X-skemmtilegheit

Ég ætla ekki einu sinni að byrja að tala um kosningar, pólitík, biturleika, vinstri, hægri, kynhneigð þingmanna eða fyllerí. Djöfull agalega er ég með mikið ofnæmi fyrir þessu. Það gerir mig leiða að hugsa til þess að vort fagra föðurland er litlu skárra en Zimbabwe og það sem gerir mig ennþá sorgmæddari er að pólitískt minni íslensku þjóðarinnar er minna en that of a goldfish. Það gildir einu við hvaða bókstaf fólk kennir sig. Það vellur sami niðurgangurinn upp úr og niður úr þessu fólki og öll sannfæring og loforð eru svo á bak og burt um leið og það eygir ráðherrastól. Nenni þessu ekki.

En tölum um mig. Það er skemmtilegra. Tölum um það að meðleigjandi minn hefur fengið fleiri gesti til sín í þessari viku. Þeir drukku bjórinn minn, menguðu íbúðina af strákalykt (pizzu/táfýlu lykt) og hafa ekki vaskað upp eitt einasta snitti síðustu 6 dagana sem þeir hafa búið hér, forcing me til að drekka morgunkaffið mitt af djúpum disk. Dettur ekki í hug að fara að vaska upp eftir þá. Eftir 12 tíma vinnudag Jones á föstudaginn mættu þeir svo, aðfaranótt laugardags, af djamminu lavandi mikil ballade og verandi óþolandi. En í næstu viku mun dæmið snúast við því. Þá verður minn tími kominn. Cara mia Signý Gunnarsdóttir hefur ákveðið að leggja land undir fót frá Mílanó og kynna sér alvöru hátísku hér á götum Skotlands. Joggíngbuxur, bert á milli og Argos gull er að koma sterkt inn þetta seasonið. Djöfull hlakka ég til :)

Þessu skylt, og þó, tilkynnist það hér með að lagt verður út í samba dulítið fyrr en áætlað var þar sem E fann íbúðina einu um daginn. Eftir töluverð fjárútlát í formi admin fee og deposit varð það úr að þann 12. maí fáum við íbúð á Cathcart Place afhenta. Afar spennandi. Þess á milli erum við svo að undirbúa þessa blessuðu ljósmyndasýningu sem fer upp 29.maí og er að valda mér dulítilli stress-skitu. En þetta reddast. Svo lengi sem ég þarf ekki að heyra dönsku og finna prumpufýlu er ég ánægð.

Valþór minn kær kíkti í heimsókn í gær. Við tókum það ógurlega rólega, keyptum okkur kaffi og með því og tylltum okkur á bekk í Princes Garden. Þar sem ég lét fara vel um mig í sólskininu, þakkaði í hljóði fyrir að búa í Edinborg og eiga góða vini, skeit dúfa á hausinn á mér. Sem betur fer var þetta ekki svifskita heldur lendi slumman á afmörkuðu svæði, dulítið norðan við hvirfilinn á mér. Þetta á víst að boða lukku. Sú lukka má gjarnan senda sig í formi ágætlega stórrar peningasummu, takk takk.

Á frídögum stel ég gjarnan myndavélinni hans E og tek myndir af ókunnugu fólki. Afraksturinn má sjá á litlu sideprojecti Jones - Cheer Up Fox



Og bles.