Hunger

Ef einhver á penge til að fara í bíó en hefur ei planað fyrirfram hvað viðkomandi vill sjá, vil ég leyfa mér að mæla með myndinni Hunger. Veit að vísu ekki hvort hún verður sýnd á Íslandi eða hvort hún er kannski komin og farin úr bíóhúsunum en það breytir kannski ekki öllu á gervihnattaöld þegar það er hægt að stela þessu öllu án mikils samviskubits eða fyrirhafnar.

Var búin að vita af framleiðslu þessarar myndar í nokkur ár en hún var svo frumsýnd núna í haust. Hunger fjallar um IRA hungurverkfallið í The Maze fangelsinu á Norður-Írlandi 1981. Eftir rúmlega fjögurra ára 'blanket and dirty protest' var hungurverkfalli beitt sem síðasta úrræði til að ná fram kröfum um að liðsmenn IRA innan fangelsisins fengju réttindi pólitískra fanga. Eins sorglegt og hrottalegt og umfjöllunarefnið í myndinni er þá er hún öll svo ótrúlega vel gerð, 'falleg' nánast að þetta er einhver sú mynd sem situr hvað mest í mér. Steve McQueen leikstýrir sem skýrir kannski 'artí' nálgunina en hún er langt frá því að vera yfirþyrmandi. Mæli með því að fólk lesi sér dálítið til um Bobby Sands, horfi á Hunger og hafi það í huga að það eru ekki nema 27 ár síðan þetta gerðist. Og svona hlutir, og verri, eiga sér stað reglulega á alltof mörgum stöðum í heiminum í dag.

Ég fíla sorglegar myndir. Þær eru 'feel good' myndir fyrir mig því þær láta mann sjá hvað maður hefur það í rauninni ansi gott.



Og bles.

So, here's the thing right...

Í nótt dreymdi mig tvo drauma.

Draumur a)
Lá uppi í rúmi og hélt á litlum strák í fanginu. Ég var sumsé mamma hans og hann hét Jóel. Þegar ég er rétt svo að jafna mig á því að ég eigi barn, þurfi að fara að axla ábyrgð and all that shizzle, hleypur eldri sonur minn, Leó, inn í herbergið og hoppar upp í rúmið til okkar.
Ég vaknaði með stresskreppu í öxlunum og velgjuhnút í maganum.

- - - Vef um mig sænginni, fer fram, vatn að drekka. Aftur inn í rúm, sofna - - -

Draumur b)
Ég var í massívu húsi svona eins og því sem Carrie fer að skoða í Sex and the City þættinum þar sem Vince Vaughn er eitthvað að hnoðast á henni (og hún kemst svo að því að hann er bara house sitter en ekkert svo ríkur). Gott veður úti og ég hef einhvern vegin ekki áhyggjur af neinu. Finnst ég bara vera frekar mjó, með fínt hár og hef engar áhyggjur af því að ná ekki að borga leiguna eða eitthvað álíka hversdagslegt. Stekkur þá að mér Gerard Butler. Í svörtum buxum og svartri skyrtu og alveg heilmikið hærri en ég. Hann er alveg sjúkur í Jones og fer að vera með einhverja tilburði. Getur ekki hætt að lýsa yfir aðdáun sinni á mér og þó sérstaklega því sem hann dáist að mest í mínu fari, nefnilega hvað ég er ótrúlega mikil woman. Takk Gerard. Við föllum í sleik. Gerard fer úr skyrtunni.
Ég vakna. Sár og vonsvikin. Reyni að herpa saman augun til að sofna aftur. Gengur ekki. Ég fer á fætur. Ég fer út í bakarí og kaupi mér súkkulaðihorn.

Ó, heimur. Ó, þú ósanngjarni heimur.



Og bles.

Bezt í heimi

Það er soldið skrýtið að búa í útlandi á krepputímum á Íslandi. Maður fær þetta sigtað í gegnum mbl og Vísi þangað til að maður nennir ekki að lesa um það lengur. Og ef ég fæ ógeð af því þannig þá get ég rétt svo byrjað að ímynda mér hvernig er að búa á Íslandinu góða þessa dagana.



Íslendingar eru merkileg þjóð fyrir margra hluta sakir. Stundum hefur maður ekki mikið álit á þjóðinni sinni og finnst hún frekar plö. Þá er gott að flytja til útlanda til að jafna sig á ógeðinu. Svo gerist soldið sem maður hefði ekkert frekar búist við. Cor og annað cardiacus tekur allt í einu extra kipp þegar maður hlustar á Sigur Rós + maður stendur sig að þvi að verða pínu montin af því að:

- koma frá lítilli eyju norður í ratsagati...
- með þjóð sem telur rúmlega 300.000 hræður sem...
- tala sitt eigið tungumál sem hljómar eins og álfamálið í Lord of the Rings og hefur...
- ekki einn jólasvein heldur þrettán og...
- nær einhvern vegin að bögglast áfram mánuðum saman, ár eftir ár með takmörkuðu dagsljósi eða almennilegu útiveðri meirihlutann af árinu.



