Danskir dagar í Vesturporti

En það vill nú svo skemmtilega til að ég var blessuð með því mikla láni að fá að fara í barnaskóla. Þar lærði ég margt sem nytsamt þykir, eins og til dæmis að tala dönsku. Mér hefur aldrei þótt danska leiðinleg og án þess að ég þekki þá marga þá hafa þeir Danir sem ég hef haft einhver afskipti af, verið hið geðþekkasta fólk í alla staði. Nú vill svo til að íbúðardeilir minn er einmitt dönsk lítil baunastappa sem ber nafnið Anders. Ég hef löngum haft dálæti á dönskum bíómyndum og þeim fjórum leikurum sem eru undantekningarlaust í þeim öllum. Ég ákvað þess vegna að testa sambýlismann minn í gærkvöldi þar sem ég bjó til marineringu á kjúklingabringur sem ég hef svo hugsað mér að grilla áður en þær verða grænar og ónýtar. Rak skálina framan í hann og sagði með hinum fínlegasta hreim: “Lugt den her marinade. Lugt den her marinade. Smak den her marinade. Smak den her marinade”. Hann fær alveg 30 skúffukökustig því hann kveikti umsvifalaust á að hér var ég að vitna í De Grönne Slagtere sem er held ég sú fyndnasta mynd sem ég hef séð. Og svo hlógum við eins og vitleysingar lengi. Já. Stuð. Við höfum aukreitis ákveðið að taka upp danska daga sem fara þannig fram að við munum tala dönsku heima fyrir einu sinni til tvisvar í viku. Þannig að ég verð alveg rapeslipping á denskö áður en lang um líður. Júss maður.

Ég veit ekki hvort allir aðrir eru alveg svakalega kærulausir eða hvort það er ég sem er svona gríðarlega samviskusöm (þó ég efist stórlega um það síðarnefnda) nema hvað að þá erum við Franco þau einu sem erum að skrifa í allri heilu Crystal MacMillan byggingunni þessa dagana. Og hún er frekar stór. Það má víst hvorki vera með mat né drykk í lærdómsherbergjunum og Angus eftirlitsmaður skammaði mig fyrir að vera mylja hafrakex ofan í lyklaborðið á fornaldar makkíntosstölvunum hérna. Ég sagði honum nú bara eins og satt er að ég væri það stressuð að ég teldi mig ekki hafa efni á hádegishléi og yrði því að éta og skrifa samtímis. Tíminn væri naumur. Og svo gaf ég honum kex. Held hann hafi vorkennt mér því hann var alveg bara “aaaaaay poor lass. On ya go darling” Takk takk. Og ég myl sem aldrei fyrr.

Ætlaði að fara snemma að sofa í gærkvöldi en gat það eiginlega ekki því það voru sekkjapíputónleikar followed by flugeldasýning í kastalnum. Þannig að ég bjó til svokallað sængurhús uppi í rúmi og horfði á Amélie í staðinn. Gott.

200 orð í viðbót og svo má ég fá mér kaffi. Sjálfsagi er mitt millinafn.

Yann Tiersen – La Valse d’Amélie

Og bles.

Coffee is my dark mistress

Í gær bjó ég til kaffi frá klukkan 11 til klukkan 6. Non stop. Það var spes. Tíminn var reyndar alveg nokkuð fljótur að líða en undir restina var mér orðið soldið mál að pissa. Edinborgin að fyllast af fólki og þar sem The Lot er staðsett á prime location hvað varðar ferðamenn þá eru síðustu dagar búnir að vera soldið sinnisveikir. Allt að fara að gerast. Jazz og blúsfestivalið var að byrja, Fringe festivalið alveg að detta í hús, Edinburgh Book festivalið þar á eftir og svo kemur Edinburgh festivalið með Tattoo festivalinu ofan í þetta allt saman. En ég skrifa bara ritgerð og bý til kaffi. Jamm jamm jamm.

Eoin átti afmæli í gær og þá er kappinn loksins orðinn 15 ára. Dujók. Bakaði handa honum köku og eldaði afmælismat og gaf honum tvo pakka og skrifaði á mjög hjartnæmt afmæliskort þar sem ég dásamaði hann í bak og fyrir og sagði hvað mér þykir vænt um hann. Svona get ég nú verið almennileg inn á milli.

Það eina sem heldur mér sane þessa dagana eru ABBA myndbönd. Ég ber óttablandna, kjánahrolls-virðingu fyrir þessari hljómsveit.



Og bles.

Diss+ert+ati+on = no fun for me

Ég er samt með svalasta ritgerðar-supervisor í heimi.

"You’re going to come to a point where you hit the wall and you have absolutely no idea how to continue on writing the bloody thing. My advice in circumstances like that: Go to the pub".

