"Splish splash, I'm just out of me bath"

Í vinnunni minni er boðið upp á gulrótaköku sem lætur Betty Crocker eat her heart out. Höfundurinn að áðurnefndri köku kenndri við gulrætur, er yfirkokkurinn Ian sem mér finnst voða skemmtilegur. Þó eru nokkrir gallar tengdir þessari ágætu köku sem og þeirri staðreynd að ég bý ekki yfir snefil af sjálfsstjórn. Kakan er það góð að ég er búin að éta alveg ógeðslega mikið af henni undanfarið enda hef ég verið að vinna töluvert síðustu daga. Viltu hádegismat? Neeeei, nei ég fæ mér bara köku, takk takk.

Sushi Galore sótti Edinborgina heim síðustu helgi sem var ákaflega skemmtilegt. Þar sem ég var upptekin við að borða gulrótaköku þurfti hún stundum að vera í pössun hjá Eoin, Jason og Pete. Stóðu þeir sig með stakri prýði og er þeim hérmeð færðar hugheilar þakkir fyrir...þó þeir lesi ekki mitt heilaga blögg.

Í gærmorgun var ég að labba heim og þá var búið að loka Nicolson Street þegar ég ætlaði að fara í Tesco. Milljón löggubílar, slökkviliðsbíll og sjúkrabílar og búið að setja stórt tjald yfir hluta af götunni. Þá hafði semsagt stelpa á hjóli orðið fyrir vörubíl og dáið. Ofboðslega sorglegt. Ég var með illt í hjartanu í allan gærdag og fékk smá heima-sting. Skrýtið hvernig dagarnir geta byrjað eins og allir aðrir dagar og svo gerist eitthvað á einu augnabliki sem gjörbreytir lífinu hjá fjölda fólks það sem eftir er. Stundum langar mig bara að smíða stóra kúlu, fylla hana af bómull og setja alla sem mér þykir vænt um inn í hana. En það væri væntanlega ekkert brjálæðislega skemmtilegt líf per se. Ætli maður verði ekki að eiga það á hættu að verða særður eða lenda í einhverskonar áföllum ef maður ætlar á annað borð að lifa lífinu til fulls. Mjá. Svoneridda.

Hér gefur hins vegar að líta mynd af Hr. Elskulegum sem hefur tekið að sér hlutastarf við að ala upp kettlinga annars vegar

og hafa yfirumsjón með hvers kyns traktors-aktívitet hins vegar.

"And if Nigel says he's happy, he must be happy..."
Nouvelle Vague - Making Plans for Nigel

Og bles.

I'll risk it for a biscuit....

Dæs. Eins og ástkærir lesendur hafa ef til vill getið sér til er Jones mætt aftur til Edinborgarinnar eftir ritgerðarfrenszý mikið og tæpa viku á Írlandinu góða þar sem margt og mikið átti sér stað. Ég sleppti því bara alfarið að sofa síðustu nóttina, kláraði að lesa yfir síðustu ritgerðina, hljóp heim á koffíndrifinu einu saman, í sturtu og henti einhverju drasli í tösku, prentaði kvikindið út, henti því inn á skrifstofu og flipped ‘em the bird og var svo rokin út á flugvöll. Það var skemmtilegt. Gott að koma til Dublin aftur. Ekki eins gott að enginn hraðbanki vildi gefa mér pening af kortunum mínum. En gott að það reddaðist.

Eftir tveggja daga afslöppun (lesist: meðvitundarleysi) í góðu yfirlæti hjá fröken Ingrid og síðar Debbie jukebox tölti ég á rútubílastöðin og steig, örlítið smeyk, upp í rútu sem eftir fjóra tíma færði mig til Cork. Eftir steikjandi hita og ofþornun í langri rútuferð leit ég út eins og klessmundur í framan. Því var afar ánægjulegt að hitta Eoin og fjölskyldu, nýstigin út úr rútunni með náladofa dauðans og að drepast mig vantaði svo svakalega að pissa. Þau eru engu að síður öll afskaplega indæl.

