More tea, please

Í morgun átti ég lítinn fund á South St. Andrew Street þar sem ég lagði inn umsókn fyrir NI númeri. Það var hann David sem tók viðtal við mig. David er að verða sköllóttur en það fælir hann síður en svo frá því að maka brilljantíni í hárin (sem voru 13 talsins ef mér skjöplast ekki). Jones þurfti að svara hinum ýmsustu spurningum, m.a. hvar ég væri að vinna núna og hvað ég hefði verið að læra í skólanum. Uppskar að sjálfsögðu ‘Nationalism studies?’ svipinn sem birtist nánast undantekningarlaust. David tók þetta hins vegar aðeins lengra.
David: ‘Hmmm. Well. I just fail to see the connection between MSc in Nationalism Studies and working as a waitress! Aha ha ha’
Skamm. Skamm David. Og ennþá verra var að David náði mér í afskaplega morgunfúlu skapi akkurat í dag.
Jones: ‘I see. So you’d rather have me plotting an ethnic cleansing of the lot of yous, is that it?’
Samband okkar David varð stirt eftir þetta. Sem betur fer var ekki mikið eftir af viðtalinu skemmtilega og fljótlega var ég komin út í rigninguna.

Why the hell and what the hell. Ég nenni þessu ekki lengur. Ég nenni ekki að tala við neinn og ég nenni ekki að hitta neinn. Ég er að spá í að leggja mig í eins og þrjú ár eða svo. Ég ætla að drekka te þangað til ég get ekki meir og tékka hvort það lætur mér líða betur. Og svo er ég að spá í að byrja að sprauta í mig heróíni til að vita hvort það létti ekki lundina.

I sucks being a grown up.

Gaurinn á Burke and Hare mistook me aftur fyrir Janice í gærkvöldi. Ég fer að túlka þetta sem tákn frá Guði.

“something fought and died today
with all our words I care not say”

Mark Lanegan & Isobel Campell – The False Husband

Og bles.

Janice and me

Í gær kom Valli í heimsókn. Það var gaman. Við reimuðum gönguskó við fót og örkuðum Eddan þveran og endilangan þangað til við hnigum niður á Tea Tree Tea með kaffi&te&marsköku. Skemmtilegt.

Síðar um kvöldið lagði ég leið mína út í matarbúð. Verandi svo heppin að búa einungis steinsnar frá þeim klúbbum bæjarins þar sem stelpur fletta sig klæðum fyrir koparklink, gekk ég hröðum skrefum framhjá strípiknæpunni Burke and Hare.

“Evening, Janice” sagði dyravörðurinn við mig. “Uuuu...evening. Ég heiti samt ekki Janice sko”, sagði Jones (á ensku samt). “What? Really? You’re the spitting image of her. Yeah, she used to work here a few months ago.” Frábært. Doppelgangerinn minn heitir Janice og er strípimey.

Talandi um að fletta sig klæðum og eiga lítinn pening þá sat ég fyrir svo til ber um daginn fyrir einhvern listaháskólavesaling. Áðurnefndur sælingur borgaði mér 60 pund á meðan ég snéri í hann nöktu bakinu í þrjár klukkustundir og hann skissaði upp hina prýðilegustu mynd af Jones. Sjálfsbjargarviðleitnin mun drepa mig einhvern daginn. Jafn gott að hann nefni myndina ekki ‘Fatty McFattyson’. Þá er hætt við að ég yrði pínu sár.

Fleira er það í fréttum að í dansfári miklu fyrir ekki svo löngu síðan tók ég mig til og skallaði hátalara á skemmtistaðnum Espionage svo glumdi í. Jones var enn með laglegt horn á ofanverðu höfði tæpri viku síðar og vatt sér þá til læknis. Ku ég hafa uppskorið afar djúpt mar og átti að taka því rólega. Mje.

Fór í það ömurlegasta starfsviðtal sem ég hef upplifað. Hef ekki hitt jafn ókurteist og illa gert fólk í lengri, lengri tíma. Langaði liggur við að fara að grenja þegar ég var komin þaðan út. Kom heim og var þá búin að fá email frá Við-erum-mannfýlur ehf. þar sem þeir tilkynntu með stolti að ég væri komin í þriggja manna lokaúrtak fyrir starfið. Skrifaði þeim til baka og bauð þeim að þröngva téðu starfi upp í görnina á sér. Ég er ekki það desperate að ég fari að vinna fyrir einhverja drullusokka. Það þarf ekki að vera að gera mér neina greiða.

