My name is... I know. I know.

Ja kom blek.

Ég hefði átt að væla aðeins meira (sjá fyrri færslu). Eftir heila nótt af bakstri og heilan dag af vinnu var ég á því að vera bara slök í gærkvöldi. Afar kærkomin heimsókn frá 3 vinkonum breytti þeim plönum hins vegar snarlega. Skotlandssystir mín kær kom í jómfrúarferð sína í Vesturport og með henni þær Pinot Grigio og Lafði Strongbow. Og gamanið var rétt að byrja.

Eftir aaaaaafar stutt stopp á Oddfellows sem bar fínan ilm af svita og prumpi, kippti fröken Guðný í nokkra spotta í formi sms sendinga og áður en við vissum af vorum við búnar að böggla okkur upp í leigubíl og á leiðinni til Mansfield Place. Sem ég veit ekkert hvar er. Jonsdottir & Porarinsdottir voru þá komnar á gestalista fyrir lokapartýið á kvikmyndahátíðinni. Fyrir fína fólkið. Partýstaðurinn sjálfur var afar fallegur. Maturinn og áfengið frítt og stelpurnar ljótar. Himnaríki.

Eg hafði ekki lengi gengið þegar ég var búin að týna Guðnýju. En það var allt í lagi. Því að ég eignaðist nýjan vin.

“Me name’s Dylan”. “Nice to meet you, I’m Sola” Og Dylan Moran og Sola voru orðnir vinir. Yes. Yfirleitt fer ég í keng þegar ég hitti fræga. Eins og þarna þegar ég sá Ingu Lind úr Ísland í dag. En þetta var samt fínt. Og ég var bara kúl. Töluðum alveg heillengi, m.a. um: Ísland, Írland, Edinborg. Bíó, nationalism studies, ljót föt. Og hummus. Ég er sátt. Ekki skotin í honum lengur samt. Samt alveg sound out gaur. Voða skemmtilegt.

“Ef ég elskaði þig ekki svona mikið þá myndi ég hata þig”
Porarinsdottir

"We'd get married and never split up..."
Pulp - Disco 2000

Og bles.

Vesturport

Jones hefur nú flutt og eru það gleðitíðindi mikil. Bögglar&bréf og miltisbrandssendingarnar sem einhver grallaraspóinn sendir mér reglulega, skulu því eftirleiðis berast til:

Ms. Sólveig Jónsdóttir, sekkjapípusmiður
15 West Port
1/3 Inglis Court
Grassmarket
EH1 2JA
Edinburgh
United Kingdom

Jamm. Annars er það helst í fréttum að ég fór á red carpet frumsýningu á myndinni “A Film With Me In It” í gærkvöldi. Írskt meistarastykki sem ég tel óhætt að mæla með og rúmlega það. Allavega hló ég svo mikið að Pete, fyrrum sambýlismaður minn sem ég bauð með mér á viðburðinn, hélt að ég myndi detta í flog þá og þegar. Skemmtilegt. Dylan minn Moran leikur eitt af aðalhlutverkunum í myndinni og það var gaman að segja frá því að hann mætti á svæðið ásamt fleira fólki. Svaraði nokkrum spurningum eftir myndina og sagði bröndung eða tvo meðan hann klóraði sér í skítugu hárinu. Ég held barasta að ég sé pínu skotin í honum.



Sá Íri sem ég er hins vegar töluvert meira skotin í fékk hins vegar að fara í frumsýningarpartýið á eftir. Stupid fólk sem vinnur á kvikmyndahátíðinni og allt fræga fólkið sem það fær að hanga með. Stupid kvikmyndafræðinemar. Veit hins vegar ekki hversu mikilli lukku það myndi stýra að kynna Dylan Moran fyrir mömmu og pabba. Það á hins vegar eftir að koma í ljós hvernig það gengur að kynna þau fyrir Eoin...eftir 6 daga.

"Well it's been a long time long time now, since I've seen you smile..."

Beirut - Nantes

Og bles.

Oot & Aboot

Meðan þeir tveir einstaklingar sem mynda betri helming félagsskapar míns hér í borg ákvaðu að eyða kvöldinu í að hanga með frægum og sötra snobbish en jafnframt ókeypis kokteila í boði Kvikmyndahátíðarinnar í Edinborg - ákvað Jones að reima götuskó við fót og tölta út í óvissuna með polaroid myndavélina mína heittelskuðu meðferðis.

