluggana að innan og utan. Flest eðlilegt fólk hefði væntanlega haldið að þegar hann vindur sér í að pússa gluggana að utan að þá myndi hann hætta að tala. En nei. Þess í stað hækkar hann sig ennþá meir svo ég heyri nú örugglega allt sem hann er að segja og stendur þarna með einhverja sköfu og sápuvatn hálföskrandi úti á gangstétt. Ég segi bara já og eitthvað. Veit aldrei hvað hann er að tala um hvort sem er.

Í vikunni áræddi ég einnig að gefa hárgreiðsludömum hér í landi einn séns enn og með svitabletti og hjartslátt settist ég í stólinn hjá einhverju kökumeiks-trýni og bað hana vinsamlegast að særa hárið lítillega. Særa. Ekki breyta um stíl, ekki fara að "laga" það sem væri skakkt. Særa. Þetta er ekki svo flókið. Ég hefði væntanlega átt að rífa af mér hárskikkjuna og taka á rás um leið og ég sá hvaða hárgreiðslukonu ég átti að fá. Hún hefur væntanlega verið með greindarvísitölu á við sellerí og virtis hafa mun meiri áhuga á að athuga hvernig rassinn á henni tæki sig út í speglinum heldur en að reyna kannski að hafa augun á því sem hún var að gera. Og í guðanna bænum ekki reyna að halda uppi samræðum við mig. Ég efast um að þú ráðir við að tékka sjálfan þig út í speglinum, vinna vinnuna þína og tala allt á sama tíma. Þannig að núna lít ég út eins og rotta með einhverja hártotu sem var einu sinni toppurinn á mér og er núna orðin einhverskonar assymmetrísk gyðingaflétta á annarri hliðinni. Djöfull ætla ég að finna út hvar hún á heima og lykla bílinn hennar. Ég vil hér með koma á framfæri vinsamlegum tilmælum um að Hárhús Kötlu opni útibú á Dalry Road. Annars snoðraka ég mig.

Í dag sit ég hins vegar við eldhúsborðið mitt blíða, með tvo kaffibolla (af einhverjum ástæðum) og með stafla af ristabrauði með sultu við hliðina á mér. Frídagur. Og ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að gera. E er horfinn á braut til St. Andrews að taka myndir fyrir auglýsingabækling þannig að ég gæti þess vegna rústað íbúðinni og farið á fyllerí ef ég væri þannig innrætt. En það geri ég að sjálfsögðu ekki. Ég er hins vegar ennþá það mikið rokk að ég hef ákveðið að ráðast á hið mikla gímald sem fataskápurinn minn er. Setti svona smá reglu um að ég mætti ekki kaupa mér ný föt fyrr en ég væri búin að sortera og fara í gegnum fataskápinn. Henda, senda í charity búðir etc. Mjá. Góð regla. Á pappír allavega. Harr harr harr.

Og bles.

Kaffe, kúffö, koffí, keffö...

2010-03-22T22:20:00.004Z

Djöfull vissi ég að þessi stjórnmálafræðigráða mín ætti eftir að koma mér að massívum notum einhvern daginn. En það bar til um þessar mundir að boð kom frá skoska þinginu um að þeim bráðvantaði kökur fyrir 55 manns. Og hver er betur til þess fallin en míns, verandi með BA í stjórnmálafræði og master í Nationalism Studies aukreitis, þar sem Skotar eru eitthvað að gæla við þá hugmynd að verða sjálfstæðir. Gangi þeim vel, en það er aftur annað mál. Þannig að í dag var ég að baka. Sem mér finnst voða gaman. Rolling Stones í eyrum, kaffibolli í hönd og svunta á vömb. Mjöl gott.

Annars er það helst í fréttum að eftir fortölur og hótanir E lét ég loksins undan og skokkaði til læknis í "spjall" í nýliðinni viku. Kom þá upp úr krafsinu að ég er eiginlega ekki með neitt blóð í mér sem ku skýra almenna ógleði og slappleika undanfarin misseri. Húrra. Guinness, broccoli og þessi líka æsilega járnmixtúra í alla mata fyrir mig. Eeeeh...*prump*. En það er nú gott að botn komst í slappleikaráðgátuna. Var jafnvel farin að hallast að því að innra með mér byggi einhverskonar sníkjudýr í formi erfingja. Það hefði verið heldur hræðilegt. Þó mestmegnis og aðallega í ljósi þess að E og ég erum ekki gift og barnið hefði því orðið bastarður og farið til helvítis. Skemmtilegt. Kaþólska er alltaf að verða mér minna og minna að skapi. Og ekki bara útaf því að ég þarf alltaf að gista í öðru herbergi en hann þegar við förum heim til hans, sem mér finnst bara fyndið núna.

Því skylt en samt ekki, skundaði ég í kaffiþjálfun í gærkvöldi. "Gærkvöldi" er lykilorðið í þessari setningu þar sem einhverra hluta vegna er aldrei hægt að halda þessar þjálfanir seinnipart dags, eldsnemma að morgni eða einhvern tíman ekki á kvöldin. Svo vakir maður, skelfur og ekur sér til og frá á meðan lappirnar tromma taktfast í rúmfötin af einskærum koffínskjálfta. Hans-Erik, norski baristameistari Evrópu og fasisti, bannar manni nefnilega að spýta espressóinum út þegar maður er að smakka þá. Þannig að eftir sit ég með gulbrúnar tennur af kaffidrykkju, bumbult í maga af lattemjólk og kem sennilega ekki til með að sofna fyrr en um klukkan 5 um morguninn. En skemmtilegt öngvu að síður. Bráðskemmtilegt.

Og bles.

Fleh...

2010-03-19T22:14:00.002Z

Í fréttum er það helst að höfuð mitt er rétt svo að ná að skríða aftur saman eftir stutt en hressandi fagn á degi Heilags Patreks nú fyrr í vikunni. Í stuttu máli sagt drakk ég 12 skot, söng Don’t Look Back In Anger við undirleik götulistamanns sem svo kleip mig í rassinn, dansaði smá, grenjaði aðeins inni á klósetti og hringi í systur mína, fór heim, át pizzu uppi í rúmi og var sofnuð um klukkan hálf1. Þykist ég nokkuð viss um að Heilagur Patrekur hefði orðið mökkstoltur af galvaskri framgöngu minni á sviði drykkjumála og þá er takmarkinu hvort sem er nokkurn vegin náð.

Dæs.

Mér leiðist pínu. Og í mér er búinn að vera pirringur mikill í þeirri viku sem nú er blessunarlega að verða liðin. Það er að segja vikan. Ekki pirringurinn. Jones hefur verið svokallaður pirringsþegi og um það bil allt annað fólk í heiminum pirringsvaldur í þessu tiltekna pirringstilfelli. Mig vantar eiginlega bara einhvern sakleysingjann til að dangla hraustlega í og öskra soldið í eyrað á honum og þá ætti þetta að verða í lagi. Ég var næstum því búin að láta slíkan munað eftir mér í dag þegar einhver retarður hjólaði næstum því á mig. Var bara ekki nógu snögg að hugsa og hann var rokinn í burtu – enda hjólandi alltof hratt miðað við að vera á göngustíg. Pirr.

Og svo er ég orðin hrædd við Facebook sem ég hingað til taldi til bandamanna minna. Forsaga þessa máls er að árið 2004 lagði ég land undir fót og heimsótti Danmörku yfir langa helgi. Varð mér þá á að fara í sleik við eitt stykki Dana. Hann hét, og heitir enn, Sune. Sune þessi fannst mér heldur spennandi á sínum tíma. Aðallega og eingöngu fyrir þær sakir að hann var útlendingur og að aksjón hafði verið í sögulegu lágmarki í Joneslandi. Af Sune heyrði ég ekki meir, fyrir utan tvö spjöll á msn sem ég skráði mig að sjálfsögðu á eingöngu til að geta verið í sambandi við hann. En upp úr okkar kunningsskap flosnaði skjótt og vil ég eingöngu kenna landfræðilegum annmörkum þar um og ekki þeirri staðreynd að hann kyssti voðalega illa og var sennilega hommz þegar öllu var á botninn hvolft. En mikill er máttur Facebook því nú fyrr í kvöld stakk hún upp á því að ég og Sune myndum endurnýja vinskap okkar og að ég myndi adda honum sem vin. Við eigum ekki einu sinni neina sameiginlega vini. Enga. Hvað á þetta að þýða? Mér er skapi næst að skrá mig “in a relationship” til að Facebook sjái að ég hef engan áhuga á að endurnýja kynni mín við Sune á nokkurn hátt enda grjóthamingjusöm hér í Ed.

Skamm Facebook fyrir að reyna að spilla fyrir mér með því að vera að gramsa upp einhverjar fortíðardrauga sem kyssa með alltof lítilli tungu.
Skamm.

Og bles.

With a fierce thirst upon me I'm telling you now...

2010-03-15T19:13:00.002Z

Áðan kom ég við hjá kaupmanninum á horninu á leiðinni heim úr vinnunni. Kaupmaður þessi er staddur á horni Yeman Place og Merchiston Mews en svo skemmtilega vill til að auk þess að selja tannbursta, ávexti og Heat Magazine, er hann líka með þetta líka skruggusmart kjötborð af halal nýslátruðu. Jummí. Ég hef ekki verslað í þessari ágætu búð áður og efast frekar um að gera það á nýjan leik. Tvær litlar bjöllur á hurðinni glumdu þegar ég gekk inn og svo til beint í fangið á mjög stórskornum manni af arabísku bergi brotnu. Með alskegg, í pilsi og svona skálahúfu á höfðinu. Hann sagði eitthvað við mig á einhverskonar arabískri tungu sem ég skildi ekki og kallaði svo eitthvað inn í búð. Þá komu þrír, ungir menn fram. Með alskegg, í pilsi og með skálahúfu á höfði.

"What do you want madam? Lamb? Chicken?"

Það var ekki fyrr en þá að ég áttaði mig á hvaðan lyktin kom sem umsvifalaust hreif mig með sér langt aftur í tímann þegar ég fór með mömmu í Sláturhúsið niðri við Laxá. Þeim virtist mikið í mun að þjónusta mig sem mest á allan mögulegan hátt og þegar ég snéri mér við hafði einn úr yngri hópnum valið fyrir mig kjúkling sem hann svo gott sem sló mig utanundir með. Með fullt af fiðurtoppum á. Og ég bað ekki einu sinni um kjúkling.

Nú skal bera virðingu fyrir hvers konar hefðum annarra samfélaga, hvort sem þær eru af trúarlegum toga og/eða í matvælageiranum. Ég er til dæmis hætt að tala um hvalveiðar við fólk því ég verð yfirleitt sótvond yfir því hvað fólk er vitlaust. Halal er hins vegar eitthvað sem ég á dulítið erfitt með. Nú er ég úr sveit og hef sjálf séð eitt og annað um líf og dauða þegar kemur að hinum ýmsustu gæludýrum okkar mannanna. Og sjálf get ég ekki sagt að mér líði neitt mikið betur að vita að þulin hafi verið lítil bæn áður en að höfuðið flaug af þessum angans kjúkling sem lá, ennþá með klærnar á löppunum, í vafasama kæliborðinu fyrir framan mig.
“Ég ætlaði nú bara að fá þessa sítrónu...”,sagði ég loks og fékk örlítið samviskubit þegar ég horfði upp á vonsvikin andlit mannanna fjögurra sem langaði ábyggilega ekkert frekar heldur en að búta niður halal slátraðan kjúkling mér til handa. Og gifta mig einhverjum frænda sínum í Kabúl. Sorrí maður.

