Shake shake shake, cake cake cake

Nákvæmlega svona vil ég að mín verði minnst þegar sá tími kemur að ég tölti yfir móðuna miklu. Um daginn bakaði ég svo kleinur í fyrsta skipti á ævinni. Það var ánægjulegt og heppnaðist með eindæmum vel. Pabbi sendi mér meira að segja spes sms til að óska mér til hamingju með að enginn hefði slasast, andlega eða líkamlega, í kleinusteikingarfrensíinu mikla á Cathcart Place. Um kvöldið datt ég svo dulítið íða og söng Fleet Foxes á leiðinni heim áður en ég tróð flatböku í andlitið á mér. Ég vil hér með leggja fram þá tillögu að Valþór Ásgrímsson flytji frá Ljótuborg og hreiðri um sig meðal morða og bófa hér í Edinborg. Miklu skemmtilegra að hafa hann hérna heldur en í Glasgow. Við gerðum meðal annars mjög vísindalega úttekt á hvort stúlkur væru með brauðmaga/óléttubumbu. Það var svona um það bil 90/10.

Í um það bil því allra mesta úrhelli á Bretlandseyjum í manna minnum...(eða allavega síðustu tvær vikurnar), ákváðum við E að fara í Ikea að kaupa ramma fyrir sýninguna (sem opnar eftir 5 daga). Ikea er staðsett einhvers staðar út í fjenden, skammt frá Líkbrennslu Edinborgar og Niddry sem myndi seint teljast til þess hverfis þar sem góðborgarar kjósa að búa sér heimili. En þetta heppnaðist allt saman. Við vorum ekki drepin á leiðinni en vorum hins vegar ansi köld og hrakin þegar við komum heim með 17 ramma. Og eina mottu.

*jeij*



Og bles.

Pass the Buckfest darlin'...

Góðir lesendur,

Eins og þið hafið vonandi tekið eftir í samlesnum auglýsingum Rásar 1 og 2 í liðinni viku þá er yfirrituð nú komin í sambúð. Geri ég mér fyllilega ljóst að tilkynning þessi kemur til með að kremja mörg karlmannshjörtun, ekki ósvipað þeirri gífurlegu angist sem skók gjörvalla Evrópu þegar Take That tilkynntu að þeir hefðu ákveðið að hætta samstarfi. Anyways, Cathcart Place og gjörvallt Dalry/Gorgie svæðið hefur hins vegar haldið vikulanga fagnaðarhátíð, með bumbuslætti og magadansi (einnig þekkt sem bumbuskak), okkur til heiðurs sem er ósköp sætt af þeim. Íbúðin er afskaplega skemmtileg og það verður að segjast að ég er aukreitis ákaflega lukkuleg með sambýlismann minn elskulegan. Enn sem komið er hef ég sett reykskynjarann í gang tvisvar sinnum, annars vegar þegar ég var að rista brauð og hins vegar þegar ég var að baka pönnukökur. Önnur stóráföll hafa verið minniháttar, ef frá eru taldar svokallaðar 'Eldhúsdagsumræður' þar sem fram fór heiftarlegt orðaskak um hvort ísskápurinn á nýja heimilinu kæmi til með að hýsa undanrennu eða nýmjólk. Jones vann. Og er það vel.

Milli þess sem ég sörvera kaffi af alkunnum þýðlegheitum í vinnunni, dedúera ég bara brjóstahaldaralaus hér heima með rúllur í hári, filterslausan camel í annarri og buckfest flösku í hinni. Dujók. Sótti um aðra vinnu um daginn og er jafnframt að íhuga hvort doktorsnám sé eitthvað sem vert væri að huga að. Ljósmyndasýningin fer upp eftir 10 daga og við eigum ennþá töluvert eftir en ekkert sem reddast ekki 10 mínútum fyrir opnun.

Sátt.



Og bles.

Au revoir Vesturport

Jæja. Nú er svo komið að Jones situr við tölvuna og horfir út á West Port út um gluggann sinn. Fyrir utan er nánast stöðugur straumur af fólki. Túristar, kellingahópar í gæsunarferð, gaurar með rakað hár klæddir í íþróttabuxur, reykjandi og um leið sjúgandi í sig óheyrilegt attitude. Og gott ef ein vændiskona trítlaði ekki framhjá nú rétt í þessu. Á morgun fáum við lyklana að nýju íbúðinni sem ber hið þjála nafn – Cathcart Place. Loksins náði ég að finna litla týnda sál til að taka við leigunni á herberginu mínu. Hún er frönsk og afar mikil frekja. Það mætti jafnvel ganga svo langt að segja að franskar konur fitni kannski ekki en þær eru sjúklega leiðinlegar. En svo lengi sem hún tekur herbergið mitt er mér sama. Ekki er ég að fara að búa með henni nefnilega.

Mér finnst ég vera búin að flytja alltof oft síðastliðin 10 ár. Það er eiginlega tæplega að ég nenni að telja það saman en það er gaman að segja frá því að ég hef aldrei búið lengur en ár á hverjum stað undanfarinn áratug. Tvö merki um að ég sé að verða gömul: ég verð alltaf geypilega þunn og mig er farið að langa að eiga “heima” einhversstaðar. Og væntanlega ekkert að því svosem. Svo lengi sem maður fer ekki að spýta út úr sér börnum og missa allt fler og langa til að gifta sig. Nokkuð sem er ei á dagskrá næstu...40 árin. Tók smá lagningu eftir vinnu í gær og vaknaði gríðarlega ómöguleg. Kalt, í gallabuxum (ekki gott að sofna í skinny jeans) og með heimþrá. Ég held ég þurfi að splæsa í yfirdrátt og koma í heimsókn í sumar. Þetta er ekki bara spurning um löngun heldur þörf. Hvenær eru Írskir þetta árið...?

Fyrir utan það að mér finnst ógeðslega leiðinlegt að pakka niður og ég er með krónískan brjóstsviða yfir þessari ljósmyndasýningu, er lífið afar ljúft. Signý vitleysingur kíkti í heimsókn í síðustu viku og Vallinn mætti á svæðið frá Glasvegas. Mikið gaman. Mikið grín. Ég elska hvernig sumt breytist bara aldrei.

Sóla: Eoin ætlaði svo að koma og hitta okkur seinna á...
Signý: Bíddu, hver er það??
Sóla: Signý...
Signý: Jaaaaaaááá *Hahahahahaha* Ég var að hugsa Owen. Sko skrifað þannig. Eða þú skilur. *Ahahahaha*

:)

Internetlaust fyrstu vikuna í nýja pleisinu. Ekki það að það komi til með að hafa áhrif á mín...mánaðarlegu bloggskrif. En bara svona svo þið vitið af því. Alltílæitakkogbless!



Og bles.