Where everybody knows your name *prét*

Orð í dag: 1.058
Kaffibollar drukknir: 5
Gulrætur etnar: 500 g
Hummus etinn með gulrótum: 300 g
Stig velgju eftir hummus&gulrótaát (0-10): 8,5
Fjöldi fólks inn í lærdómsherbergi í Crystal MacMillan fyrir utan Jones: 0
...sem þýðir náttúrulega bara eitt. Ég get prumpað eins og ég vil meðan ég er að læra.

Mjá. En allt tekur þetta nú enda einhvern tíman og þó helst fyrir 22. ágúst en þá þarf ég að skila kvikindinu. Og eftir það ætla ég aldrei í skóla aftur. Ekki einu sinni í kvöldnámskeið í hekli eða eitthvað svoleiðis.

En lífið gengur nú einu sinni þannig að þegar einn klárar skóla þá byrjar annar. Draumadindill Snorrason hóf aðlögun í leikskóla í dag. Veit ekki betur en það hafi gengið vel enda drengurinn selskapsmaður mikill. Hann er hins vegar mun meira fyrir að fást við fólk í eigin persónu heldur en t.d. í gegnum síma, eins og nokkur undanfarin langlínusamtöl milli okkar hafa leitt í ljós.

Dæmi I
N: Hæ Sóla
S: Hæ Nökkvi minn, hvað segiru gott?
N: Allt þetta fína bara. Ókei bæ. *skellir á*

Dæmi II
N: Hæ
S: Hæ elska, hvað segiru þá?
N: Allt þetta fína bara. Sveitin. Sigga mússímúss.
S: Jahá, var ekki rosa gaman?
N: Já. Ókei bæ. *fer*

Þrátt fyrir vöntun á símamannasiðum þá er hann samt alltaf uppáhalds. Og rúmlega það.


Air - La femme d'argent

Og bles.

The day I lost my umbrella. Ella. Ella. Eh. Eh. Eh.

burella eh eh eh. Og svo framvegis. En það verður ekki tekið af Edinborginni að það er búið að rigna allhastarlega hérna síðustu tvo daga. Og er það vel því þá er ekki jafn leiðinlegt að sitja í Cryðstal MacMillan byggingunni ógurlegu við skriftir og finnast maður vera að missa af öllu. Gaman að segja frá því að við fengum rok í kaupbæti í gær og í einni hviðunni var tveggja punda regnhlífarkrippildinu feykt úr höndunum á mér. Regnhlífin er um hálfur meter á hæð og var klædd í svarta skikkju. Hún sást síðast um klukkan hálftíu í gærmorgun mitt á milli heiðhvolfs og Edinborgarkastala. Þeir sem hafa orðið hennar varir eru vinsamlegast beðnir um að hafa samband við Lothian and Borders Police.

Ostapopp eða cheesy pop er búið að vera í gríðarlegu uppáhaldi hjá mér á þessum siðustu & jafnframt verstu. Þannig að gjöriði mér svo vel:

"And she knows just what it takes to make a pro blush..."
Kim Carnes - Bette Davis Eyes

Og bles.

Kvöldið sem ég kúkaði næstum því á mig...

Nú ætti ég að sjálfsögðu ekki að vera að eyða tímanum í að gjöra blögg þegar ég gæti verið að leggja hornstein að framtíð minni með því að skrifa í þessari tímamóta-lokaritgerð sem ég er að skaptan þessa dagana. En ég get eiginlega ekki orða bundist eftir atburði kvöldins. Þá sjaldan sem það kemur fyrir, skyldi kvöldið i kvöld Jones eftir a bit shaken, although not stirred.

Það byrjaði allt með því að ég mætti í vinnuna klukkan 6 – guðslifandifegin að hafa sæmilega afsökun fyrir að yfirgefa Crystal MacMillan bygginguna og þessa hroðaritgerð sem ég er að vinna í þar. Stuð í vinnunni, mikið að gera og helgin búin að vera einstaklega bissí með tilheyrandi hagnaði. Það skal þó tekið fram að The Lot er rekið af góðgerðarsamtökum sem gefur allan hagnað til góðra málefna. Í síðasta mánuði voru það krabbameinssjúk börn, þessi mánuður átti að fara til alnæmissamtaka. Um klukkan 8 kemur maður inn sem spyr hvort það sé einhver verðmæti í ganginum hjá fatlaðra innganginum því það séu tveir gaurar að sniglast þar. Ég sagði honum að það ætti að vera í lagi, því þó svo að skrifstofan sé þar, en hún er alltaf harðlæst. Ég skyldi þó fara og double check it (eins og þeir segja hérna í útlöndum). Rölti inn ganginn og kíki á glergluggann á skrifstofuhurðinni. Og þar innifyrir er maður á leiðinni út, greinilega búinn að troða dágóðum slatta af dóti inn á jakkann sinn. Við horfumst í augu um stund, þó ekki á rómantískan máta, áður en ég ríf í hurðina og reyni að halda henni fastri meðan ég öskra á hjálp. Þarna horfðumst við í augu í gegnum glergluggann á hurðinni, hann togaði hurðina að sér til að reyna að opna hana og ég togaði hurðina að mér til að hann kæmist ekki út. Það kom mér svosem ekki á óvart, en þetta er ekki þægileg tilfinning. Eftir að hafa tosast á í dágóða stund og ég búin að öskra mig nokkuð hása byrjaði fíflið að sparka í hurðina. Þá sleppti ég snarlega, hann fékk hurðina í ennið og hrinti mér svo frá meðan hann hljóp út. Á leiðinni út missti hann veskið sem yfirmaðurinn minn á, en hann var þá búinn að troða því mjög skemmtilega inn undir jakkann sinn líka.

Ég hljóp á eftir honum svona þrjú skref áður en ég varð vita máttlaus og hugsaði sem svo að svona lagað væri kannski ekki þess virði að láta stinga sig fyrir ef svo skemmtilega skyldi vilja til að hann bæri á sér eggvopn, sem er afar móðins á Bretlandseyjum þessa dagana. Viðeigandi ráðstafanir voru gerðar á eftir, löggan mætti á svæðið og lögregluþjónn, sem var ekkert ógeðslega ljótur, tók af mér skýrslu. Þar sem ég og bófinn stúderuðum andlitið á hvort öðru í gegnum glergluggann í dágóða stund náði ég að gefa nokkuð greinargóða lýsingu á honum og af því að dæma virtust þeir vita um hvern var að ræða. “We might get you to come down and identify him later on if you think you’d be up for that”. Oh joy.

Hann braut upp hurðina á skrifstofunni og tók rúm 5000 pund. Sem er tæpar 800.000 krónur.

Ég vona að hann sé einhversstaðar að taka of stóran skammt í þessum skrifuðu.

Fáviti.

“Fuck you, fuck you, fuck you”

Damien Rice – Rootless Tree

Og bles.