Íþróttaannáll 2008

Á árinu sem leið teygði ég mig einu sinni í penna sem datt á gólfið. Þar með líkur upptalningum á íþróttaafrekum Jones fyrir árið 2008. Og þá er ekki fleira í þættinum í kvöld. Veriði sæl.

Dujók.

2008 var hið undarlegasta ár. Sumt var gott og annað slæmt eins og vera vill. Ég nenni nú ekkert sérstaklega að vera að telja megnið af þessu upp þar sem ég man ekki helminginn af því hvort sem er. En á heildina litið fær 2008 svona 7,5 í heildareinkunn. Október fær samt alveg falleinkunn. Mig minnir að ég hafi ekki átt svona leiðinlegan október síðan 1931 og verður allt kapp lagt á að október 2009 verði hinn konunglegi partýmánuður í Jones-landi. Ekki veit ég hvar ég verð í október á næsta ári. Nýja árið gengur í garð án þess að ég viti sérstaklega hvað það ber í skauti sér eða hvað maður gerir af sér í náinni framtíð. Ég skrifaði samt áramótaheit sem náðu yfir 4 blaðsíður og voru í nokkrum liðum og undirliðum. Svo er bara að halla sér aftur með poppkorn og bíða eftir að gleðin heltaki mann.

Jólafríið er búið að vera ljúft. Þar á ungur maður að nafni Nöggví Hnorrason stóran þátt sem og rúntar með bróður mínum elskulegum sem neitar að hlusta á græjurnar í bílnum öðruvísi en að hljóðstyrkurinn sé stilltur á sléttar tölur eða oddatölur sem eru ekki prímtölur. Held ég. Sjálf og persónulega hefi ég ekki orðið vör við sérstaklega mikið kreppz síðan ég kom til Íslands. Hef ekki étið jafn vel í 4 mánuði og er ekki að krókna úr kulda inni hjá mér í fyrsta skipti í jafnlangan tíma. Þar sem systursonur minn elskulegur sat ofan á mér og mataði mig með piparkökum með grænu og gulu hrauti (skrauti) fór ég að velta því fyrir mér hvort maður ætti kannski bara að koma heim. En ekki strax. Ekki þetta árið. Hlutirnir eiga væntanlega eftir að verða pínulítið verri áður en þeir verða betri. Sem svo aftur gerir það að verkum að maður verður ennþá þakklátari og ánægðari með góðu hlutina þegar þar að kemur.



Gleðilegt ár & takk fyrir det gamle. Sprengið vinsamlegast ekki úr ykkur augun í kvöld og ekki enda með jafnstóran marblett á hnénu eftir djammið í kvöld eins og þann sem ég fékk eftir Mörkina á annan í jólum. Boo-ya.


“She’ll carry on through it all, she’s a waterfall...”


Og bles.

Here comes that weird chill....

Fuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuck.

Takk Guð.

Í dag var ég pínu súr útaf því að ég á ekki mikinn pening. Ég hef að vísu allt sem mig langar í og er svo óskaplega heppin að komast heim um jólin þó svo að jólagjafir frá undirritaðri verði í smærri kantinum þetta árið. En mig langaði mikið, mikið til þess að lyfta mér upp í kvöld og fara að sjá tónleika í Picturehouse með Mark Lanegan sem eg hefi lengi dáð, og þá aðallega í gegnum bróðir minn elskulegan. Efnahagur Jones tók hins vegar ekki líflega í þá tillögu þannig að í staðinn sá ég fram á kvöld þar sem ég myndi rista brauð eða eitthvað, mér til almennrar upplyftingar. Nema hvað...

Áðan labbaði ég út í búð að kaupa frystipizzu því ég nenni ekki að "elda" neitt annað þessa dagana. Á leiðinni heim labba ég framhjá Apex hótelinu sem er rétt hjá Vesturportinu góða þar sem vér búum. Lít inn um gluggann. Þar situr maður, svalur mjög, með gítartösku sér við hlið. Ég horfi á mann. Maður horfir á mig. Ég brosi. Maður brosir. Þegar ég var komin framhjá glugganum anda ég aftur. Þarna inni fyrir sat sumsé áðurnefndur Mark Lanegan. Ég geri svolítið sem ég hef aldrei gert áður. Ég labba inn á hótelið og bið hann auðmjúklega um eiginhandaráritun. Lítið mál, ef ég er með penna. Já, uss biddu fyrir þér Mark, ég er með pennmund. Og hér er ég meira að segja með umslagið fyrir afmæliskortið hans bróður míns. Og brjóst líka ef þú vilt skrifa á það máski?