Alltof seint fann ég síðuna SurfTheChannel, en það vill svo skemmtilega eða þannig til að hún lokar eftir 5 daga. Ég hef því byrgt mig upp af vistum og mun sitja hér og horfa á alla Greys Anatomy frá upphafi á þessum 4 dögum. Í nótt dreymdi mig að ég væri að veltast um í heyinu með Dr. Shepherd. Sússi minn.

“It’s the best sound in the world. A bairn giggling.”
Liz, þrifakonan á The Lot sem talar með svo miklum hreim að ég skil hana ekki ennþá.

"Your sense of humor has gotten worse..."
Jonathan Richman - You Can't Talk to the Dude

Og bles.

Giftingarpulsur

Kom bless.

Giftingar hafa verið áberandi í lífi Jones undanfarna daga. Ekki nóg með að ég hafi gefið starfskrafta mína (gegn vægu gjaldi) í undirbúning og framkvæmd þeirrar hallærislegustu brúðkaupsveislu sem ég man eftir á The Lot, þá tók systir mín líka upp á því að gifta sig í gær. Ég komst náttúrulega ekki í þá veislu sem mér finnst álíka súrt og Sigríði sem var í sömu sporum. Og hvað eru mörg s í því? Þekkjandi mitt fólk veit ég hins vegar að brúðkaupsveislan hjá Snorra og Ínu var mun meira töff en sú sem ég var að vinna í á laugardaginn. Sweet fancy Moses hvað fólk getur verið laust við allt fler. Brúðurinn bandarísk, og þá er nú hvortsemer búið að segja frá því, og gaurinn leit alveg eins út og Gareth í The Office. Og þau voru með pulsur í veislunni. Og kartöflumús. Og svo var allt fullt af frekar klénum bandarískum gestum í veislunni sem vildu rauðvín. “Excuse me, miss? How about a bottle of the Ree-ooyah? That looks absolutely amaaaaazing” Ókídókí pig in a pokey. But in Europe, we say Rioja. Fífl. Ég er ekki að snobba og ég er að eðlisfari viðbjóðslega umburðarlynd ung stúlka. Ég bara þoli ekki Bandaríkjamenn og ég þoli ekki fólk sem er hálfvitar. Og fólk sem er dómhart :)

Systir mín og mágur eru hins vegar hvorugt sem gerir það að verkum að ég hefði mikið mjög verið til í að vera með þeim í gær. Ég vil því nota þennan vettvang til að óska Ínu til hamingju með afmælið í gær og Ínu og Snorra til hamingju með giftinguna í gær. “Love is in the air” eins og feitur maður sagði í bandarísk/skosku brúðkaupsveisluhroðanum.

Lífið er fínt þessa dagana. Er reyndar ennþá að leita mér að tilgangi í alheiminum en það hlýtur að poppa upp fljótlega. Þangað til drekk ég kaffi. Nær eingöngu. E flaug til Spánar í dag í þriggja vikna roadtrip. Og skyldi mig eftir. Skamm. Klippti á honum hárið í morgun fyrir ferðina og var alveg að reyna að vanda mig en rann aðeins með skærin og klippti óvart ógeðslega ljótan topp á hann. Hann var ekki par hrifinn. Ég reyndi að gjöra grín og segja að þá væru spænsku kellingarnar ekkert að reyna við hann. Hann var ekki par hrifinn. Þá varð ég pínu fúl af því að a) ég kann ekkert að klippa hár og b) ekki vera að láta mig gera eitthvað sem ég kann ekki bara af því að þú tímir ekki að fara í klippingu. Þögn. Ekki gott þar sem ég get ekki einu sinni farið að sofa ef ég er ósátt við einhvern, hvað þá séð af þeim í þrjár vikur ef fólk ætlar að kveðjast í fýlu. Ég var alveg búin að segja sorrí. Og svo sagði hann sorrí og keypti handa mér súkkulaðirúsínur. Ég kann ekkert að eiga kærasta. Og ég kann heldur ekkert að klippa hár en einhvern vegin virðist þetta yfirleitt ganga stóráfallalaust fyrir sig hjá okkur. Ég ætla að bjóða upp á súkkulaðirúsínur í brúðkaupinu mínu. Og plokkfisk. Saman.

Mogwai – Auto Rock

Og bles.

1

Ég hef ávallt haft gaman af því að syngja. Blessunarlega hef ég þó reynt að kreista upp úr mér þann verknað í einrúmi til að forða nærstöddum frá sprengdri hljóðhimnu, enda slík meiðsli afar sársaukafull. Á yngri árum (og alveg þangað til bara í síðustu viku) hef ég verið einstaklega gjörn á að misheyra texta allsvakalega en syngja þá bara samt. Slík hegðun var í hámæli þegar ég hlustaði m.a. á Madonnu og Stuðmenn fyrir rúmum einum og hálfum áratug síðan og söng: “Labbí slabbi og nýta” (La Isla Bonita) og “Taktu til við að tvista. Teygja punginn og hrista” að ógleymdum Sonny og Cher slagaranum “Gagatjúbei” sem allir muna eftir. Djöfull var maður vitlaus.