Talandi um alþjóðlega tyllidaga þá er hvorki meira né minna en dagur heilags Patreks á miðvikudaginn. Þá mun ég bregða undir mig betri sleifinni og bjóða upp á Irish Stew, Súkkulaði- og Guinness köku, Irish Coffee Muffins og Soda Bread í vinnunni áður en leikurinn verður endurtekinn í fátæklegum híbýlum okkar þar sem um það bil allir Írar búsettir í Edinborg verða í mat hjá okkur. Og er það vel. Einn er meira að segja að koma frá Írlandi sem er ennþá meira keppnis. Ég sendi lifrinni minni hugheilar samúðarkveðjur og bið fólk vinsamlegast um að tala ekki við mig daginn eftir, því af því að ég elda verður víst splæst á mig öllum drykkjarföngum. Og Írar verða afskaplega sárir ef maður afþakkar þegar þeir vilja kaupa handa manni drykk. Jibbí diskó! Jibbí diskó og...hjálp.

Og bles.

Fuck your balloon. And Fuck you.

2010-03-13T17:26:00.002Z

Fólk pirrar mig óstjórnlega þessa dagana. But I’ve got a problem solvah and its name is revolvah. Djók. Það hjálpar kannski ekki að ég er búin að vera fremur heilsulítil síðustu daga (kenni þessu djöfulsins skokki alfarið um) með hitavellu, hósta, nefstíflu mikla og almenna öndunarörðugleika. Það er alveg djöfullegt að vera með kvef í þessu landi. Hér þykir það nefnilega alveg ógurlega dóna- og sóðalegt að sjúga lítið eitt upp í nefið. Nú er ég ekki að tala um eitthvað ofbeldisfullt grottasog heldur getið lítið sniff látið fólk beygja sig og bugta og biðjast afsökunar allt að þrisvar sinnum ef því verður á svoleiðis villimennska. Hins vegar þykir það ekkert tiltökumál að snýta sér með látum hvar sem er, hvenær sem er og þar er matarborðið engin undantekning. Og skoða í bréfið á eftir. Uuuu...oj.

En af þessum sökum lagði ég leið mína í apótekið í morgun þar sem hér er hægt að fá hið prýðilegasta íbúfen á 89 pens, nefstíflueyði, hóstasaft, hálstöflur, svona dims til að setja út í heitt vatn og fleira og fleira skemmtilegt. Ég man þá tíð þegar hóstasaft var gott á bragðið og maður lagðist jafnvel svo lágt að gervihósta mjög brussulega þangað til mamma gaf manni matskeið af gleðinni. Gaman að segja frá því að nokkru seinna áttaði ég mig á því að ég gat upplifað svipaða ánægju án þess að drepa mig með gervihósta = glært sambucca. Allavega. Sú tíð er liðin þar sem núna er hægt að fá að minnsta kosti 7 tegundir af hóstasaft – allt eftir því hvernig hósta þú ert með – og þær eru allar vondar á bragðið. Afgreiðslumaðurinn spurði mig hvort hann gæti hjálpað mér. Ég þurfti að hvá tvisvar áður en ég fattaði hvað hann var að spyrja um. Svo fórum við að tala saman um hóstasaft og hvernig hósta ég væri með. Eftir allmargar endurtekningar og almenn vandræðilegheit komumst við að því að ég er með dry, tickly cough. Ég gaf honum meira að segja tóndæmi. How about that. Og þá kom það langerfiðasta.

„Smatick a tall?“
„Uuuuh...ha?“
„You smatick a tall?“
„Uuuuuhhh...dæs...“

Löng stund leið áður en ég áttaði mig á því að maðurinn var að reyna að spyrja mig hvort ég væri astmasjúklingur. Are you asthmatic at all. Eftir að ég svaraði neitandi horfðum við í dálitla stund á hvort annað eins og til að íhuga hvort við ættum að hafa orð á hinni mjög svo súrrealísku tungumálakrísu sem við höfðum átt í nokkrum sekúndum áður.
„Where are you from“, spurði hann mig tortrygginn á svip. Ég svaraði, áður en ég brá fyrir mig svipaðri spurningu sem ég beindi að honum – Where are YOU from?
„Norn Irn.“
Og þar höfum við það. Ég veit allavega hvað ég á að gera næst þegar einhver norður írskur apótekari reynir að sjúkdómsgreina mig. Extra skammt af þolinmæði og dass af sambucca í vasapelann.

Og bles.

Kálfar mínir loga...

2010-03-10T21:29:00.002Z

Í dag fór ég út að hlaupa. Það hljómar kannski ekki merkilega but stick with me, my story gets better. Þetta er gríðarlegur áfangi í ljósi þess að ég hef ekki tekið almennilegt skokk síðan anno 2009 en aukreitis vegna þess að ég er ógeðslega löt. Þannig að ég legg til að við klöppum fyrir því. Hins vegar leit ég út eins og langt leiddur rósroðasjúklingur þegar ég kom heim enda hef ég aldrei verið mikið fyrir að svitna við hverskonar líkamsræktarátök, meira svona bara að verða ógurlega rauð og fín í framan. Einu sinni var meira að segja bent á mig á Héraðsmóti UMSB í Borgarnesi af því að ég var svo rauð í framan eftir 800 metrana. Ég dró mig í hlé frá frjálsíþróttum fljótlega upp úr því.

Ég þykist nokkuð viss um að Fonda yrði brussulega stolt af stelpunni eftir afrek dagsins.

Þegar ég kom heim beið mín tilkynning frá póstinum. Það tók mig hins vegar dálitla stund að átta mig á að böggullinn, sem hafði verði færður aftur á pósthúsið af því að ég var ekki heima, væri ætlaður mér þar sem viðtakandinn var “S. Jinsanther”. Nú veit ég ekki til þess að ég sé af indversku bergi brotin þrátt fyrir þessa geysismart skrumskælingu á nafninu mínu. Ég alveg þoli ekki þegar nafnið mitt er skrifað vitlaust. Nú er þetta hvorki erfitt né flókið og þetta er ekki einu sinni neitt sérstaklega langt. Ég lærði snemma að fyrir alla muni sleppa því nú að setja kommur fyrir ofan ó-in þar sem það ruglar fólk alveg fram úr hófi. Allt í lagi að gera mistök, en þegar ég sé að fólk hefur ekki einu sinni reynt og gefst upp eftir þriðja staf og skáldar bara eitthvað bull, þá verð ég hestpirruð. Jinsanther. Gefið mér frí.

En jibbíjeij, pakki á Pósthúsinu til míííín (reikna ég með). Sem betur fer fóru þeir með hann aftur á Pósthúsið en ekki í mjög óöruggar hendur nágranna míns, hans Fletchy, sem er dópsali. Ég fæ hjartslátt og skitusting ef ég les á tilkynningunni að my delivery has been left in flat 3F3. Það þýðir þá ekki aðeins að hann gæti mjög mögulega verið búinn að sprauta sig með heróíni í naflann í kringum pakkann minn, stela innihaldinu eða sulla bleki yfir böggulinn allan (eins og honum tókst einhvern vegin að gera út um allan stigagang og spígspora svo eins og hundur í því niður öll fjögur sett af tröppum. Vel gert. Fáviti).

Bakaði smá áðan. Þessar líka ansi skemmtilegu kanil- og rúsínusmákökur sem ég mæli eindregið með.

150 g mjúkt smjör
200 g púðursykur
50 g sykur
1 tsk. vanilludropar
2 egg
270 g hveiti
1 tsk. matarsódi
2 tsk. kanill
50 g rúsínur

Þeyta smjör, púðursykur og sykur saman. Bæta svo eggjunum út í og þeyta á milli. Hræra restinni saman við þangað til deigið er slétt og fínt og setja það svo með matskeið í hæfilega stórar bungur á plötu með bökunarpappír. Baka í 12-14 mínútur við 180°C. Mjólkurglas og badabúmm badabíng.

Og bles.

Slumdog broadband

2010-03-09T21:00:00.004Z

Aldrei sjaldnar en einu sinni á dag fáum við símtöl frá útlöndum. Þau hefjast yfirleitt nákvæmlega eins, og enda yfirleitt nákvæmlega eins ef út í það er farið.

Sóla: "Hello"
Lítill Indverji: "Hallo m'am. And how are you today?"
S: "Eeeh...fine thanks. And you?"
LI: "I am very fine thank you. Thank you for asking m'am. May I speak to the owner of the business please"
S: "Eeeh. No. He's not in today. He won't be in until... *hugsihugsihugs*...actually he's not coming in again any time soon. Sorry.
LI: "What do you mean m'am?"
S:*djöf* "I have to go now. Sorry...byebye. Bye"
*skelli á*

Þetta eru sumsé símhringingar frá Virgin eða T-Mobile eða BT eða eiginlega hvaða símafyrirtæki sem er í heiminum sem stjórna að sjálfsögðu allri sinni customer care þjónustu frá sveittri símamiðstöð í Mumbai. Stundum hef ég beðið þá um að hætta að hringja. Einhvern vegin virðist það hins vegar verða örlítið lost in translation því þá hringja þeir bara oftar. Stundum hef ég lent á spjallinu við þá, stundum verð ég að vera dónaleg við þá og skella á. Þá fæ ég líka svokallaðan Slumdog-sting í hjartað. Erfitt líf.

"I can easily get rid of your current landline or mobile contract m'am"

Á erfitt með svefn þessa dagana. Eða næturnar réttara sagt. Undanfarnar þrjár nætur hef ég skriðið fram úr, fengið mér kex og dregið fram þennan forláta bassa sem ég er með í láni og elska mikið. Lukkulega get ég stungið heyrnatólum í magnarann til að valda sem minnstu ónæði og svo bryð ég bourbon kex á náttgallanum og plokka kvikindið af miklum móð þangað til ég nenni ekki meir. Og það er gaman að segja frá því að afrakstur undanfarinna þriggja svefnlausra nátta er bassalínan við eitt af mínum uppáhaldslögum, nefnilega þetta hér:

Yay me!
Og bles.

Je suis un légume...

2010-03-07T20:31:00.012Z

Af einhverjum ástæðum, eins og ef til vill þeirri að ég er búin að horfa á Amélie meira og minna á repeat í þrjú ár, hef ég orðið ákaflega hrifin af Frakklandi. Nú kann ég um það bil tvö orð í frönsku - annað þeirra er "légume" og hinu er ég búin að gleyma - en það breytir því ekki að einhvern vegin er ég ógurlega svag fyrir öllu því sem er af frönsku bergi brotið. Þess vegna varð ég æsispennt, ók mér allri til og sló mér á lær, þegar ég beið í röðinni til að kaupa mér miða til að sjá Micmacs í bíó í gær. Micmacs er, fyrir þá sem ekki vita, nýja myndin eftir Jean-Pierre Jeunet sem gerði einmitt Amélie, A Very Long Engagement, Delicatessen og fleiri snilldir. Oooog ég var svo kát. Elska þegar ég sé skemmtilegar myndir í bíó. Fólk var alveg að berjast við að klappa ekki í restina, that's how good it was.

Þannig að þegar ég kom heim skoðaði ég myndirnar síðan við fórum til Frakklands í haust. Dæs hvað það var gaman. Fjórir dagar í Poitiers. Mjög kósí. Sarkozy jafnvel. Við sjáum myndir.

Huggulegt.

Milli þess sem ég horfði á innfædda, borðaði bakkelsi og skoðaði kirkjur var ég mestmegnis í að prófa þetta ágæta leiktæki á hinum ýmsustu leikvöllum sem við römbuðum á. Skemmtilegt tæki sem ég mæli þó eindregið ekki með eftir þrjá kaffibolla og fullt af bakkelsi þar sem...

...það getur dúndrast á leifturhraða á engum tíma.

Á meðan ég var að prófa leiktæki (og æla) sat Lilli inni á mjög bóhemískum bar og reykti vindil.

