X-skemmtilegheit

Ég ætla ekki einu sinni að byrja að tala um kosningar, pólitík, biturleika, vinstri, hægri, kynhneigð þingmanna eða fyllerí. Djöfull agalega er ég með mikið ofnæmi fyrir þessu. Það gerir mig leiða að hugsa til þess að vort fagra föðurland er litlu skárra en Zimbabwe og það sem gerir mig ennþá sorgmæddari er að pólitískt minni íslensku þjóðarinnar er minna en that of a goldfish. Það gildir einu við hvaða bókstaf fólk kennir sig. Það vellur sami niðurgangurinn upp úr og niður úr þessu fólki og öll sannfæring og loforð eru svo á bak og burt um leið og það eygir ráðherrastól. Nenni þessu ekki.

En tölum um mig. Það er skemmtilegra. Tölum um það að meðleigjandi minn hefur fengið fleiri gesti til sín í þessari viku. Þeir drukku bjórinn minn, menguðu íbúðina af strákalykt (pizzu/táfýlu lykt) og hafa ekki vaskað upp eitt einasta snitti síðustu 6 dagana sem þeir hafa búið hér, forcing me til að drekka morgunkaffið mitt af djúpum disk. Dettur ekki í hug að fara að vaska upp eftir þá. Eftir 12 tíma vinnudag Jones á föstudaginn mættu þeir svo, aðfaranótt laugardags, af djamminu lavandi mikil ballade og verandi óþolandi. En í næstu viku mun dæmið snúast við því. Þá verður minn tími kominn. Cara mia Signý Gunnarsdóttir hefur ákveðið að leggja land undir fót frá Mílanó og kynna sér alvöru hátísku hér á götum Skotlands. Joggíngbuxur, bert á milli og Argos gull er að koma sterkt inn þetta seasonið. Djöfull hlakka ég til :)

Þessu skylt, og þó, tilkynnist það hér með að lagt verður út í samba dulítið fyrr en áætlað var þar sem E fann íbúðina einu um daginn. Eftir töluverð fjárútlát í formi admin fee og deposit varð það úr að þann 12. maí fáum við íbúð á Cathcart Place afhenta. Afar spennandi. Þess á milli erum við svo að undirbúa þessa blessuðu ljósmyndasýningu sem fer upp 29.maí og er að valda mér dulítilli stress-skitu. En þetta reddast. Svo lengi sem ég þarf ekki að heyra dönsku og finna prumpufýlu er ég ánægð.

Valþór minn kær kíkti í heimsókn í gær. Við tókum það ógurlega rólega, keyptum okkur kaffi og með því og tylltum okkur á bekk í Princes Garden. Þar sem ég lét fara vel um mig í sólskininu, þakkaði í hljóði fyrir að búa í Edinborg og eiga góða vini, skeit dúfa á hausinn á mér. Sem betur fer var þetta ekki svifskita heldur lendi slumman á afmörkuðu svæði, dulítið norðan við hvirfilinn á mér. Þetta á víst að boða lukku. Sú lukka má gjarnan senda sig í formi ágætlega stórrar peningasummu, takk takk.

Á frídögum stel ég gjarnan myndavélinni hans E og tek myndir af ókunnugu fólki. Afraksturinn má sjá á litlu sideprojecti Jones - Cheer Up Fox



Og bles.

The Red Hand of Ulster

Halló.

Og gleðilega páska allir. Vona að þið hafið það gott. Þar sem ég sat snemma í morgun og litaði á mér hárið, til að viðhalda þeirri útbreiddu blekkingu að ég sé náttúrulega ljóshærð, varð mér hugsað til liðinna páska. Mér fannst páskarnir alltaf voða skemmtilegir þegar ég var lítil. Eiginlega skemmtilegri en jólin. M&P földu alltaf eggin og svo varð maður að pína ofan í sig ristabrauð eða súrmjólk eða eitthvað áður en maður mátti byrja að gúffa kvikindið í sig. Sakna family+friends doldið verklega þessa dagana. En það er gaman að segja frá því að það borgaði sig loksins að vera stúrin á almannafæri og vera ekkert að reyna að vera myljandi hress ef maður er með heimþrá. Leyfa því bara að gossa út fyrir framan vini og samstarfsfélaga. Ruth, yfirmaður minn elskulegur á The Lot, kallaði mig inn á skrifstofuna um daginn. "Ík" hugsaði ég en þá vildi svo skemmtilega til að fundurinn var á persónulegu nótunum. Þá hafði hún tekið eftir því að ég var búin að vera eitthvað hálfdán undanfarið og skrifaði það, eins og rétt var, á þrá þá er kennd er við heim. Þannig að hún sagði mér að hún ætlaði bara að taka mig með sér heim til sín í staðinn. Ergo, á fimmtudaginn er ég að fara að vakna úber snemma og fara með Ruth til Norður-Írlands í þrjá daga. Þar mun ég meðal annars dandalast á bóndabænum sem þau eiga heima á og svo förum við á eitthvert massíft charity ball í Belfast á föstudagskvöldinu. Heppin?

Annars er það fleira i fréttum að ég er búin að vera nett pirripú á íbúðardeili mínum elskulegum undanfarnar vikur. Ekki nóg með að ég er orðin nokkuð viss um að hann noti tannburstann minn í leyfisleysi, þá lét hann mig vita með klukkutíma fyrirvara að "nokkrir" vinir hans ætluðu að koma frá Danmörku og fá að vera í eina, tvær nætur. Þeir eru fjórir og eru búnir að vera í 5 nætur. Og þeir hafa hátt og þeir tala dönsku. Og þegar ég þurfti nánast að fara í röð til að fara á míns eigins klósett einn morguninn var mér gróflega misboðið. En í byrjun sumars er jafnvel mögulegt að dálítil breyting verði á högum Jones þar sem ákveðið hefur verið í samráði við E að það verði jafnvel lagt út í samba, þ.e.a.s. skellt sér í sambúð. Það ætti nú að verða allt í lagi. Mjá.



Og bles.