Er skemmst frá því að segja að ég var ekki búin að ganga lengi, og búin að taka tvær myndir, þegar einhver bumbu-Jói biður mig um að afsaka sig en hvort það geti verið að þetta sé gömul polaroid vél sem ég sé með. Passar, feitmús. Þá spyr hann mig af hverju í ósköpunum ég sé að nota svoleiðis og af hverju ég fái mér ekki stafræna myndavél. Hann spái því nefnilega að stafrænar myndavélar séu framtíðin. Really?

Bumbu-Jói: How much did you pay for it?
Jeg: 4 squid.
Bumbu-Jói: You're throwing your money away!
Jeg: Don't think so, I quite like it.
Bumbu-Jói: I'm a professional photographer and I'm telling you that the Olympus XX*something* is the future. Don't bother with that crap. The quality is all around much better with the digital ones.
Jeg: *fífl* Ok. Thanks for that. Bye now.
Bumbu-Jói: What's your name? Where are you from?
Jeg: *hux* Isobel. And I come from Poland. Goodbye.

Snéri við og labbaði í átt að búðinni enda missti ég allt fler við þennan vitleysisfyrirlestur og svo var að fara að rigna. Nema Hr. Professional Photographer Minn Rass ltd. eltir mig. Ég labba hraðar, fer yfir götuna og svo yfir hana aftur og alltaf labbar hann á eftir mér. Þegar hér er komið við sögu er mér ekki farið að standa á sama og spyr hann hvort það sé eitthvað sem ég geti aðstoðað hann með frekar. "You can meet me again", svarar hann. Fokkíngs blökkumanna-senan síðan í vetur all over again. "I am always very, very busy", svaraði ég og fór inn í búð. Svo skemmtilega vildi til að hann þurfti líka að fara inn í búð. Ég tók nokkrar traustar krókaleiðir í Lidl, stökk út og tók á rás heim. Og náði ekki einu sinni að kaupa 16 kókosklumpa í fötu fyrir hræðslu. Helvítis.

"When she does it she means to..."
Björk & Carcass - Isobel

Og bles.

I am Sam. I am skítkokkur.

Verandi að læra um þjóðernishyggju, þjóðernisátök og annars konar eþþnískar erjur hef ég reynt að temja mér sérstakt umburðarlyndi gagnvart fólki, hvort sem er af öðru þjóðerni (sjá fyrri færslu) eða bara af öðrum toga. Sóðar eru hins vegar sá þjóðflokkur sem ég get engin vegin látið mér lynda við. Mínar fíngerðu taugar fá hins vegar næga þjálfun í að fást við sérlega svæsið afbrigði af slíku eintaki á degi hverju. Það mun vera nýi yfirkokkurinn á The Lot, Sam skítkokkur.

Ekki nóg með að hann líti alltaf út eins og einhver hafi ælt honum stuttu áður en hann mætir til vinnu, heldur er hann aukreitis afskaplega viðskotaillur um leið og fleiri en tveir panta sér eitthvað að borða. Það vill svo skemmtilega til að mér auðnaðist að sjá cv-ið hans á sínu tíma en samkvæmt því er hans helsti kostur hve hann er gallharður og mikill köggull undir álagi “which without a doubt comes in handy during the busy times of the Edinburgh festival” Ó plís. Mikið hlakka ég til að vinna með honum þá.

Ég bý svo vel að þurfa að tölta upp um miðbæinn á leiðinni heim úr vinnunni (þangað til ég flyt í íbúð sem er actually á Grassmarket). Á leið minni, sérstaklega um helgar, gefur að líta fjöldann allan af fólki fyrir utan og innan hina ýmsustu bari og djammpartýklúbba. Og alltaf verður mér hugsað það sama. Djöfull er breskt fólk suddalega ófrítt upp til hópa. That’s not racism, that’s just observation. Stelpurnar sérstaklega bera þess merki að hafa ekki unnið í litningalóttinu og ef þær eru sætar þá drepa þær það alveg með því að klæða sig eins og Leoncie á sýru. Edinborgin nýtur gríðarlegra vinsælda þegar kemur að gæsapartýum og hjarðir af ljótum stelpum frá gjörvöllum Bretlandseyjum leggja leið sína hingað til að gubba í mini cabs og flassa rottunni undan örstuttum mínípilsum. Og svo heita þær allar Jamie eða Emmy eða Jenny og eru með svona bleika kórónu sem stendur á “Girls night out”. Öll samtölin sem ég hef heyrt þær eiga í er hægt að summera í þessa litlu setningu:
“Whoa? I toad ‘im I wasn’t even finkin’ abou i’m anymore yeah? An’ he just goes all yeah fair play ta ya then ya old bitch yeah”.
Mikið er gott að vera íslensk, hafa smekk, vera afspyrnu gáfuð og blessunarlega sköpuð með of feitar lappir til að mér detti einu sinni í hug að kaupa mér mínípils.