Ég var hins vegar meira í alls konar snúningum á meðan á því stóð.

Og að redda hádegis- og/eða kvöldmat sem mestmegnis og aðallega samanstóð af þessu:

Og þar annað af tveimur orðum sem ég kann í frönsku er "légume" ákváðum við að skoða nokkur slík. Hérna er til dæmis grasker.

Og svo er hér eins og tvö stykki af löðursveittum tómötum.

Dæs. Gaman.

Og bles.

Sleeping is giving in

2010-03-05T19:14:00.005Z

Í gær fékk ég dulítinn bónus í vinnunni sem mér finnst alltaf ánægjulegt með eindæmum. Þar sem ég stóð og gerði heiðarlega tilraun til að skrúfa mjólkurfreyðivöndinn í sundur, löngu eftir lokun, gaukaði yfirmaður minn elskulegur að mér litlu seðlabúnti. Shjagga þér fyrir. Eins og alltaf á að gera (samkvæmt lögum sem ég var að búa til) þá skal óvæntum pening hvorki eytt í reikninga, leigu eða council tax frekar en hann væri ekki til. Óvæntum pening skal eyða í eitthvað skemmtilegt. Þess vegna bauð ég Elskulegum út að borða í gærkvöldi og svo mun þessi blessaða fjandans taska sem ég er búin að slefa yfir síðan í janúar verða mín. Oh yes. It will be mine.

Það er gaman að segja frá því að þessir fjórir klukkutímar sem við E eyddum saman í gærkvöldi er um það bil lengsti tími sem við höfum haft út af fyrir okkur síðan í ... nóvember. Þó svo að alla jafna séum við mjög hip&kúl skapar slíkur skortur á almennum samverustundum stundum dálitla tension. Þetta verður vonandi ekki svona til eilífðar en þar sem yfirrituð er svo til í tveimur vinnum og E í tveimur vinnum og skóla er þetta orðið svolítið hæ-bæ-góða nótt dæmi upp á síðkastið. Ég reyndi að koma þessum áhyggjum mínum í orð eitt kvöldið þegar við vorum að fara að sofa. Ég sagði mitt, hann sagði sitt, ég sagði mitt til baka...og beið svo eftir þaulhugsuðu svari. Hrjót. Sofnaður much? Ég ætlaði að taka nett pirr en var orðin svo syfjuð að ég lognaðist útaf sjálf.

Af einhverjum ástæðum er ég alltaf þreytt þessa dagana sem getur verið afskaplega þreytandi til lengdar. Og nú ét ég vítamín og járnmixtúru eins og ég hafi gaman af því. Einhver snillingur lagði til að ég leggði stund á líkamsrækt til að vinna bót á almennri og viðvarandi þreytu. Þó svo að það hljómi með eindæmum þversagnakennt gæti það hins vegar verið málið. Mig langar bara ekkert sérlega út að skokka og ef mig langar að fá vörtu þá er Dalry Swimming Pool rétti staðurinn. Mig langar hins vegar ekki svo mjög að fá vörtu né svamla um í laug þar sem allir bara smella sér út í án þess að þvo sér fyrst. Með skrifstofurassasvitann alveg gans í bringusundinu fyrir framan mann. Er að spá í að koma inn með plastað Achtung!-skilti og bjóða þeim að hengja það upp fyrir þá. Hjólið mitt, Sally, er sprungin á báðum svo ekki nota ég hana fyrr en ég er búin að laga það. Ergo, ekki í bráð. Að vísu hefur einn fastagestur á Rocket, Rauðhærði Mokkaskonsumaðurinn eins og ég kýs að kalla hann, (sem jú mikið rétt gæti líka verið nafn á einhverskonar ofurhetju) boðið okkur fría tíma í tennis þar sem hann sjálfur er hvorki meira né minna en tennisþjálfari. Aldrei að vita nema ég stökkvi á það boð með spaða. Martina Navratilova má því fara að vara sig. Hún lítur út eins og karlmaður en það er aftur önnur saga. En ef allt þetta brölt gefur mér dulítið meiri og heilbrigðari orku heldur en Red Bull þamb, þá sakar sennilega ekki að prófa það.

The Canal er rétt hjá þar sem ég á heima. Hér væri með eindæmum kjörið að skokka. Það er að segja ef ég nennti því.

Ég nenni ekki einu sinni að vera sessí lengur sökum syfju, þ.e.a.s. ef það að vera sessí tekur tíma frá takmörkuðum svefntíma mínum. Það hjálpar kannski ekki að það er búið að vera vel kalt undanfarið svo sokkaböndin, þunni svarti blúndubolurinn og hlébaramynstursþvengurinn, sem ég sef annars venjulega í , hafa þurft að víkja fyrir hvítum flísnáttfatasamfesting og ullarsokkum. Þannig að ég lít út eins og rolla. Það má kannski spinna eitthvað í kringum það...

Djók.

Og bles.

Nedette

2010-03-02T20:57:00.004Z

Eftir því sem ég hef meiri samskipti við fólk kemst ég að því hvað ótrúlega margt fólk er - mjah - vitleysingar. Smámunasemi fer til dæmis alveg afskaplega í taugarnar á mér. Nú hef ég alveg fengið eitt og annað ekki nákvæmlega 130% eins og ég myndi gera það sjálf á mínum nokkuð mörgu kaffihúsaferðum, en því fer fjarri að ég væli yfir því eins og barn með hor. Ef ég til dæmis, eins og sumir, myndi actually vera það mikill smámunasemisgöndull að biðja um: hvítt baguette, skorið langsum og allt brauðið tekið innan úr skorpunni, smjör á báðar hliðar, þrjár sneiðar af beikoni, skera fituna af, ein matskeið af rifnum osti dreift yfir, lokað og skorið til helminga - beint, ekki á ská...þá myndi ég nú bara vera heima hjá mér.

Í gær hélt ég af stað eftir vinnu, með hörpokann minn, og hugðist kaupa inn fyrir vikuna verandi hagsýn/löt með eindæmum. Ég versla yfirleitt í Lidl hérna hinu megin við götuna. Eingöngu vegna verðsins. Ég veit fátt þunglyndislegra en að versla í Lidl. Ástæðan er einföld. Hér í landi sem og víðar eru til nokkuð mörg orð um þann þjóðfélagshóp sem lifir í félagslegu húsnæði, er á bótum, drekkur ótæpilega og er í smákrimmaskap á meðan það gerir hvort annað ólétt þvert og kruss, drekkur Lucozade, klæðir sig í íþróttagalla og skreytir sig með Argos gulli. Ned, knacker, schemie, tea boy og chav eru nokkur dæmi um nöfn sem þessum þjóðfélagshóp hefur verið gefin. Þetta er sumsé svona Vicky-Pollard lið án þess að það sé nokkuð fyndið við það.

Í Lidl er allt morandi í svona fólki. Og það gerir mig einhvern vegin pínu leiða. 90% þeirra líta út eins og að mamma þeirra hafi verið með áfengi í æð út gjörvalla meðgönguna og náföl og illa hirt börn hanga í foreldrum sínum og suða um að kaupa aðra tegund af crisps, aðeins til að uppskera þreytulegt "fuck off" sem svar.

Starfsmennirnir í Lidl eru allir indverskir og halda alltaf að ég sé að stela einhverju. Sem er alrangt. Af þessum sökum er okkur þess vegna ekkert sjúklega vel til vina, sérstaklega mér og Indverjanum á kassanum sem ber hið skuggalega nafn Giovanni. Í gær var hann allur í gríninu og gaf mér flösku af Orange&Mango JO2 sem allir fá ef þeir eyða meira en 5 pundum.
- And look! It even matches your hair. Ha ha ha.

Mwu hu hu hu. Þá ætla ég að gefa þér þennan kúk í bréfpoka. Því hann einmitt smellpassar við litarhaft þitt. Ha ha ha.

Og bles.

Rawhide

2010-02-27T17:47:00.004Z

Sit á kaffihúsi, myljandi þunn, og er að hlusta á alveg ofsalega óþægilegt og persónulegt samtal á næsta borði. Ég get alveg hætt að hlusta. Mig langar bara ekki til þess, enda umræðuefnið djúsí með eindæmum og kemur mér ekki rassgat við. Við borðið sitja þrjár manneskjur. Mamman, pabbinn og sonurinn sem er kominn fast að fertugu. Sonurinn er búinn að vera að halda framhjá konunni sinni og ætlar að skilja við hana því hann er orðinn ástfanginn af viðhaldinu. Mamman er náttúrulega hestpirruð yfir þessu öllu saman, enda hafa hún og Katie alltaf verið ótrúlega góðar vinkonur. Og hvað um börnin? Pabbinn er hins vegar meira bara svona í að þegja og sussar stundum á konuna sína þegar hausinn á henni er við það að springa. Nú er ég kannski ógurleg tepra en ef ég væri þau myndi ég nú bara eiga í þessu samtali einhversstaðar annars staðar. Þetta er hins vegar búin að vera hin besta skemmtun fyrir mig – pabbinn var að rjúka upp frá borðinu og storma í burtu – og kann ég þeim öllum bestu þakkir fyrir og óska þeim velgengni í komandi opinberum rifrildum.

Höfuð mitt hefur verið við það að klofna í dag. Vaknaði klukkan níu og fékk mér beikon og fór svo aftur að sofa. Ár og öld síðan ég hef átt slíkan og þvílíkan letidag þannig að ég neita að vera með (mikið) samviskubit. Ætlaði að fara og horfa á Six Nations í dag en langaði ekki inn á bar með piss- og bjórlykt verandi aukreitis með storm í maga eftir skemmtilegheit gærkvöldins. Voða gaman í gær. Hins vegar tel ég heillavænlegast að láta hvorki logandi sambucca né absinth inn fyrir mínar varir á komandi misserum. Á einhverjum tímapunkti var ég komin inn í miðjan hóp af um það bil tuttugu mönnum sem voru klæddir eins og Blues Brothers í einhverju steggjunarglensi. Súrrealíst lífsreynsla með eindæmum. Man óljóst eftir því að einhver klæddi mig í svartan jakka, smellti á mig bindi og sólgleraugum og frekar ósnasí hatti og svo dansaði ég eins og lítill api með þeim öllum. Skemmtilegt. Mikið vona ég að það hafi verið teknar margar, margar myndir. En samt ekki.

Fór eitthvað að hugsa í gærkvöldi að mig langar svo í páfagauk. En svo mundi ég hvað þeir eru ógeðslega leiðinlegir þannig að ég hvarf jafnskjótt frá þeirri hugmynd.

Og bles.

Komdu til...

2010-02-26T19:43:00.003Z

mömmu litli vinur.

Þessi varð á vegi mínum þar sem ég arkaði til vinnu í seinna fallinu þennan ó svo blauta Edinborgarmorgun. Þannig að ég náttúrulega stökk á hann og keypti - fyrir svo gott sem engan pjéning. Og er það vel.

Við fáum alltaf vínflösku ef við tökum yfir £900 á dag í vinnunni þannig að eftir geysiskemmtilegan £940-dag með tilheyrandi svita, sit ég hér og sötra og er eiginlega orðin pínu full. Læt ég mig það engu skipta að ég á eftir að fara í sturtu, mála mig og sitthvað fleira enda endar slíkur gjörningur yfirleitt miklu betur ef ég er dulítið kennd á meðan ég dreg á mig varaglossinn.

Í kvöld ætlar Jones að taka nokkur vel valin dansspor sem hún er búin að þróa og vinna að leynt og ljóst á stofugólfinu undanfarin misseri með þeim afleiðingum að kvarnaðist upp úr einum gólflistanum. Óska ég lesendum gleðilegs föstudagskvölds og bið ykkur vel að lifa.

Það er alls ekki víst að ég verði jafn hress á morgun.