Fjarlægðin gerir fjöllin blá og allt það. Og ekki svo að skilja að ég hafi dvalið víða eða langdvölum úti í hinum stóra heima þá held ég að ég geti samt sagt að þrátt fyrir alla gallana sem við finnum á Íslandi, þá býr það yfir mörgum eiginleikum sem láta það skora hátt á “Bezt í heimi” skalanum. Okkur kemur ekki til með að skorta hreint vatn í náinni framtíð. Þetta eru lífsgæði sem milljónir fólks líta á sem forréttindi. Við búum ekki við stríðsástand þar sem við þurfum að óttast um eigið líf eða líf okkar nánustu. Ég þarf ekki að sjá á eftir bróður mínum, pabba mínum, mági eða vinum í stríðsátök án þess að vita hvort ég eigi eftir að sjá þá aftur. Ég er ekki að gera lítið úr ástandinu á Íslandi. Langt því frá. Fullt af fólki er og kemur til með að verða í mjög svo vondum málum á næstu mánuðum og þjóðin öll er vel skuldsett fyrir næstu áratugina. Venjulegt fólk á eftir að missa húsin sín og vinnuna sína og mér finnst ekki fallegt þegar fólk gerir grín að ástandinu og heldur að það séu bara ríku feitu kallarnir sem séu að fá skell. Það er venjulegt fólk sem er að fá skell. Fólk eins og fólkið sem átti sparifé á Icesave-reikningum, nema þetta fólk er ekki Bretar eða Hollendingar. Þetta fólk er venjulegir Íslendingar. Það sem mér finnst samt verst er að hjónaskilnuðum og tilfellum á borð barnaverndarnefna fjölgar þegar efnahagsástand í samfélögum versnar. Þetta er einmitt tíminn sem fólk á að vera extra gott hvert við annað.



Um daginn ætlaði sleazy gaur að vera sniðugur þegar hann komst að því að ég væri frá Íslandi. Hann teygði sig ofan í vasann á buxunum sínum og tíndi upp koparklink, 1 pens og 2 pens, og byrjaði að gramsa í því í lófanum á sér. “Now...I’d like to buy Iceland if I can? Nope, this is too much money. Yeah...way more than Iceland is worth.” Svo hló hann. Veit ekki hvort hann hélt að ég myndi spretta á fætur af gleði og aðdáun. Þetta væri það sem ég hefði beðið eftir í rúm 26 ár! Að einhver eins og hann komi og fuck me sideways með svona ljómandi hnyttinni pikköp línu eins og þessari. Í gærkvöldi var ég í vinnunni minni og var spurð frá hvaða parti á Írlandi ég væri. Ég sagði að ég væri frá Íslandi. “Aaah. You stole our money”. Í staðinn fyrir að biðjast persónulega afsökunar á því að hafa stolið peningnum af þessari tilteknu fjölskyldu, missti ég kartöflurnar þeirra á gólfið í eldhúsinu. Og setti þær svo aftur á diskinn.



Þegar manni líður illa og er reiður liggur einhvern vegin beinast við að finna sökudólg. Einhvern sem ber ábyrgð á því að manni líði illa og skal þar af leiðandi gjalda fyrir það. Ráðherraábyrgð er nokkuð sem hefur aldrei verið til staðar á Íslandi. Menn komast upp með að gera hverja gloríuna á fætur annarri, láta lítið fyrir sér fara í smá tíma og halda svo ótrauðir áfram fram að næstu kosningum þar sem þeir ná svo endurkjöri. Afsagnir...eru eitthvað sem maður setur ofan á brauð er það ekki? Pólitískt minni fólks er ekki fyrnasterkt og einhvern vegin virðis fólk alltaf vera jafn hissa þegar það kemst að því að stjórnmálamenn hafa ekki endilega verið að segja allan sannleikann. Afsakanir og ásakanir fljúga um loftið án þess að nokkur sé einhverju nær. Ef það að búa til mótmælaskilti saman á föstudagskvöldum býr til notalega fjölskyldustund þá er ekkert nema gott um það að segja. En ekki vera að henda mat í Alþingishúsið. Borðið hann frekar. Við lögum hlutina ekki með því að ætla að breyta einhverju sem kemur ekki til með að breytast í bráð. Svona hefur pólitíkin okkar þróast og það þarf eitthvað meira heldur en efnahagslega lægð til að breyta henni einn, tveir og bongó. Núna held ég að fólk ætti að fjárfesta í að gefa og þiggja föðm (as in faðmlög) og laga hlutina innan frá. Pólitíkusum er hvort sem er ekki treystandi til að redda hlutunum. Alveg eins gott að hætta að biðja þá um það og gera það bara sjálf.

“it's not hard to grow, when you know that you just don't know...”


Og bles.

Kondu með fagottið!

