Happy Ever After

Á þriðjudaginn síðastliðinn var degi Sánkti Patriks fagnað með rikk. Í Jonesbæ var um tvöfalt fagn að ræða þar sami dagur markaði þann áfanga að mér hefur tekist að láta ekki dömpa mér í 1 ½ ár. Fékk blóm og allt. Ég vil bara byrja á því að þakka mömmu og pabba fyrir og öllum þeim sem hafa stutt mig í...dujók. Rómansinn sveif yfir Edin þar sem ég hitti E og um það bil alla Íra í borginni á The Royal Oak þegar ég var búin að vinna. Þar gerðist ég helst til gáskafull í drukk og klessti næstum því á húsvegg þegar ég var að taka my signature hoppa-og-smella-saman-hælunum stökk á Chamber Street. Þaldénú. Fór svo heim og orti ástarljóð til kærastans míns. Sem betur fer drapst ég áður en ég gat skrifað það á vegginn hans á Facebook eins og ég hafði upphaflega ætlað mér. Það þarf kannski ekki að fjölyrða neitt um það að ég er mjög fegin að ég skuttlaði ekki áðurnefndum kveðskap á alnetið. Skemmtilegt.

Var að vinna í brúðkaupi í vinnunni um helgina. Það var lifandi sönnun þess að dópistar can live happily ever after. Þannig að ég get óhrædd haldið áfram að sprauta heróíni í augun á mér. En þetta var allt mjög tilfinningaþrungið. Brúðurinn tattúeraðri en góðu hófi gegnir og brúðguminn með um þið bil þær verstu tennur, or lack thereof, sem ég hef nokkurn tíman séð. En hann fór smá að gráta kallgreyið í ræðunni sinni til hennar og ég er ekki frá því að Jones hafi dulítið komist við milli þess sem ég þurrkaði glös og fyllti á kartöflusalatið á hlaðborðinu. Töff.

Í morgun var ég að labba út í búð og sparkaði í dúfu. Þetta þótti mér afar merkilegt þar sem ég veit ekki hversu oft ég hef næstum þvi sparkað í dúfu en aldrei virkilega náð að dúndra í þær því þær, jú, fljúga burt. En þetta var semsagt óvart samt og mér leið pínu illa útaf því. En hún jafnar sig vonandi greyið. Ljóta ljóta grey.

Annars er nú svosem ekki stórtíðindunum fyrir að fara hérna megin. Bara allt í góðu standi, vorið komið og Jones tekur á móti góðum gestum í Vesturportinu næstu helgi þegar Ms. Ármannsdóttir + betri helmingur mæta á svæðið. Hlakki hlakki til! :)

Segjum það í bili.

*dansi dans*


Og bles.

Górillubarn vs. Lánasjóður íslenskra námsmanna

En það bar til um þessar mundir að ég vatt mér niður á Cockburn Street (borið fram “Coburn Street” og mjá, er uppspretta endalausra bröndunga) að kaupa mér tannkrem. Yfirleitt reyni ég að forðast þetta tiltekna svæði svona um háskaðræðistímann þar sem þar úir og grúir yfirleitt af yfirmáta hressu fólki í hvítum jökkum eða gulum bolum, með möppur, að sníkja dót fyrir góðgerðarsamtök. Á mínum (takmörkuðu) tekjum styrki ég þó Unicef, “dóttur mína” á Indlandi og Samtök þunglyndra skoskra karlmanna. Ég var gripin í hið síðastnefnda þegar ég var hálfsofandi ennþá en sé samt ekki eftir því. Þar sem ég tölti um með Stones í eyrunum stoppar mig einhver gosi á hvítum jakka með górillu framan á. Ég stoppa, af því að ég er kurteis.

Viðkomandi kynnir sig sem Alex og byrjar svo að segja mér í löööngu máli frá þessum John surulunndunn-something samtökum sem hann er að betla fyrir en þau sérhæfa sig í að bjarga dýrum í útrýmingarhættu. Sem mér þykir bæði göfugt og gott. En því miður er staðreyndin sú að ég, verand vond og eigingjörn, ætla að reyna að finna út hvernig ég get borgað LÍN til baka áður en sú ágæta stofnun fer að höggva af mér þumlana, áður en ég legg út í mikil fjárútgjöld við að bjarga górillubörnum í Afríku. Sorrí. Alex var ekki sáttur og breyttist allsnarlega í dóna mikinn og sagði að 7 pund á mánuði væri nú ekki mikið. Ég hefði pottþétt keypt jakkann sem ég væri í á töluvert meira en það. Fauk þá í Jones og bauð ég honum að “uppa í sinn” (e. Up Yours). Næst tek ég Stones ekki úr eyrunum og sparka þéttingsfast í sköflunginn á þessu fólki ef það reynir að stoppa mig.


Bóbó

vs.


Ögmundur Fjalarsson, þjónustu-"minn-rass"-ráðgjafi Lánasjóðs.

Erfitt líf.

Þessu skylt en þó ekki leiddist mér dulítið í vinnunni í gær og fór að blaða í The Scotsman. Fletti að sjálfsögðu beint í einkamálaauglýsingarnar af því að þær eru alveg heilsíða og blússandi skemmtilegar aukreitis. Ég varð að rífa síðuna úr og taka hana með mér heim. Það voru nokkur gullkorn í þessu eintaki allavega. Ég prenta upp úr The Scotsman:

"Reliable, caring, profess M, 60s, 5'8, teeth, hair & dog, enjoys art, theatre, travel, walking, seeks warm, bright lady with GSOH (sem þýðir víst “good sense of humour”. Ég hélt það væri einhver sjúkdómur eða eitthvað…) & sim ints. E'burgh. Call me now on 090 5675 6720"

og eins og maður sé ekki kolfallinn þegar hér er komið við sögu þá er ennþá meira í boði:

"Genuine, fun, romantic M, 45, down-to-earth, seeks F, 30-55, heavy smkr & drinker, for lasting r/ship, size 16 & curvy. E'burgh only. Call me now on 090 5675 6720"

Ooooh baby.



Og bles.