Og bles.

Cake or death?

2010-02-25T21:51:00.005Z

Eftir einkar ánægjulegt sushi-át með Jennifer, bestu vinkonu minni hér í borg, nú fyrr í kvöld var tekin endanleg ákvörðun um að Jones kemur til með að útbúa brúðartertuna hennar og ástmanns hennar til margra ára. Í apríl 2011. Ég fæ gæsahúð. Og blindast dálítið af demantsflikkinu á trúlofunarhringnum hennar. Mikið hlakka ég til. Jennifer Craig er snillingur mikill. Norður-írsk með eindæmum og er held ég eina manneskjan sem ég get haldið að sé að segja "flísar" (tiles) þegar hún er að segja "handklæði" (towels). Þar kemur hinn gríðarsnasí norður írski hreimur til skjalanna sem ég er ógurlega svag fyrir.

Brúðkaupið mikla verður haldið yfir heila helgi í Donegal og E kemur til með að sjá um alla myndatöku. Djöfull ætla ég að verða full þegar ég er búin að baka. Dæs.
Hlakka líka mikið til að fara aftur til Norður Írlands þar sem því fylgir töluvert annar fílingur heldur en almennar Írlandsheimsóknir. Fór til Ballymena í apríl í fyrra sem var skemmtilegt með eindæmum. Við sjáum myndir.

Roll on apríl...eh...2011 :)

Og bles.

D'ya like dags?

2010-02-24T19:29:00.004Z

Í dag var Jones í fýlu. Svokölluð Dow(n) Jones. Eftir að hafa vaknað upp af draumi þar sem einhverjir ógæfumenn voru búnir að kveikja í öðrum fætinum ár mér, velti ég vatnsglasinu á náttborðinu. Ég hef glasið þarna bara svona til málamiðlana enda er ég ekkert sérstaklega mikið fyrir vatnsdrykkju almennt. Af þeim sökum var það svotil fullt svo sullingur var mikill. Svo datt hurðin á sturtunni af þegar ég var að reyna að loka henni. Það var frábært. Eftir sturtun verður mér litið út um gluggann og sjá, snjókoma. Helvítis.

Til að toppa skemmtanagildi þessa annars fjörhlaðna morguns var ég verulega blaut í lappirnar eftir að hafa gengið upp í vinnu. Tók þá við 11 tíma vinnudagur af *phmjud phmjud* en fyrir þá sem ekki vita þá er það hljóðið sem heyrist þegar maður er í blautum skóm. Ef ég er ekki búin að koma mér upp einhverjum keppnis fótsvepp eftir daginn í dag þá verð ég verulega hissa. Dagurinn fór hins vegar batnandi mjög eftir að ég kom heim og sá að kanínupelsinn minn (5 pund takk fyrir takk) frá eBay var mættur í hús og ánægjulegur emill beið mín í inboxinu. Mjöl gott.

Á leiðinni heim sá ég hins vegar svo ljótan hund að ég þurfti næstum því að gubba. Ég veit ekki hvaða afbrigði þetta var en eftir því sem hundaræktunarviska mín sagði mér þá var hann einhverskonar mix breed af blóðhundi og kónguló. Hrollur. Hins vegar á ég lítinn hundsvin hér í borg sem ber hið skemmtilega nafn Watson. Watson litli er bara hvolpur og er blanda af cocker spaniel og poodle hundi...þ.e.a.s. cocker-poo. Hann verður alltaf svo glaður að sjá mig að hann missir þvag, en þetta hefur lengi viljað loða við karlkyns aðdáendur mína almennt. Stundum klóra ég honum á mallanum og gef honum Nutella í skeið sem hann má alls ekki fá en er ógurlega hrifinn af.

Og þar sem dagurinn hófst á því að hundur var í Jones og þessi færsla er almennt farin að snúast um hunda, þá eru hérna nokkrar myndir sem ég hef tekið af hundum hér í borg í gegnum tíðina.

Og bles.

Mér hefur draumtað draum...

2010-02-23T20:25:00.004Z

Ég á ekki sjónvarp. Það er eina ástæðan sem mér getur dottið í hug að liggi á bak við stundum ofsafengnar draumfarir mínar. Þar sem auðvaldið matar mig ekki með drama og hasar í gegnum mýmargar sjónvarpsrásir Stóra-Bretlands, þá sansa ég það bara sjálf.

Stress-draumarnir mínir eru til dæmis tvenns konar. Annars vegar er ég að vinna í veiðihúsinu, allir veiðikallarnir eru á leiðinni inn í hús, ég er að leggja mig og vakna bara við að ég heyri í þeim vera að labba í mölinni fyrir utan húsið. Ég lít á klukkuna og átta mig á því að ég þarf að vera búin að töfra fram þriggja rétta máltíð fyrir 16 manns eftir...korter. Svitadraumur af dýrari sortinni. Hins vegar dreymir mig að ég sé í fyrri heimsstyrjöldinni (veitið athygli: fyrri heimsstyrjöldinni. Ekki seinni heimsstyrjöldinni). Ég er að flýja undan Zee Germans, sem er reyndar spes í ljósi þess að ég er nú sjálf af þýsku bergi brotin, og er með ógurlegan stressherping um mig alla þar sem bæði Guð og menn vita að ég get steindrepist þá og þegar. Félagar mínir sem og óbreyttir borgarar falla í hrönnum en sjálf þarf ég alltaf að ná að einhverju niðurnýddu húsi með einhvers konar skilaboð og hleyp eins og vindurinn með beljandi skothríð allt í kringum mig og blóð og kúk á hverju strái. Eins og gefur að skilja vakna ég sjaldnast úthvíld eftir slíkar draumfarir.

Má hér sjá Jones, fyrsta frá hægri, með Rómverja-inspíreraðan hjálm, enda trendsetter mikill á þessum síðustu og verstu.

Í nótt var hins vegað bryddað upp á skemmtilegri/creepy nýjung í Draumalandi. Þá vitjaði mín gamall hjásvæfill í draumi sem lesendur þessa bloggs kannast ef til vill við frá fornöld. Í draumnum gerðist hins vegar ekkert mikið merkilegra en gerðist í raunveruleikanum á sínum tíma. Hann var náttúrulega að reyna að fá mig til að fara með sér í sund en þessi maður var með sundblæti á háu stigi sem ég viðurkenni fúslega að spilaði fullt inn í það að ég sá ekki fyrir mér að við gætum eytt ævinni saman. Alltaf þetta helvítis sund. Mér finnst ógeðslega leiðinlegt í sundi. Fyrir utan það var hann hinn vænsti drengur og töluvert hunk of a man. En höfum þó í huga að þessi ágæti maður breytti skokkleiðinni sinni svo hann gæti skokkað framhjá Boðagrandanum eftir að ég sagði honum að líklegast væri best að við héldum sitthvora leið í lífinu. Hann átti heima í Kópavogi.

Ég vaknaði við hliðina á kærastanum mínum, með dass af samviskubiti yfir að hafa eytt nóttinni með öðrum manni, og bakaði þess vegna skonsur handa honum í morgunmat áður en ég fór í vinnuna, laust fyrir klukkan korter sex í morgun. Draummundur þessi vakti hins vegar með mér ákveðna forvitni svo áðan smellti ég á mig alpahúfunni, reyrði um mig rykfrakkanum og njósnaði á Facebook. Og þar var hann, eins og um það bil allt annað fólk í heiminum. Búinn að vera svo duglegur í ræktinni að hann lítur núna út eins og holdaboli og kominn með þessa líka fínu, spænsku kærustu með stórt og fallegt nef. Ég samgleðst honum innilega og af öllu hjarta og vona jafn heitt og innilega að mig fari bara að dreyma aftur um að Rory, besti vinur minn í fyrri heimsstyrjöldinni sé skotinn í hausinn í gegnum hjálminn sinn.
Djók.
Samt ekki.

Og bles.

We're...not sure about this war. And you're fat.

2010-02-22T17:29:00.003Z

Fastagestir á Eldflauginni erum mýmargir. Sem mér þykir afskaplega notalegt því þeir eru flestir afskaplega almennilegir. Það er til dæmis Braveheart-gaurinn sem vinnur í leikhúsinu við hliðina, klæddur í skotapils og með sítt hár, kominn fast að fimmtugu en gríðarlega sexí. Ekki djók. Svo er það gamla konan með skeggið sem fær sér alltaf súpu. Svo er það mamman með ljóta barnið með hvössu tennurnar, en þau fá sér alltaf eplasafa, croissant og te. Og svo er það Dylan Moran.

Uuuuh...hello.

Þetta þykir mér um það bil fyndnasti maður í heimi. Sem skýrir kannski af hverju mér finnst mjög fyndið/elska þegar hann er ókurteis við mig. Ég held að það sé til einhver skilgreining í sálfræði yfir svoleiðis lagað. Konan hans aftur á móti er mér dálítil ráðgáta. Hún er ekkert rosalega hress og kát, þ.e.a.s. ef við tökum mið af því að hún býr með atvinnugrínara. Hvorugt þeirra hefur dálæti á sjampónotkun og barnið þeirra er alltaf með læti. En það er allt í lagi. Því ég elska hann. Við sjáum myndbrot.

Og bles.

Fabian the Turntable

2010-02-21T18:34:00.002Z

Hér gefur að líta nýjasta fjölskyldumeðliminn. Plötuspilarann Fabian. Fabian er ekki bara plötuspilar með einkar snasí viðarútliti heldur leynist einnig í honum útvarp og - tradaratamm - geislaspilari. Og svo gleymdist meira að segja Best of Beach Boys diskur í spilaranum og er það vel. Þennan elskulegheitagrip fékk ég á tuttugu pund í charity búð hér ofar í götunni og er ekki frá því að hann sé með þeim betri kaupum sem ég hef gert í seinni tíð, ef frá er talinn vændismaðurinn Tony sem ég átti heitar stundir með fyrir fimm árum síðan eða svo.

Elska gamlar plötur og korrið í þeim áður en að lögin byrja. Elska alveg sérstaklega að hlusta á gamla músík í plötuspilurum. Keypti plötu með Glenn Miller um daginn og saknaði hennar ömmu minnar alveg einstaklega mikið um leið og ég smellti plötunni á fóninn. Hún átti sett með öllum lögunum hjá kappanum og blastaði hann grimmt, sérstaklega þegar afi var ekki heima. Those were the days.

Dæs.

Og bles.

My friend, The Bunny Boiler

2010-02-20T19:10:00.002Z

“Debbie brjálaða” heitir hún í símanum mínum. Kynni mín hófust af henni fyrir um fimm árum síðan þegar ég gekk inn í íbúðina hennar við Islandbridge í Dublin sem átti eftir að verða heimili mitt næstu mánuðina. Debbie er fremur klikkuð. Með hjarta úr gulli en einhver sú mesta frekjudolla sem ég hef nokkurn tíman komist í kynni við og varð ég af þeim sökum meira að segja að ljúga mig út í óendanleikann til að cut short Íslandsheimsókn hennar fyrir nokkrum árum. Hljómar illa og lætur mig líta út fyrir að vera algjör herfa, but stick with me, my story gets better. Þegar hún kom til Íslands í heimsókn var ég nýflutt í litla íbúð sem ég hafði tekið á leigu og eitt og annað var í gangi í annars fábrotnu lífi Jones. Ég var svo nýflutt að allt dótið mitt var í kössum og svona frekar mikið á rúi and stúi. Eftir að hafa sótt hana út á völl þurfti ég að fara í vinnuna í nokkra klukkutíma. Þegar ég kom aftur heim var hún búin að taka allt dótið mitt upp úr öllum kössunum og raða því í skápa og hillur. Eeeeh...takk.