"Ég óska mér. Og loka nú augunum..."
Sigur Rós - Inní mér syngur vitleysingur

Og bles.

My Boyzone is killing my Shop & Roll

En það bar til um þessar mundir að ég ákvað að fara í labbitúr til að ná mér í eitthvað að borða. Aldrei þessu vant tók ég ekki myndavélina mína með sem gerist bara...aldrei. Það er þess vegna gaman að segja frá því að í þessari stuttu búðarferð sá ég ÞRÍFÆTTAN HUND. Ég er að spá í að velja svipað góðan dag til að gleyma myndavél næst. Kannski daginn sem ég fer í sleik við Gerard Butler eða eitthvað. Helvítis. Greyið litla. Vantaði á hann hægri framlöppina. Þetta var allt mjög sorglegt. Kona í svona krumpu-jogginggalla með hann í bandi og hann var alveg að rembast við að keep up, litli larfurinn. Hann var nú svosem ekkert æðislega sætur greyið en mun hafa verið af bullterrier kyni (við sjáum mynd)

eins og annar hver hundur í þessari borg. Vorkenndi honum geðveikt. Hann var alveg að reyna að vera hress og svona "díng díng díng" (sem er hljóðið sem hundar gera þegar þeir eru hressir, sjá skott) en mér fannst líka eins og hann væri bara að segja "Fuck. Fuck. Fuck." í hverju skrefi. Skinn.

Fékk líka ókeypis tónleika á leiðinni út í búð. Smjörlíkin í Boyzone með konsert í kastalanum og Jones fékk gleðina beint í æð. Father and Son og læti. And the crowd went fucking wiiiiild. Dæs.


Boyzone drengirnir, f.v - Sætur, Sætur, Retard, Ljótur og Hommi litli er fyrir miðju.

Og þá er ekki fleira í þættinum í kvöld. Veriði sæl.

"Fill my pockets with stones but I can't sink..."
Gus Gus - Believe

Og bles.

Jonesglópur

En það bar til um þessar mundir að ég ákvað að hætta að drekka. Þó ekki að eilífu heldur um fimm vikna skeið, nánar tiltekið þangað til ég skila ritgerðinni minni. Það vill svo skemmtilega til að dauðalínan á áðurnefndri ritgerð er einmitt dregin á afmæli yfirritaðrar, 22. dagur ágústmánaðar. Sem að þessu sinni ber upp á föstudag. Ég reikna því fastlega með að verða það hress á umræddu kvöldi að ég fari að gæða mér á gangstéttum á heimleiðinni. Því er þetta fyrirkomulag prýðilegt og kemur á hinum bestasta tíma þar sem ég hef áreiðanlegar heimildir fyrir því að uppi hafi verið plön um að gjöra mig ölvaða mjög og láta mig syngja Sigur Rós í karaoke á næstu dögum. “Ísælókjúúúúúúúúúú úúúú úúúú júsæló tjúúúú”. Og svo framvegis. Kann allavega textann. Annað en margir.

Er orðin pínu stressuð. En þetta verður allt í lagi vonandi. Gallinn er hins vegar sá að senn fer festivaltíð í hönd í Edinborginni og þá er eitt og annað sem freistar auk þess sem ég geri sterklega ráð fyrir að maður verði vakinn með ljúfu sekkjapípuýlfri af hálfberum mönnum velflesta morgna. Sem er náttúrulega bara prýðilegt. Eitt af því fjölmarga sem mig langar að garfa í er Edinburgh Book Festival og þá sérstaklega Amnesty International anginn af þeirri hátíð. Þar ætlar bandarískur blaðamaður að nafni Philip Gourevitch að halda fyrirlestur um bók sem hann skrifaði 1998 – “We wish to inform you that tomorrow we will be killed with our families” sem fjallar um þjóðarmorðin í Rwanda. Las bókina fyrir 4 árum síðan og hún er með þeim svakalegri sem ég hef komist í. Mæli með henni en samt ekki fyrir garðblómaunnendur og aðrar viðkvæmar sálir.

Önnur bók sem ég las í þeirri gríðarskemmtilegu töf sem við lentum í á Keflavíkurflugvelli fyrr í vikunni – Harðskafi eftir Arnald Indriðason. Snilldin eina og ég held að ég sé orðin pínu skotin í Erlendi. Damn you Ingvar E. Sigurðsson, þinn fullkomni líkami og þitt spékoppabros. Og svo fór ég að gráta pínu þegar ég var að lesa síðustu blaðsíðuna. Ekki bara útaf því að hún var pínu sorgleg heldur líka af því að þá rann upp fyrir mér að ég þyrfti að fara að lesa skólabækur aftur. Djö.