Og svo hugsa ég stundum hvað það hefur ábyggilega verið dýrslega gaman að vera í ABBA. Þau Anni-Frid, Agnetha og Benny hlæja eins og vitleysingar lengi og gott ef það er ekki Björn sem brestur í dans þarna 1:43. Hörkustuð.


Og bles.

The Truth Lies

Ja góðan daginn hér!

Ekki laust við að það séu liðnir nokkrir dagar síðan mínir fögru fingur luku upp lyklaborði í þeim heilaga tilgangi að fræða alheiminn um hvað ég er að bardússa þessa dagana. En ekkert blogg þýðir ekki nema eitt - maður á sér líf.

En þetta hef ég gert síðan síðast:

- Fór heim og bjó til hluta af matreiðslubók. Það var skemmtilegt. Kemur út í nóvember. Allir að kaupa annars flengi ég ykkur með upprúlluðu eintaki af héraðsfréttablaðinu Skessuhorni.

- Komin í næstum fulla vinnu á The Lot. Það er nú skemmtilegt.

- Búin þar að auki að taka yfir köku- og kexdeildina á The Lot þannig að ég baka allt sem er selt þar. Hjónabandssæla og franskar vöfflur eru að seljast grimmt. Það er skemmtilegt.

- Alið enn meira hatur á þýskum ferðamönnum. Af einhverjum óútskýranlegum ástæðum fyllist The Lot reglulega af þýskum, óskeindum túristum með þjóðlegan ófögnuð í farteskinu eins og til dæmis þá áráttu að tala þýsku. Þýska er hands down það allra ljótasta tungumál sem ég hef komist í kynni við. Ég fæ hroll þegar fólk byrjar að tala og fyllist aukreitis knýjandi þörf til að dúndra mér niður brattan stiga. Tungumálið sjálft hljómar eins og gömul ritvél að tyggja álpappír. Fólkið sjálft að vísu ekki ókurteisara en annað eða neitt svoleiðis. "Yez, I wont ze fried zee bream yez and ez a statah I wont to have ze steamed muzzels in white wine sauce danke very much." Ekki málið....þannig að það er steiktur Hitler í aðalrétt og gufusoðinn Hitler í hvítvínssósu í forrétt. You can't escape history you. Það er nú skemmtilegt.

- Búin að finna mér nýja íbúð sem ég flyt í um mánaðarmótin. Áðurnefnd íbúð er á Grassmarket sem er snilld. Nánasti samstarfsmaður Sússa, Marilyn íbúðardeilir minn, er farin til Kanada í mánuð þannig að athyglisverðri sambúð minni við hana er hér með formlega lokið. Hallelúgasjaga. Jason og Pete komu heim töluverð sósaðir í nótt eftir dans&drukk og fóru á trúnó við mig niðrí eldhúsi þar sem ég var að baka. Og fóru meira að segja að góla pínu af því að þeim finnst svo leiðinlegt að ég sé að flytja. Það var ógeðslega fyndið. Litlu púðarnir mínir. En svona er þetta. Ég hefði alveg viljað búa með þeim ef þeir kynnu á klósettbursta + það ef þeir migu ekki út um allt klósett. Líka ef þeir tækju sér stundum ryksugu í hönd og færu kannski út með ruslið áður en það gæfist að lokum upp og skriði út af sjálfsdáðum. Nýi leigusamningurinn er til 6 mánaða þannig að ég verð allavega hingað fram að jólum, sem er skemmtilegt.

- Og síðast en ekki síst er stefnan sett á Íslandsför þann 3.júlí og stoppað í 10 daga. Kem ég í þá ferð eigi kona einsömul en það er gaman að segja frá því að ást okkar Eoins hefur borið ávöxt og er ég þunguð. Djók. Ekki er það nú svo enda stangast það á við öll trúarbrögð og góða siði. Þætti samt gaman að sjá nákvæmlega hvaða lesendur skitu í sig við að lesa þessa setningu :) Eoin kemur hins vegar með mér að hitta fjölskyldu & vini, berja land og þjóð augum og verða vitni af þeirri súrrealísku reynslu sem Lopapeysuballið á Írskum dögum á Akranesi er. Sálin að spila og alles (insert obvious joke here). Ég verð ber að ofan í miklu stuði og ekki upp við sviðið. Jamm jamm jamm.

Læt þetta duga í bili. 10kall fyrir þá sem nenntu að lesa allt.

"No one likes to take a test
Sometimes you know more is less
Put your weight against the door
Kick drum on the basement floor
Stranded in a fog of words
Loved him like a winter bird..."

Feist - I Feel It All

Og bles.