“Ég setti bara dagbækurnar þínar og allt það í þessa skúffu þarna. Og nærfataskúffan þín er bara inni á baðherberginu í staðinn fyrir að vera taka upp pláss í fataskápnum.”

Ég varð alveg sót. Ég hefði orðið sót ef systur mínar hefðu gert þetta, hvað þá einhver frekjukvenz sem var búin að ákveða einróma að ég væri besta vinkona hennar í öllum heiminum. Ég sat þó á mér og var strax farin að telja niður dagana þangað til hún færi aftur. Leiðindabelja.
Og nú er ég enn á ný komin í sömu aðstöðu þar sem manneskjan gjörsamlega lætur mig ekki í friði með sms og email skrifum þar sem hún þrábiður mig um að láta sig vita hvaða helgi sé heppileg til að hún geti komið í heimsókn. Helst löng helgi. Ég laug að ég væri ekki með heimasíma til að hún færi nú ekki að hringja í mig líka. Í fullkomnum heimi myndi ég fá mér sett af eistum, setjast niður og annaðhvort senda henni ítarlegan email eða drekka mig fulla og hringja i hana og biðja hana um að sjá ljósið. En ég kann ekki alveg á svona þannig að í staðinn geri ég bara ekki neitt. Hef ekki svarað henni í milljón vikur sem sumt fólk myndi nú kannski taka sem hint. En ekki Debbie. Hún er nefnilega klikkuð. Ég var eitthvað að pæla í því í morgun hvort ég ætti að reyna að skrifa henni mail eða eitthvað. En svo ákvað ég að þrífa klósettið í staðinn og ryksuga smá.

Frídagur í dag og er það vel. Þar sem vinnuvikur Jones eru yfirleitt heldur hektískar þá held ég að ég hafi aldrei elskað laugar-og sunnudaga jafn mikið eins og undanfarna mánuði. Labba um borgina mína, kíki í charity búðir og sest inn einhversstaðar og læt einhvern vesaling færa mér kaffi til tilbreytingar. Og svo baka ég mér til dundurs. Í dag smellti ég í franskar vöfflur. Gríðarlegt stuð. Við sjáum mynd.

Svona erum við nú villt hér á Cathcart Place. Ég baka og stílisera, E tekur mynd og svo borðum við afraksturinn í morgun-hádegis- og kvöldmat. T-t-t-tryllt. Ef einhverjum langar í uppskriftina þá ætti að vera hægt að verða við þeirri bón. Gegn þóknun að sjálfsögðu.

Og bles.

Nornaveiðabandalagið góðan dag, get ég aðstoðað?

2010-02-19T19:28:00.002Z

Vöknuð er til lífs á ný Sóla nokkur Jones er um hríð hefur legið í dvala blogglega séð. Þó er ekki frítt við að skáldagyðjan hafi svifið yfir malbiki og tígulsteinum Edinborgar en hefur afurðum hennar verið skipulega raðað í möppur og litlar skrifblokkir sem ef til vill og kannski fá einhvern tíman að líta dagsins ljós. Gegn borgun.

Lífið í Ed von Burgh er nokkurn vegin við það sama og eftir sem áður einkar ánægjulegt. Yfirrituð er farin að panta sér leigubíla með eftirnafninu Jones og drekka helmingi minna en venjulega. Einnig tók ég upp á þeirri nýbreytni að fá mér morgunmat en lét af þeim leiða ósið eftir rúma viku. Kaffidrykkinn latte læt ég ekki inn fyrir mínar varir lengur nema til hátíðarbrigða eftir að ég uppgötvaði að mjólkurvörur hvers konar og vömbin á mér do not marry well. Og heldur hætti ég þá að drekka mjólk heldur en að breytast í einhvers konar sojalepjandi viðundur.

Starfsframi Jones hefur loksins skotist upp til himintunglanna. Mastersgráðu mína í þjóðernisfræðum nýti ég nú til hins ýtrasta eftir að ég tók við stöðu svokallaðs “manager” (ekki ósvipað og í fótbolta) á kaffihúsinu Rocket við Morgunsíðu (e. Morningside) hér í borg. Þó svo að starfið falli mér vel í geð hefur það blessunarlega drepið barnslegan draum minn um að eiga einn daginn mitt eigið kaffihús. Rekstur slíkra húsa væri hin mesta gleði ef ekki væri fyrir tilstilli svokallaðra viðskiptavina sem eiga það til að valda mér ofsakláða og útbrotum af leiðindum. Og þar sem rekstur hverskonar stólar nokkuð kröftuglega á viðskiptavini blasir vandamálið við.

Ást yfirritaðrar á ungum Írlendingi hefur margfaldast ef eitthvað er og er það vel. Smyr ég honum nesti á hverjum morgni í formi samloka og safaferna, segi honum oft á dag hvað ég er skotin í honum og skrifa í litla bók öll þau atriði sem ég mun tína til þegar kemur að því að krýna “Kærustu ársins 2010”. Hann leggur nú stund á ljósmyndanám og situr gjarnan fyrir mér með myndavélarhelvítið, helst þegar ég er með feitt hár og engan maskara, þar sem hann er mjög hrifinn af því að ná “náttúrulegum” myndum af fólki. Hefur þessi leiði ávani hans leitt til ófárra deilna hér á bæ en þó ekki til jafn margra bardaga og þeirra sem hafa sprottið upp af ólíkum tónlistarsmekk okkar. Til að einfalda málið fyrir lesendum og skýra tildrög þess í sem stystu máli þá er hann almennt hrifinn af leiðinlegri tónlist – en ég af skemmtilegri. Slíkt smáatriði er þetta þó í samlífi okkar að varla tekur að minnast á það og eru dagarnir alla jafna þeir allra bestu sem ég hef átt með nokkurri manneskju. Heppin.

Og nú skulum við bíða og sjá hvort meðgöngutími næstu bloggfærslu verður aftur 9 mánuðir eða hvort ný speki muni líta dagsins ljós áður en langt um líður.

Og bles.

Shake shake shake, cake cake cake

2009-05-25T17:25:00.005Z

Nákvæmlega svona vil ég að mín verði minnst þegar sá tími kemur að ég tölti yfir móðuna miklu. Um daginn bakaði ég svo kleinur í fyrsta skipti á ævinni. Það var ánægjulegt og heppnaðist með eindæmum vel. Pabbi sendi mér meira að segja spes sms til að óska mér til hamingju með að enginn hefði slasast, andlega eða líkamlega, í kleinusteikingarfrensíinu mikla á Cathcart Place. Um kvöldið datt ég svo dulítið íða og söng Fleet Foxes á leiðinni heim áður en ég tróð flatböku í andlitið á mér. Ég vil hér með leggja fram þá tillögu að Valþór Ásgrímsson flytji frá Ljótuborg og hreiðri um sig meðal morða og bófa hér í Edinborg. Miklu skemmtilegra að hafa hann hérna heldur en í Glasgow. Við gerðum meðal annars mjög vísindalega úttekt á hvort stúlkur væru með brauðmaga/óléttubumbu. Það var svona um það bil 90/10.

Í um það bil því allra mesta úrhelli á Bretlandseyjum í manna minnum...(eða allavega síðustu tvær vikurnar), ákváðum við E að fara í Ikea að kaupa ramma fyrir sýninguna (sem opnar eftir 5 daga). Ikea er staðsett einhvers staðar út í fjenden, skammt frá Líkbrennslu Edinborgar og Niddry sem myndi seint teljast til þess hverfis þar sem góðborgarar kjósa að búa sér heimili. En þetta heppnaðist allt saman. Við vorum ekki drepin á leiðinni en vorum hins vegar ansi köld og hrakin þegar við komum heim með 17 ramma. Og eina mottu.

*jeij*

Og bles.

Pass the Buckfest darlin'...

2009-05-19T17:50:00.003Z

Góðir lesendur,

Eins og þið hafið vonandi tekið eftir í samlesnum auglýsingum Rásar 1 og 2 í liðinni viku þá er yfirrituð nú komin í sambúð. Geri ég mér fyllilega ljóst að tilkynning þessi kemur til með að kremja mörg karlmannshjörtun, ekki ósvipað þeirri gífurlegu angist sem skók gjörvalla Evrópu þegar Take That tilkynntu að þeir hefðu ákveðið að hætta samstarfi. Anyways, Cathcart Place og gjörvallt Dalry/Gorgie svæðið hefur hins vegar haldið vikulanga fagnaðarhátíð, með bumbuslætti og magadansi (einnig þekkt sem bumbuskak), okkur til heiðurs sem er ósköp sætt af þeim. Íbúðin er afskaplega skemmtileg og það verður að segjast að ég er aukreitis ákaflega lukkuleg með sambýlismann minn elskulegan. Enn sem komið er hef ég sett reykskynjarann í gang tvisvar sinnum, annars vegar þegar ég var að rista brauð og hins vegar þegar ég var að baka pönnukökur. Önnur stóráföll hafa verið minniháttar, ef frá eru taldar svokallaðar 'Eldhúsdagsumræður' þar sem fram fór heiftarlegt orðaskak um hvort ísskápurinn á nýja heimilinu kæmi til með að hýsa undanrennu eða nýmjólk. Jones vann. Og er það vel.

Milli þess sem ég sörvera kaffi af alkunnum þýðlegheitum í vinnunni, dedúera ég bara brjóstahaldaralaus hér heima með rúllur í hári, filterslausan camel í annarri og buckfest flösku í hinni. Dujók. Sótti um aðra vinnu um daginn og er jafnframt að íhuga hvort doktorsnám sé eitthvað sem vert væri að huga að. Ljósmyndasýningin fer upp eftir 10 daga og við eigum ennþá töluvert eftir en ekkert sem reddast ekki 10 mínútum fyrir opnun.

Sátt.

Og bles.

Au revoir Vesturport

2009-05-10T14:16:00.002Z

Jæja. Nú er svo komið að Jones situr við tölvuna og horfir út á West Port út um gluggann sinn. Fyrir utan er nánast stöðugur straumur af fólki. Túristar, kellingahópar í gæsunarferð, gaurar með rakað hár klæddir í íþróttabuxur, reykjandi og um leið sjúgandi í sig óheyrilegt attitude. Og gott ef ein vændiskona trítlaði ekki framhjá nú rétt í þessu. Á morgun fáum við lyklana að nýju íbúðinni sem ber hið þjála nafn – Cathcart Place. Loksins náði ég að finna litla týnda sál til að taka við leigunni á herberginu mínu. Hún er frönsk og afar mikil frekja. Það mætti jafnvel ganga svo langt að segja að franskar konur fitni kannski ekki en þær eru sjúklega leiðinlegar. En svo lengi sem hún tekur herbergið mitt er mér sama. Ekki er ég að fara að búa með henni nefnilega.

Mér finnst ég vera búin að flytja alltof oft síðastliðin 10 ár. Það er eiginlega tæplega að ég nenni að telja það saman en það er gaman að segja frá því að ég hef aldrei búið lengur en ár á hverjum stað undanfarinn áratug. Tvö merki um að ég sé að verða gömul: ég verð alltaf geypilega þunn og mig er farið að langa að eiga “heima” einhversstaðar. Og væntanlega ekkert að því svosem. Svo lengi sem maður fer ekki að spýta út úr sér börnum og missa allt fler og langa til að gifta sig. Nokkuð sem er ei á dagskrá næstu...40 árin. Tók smá lagningu eftir vinnu í gær og vaknaði gríðarlega ómöguleg. Kalt, í gallabuxum (ekki gott að sofna í skinny jeans) og með heimþrá. Ég held ég þurfi að splæsa í yfirdrátt og koma í heimsókn í sumar. Þetta er ekki bara spurning um löngun heldur þörf. Hvenær eru Írskir þetta árið...?