To Siggie - Best wishes, Mark L(krasskrasskrasskrass)

Mark: "Is that ok?"
Jones: "Yeah, that's....that's awesome *roðn* Eheh. Thanks".

Og ég sem hélt að ég væri aðeins svalari en þetta. Greinlega ekki. Þar sem ég get aldrei þagað yfir neinu hringdi ég beint í Sid Brocious og sagði honum alla söguna. Bróðir minn elskulegur fær þá sumsé afmæliskort þetta árið frá mér...og Mark Lanegan.



Látum oss hlusta á Mark í tilefni daxins.


Og bles.

D to the A to the D D Y

Dreymdi pabba minn í nótt. Er ekki búin að sjá hann síðan í júlí og er farin að sakna hans ansi mikið. Mér varð hugsað til pabba míns í dag og þeirar einlægu/útópísku óskar hans að við systkinin kæmum til með að búa í mest 50km radíus frá óðalsetrinu að Galtarholti. Verandi að svíkjast um og búa í útlöndum rifjaði ég upp nokkrar línur sem faðir minn elskulegur lét falla sumarið áður en ég fór út til Dublin. Ég er ekki frá því að hann hafi gengið með litla minnisbók til að gleyma örugglega ekki öllum ástæðunum sem hann tíndi til, í þeirri von að ég myndi hætta við að flytja út og vera bara heima hjá pabba sín. Við sjáum dæmi:

"Það var 14 ára, ólétt stelpa drepin í kirkjugarði þarna í sumar eða einhverntíman”

“Það var einhver dama að auglýsa eftir barnsföður sínum í Lögbirtingarblaðinu um daginn. Kynntist honum í málaskóla. *dæs* Ríkið þarf væntanlega að borga með því...”

“Vertu ekkert að segja neitt hvaðan þú ert. Aldrei að vita nema þeir séu eitthvað spældir ennþá af því að við notuðum þá sem þræla þarna á víkingatímanum.”

“Vertu ekkert að segja hvað þú heitir. Þeim kemur það ekkert við.”

“Ég var að skoða götukortið. Þetta er allt svo stórt, elska. Þú villist bara.”

“Jamm, flott er. Þú bara búin að borga skólagjöldin og ganga frá fluginu og allt. Allt klárt. Nema þú átt eftir að spyrja mig um leyfi hvort þú megir fara.”

“Það er alltaf verið að sprengja þarna. Írski lýðveldisherinn er ekkert hættur ef þú heldur það, væna mín. Sjinn og Fjein og þeir allir.”

“Ég hef tekið þá ákvörðun að ég banna þér að fara.”

“Ég var að skoða götukortið og ég er ekki hrifinn af því! Það er fangelsi þarna rétt hjá þar sem þú verður. Og kexverksmiðja reyndar líka.”



Dæs...

"UUuuuuuh hello"


Og bles.

Cheers, Darling

Kreppan búin, krónan að styrkjast. Sjúkket. Ástæðan fyrir þessari hækkun krónunnar er sáraeinföld og vil ég gerast svo djörf að eigna mér heiðurinn að þessari góðu þróun í efnahagsmálum Íslendinga...allavega að hluta til.

En það bar til um þessar mundir að ég ákvað að dressa mig upp í hvíta skyrtu og sveipa svartri skikkju yfrum mig og útskrifast með mastersgráðu frá The University of Edinburgh. Jeij. Hún elsku mamma mín og elsku Ína Dóra mín komu til mín að því tilefni og eyddu nokkrum dögum í Burranum við leik og störf, kaffidrykkju og jólagjafastúss (lesist: styrkja krónuna). Endalaust notalegt. Svo gott að fá að knúsa mömmuna soldið...sérstaklega þegar maður er kannski búinn að vera pínu lítill í sér undanfarnar vikur. Móðir mín var þarna að yfirgefa Íslandið í fyrsta skipti og taka sér frí frá fjósverkum almennilega í fyrsta skipti, ef frá eru talin þau fáu fjósmál sem hún afsakaði sig til að skreppa niður á sjúkrahús og fæða okkur systkinin.