Badly Drawn Boy - Something to talk about

Og bles.

Ísland - bezt í heimi

Komin aftur heim eftir að hafa farið heim. Og langt síðan of margt gerðist til að ég nenni að skrifa um það. En það var allavega skemmtilegt. Sorry þeir sem ég náði ekki að hitta :( En Íslandið var einhvern vegin svona:


Galtarholtsbeljurnar hafa jafnan þótt með gáfaðari skepnum í N-Evrópu ef frá eru taldir svokallaðir Tromsö-elgir sem hafa lengi verið notaðir til að keyra þungavöruflutningabíla og sem aðstoðarmenn við parketlagningu.



Hláturmagn sem getur oltið upp úr þessum litla kroppi er með ólíkindum og í rauninni stórmerkilegt að svo mikið magn skríkja og almennra gleðiláta geti komið úr einstaklingi sem er jafn lítill að rúmmáli og raun ber vitni. Nökkvi draumadindill og Eoin....ahemm draumadindill skemmta sér á Langasandi.



Og svo urðu menn sybbnir.


Familíukúr sem öðru fremur orsakaðist af of miklu kandíflossáti.



Stefán (42), gullbarki horfir dreyminn en þó íbygginn á Þóru Björgu (28), hdl. Eftir nokkurn eltingaleik áttu þau að lokum innilegar stundir á Írskum dögum og eru nú ítem.



Sæluhús á Kaldadal. Borgneska Björgunarsveitin Brók stendur svo sannarlega undir nafni þar sem sælan í áðurnefndu húsi var fólgin í Vilko-súpudufti og einum Durex smolla. Sem kemur sér vel, ef maður skyldi vera í stuði milli þess sem maður er að verða úti.


Strokkur. Insert obvious joke here.



Óðalssetrið Galtarholt í Skilmannahrepp. Þar dvöldum við löngum stundum hjá foreldrum mínum elskulegum og þáðum 7 máltíðir á dag fyrir utan kaffi og súkkulaðirúsínur. Ég var alveg vekk af áti og tel mig hafa bætt á mig rétt rúmum 54 kg á þessum 10 dögum. Það sama á við um Eoin þar sem hann einsetti sér að troða bara nógu miklu upp í sig til að hann gæti ekki sagt eitthvað asnalegt.



Elsku elsku elsku Nökkvi minn. Snillingur frá a-ö.

"Tagi komúnomaaaadí. Obless" (Takk fyrir komuna og matinn. Og bless)
Nökkvi Snorrason

Dæs :)

Og bles.

Govinda Jaya Jaya!

Eitt er það sem er afar heppilegt við það að eiga yngri kærasta er að aldurskrísur verða mun fátíðari en áður. Einhvern tíman giskaði ég á að maður myndi ekki fá aldurskrísuköst ef ég væri með mér eldri gaurum og reyndi ég slíkt í þaula. Það reyndist hins vegar ekki vera mjög vænlegt til vinnings. Aukreitis komst ég að því að stundum virðist það að verða “eldri og vitrari” ekki svo mjög vera málið hjá mörgum gaurum. Meira bara svona eldri og ... get man boobs.

Það verður þó ekki hjá því komist að ég er að verða 26 ára gömul eftir tæpa tvo mánuði. Slíkt hefði jafnan vakið hjá mér angist mikla ef ég væri búsett á Íslandinu góða því þegar maður er 26 ára á maður helst að vera búinn að kaupa sér íbúð, vera svo til búin að borga af bílnum, vita hvað maður ætlar að gera í lífinu og fara að huga að barneignum. Edinborgin fær hins vegar enn eitt skúffukökustigið fyrir þá skemmtilegu staðreynd að allir hérna halda að ég sé miklu yngri en ég er og verða gríðarhissa þegar ég upplýsi fólk um að ég sé aldarfjórðungsgömul og nokkrum mánuðum betur.

Ég veit samt ekki alveg hvernig ég á að taka því að allir hérna haldi að ég sé í mesta lagi 22 ára. Ég er alltaf alltaf alltaf beðin um skilríki þegar ég kaupi vín útí búð. Allir í vinnunni voru einhvern vegin búnir að brennimerkja það í kollinn sinn að ég væri 21 árs og svona mætti lengi telja. Lengi. Kannski ætti ég að fara að klæða mig fullorðinslegar. Hætta að ganga í stuttermabolum með einhverju áprentuðu og fara að ganga í nærbuxum og svona. Eða eitthvað.

Ísland á morgun. Hlakka svo mikið til að ég brast í magadans og sveiflaði sultunni út um allt þegar ég var að pakka niður í töskuna í gærkvöldi. Govinda jaya jaya!

Sydi Ya - Hussain El Masri

Og bles.