Fyrir utan það að mér finnst ógeðslega leiðinlegt að pakka niður og ég er með krónískan brjóstsviða yfir þessari ljósmyndasýningu, er lífið afar ljúft. Signý vitleysingur kíkti í heimsókn í síðustu viku og Vallinn mætti á svæðið frá Glasvegas. Mikið gaman. Mikið grín. Ég elska hvernig sumt breytist bara aldrei.

Sóla: Eoin ætlaði svo að koma og hitta okkur seinna á...
Signý: Bíddu, hver er það??
Sóla: Signý...
Signý: Jaaaaaaááá *Hahahahahaha* Ég var að hugsa Owen. Sko skrifað þannig. Eða þú skilur. *Ahahahaha*

:)

Internetlaust fyrstu vikuna í nýja pleisinu. Ekki það að það komi til með að hafa áhrif á mín...mánaðarlegu bloggskrif. En bara svona svo þið vitið af því. Alltílæitakkogbless!

Og bles.

X-skemmtilegheit

2009-04-26T09:05:00.008Z

Ég ætla ekki einu sinni að byrja að tala um kosningar, pólitík, biturleika, vinstri, hægri, kynhneigð þingmanna eða fyllerí. Djöfull agalega er ég með mikið ofnæmi fyrir þessu. Það gerir mig leiða að hugsa til þess að vort fagra föðurland er litlu skárra en Zimbabwe og það sem gerir mig ennþá sorgmæddari er að pólitískt minni íslensku þjóðarinnar er minna en that of a goldfish. Það gildir einu við hvaða bókstaf fólk kennir sig. Það vellur sami niðurgangurinn upp úr og niður úr þessu fólki og öll sannfæring og loforð eru svo á bak og burt um leið og það eygir ráðherrastól. Nenni þessu ekki.

En tölum um mig. Það er skemmtilegra. Tölum um það að meðleigjandi minn hefur fengið fleiri gesti til sín í þessari viku. Þeir drukku bjórinn minn, menguðu íbúðina af strákalykt (pizzu/táfýlu lykt) og hafa ekki vaskað upp eitt einasta snitti síðustu 6 dagana sem þeir hafa búið hér, forcing me til að drekka morgunkaffið mitt af djúpum disk. Dettur ekki í hug að fara að vaska upp eftir þá. Eftir 12 tíma vinnudag Jones á föstudaginn mættu þeir svo, aðfaranótt laugardags, af djamminu lavandi mikil ballade og verandi óþolandi. En í næstu viku mun dæmið snúast við því. Þá verður minn tími kominn. Cara mia Signý Gunnarsdóttir hefur ákveðið að leggja land undir fót frá Mílanó og kynna sér alvöru hátísku hér á götum Skotlands. Joggíngbuxur, bert á milli og Argos gull er að koma sterkt inn þetta seasonið. Djöfull hlakka ég til :)

Þessu skylt, og þó, tilkynnist það hér með að lagt verður út í samba dulítið fyrr en áætlað var þar sem E fann íbúðina einu um daginn. Eftir töluverð fjárútlát í formi admin fee og deposit varð það úr að þann 12. maí fáum við íbúð á Cathcart Place afhenta. Afar spennandi. Þess á milli erum við svo að undirbúa þessa blessuðu ljósmyndasýningu sem fer upp 29.maí og er að valda mér dulítilli stress-skitu. En þetta reddast. Svo lengi sem ég þarf ekki að heyra dönsku og finna prumpufýlu er ég ánægð.

Valþór minn kær kíkti í heimsókn í gær. Við tókum það ógurlega rólega, keyptum okkur kaffi og með því og tylltum okkur á bekk í Princes Garden. Þar sem ég lét fara vel um mig í sólskininu, þakkaði í hljóði fyrir að búa í Edinborg og eiga góða vini, skeit dúfa á hausinn á mér. Sem betur fer var þetta ekki svifskita heldur lendi slumman á afmörkuðu svæði, dulítið norðan við hvirfilinn á mér. Þetta á víst að boða lukku. Sú lukka má gjarnan senda sig í formi ágætlega stórrar peningasummu, takk takk.

Á frídögum stel ég gjarnan myndavélinni hans E og tek myndir af ókunnugu fólki. Afraksturinn má sjá á litlu sideprojecti Jones - Cheer Up Fox

Og bles.

The Red Hand of Ulster

2009-04-12T09:07:00.002Z

Halló.

Og gleðilega páska allir. Vona að þið hafið það gott. Þar sem ég sat snemma í morgun og litaði á mér hárið, til að viðhalda þeirri útbreiddu blekkingu að ég sé náttúrulega ljóshærð, varð mér hugsað til liðinna páska. Mér fannst páskarnir alltaf voða skemmtilegir þegar ég var lítil. Eiginlega skemmtilegri en jólin. M&P földu alltaf eggin og svo varð maður að pína ofan í sig ristabrauð eða súrmjólk eða eitthvað áður en maður mátti byrja að gúffa kvikindið í sig. Sakna family+friends doldið verklega þessa dagana. En það er gaman að segja frá því að það borgaði sig loksins að vera stúrin á almannafæri og vera ekkert að reyna að vera myljandi hress ef maður er með heimþrá. Leyfa því bara að gossa út fyrir framan vini og samstarfsfélaga. Ruth, yfirmaður minn elskulegur á The Lot, kallaði mig inn á skrifstofuna um daginn. "Ík" hugsaði ég en þá vildi svo skemmtilega til að fundurinn var á persónulegu nótunum. Þá hafði hún tekið eftir því að ég var búin að vera eitthvað hálfdán undanfarið og skrifaði það, eins og rétt var, á þrá þá er kennd er við heim. Þannig að hún sagði mér að hún ætlaði bara að taka mig með sér heim til sín í staðinn. Ergo, á fimmtudaginn er ég að fara að vakna úber snemma og fara með Ruth til Norður-Írlands í þrjá daga. Þar mun ég meðal annars dandalast á bóndabænum sem þau eiga heima á og svo förum við á eitthvert massíft charity ball í Belfast á föstudagskvöldinu. Heppin?

Annars er það fleira i fréttum að ég er búin að vera nett pirripú á íbúðardeili mínum elskulegum undanfarnar vikur. Ekki nóg með að ég er orðin nokkuð viss um að hann noti tannburstann minn í leyfisleysi, þá lét hann mig vita með klukkutíma fyrirvara að "nokkrir" vinir hans ætluðu að koma frá Danmörku og fá að vera í eina, tvær nætur. Þeir eru fjórir og eru búnir að vera í 5 nætur. Og þeir hafa hátt og þeir tala dönsku. Og þegar ég þurfti nánast að fara í röð til að fara á míns eigins klósett einn morguninn var mér gróflega misboðið. En í byrjun sumars er jafnvel mögulegt að dálítil breyting verði á högum Jones þar sem ákveðið hefur verið í samráði við E að það verði jafnvel lagt út í samba, þ.e.a.s. skellt sér í sambúð. Það ætti nú að verða allt í lagi. Mjá.

Og bles.

Happy Ever After

2009-03-23T22:16:00.003Z

Á þriðjudaginn síðastliðinn var degi Sánkti Patriks fagnað með rikk. Í Jonesbæ var um tvöfalt fagn að ræða þar sami dagur markaði þann áfanga að mér hefur tekist að láta ekki dömpa mér í 1 ½ ár. Fékk blóm og allt. Ég vil bara byrja á því að þakka mömmu og pabba fyrir og öllum þeim sem hafa stutt mig í...dujók. Rómansinn sveif yfir Edin þar sem ég hitti E og um það bil alla Íra í borginni á The Royal Oak þegar ég var búin að vinna. Þar gerðist ég helst til gáskafull í drukk og klessti næstum því á húsvegg þegar ég var að taka my signature hoppa-og-smella-saman-hælunum stökk á Chamber Street. Þaldénú. Fór svo heim og orti ástarljóð til kærastans míns. Sem betur fer drapst ég áður en ég gat skrifað það á vegginn hans á Facebook eins og ég hafði upphaflega ætlað mér. Það þarf kannski ekki að fjölyrða neitt um það að ég er mjög fegin að ég skuttlaði ekki áðurnefndum kveðskap á alnetið. Skemmtilegt.

Var að vinna í brúðkaupi í vinnunni um helgina. Það var lifandi sönnun þess að dópistar can live happily ever after. Þannig að ég get óhrædd haldið áfram að sprauta heróíni í augun á mér. En þetta var allt mjög tilfinningaþrungið. Brúðurinn tattúeraðri en góðu hófi gegnir og brúðguminn með um þið bil þær verstu tennur, or lack thereof, sem ég hef nokkurn tíman séð. En hann fór smá að gráta kallgreyið í ræðunni sinni til hennar og ég er ekki frá því að Jones hafi dulítið komist við milli þess sem ég þurrkaði glös og fyllti á kartöflusalatið á hlaðborðinu. Töff.

Í morgun var ég að labba út í búð og sparkaði í dúfu. Þetta þótti mér afar merkilegt þar sem ég veit ekki hversu oft ég hef næstum þvi sparkað í dúfu en aldrei virkilega náð að dúndra í þær því þær, jú, fljúga burt. En þetta var semsagt óvart samt og mér leið pínu illa útaf því. En hún jafnar sig vonandi greyið. Ljóta ljóta grey.

Annars er nú svosem ekki stórtíðindunum fyrir að fara hérna megin. Bara allt í góðu standi, vorið komið og Jones tekur á móti góðum gestum í Vesturportinu næstu helgi þegar Ms. Ármannsdóttir + betri helmingur mæta á svæðið. Hlakki hlakki til! :)

Segjum það í bili.

*dansi dans*

Og bles.

Górillubarn vs. Lánasjóður íslenskra námsmanna

2009-03-04T17:40:00.002Z

En það bar til um þessar mundir að ég vatt mér niður á Cockburn Street (borið fram “Coburn Street” og mjá, er uppspretta endalausra bröndunga) að kaupa mér tannkrem. Yfirleitt reyni ég að forðast þetta tiltekna svæði svona um háskaðræðistímann þar sem þar úir og grúir yfirleitt af yfirmáta hressu fólki í hvítum jökkum eða gulum bolum, með möppur, að sníkja dót fyrir góðgerðarsamtök. Á mínum (takmörkuðu) tekjum styrki ég þó Unicef, “dóttur mína” á Indlandi og Samtök þunglyndra skoskra karlmanna. Ég var gripin í hið síðastnefnda þegar ég var hálfsofandi ennþá en sé samt ekki eftir því. Þar sem ég tölti um með Stones í eyrunum stoppar mig einhver gosi á hvítum jakka með górillu framan á. Ég stoppa, af því að ég er kurteis.

Viðkomandi kynnir sig sem Alex og byrjar svo að segja mér í löööngu máli frá þessum John surulunndunn-something samtökum sem hann er að betla fyrir en þau sérhæfa sig í að bjarga dýrum í útrýmingarhættu. Sem mér þykir bæði göfugt og gott. En því miður er staðreyndin sú að ég, verand vond og eigingjörn, ætla að reyna að finna út hvernig ég get borgað LÍN til baka áður en sú ágæta stofnun fer að höggva af mér þumlana, áður en ég legg út í mikil fjárútgjöld við að bjarga górillubörnum í Afríku. Sorrí. Alex var ekki sáttur og breyttist allsnarlega í dóna mikinn og sagði að 7 pund á mánuði væri nú ekki mikið. Ég hefði pottþétt keypt jakkann sem ég væri í á töluvert meira en það. Fauk þá í Jones og bauð ég honum að “uppa í sinn” (e. Up Yours). Næst tek ég Stones ekki úr eyrunum og sparka þéttingsfast í sköflunginn á þessu fólki ef það reynir að stoppa mig.

Bóbó

vs.