Móðir mín kann ekki að vera í fríi. Hún svaf út til klukkan 7 á morgnana en tilkynnti mér með stolti að hún hefði náð að sofna aftur og ekki vaknað fyrr en klukkan 8 einn morguninn. Þrátt fyrir mikla öryggisgæslu slapp hún út úr herberginu mínu þar sem hún átti að sitja með kaffibolla uppi í rúmi og leysa krossgátur eða bara gera ekki neitt, og áður en ég gat handsamað hana aftur var hún búin að brjóta saman allan þvottinn hjá Anders íbúðardeili mínum. Ég hét því að herða öryggisgæsluna enn frekar og hafði samband við bæði SIS og Mossad ásamt nokkrum óeinkennisklæddum aðilum frá Lothian & Borders Police til að koma í veg fyrir að þessi elska svikist um að slappa af. Með fádæma kænsku slapp Ástríður aftur og var að þjösnast á eldavélahellunum með ræstikremi og svampi þegar ég náði að skriðtækla hana og fleygja henni aftur inn í stofu. Notaleg helgi sumsé. Ég elska mömmu mína.

"Bullets you will bite, while waiting for a ray of light..."


Og bles.

I put the 'fun' in funeral

Gekk framhjá Princes Exchange á Earl Grey Street í morgunsárið. Ég hafði ekki farið í sturtu en hins vegar haft hið góða sens að smella prjónahúfu á höfuðið á mér til að Whitesnake-morgungreiðslan myndi ekki láta almenna borgara á leið til vinnu æla upp ristabrauðinu sínu. Jones furðar sig á því að hún skilji enn ekki nokkurn skapaðan hlut eftir heima hjá kærastanum sínum. Nema tannbursta. Ekki hárnæringu, ekki húðlitað andlitskrem, ekki hárbursta. Ekki neitt. Og það eftir rúmlega árs samband.

Ég horfði á fólkið í gegnum risastóru glergluggana á Princes Exchange. Mig langar að vera ein af þessu fólki sem situr í básunum sínum í opna vinnurýminu sínu og starir mjög einbeitt á tölvuskjáinn, með hönd undir kinn og jakkafatajakkann á stólbakinu. Brjálað að gera á Facebook.

Mig langar reyndar ekkert að vinna á Princes Exchange en það er allt annað mál. Eftir rólegan dag hélt ég til vinnu á kvöldvakt á The Lot. Þar varð ég fyrir því að eldri herramaður olnbogaði mig ("óvart") í vinstra brjóstið þegar ég lagði diskinn á borðið fyrir félaga hans. Djöfull nenni ég þessu helvíti ekki lengur.

En tökum upp léttara hjal. Og það bar til um þessar mundir að hún elskulega mamma mín ásamt ástkærri eldri systur minni ákváðu að leggja land undir fót og halda í heljarinnar ferðalag til að vera viðstaddar útskrift Jones á fimmtudaginn. Ég klökkna. Án gríns. Hlakka ekkert smá til að knúsa þær í mauk.

En svo við vindum okkur aftur í sorglegheitin þá kvaddi Jorge, perúski vinur minn og vinnufélagi, Edinborgina í gær til að halda heim til Miami. Party in the city where the heat is on all night on the beach 'til the break of dawn...hef ég heyrt. Ég á eftir að sakna hans mykket enda er hann einn sá skemmtilegasti þeldökki maður sem ég hef kynnst. Djók. Samt ekki. Í tilefni af því að hann fór heim teiknaði ég mynd af honum í þungum þönkum. Sem er mjög lýsandi fyrir áðurnefndan Jorge.



Tökum upp léttara hjal. Ég held ég sé skotin í Jonathan Richman. Hann lætur mér líða vel.



Og bles.