Ég man þegar ég var lítil. Þá fór ég í dansskóla. Dansskóla Jóhönnu Árnadóttur nánar tiltekið. Þar dansaði ég þokkafullan dans við strák sem ég man ekki hvað heitir en hitt man ég að hann var alltaf alveg sögulega sveittur í lófunum. Þarna var maður með Málmfríði í Vogatungu og fleirum sem seinna meir áttu eftir að gjöra það gott í Blackpool og svona og maður sló um sig með því að name-droppa hana og Tryggva í Þóru bekk. Mér fannst leiðinlegt i dansi. Með herkjum náði ég bronsi í samkvæmisdönsum og ég held að við Jóhanna höfum verið álíka fegnar þegar ég tilkynnti henni að ég hyggðist ekki halda lengra með dansferil minn að svo stöddu eftir að bronsið var í höfn. Enda var ég bara að þessu til að geta farið í mat og hangs til ömmu eftir danstímana áður en ma&pa komu svo að sækja mig. Ég hefði kannski bara getað sagt það strax þannig að þau hafi ekki verið að vesenast í að borga þetta fyrir mig og svona.

Veit ekki alveg af hverju ég fór að hugsa um þetta. Kannski af því ég drakk fullt af sérríi eitt kvöldið og fór að hlusta á Sálina hans Jóns míns. Mér til gleði gat ég rifjað upp cha-cha-cha og/eða jive takta við tímamótalagasmíðina “Auður” sem við vorum alltaf látin dansa við. Hliðarsamanhliðar hliðarsamanhliðar krossa. Á meðan á námsmánuðum mínum í Dansskóla Jóhönnu Árnadóttur stóð grunaði mig ekkert sérstaklega að seinna meir kæmi ég til með að búa í bílskúrnum hjá henni og Óla í heilt ár og þar með koma þeim í harða samkeppni við Daða og Krissu þegar kemur að úrvals fólki til að búa í bílskúrnum hjá. Grunaði heldur ekki að Sálin ætti ennþá eftir að vera að spila á böllum og ...það allt. Því síður leiddi ég hugann að því að þónokkrum árum eftir að dansskór voru reimaðir við fót í Röstinni sálugu ætti ég eftir að blasta Sálina hans Jóns míns út um stofugluggann minn á Grassmarket-Edinburgh-Scotland með flösku af Delicate & Dry Fino Finest sérríi í hönd, tár á hvarmi og gæsahúð yfir æsilegum gítarsólóum Guðmundar og engliblíðri rödd Stefáns. Og svo er Boyzone lika mjög góð hljómsveit rétt áður en maður drepst.



Og bles.

Sticky and bittersweet

Á þessum síðustu verstu fer að líða að því að The Lot vinnan mín elskuleg er ekki alveg að kovera leigu+reikninga+kaffi. Sem er synd því þetta er einhver sá skemmtilegasti vinnustaður sem ég hef unnið á. Skítkokkurinn Sam tók upp á því að hafa sticky toffee pudding sem “a special” á eftirréttamatseðlinum. Og síðastliðinn miðvikudag gekk Viviani, vinnufélagi minn kær, upp að borði með eftirréttamatseðilinn og tilkynnti ástfangna miðaldra parinu með prik í ratzagatinu sem þar sat að sérrétturinn að þessu sinni væri sticky toffee penis. Svo roðnaði hann. “Oh eheheheh no yeah I said sticky toffee pe...but yeah you obviously know it’s a sticky toffee pudding ehahahaha. Aaaaaaaah” *dig a little deeper, dig a little deeper*. Mastercard móment. Ég sprakk. Síðan tilkynnir fólk yfirleitt sérréttinn sem sticky toffee *pása* pudding. Dæs.

Fór til Éire yfir hrekkjavökuhelgina. Nokkuð gott bara verð ég að segja. Var búin að búa mig undir töluvert meiri vandræðalegheit en það var greinilega ekkert sem Mrs. Doyle búningur og viskí gat ekki reddað. Held ég.


Var hins vegar semi-lasin ennþá og hóstaði eins og langt leiddur pestarsjúklingur auk þess sem ég þjáðist af krónískum náladofa. Í fluginu heim var ég pirrandi konan sem hóstaði geðveikt mikið. Hóstaði svo mikið að, get this, ég reif/tognaði í einhverju vöðvadúrumdúri hjá rifbeinunum á mér. Var suddalega illt en eins og sannur Íslendingur var ég nokkuð sure um að það myndi reddast + ég hafði eiginlega ekki efni á að fara til doktören. Þegar það var hins vegar komið á það stig að það var orðið sárt að anda og ég hélt ég myndi drepast þegar ég þurfti að hósta/hlæja/ganga/sitja/liggja sagði ég stop (Hammer time) og slengdi feitum rassinum á mér í kerru og dró hann á eftir mér á þjúkrahúsið. Fékk alveg flennisterkar verkjatöflur sem ég er hæstánægð með og er jafnvel að spá hvort ég geti ekki fengið meiri...svona til að létta lundina í svartasta skammdeginu. Og útaf ummhh öhhh kreppunni og svona. Ég hjarta Codamol.

Síðast en ekki síst fórum vér á Sigur Rósar tónleika í Glasgow á fimmtudagskvöldið. Dæs. Hvílík hamingja og ekki laust við að maður kæmist við á tímabili. Wall-E og Jones tóku að sér að syngja með lögunum og var mál manna að okkur hafi farist það afar vel úr hendi. Gott að hafa Wall-E í Skotlandi.

Þar til næst...don’t do drugs people.



Og bles.