Ögmundur Fjalarsson, þjónustu-"minn-rass"-ráðgjafi Lánasjóðs.

Erfitt líf.

Þessu skylt en þó ekki leiddist mér dulítið í vinnunni í gær og fór að blaða í The Scotsman. Fletti að sjálfsögðu beint í einkamálaauglýsingarnar af því að þær eru alveg heilsíða og blússandi skemmtilegar aukreitis. Ég varð að rífa síðuna úr og taka hana með mér heim. Það voru nokkur gullkorn í þessu eintaki allavega. Ég prenta upp úr The Scotsman:

"Reliable, caring, profess M, 60s, 5'8, teeth, hair & dog, enjoys art, theatre, travel, walking, seeks warm, bright lady with GSOH (sem þýðir víst “good sense of humour”. Ég hélt það væri einhver sjúkdómur eða eitthvað…) & sim ints. E'burgh. Call me now on 090 5675 6720"

og eins og maður sé ekki kolfallinn þegar hér er komið við sögu þá er ennþá meira í boði:

"Genuine, fun, romantic M, 45, down-to-earth, seeks F, 30-55, heavy smkr & drinker, for lasting r/ship, size 16 & curvy. E'burgh only. Call me now on 090 5675 6720"

Ooooh baby.

Og bles.

My fótur is stuck. Fix it please.

2009-02-28T15:39:00.002Z

Kom blek. Ég var liggur við búin að smella upp tilkynningu hérna þar sem ég ætlaði að vitna mjög kurteislega í Nostradamus Nýrrar Danskrar: Hverf inn í sjálfan mig og kveð ykkur að sinni. En svo fékk ég símtal í gærkvöldi sem breytti lífi mínu. Eða svona fast að því. Þannig að hér kemur eitt stykki blögg ásamt loforði um að nú verði þau minnst 4 í mánuði, 1 í viku, 2 hálfsmánaðarlega. Vil ég þakka Greifanum fyrir gott spjall í gærkvöldi. Alltaf ánægjulegt með eindæmum.

Nema hvað. Síðan síðast hefur eitt og annað mismerkilegt drifið á daga druslunnar Jones. Ég gerist djörf og bregð undir mig stykkorðafætinum. Gjöriði svo vel.

- Stokkhólmur tekinn með trompi í þrjá daga í byrjun febrúar. E og Jones fóru ódýru en jafnframt góðu leiðina og deildu hostelherbergi með þremur ljótum, en mjóum, þýskum stelpum. Þær voru ekki að eyða neinum tíma í vitleysu og fóru á maðsíft fyllerí á föstudagskvöldinu og púlluðu allar enska gaura sem þær svo að sjálfsögðu komu með aftur inn á herbergið og náðu að klöngra þeim upp í efri kojurnar sínar. Kossar og káf og mjög náin samtöl fóru fram á tveimur þeim allra ljótustu tungumálum sem ég veit um – þýsku og London ensku. Mér var skapi næst að spretta fram úr neðri kojunni, klifra upp og æla framan í þau. Og ef einhver ætlaði að fara eitthvað að myndast við að machen sie lieben í kojunum þá hefði ég skrautskrifað með hnefunum í smettið á þeim. Sem betur fer kom ekki til þess.

- Nema hvað. Til að drýgja tekjurnar, sem eru ekki svimandi háar þessa dagana, þá mun yfirrituð taka sig til og ljá dvd kennslumyndbandi í íslensku krafta sína ásamt Benna nokkrum Hemm Hemm sem einnig er búsettur í Eddanum. 10 pund á tímann. Ég hef selt...annað fyrir minna en það.

- Ekki nóg með það heldur eru Jones og E önnum kafin við að undirbúa ljósmyndasýningu sem þau koma til með að smella upp 29. maí – 1. júlí 2009. Ef það er ekki tilefni til að vinda sér til Edinborgar og berja herlegheitin augum þá veit ég ekki hvað. Hah.

- Er að spá í að selja fullt af fötunum mínum á eBay. Eða bara hérna kannski. Því það er nefnilega kreppa. Og mig langar samt í ný föt. Hmmm. Tricky. Very tricky.

- Hef heyrt svo marga forsætisráðherra-lesbíu brandara undanfarið að ég hef bara ekki tölu á þeim. Ég hef svona rennilás á þeim í staðinn.

- Í tilefni af Happy Fucking Tuesday sem er sérlegur gleðidagur Jones og Jen, samstarfskonu minnar, áttum við heilan gleðidag í borginni um daginn. Happy Fucking Tuesday bar að þessu sinni upp á þriðjudegi og var deginum eytt við hina margvíslegustu iðju sem flestöll innihélt þó eitthvert glens í vökvaformi. Reimuðum dansskó við fót um kvöldið og á leiðinni heim festi ég skóinn minn í bráðskemmtilegu rimladimsi sem er ofan á ræsunum. Þetta var flókin staða enda var ég með stóran bing af chips&cheese í báðum höndum á þessum tímapunkti. Ég fékk mér þess vegna sæti á gangstéttarbrúninni, ennþá með löppina fasta og kláraði að borða. Svo kom löggan og ætlaði að fara að keyra mig heim og eitthvað vesen. Þeir hjálpuðu mér hins vegar bara að losa löppina svo það reddaðist allt saman. Jen lá hins vegar eftir óvíg af hlátri á meðan á þessu öllu stóð þannig að ég hugsa mig um tvisvar áður en ég lendi í háska aftur með henni á djamminu.

Og bles.

Bow Chagga Wow Wow...

2009-01-18T14:26:00.002Z

Vinnan mín er bæði skemmtileg og fjölbreytt. Milli þess sem ég bý til kaffi, þurrka ég stundum af borðum og fer með óhreina diska inn í eldhús. Sem betur fer er ég nógu skynsöm stúlka til að hafa svosem nóg fyrir stafni utan vinnutíma, þar sem ég myndi væntanlega annars skera af mér báða handleggina, hlaupa í burtu og fara að grenja. Það er þess vegna hressandi þegar það kemur á prent hvað maður er frábær. Vildi svo hrottalega skemmtilega til að ég var einmitt að vinna þegar þetta review var skrifað. Hér með er það skjalfest að ég er fokkíngs “sweet and attentive”. Ef einhver heldur öðru fram vil ég bjóða hinum sama upp á að hoppa upp í ratsinn á sér.

Í gærkvöldi þurfti ég til dæmis að gera rommflösku upptæka af fólki sem hafði smyglað henni inn i brúðkaup sem ég var að vinna í. Áðurnefnt fólk var milli sjötugs og áttræðs. Svona lagað finnst mér nú bara barnalegt enda hef ég persónulega ekki stundað einhvern svipaðan kjánaskap síðan á annan í jólum 2008.

En mjá. Sumsé komin aftur í Edinborgina, fyrir töluverðu síðan meira að segja, eftir velheppnað jóla- og áramótafrí. Fínt að vera komin aftur en ég stend mig að því að sakna fjölskyldu+vina allsvakalega núna. En þar sem það er allt í volli á Íslandi (eldsvoði á Kleppsvegi, hálka um allt land og Gummi í Sálinni kominn með kærustu) ætla ég að vera hér úti enn um sinn, allavega þangað til að hlutirnir fokkast jafn magnificently upp hérna líka. Er samt hætt að naga neglurnar, þannig að það er jákvætt, og ég hef bara grenjað einu sinni á almannafæri það sem af er 2009, og þykir mér það nú bara helvíti gott.

Segjum það í bili bara.

Og bles.

Íþróttaannáll 2008

2008-12-31T18:42:00.002Z

Á árinu sem leið teygði ég mig einu sinni í penna sem datt á gólfið. Þar með líkur upptalningum á íþróttaafrekum Jones fyrir árið 2008. Og þá er ekki fleira í þættinum í kvöld. Veriði sæl.

Dujók.

2008 var hið undarlegasta ár. Sumt var gott og annað slæmt eins og vera vill. Ég nenni nú ekkert sérstaklega að vera að telja megnið af þessu upp þar sem ég man ekki helminginn af því hvort sem er. En á heildina litið fær 2008 svona 7,5 í heildareinkunn. Október fær samt alveg falleinkunn. Mig minnir að ég hafi ekki átt svona leiðinlegan október síðan 1931 og verður allt kapp lagt á að október 2009 verði hinn konunglegi partýmánuður í Jones-landi. Ekki veit ég hvar ég verð í október á næsta ári. Nýja árið gengur í garð án þess að ég viti sérstaklega hvað það ber í skauti sér eða hvað maður gerir af sér í náinni framtíð. Ég skrifaði samt áramótaheit sem náðu yfir 4 blaðsíður og voru í nokkrum liðum og undirliðum. Svo er bara að halla sér aftur með poppkorn og bíða eftir að gleðin heltaki mann.

Jólafríið er búið að vera ljúft. Þar á ungur maður að nafni Nöggví Hnorrason stóran þátt sem og rúntar með bróður mínum elskulegum sem neitar að hlusta á græjurnar í bílnum öðruvísi en að hljóðstyrkurinn sé stilltur á sléttar tölur eða oddatölur sem eru ekki prímtölur. Held ég. Sjálf og persónulega hefi ég ekki orðið vör við sérstaklega mikið kreppz síðan ég kom til Íslands. Hef ekki étið jafn vel í 4 mánuði og er ekki að krókna úr kulda inni hjá mér í fyrsta skipti í jafnlangan tíma. Þar sem systursonur minn elskulegur sat ofan á mér og mataði mig með piparkökum með grænu og gulu hrauti (skrauti) fór ég að velta því fyrir mér hvort maður ætti kannski bara að koma heim. En ekki strax. Ekki þetta árið. Hlutirnir eiga væntanlega eftir að verða pínulítið verri áður en þeir verða betri. Sem svo aftur gerir það að verkum að maður verður ennþá þakklátari og ánægðari með góðu hlutina þegar þar að kemur.

Gleðilegt ár & takk fyrir det gamle. Sprengið vinsamlegast ekki úr ykkur augun í kvöld og ekki enda með jafnstóran marblett á hnénu eftir djammið í kvöld eins og þann sem ég fékk eftir Mörkina á annan í jólum. Boo-ya.

“She’ll carry on through it all, she’s a waterfall...”

Og bles.

Here comes that weird chill....

2008-12-14T18:37:00.002Z

Fuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuck.

Takk Guð.

Í dag var ég pínu súr útaf því að ég á ekki mikinn pening. Ég hef að vísu allt sem mig langar í og er svo óskaplega heppin að komast heim um jólin þó svo að jólagjafir frá undirritaðri verði í smærri kantinum þetta árið. En mig langaði mikið, mikið til þess að lyfta mér upp í kvöld og fara að sjá tónleika í Picturehouse með Mark Lanegan sem eg hefi lengi dáð, og þá aðallega í gegnum bróðir minn elskulegan. Efnahagur Jones tók hins vegar ekki líflega í þá tillögu þannig að í staðinn sá ég fram á kvöld þar sem ég myndi rista brauð eða eitthvað, mér til almennrar upplyftingar. Nema hvað...

Áðan labbaði ég út í búð að kaupa frystipizzu því ég nenni ekki að "elda" neitt annað þessa dagana. Á leiðinni heim labba ég framhjá Apex hótelinu sem er rétt hjá Vesturportinu góða þar sem vér búum. Lít inn um gluggann. Þar situr maður, svalur mjög, með gítartösku sér við hlið. Ég horfi á mann. Maður horfir á mig. Ég brosi. Maður brosir. Þegar ég var komin framhjá glugganum anda ég aftur. Þarna inni fyrir sat sumsé áðurnefndur Mark Lanegan. Ég geri svolítið sem ég hef aldrei gert áður. Ég labba inn á hótelið og bið hann auðmjúklega um eiginhandaráritun. Lítið mál, ef ég er með penna. Já, uss biddu fyrir þér Mark, ég er með pennmund. Og hér er ég meira að segja með umslagið fyrir afmæliskortið hans bróður míns. Og brjóst líka ef þú vilt skrifa á það máski?