Í dag er mér hins vegar söngur í hug og ef maður gæti sungið afmælissöng fyrir ákveðna áfanga í lífinu þá væri einn slíkur við hæfi í dag. Í dag er akkurat ár síðan ég flutti til Edinborgarinnar góðu á vit ævintýra og æðri menntunnar. Það er ekki laust við að maður freistist til að slá sér og lær, jafnvel dæsa, og býsnast yfir því hvað tíminn er fljótur að líða og hvað lífið getur overall verið óútreiknanlegt. Ég er gríðarlega bjartsýn á lífið þessa dagana (öngvar áhyggjur, það fer af mér eftir viku, max) og er ekkert að drepast þó ég sé ekki búin að finna mér vinnu. Kannski er það góða veðrið sem hefur þessi áhrif á mig. Eða þessir ofskynjunarsveppir sem ég er búin að vera að slammsa í mig.

Og hér eru nokkrar polaroid myndir sem ég hef verið að taka, ykkur/mér til gagns og ef til vill nokkurs gamans.







Chesney Hawkes – The One and Only

Og bles.

Brotha of a different motha? Siztah of a different mistah?

Og þá byrjar það. Eftir að vera búin að klára þessa margblessuðu mastersritgerð (sem ég er komin með svo mikið ógeð á að ég hef ekki einu sinni lyst á að skeina mér á henni) þarf víst að fara að leita sér að vinna og gera eitthvað af viti, svona rétt eins og leiðinlega fólkið. Eftir dulítið erfiða fæðingu leit litla krípið mitt, öðru nafni ‘The Tranquil and the Troubled – The Emergence and Development of Icelandic and Irish Nationalism’ dagsins ljós í fullskapaðri mynd fimmtudaginn 21. ágúst anno 2008, 210x297mm að stærð. Aðdragandinn að sköpunarverki þessu var hins vegar hinn bagalegasti og eftir að hafa eytt síðustu mánuðum í að vera álíka afslöppuð og þriggja barna einstæð móðir á ónýtum Volvo að flýja undan fellibylnum Gustav, er allt í einu allt búið. Ekki nóg með það heldur ákvað ég að eiga afmæli daginn eftir og verða svo mikið sem 26 ára gömul, sem vissulega er áfangi útaf fyrir sig. Aldrei þessu vant hagaði ég mér ekki eins og öllu áfengi yrði fargað á miðnætti, var settleg mjög og komin í rúmið klukkan tvö, árdegis. Enda veitir ekki af að spara báðar lifrarnar og önnur mikilvæg líffæri fyrir komu systur vorrar sem mætir í gleðina eftir þrjá, langa daga og stoppar í fimm stutta daga.

Mastersnámið mitt er búið. Sumarið er búið og Edinborgarfestivalið kláraðist með massa flugeldasýningu við kastalann i gærkvöldi (við sjáum mynd).


Eins og ráða má af myndinni þá var þetta frekar lásí flugeldasýning. En eins og Semisonic ortu svo spekingslega hér um árið – “every new beginning comes from some other beginning’s end, yeeeeah”. Hélt ég myndi kannski vera búin að átta mig eitthvað betur á því hvað ég ætla að gera við lífið eftir að vera löglega orðin stjórnmálafræðingur og aukreitis með afbrigðilega mikla þekkingu á þjóðernishyggju, þjóðarmorðum og þjóðernishreinsunum. En nei. Rí rí rí... Ég bind miklar vonir við að Gísla Marteini vanti heimilishjálp þegar hann bætist í Edinborgarfjölskylduna. En maður verður að hafa eitthvað til að fall back on ef það skyldi bregðast svo Jones er byrjuð að sækja um vinnur eins og svo oft áður eftir að hafa skemmt mér gríðarlega við að uppfæra cvið mitt þar sem ég dásama eigið ágæti á tveimur blaðsíðum. Þangað til gengilbeinast ég sem aldrei fyrr á The Lot og er ekkert að tapa mér í stressinu. Það á eitthvað gott eftir að koma askvaðandi upp í armana á manni. Hefur alltaf gert það hingað til. Enginn sviti.

...panic.

“...and so we hold each other tightly. And hold on for tomorrow.”
Blur - For tomorrow

Og bles.