To Siggie - Best wishes, Mark L(krasskrasskrasskrass)

Mark: "Is that ok?"
Jones: "Yeah, that's....that's awesome *roðn* Eheh. Thanks".

Og ég sem hélt að ég væri aðeins svalari en þetta. Greinlega ekki. Þar sem ég get aldrei þagað yfir neinu hringdi ég beint í Sid Brocious og sagði honum alla söguna. Bróðir minn elskulegur fær þá sumsé afmæliskort þetta árið frá mér...og Mark Lanegan.

Látum oss hlusta á Mark í tilefni daxins.

Og bles.

D to the A to the D D Y

2008-12-12T19:37:00.003Z

Dreymdi pabba minn í nótt. Er ekki búin að sjá hann síðan í júlí og er farin að sakna hans ansi mikið. Mér varð hugsað til pabba míns í dag og þeirar einlægu/útópísku óskar hans að við systkinin kæmum til með að búa í mest 50km radíus frá óðalsetrinu að Galtarholti. Verandi að svíkjast um og búa í útlöndum rifjaði ég upp nokkrar línur sem faðir minn elskulegur lét falla sumarið áður en ég fór út til Dublin. Ég er ekki frá því að hann hafi gengið með litla minnisbók til að gleyma örugglega ekki öllum ástæðunum sem hann tíndi til, í þeirri von að ég myndi hætta við að flytja út og vera bara heima hjá pabba sín. Við sjáum dæmi:

"Það var 14 ára, ólétt stelpa drepin í kirkjugarði þarna í sumar eða einhverntíman”

“Það var einhver dama að auglýsa eftir barnsföður sínum í Lögbirtingarblaðinu um daginn. Kynntist honum í málaskóla. *dæs* Ríkið þarf væntanlega að borga með því...”

“Vertu ekkert að segja neitt hvaðan þú ert. Aldrei að vita nema þeir séu eitthvað spældir ennþá af því að við notuðum þá sem þræla þarna á víkingatímanum.”

“Vertu ekkert að segja hvað þú heitir. Þeim kemur það ekkert við.”

“Ég var að skoða götukortið. Þetta er allt svo stórt, elska. Þú villist bara.”

“Jamm, flott er. Þú bara búin að borga skólagjöldin og ganga frá fluginu og allt. Allt klárt. Nema þú átt eftir að spyrja mig um leyfi hvort þú megir fara.”

“Það er alltaf verið að sprengja þarna. Írski lýðveldisherinn er ekkert hættur ef þú heldur það, væna mín. Sjinn og Fjein og þeir allir.”

“Ég hef tekið þá ákvörðun að ég banna þér að fara.”

“Ég var að skoða götukortið og ég er ekki hrifinn af því! Það er fangelsi þarna rétt hjá þar sem þú verður. Og kexverksmiðja reyndar líka.”

Dæs...

"UUuuuuuh hello"

Og bles.

Cheers, Darling

2008-12-07T15:52:00.004Z

Kreppan búin, krónan að styrkjast. Sjúkket. Ástæðan fyrir þessari hækkun krónunnar er sáraeinföld og vil ég gerast svo djörf að eigna mér heiðurinn að þessari góðu þróun í efnahagsmálum Íslendinga...allavega að hluta til.

En það bar til um þessar mundir að ég ákvað að dressa mig upp í hvíta skyrtu og sveipa svartri skikkju yfrum mig og útskrifast með mastersgráðu frá The University of Edinburgh. Jeij. Hún elsku mamma mín og elsku Ína Dóra mín komu til mín að því tilefni og eyddu nokkrum dögum í Burranum við leik og störf, kaffidrykkju og jólagjafastúss (lesist: styrkja krónuna). Endalaust notalegt. Svo gott að fá að knúsa mömmuna soldið...sérstaklega þegar maður er kannski búinn að vera pínu lítill í sér undanfarnar vikur. Móðir mín var þarna að yfirgefa Íslandið í fyrsta skipti og taka sér frí frá fjósverkum almennilega í fyrsta skipti, ef frá eru talin þau fáu fjósmál sem hún afsakaði sig til að skreppa niður á sjúkrahús og fæða okkur systkinin.

Móðir mín kann ekki að vera í fríi. Hún svaf út til klukkan 7 á morgnana en tilkynnti mér með stolti að hún hefði náð að sofna aftur og ekki vaknað fyrr en klukkan 8 einn morguninn. Þrátt fyrir mikla öryggisgæslu slapp hún út úr herberginu mínu þar sem hún átti að sitja með kaffibolla uppi í rúmi og leysa krossgátur eða bara gera ekki neitt, og áður en ég gat handsamað hana aftur var hún búin að brjóta saman allan þvottinn hjá Anders íbúðardeili mínum. Ég hét því að herða öryggisgæsluna enn frekar og hafði samband við bæði SIS og Mossad ásamt nokkrum óeinkennisklæddum aðilum frá Lothian & Borders Police til að koma í veg fyrir að þessi elska svikist um að slappa af. Með fádæma kænsku slapp Ástríður aftur og var að þjösnast á eldavélahellunum með ræstikremi og svampi þegar ég náði að skriðtækla hana og fleygja henni aftur inn í stofu. Notaleg helgi sumsé. Ég elska mömmu mína.

"Bullets you will bite, while waiting for a ray of light..."

Og bles.

I put the 'fun' in funeral

2008-12-02T23:24:00.003Z

Gekk framhjá Princes Exchange á Earl Grey Street í morgunsárið. Ég hafði ekki farið í sturtu en hins vegar haft hið góða sens að smella prjónahúfu á höfuðið á mér til að Whitesnake-morgungreiðslan myndi ekki láta almenna borgara á leið til vinnu æla upp ristabrauðinu sínu. Jones furðar sig á því að hún skilji enn ekki nokkurn skapaðan hlut eftir heima hjá kærastanum sínum. Nema tannbursta. Ekki hárnæringu, ekki húðlitað andlitskrem, ekki hárbursta. Ekki neitt. Og það eftir rúmlega árs samband.

Ég horfði á fólkið í gegnum risastóru glergluggana á Princes Exchange. Mig langar að vera ein af þessu fólki sem situr í básunum sínum í opna vinnurýminu sínu og starir mjög einbeitt á tölvuskjáinn, með hönd undir kinn og jakkafatajakkann á stólbakinu. Brjálað að gera á Facebook.

Mig langar reyndar ekkert að vinna á Princes Exchange en það er allt annað mál. Eftir rólegan dag hélt ég til vinnu á kvöldvakt á The Lot. Þar varð ég fyrir því að eldri herramaður olnbogaði mig ("óvart") í vinstra brjóstið þegar ég lagði diskinn á borðið fyrir félaga hans. Djöfull nenni ég þessu helvíti ekki lengur.

En tökum upp léttara hjal. Og það bar til um þessar mundir að hún elskulega mamma mín ásamt ástkærri eldri systur minni ákváðu að leggja land undir fót og halda í heljarinnar ferðalag til að vera viðstaddar útskrift Jones á fimmtudaginn. Ég klökkna. Án gríns. Hlakka ekkert smá til að knúsa þær í mauk.

En svo við vindum okkur aftur í sorglegheitin þá kvaddi Jorge, perúski vinur minn og vinnufélagi, Edinborgina í gær til að halda heim til Miami. Party in the city where the heat is on all night on the beach 'til the break of dawn...hef ég heyrt. Ég á eftir að sakna hans mykket enda er hann einn sá skemmtilegasti þeldökki maður sem ég hef kynnst. Djók. Samt ekki. Í tilefni af því að hann fór heim teiknaði ég mynd af honum í þungum þönkum. Sem er mjög lýsandi fyrir áðurnefndan Jorge.

Tökum upp léttara hjal. Ég held ég sé skotin í Jonathan Richman. Hann lætur mér líða vel.

Og bles.

Hunger

2008-11-26T20:28:00.003Z

Ef einhver á penge til að fara í bíó en hefur ei planað fyrirfram hvað viðkomandi vill sjá, vil ég leyfa mér að mæla með myndinni Hunger. Veit að vísu ekki hvort hún verður sýnd á Íslandi eða hvort hún er kannski komin og farin úr bíóhúsunum en það breytir kannski ekki öllu á gervihnattaöld þegar það er hægt að stela þessu öllu án mikils samviskubits eða fyrirhafnar.

Var búin að vita af framleiðslu þessarar myndar í nokkur ár en hún var svo frumsýnd núna í haust. Hunger fjallar um IRA hungurverkfallið í The Maze fangelsinu á Norður-Írlandi 1981. Eftir rúmlega fjögurra ára 'blanket and dirty protest' var hungurverkfalli beitt sem síðasta úrræði til að ná fram kröfum um að liðsmenn IRA innan fangelsisins fengju réttindi pólitískra fanga. Eins sorglegt og hrottalegt og umfjöllunarefnið í myndinni er þá er hún öll svo ótrúlega vel gerð, 'falleg' nánast að þetta er einhver sú mynd sem situr hvað mest í mér. Steve McQueen leikstýrir sem skýrir kannski 'artí' nálgunina en hún er langt frá því að vera yfirþyrmandi. Mæli með því að fólk lesi sér dálítið til um Bobby Sands, horfi á Hunger og hafi það í huga að það eru ekki nema 27 ár síðan þetta gerðist. Og svona hlutir, og verri, eiga sér stað reglulega á alltof mörgum stöðum í heiminum í dag.

Ég fíla sorglegar myndir. Þær eru 'feel good' myndir fyrir mig því þær láta mann sjá hvað maður hefur það í rauninni ansi gott.

Og bles.

So, here's the thing right...

2008-11-25T20:57:00.002Z

Í nótt dreymdi mig tvo drauma.

Draumur a)
Lá uppi í rúmi og hélt á litlum strák í fanginu. Ég var sumsé mamma hans og hann hét Jóel. Þegar ég er rétt svo að jafna mig á því að ég eigi barn, þurfi að fara að axla ábyrgð and all that shizzle, hleypur eldri sonur minn, Leó, inn í herbergið og hoppar upp í rúmið til okkar.
Ég vaknaði með stresskreppu í öxlunum og velgjuhnút í maganum.

- - - Vef um mig sænginni, fer fram, vatn að drekka. Aftur inn í rúm, sofna - - -

Draumur b)
Ég var í massívu húsi svona eins og því sem Carrie fer að skoða í Sex and the City þættinum þar sem Vince Vaughn er eitthvað að hnoðast á henni (og hún kemst svo að því að hann er bara house sitter en ekkert svo ríkur). Gott veður úti og ég hef einhvern vegin ekki áhyggjur af neinu. Finnst ég bara vera frekar mjó, með fínt hár og hef engar áhyggjur af því að ná ekki að borga leiguna eða eitthvað álíka hversdagslegt. Stekkur þá að mér Gerard Butler. Í svörtum buxum og svartri skyrtu og alveg heilmikið hærri en ég. Hann er alveg sjúkur í Jones og fer að vera með einhverja tilburði. Getur ekki hætt að lýsa yfir aðdáun sinni á mér og þó sérstaklega því sem hann dáist að mest í mínu fari, nefnilega hvað ég er ótrúlega mikil woman. Takk Gerard. Við föllum í sleik. Gerard fer úr skyrtunni.
Ég vakna. Sár og vonsvikin. Reyni að herpa saman augun til að sofna aftur. Gengur ekki. Ég fer á fætur. Ég fer út í bakarí og kaupi mér súkkulaðihorn.

Ó, heimur. Ó, þú ósanngjarni heimur.

Og bles.