Eftir ánægjulegan dag, út að borða með öllu stóðinu og svo framvegis, fórum við að sofa. Hann kyssti mig á kinnina, ég skreið upp í rúm og hann skreið upp í rúm. Nema ekki sama rúmið. Þar sem ég lá í rúminu í gestaherberginu á neðri hæðinni, sem var vel þægilegt engu að síður, átt ég afar erfitt með að reyna að festa svefn. Fór því að velta fyrir mér lógíkinni á bak við að sofa í sitthvoru herberginu og eftir mikil heilabrot hef ég komist að því að þetta snýst allt saman um hefðir og almenna virðingu frekar en endilega trúarbrögð. Mér leið samt pínu eins og ég væri 15 ára eða eitthvað þar sem ég læddist á klósettið um miðja nótt til að passa að mamma hans og pabbi myndu ekki vakna og halda að ég væri up to no good og á leiðinni að forfæra son þeirra. Verandi hip&kúl og af íslensku bergi brotin svaf ég náttúrulega ekkert alltaf í gestaherberginu enda hafa virðing og hefðir aldrei verið atriði sem hafa átt eitthvað sérlega upp á pallborðið hjá Jones. Ég er ekki frá því að það sé bara eitthvað óldskúl spennandi við það að labba í takt upp stigann til að það fattist ekki að það séu “two pairs of feet”. Amen.

Og það er gaman að segja frá því að svo mjög eru íbúar Cork þakklátir fyrir að ég skyldi byrja með Eoin að þeir ákváðu að nefna heila götu eftir honum, okkur til heiðurs.

But not really.

Lífið gengur sinn vanagang í Edinburranum. Búin að skila inn lokaritgerðar-proposalinu mínu við mikinn fögnuð Dr. Kennedy. 15.000 orð. 19. og 20. öldin. Íslensk og írsk þjóðernishyggja. Húgasjagga.

Annars er það bara vinna á báða ef ekki flesta bóga. Eitthvað hefur kommúníkasjón verið ábótavant við mann og annan en Jones vinnur sumsé hér og líkar vel.

Og svo er Sushi Galore að koma í heimsókn í kvöld! Að því tilefni verður slegið upp teiti með kristilegu ívafi í Viewcraig Gardens. Og ég ætla að reyna að sofna ekki klukkan 11 eins og í hin skiptin. Eða jú annars.

Roxy Music – More Than This

Og bles.

“Fredo, you’re my older brother and I love you...”

Gott kvöld.

Aaah dæs. Og annað dæs. Ósofin með eindæmum og farin að taka Nescafé í nefið sit ég enn hér í Adam Ferguson en nú er farið að síga á seinnipartinn í þeirri bráðskemmtilegu iðju sem ritsmíðar eru. Eg hefi nú þjappað upp úr mér hvorki meira né minna en 13 þúsund orðum á mun skemmri tíma en ég ætlaði mér...but watchu gonna do.

Er búin að vera ákaflega stressuð þessa dagana. Labbaði niður í bæ í gær til að fá mér ferskt loft + hádegismat og eyddi 40 pundum (sem ég á ekki einu sinni) í föt til veita mér andlega næringu. Fór heim núna eitt kvöldið í vikunni og grenjaði hraustlega á koddann minn og barmaði mér yfir því hversu óheyrilega óskipulögð og fyrripart-annar löt ég get verið. Bara svona basic.



Stemmarinn hefur verið í steiktari kantinum og er skemmst frá því að segja að ábúendur study lab 101 tóku trylling um klukkan hálf-fjögur leytið að staðartíma í nótt. Allt byrjaði það á því að Franco henti stórum blaðabunka í gólfið og fór með nokkrar vel valdar línur sem, ef mér skjöplast ekki, eru ættaðar úr ítölsku útgáfunni af Gúðföðurnum. Hann var sumsé orðinn alveg hestpirraður og fór í kjölfarið út í labbitúr en kom fljótlega aftur. Með pulsu og bros á vör. Prentvillupúkinn síkáti kíkti í heimsókn. “Embark” breyttist í “embarf”. Mér fannst það mikið fyndið og hló þangað til mér var orðið óglatt. Tölvan hans Kevin bað hann vinsamlegast um að endurræsa sig án þess þó að hafa haft fyrir því að save-a 700 orð sem hann hafði skrifað á hana skömmu áður. Af því hlaust öskur mikið, sem aftur endaði í hlátri og einnar mínútu þögn til að syrgja orðin 700 sem við sjáum aldrei aftur í sömu mynd.

Þetta helvíti var ekki að hjálpa til heldur…en fyndið er það.

Jamm jamm jamm. Er orðin soldið sybbin þegar hér er komið við sögu. En þetta er allt að klárast og þá verður gleðin við völd því eftir svo mikið sem 10 tíma eða svo flýg ég til Dub í afslöppun og fínerí.

Og bles.

Ich bin vangefin

Hér gefur að líta mynd af manninum sem mig dreymdi síðastliðna nótt. Maður sá ber nafnið Slobodan Milosevic og verður seint talinn gull af manni. Tæplega þarf að taka fram að ekki var um mjög ljúfan draum að ræða. Tæplega þarf heldur að taka fram að ég talaði reiprennandi serbnesku í draumnum og tók, undirgefin mjög, við skipunum um að fara í eitthvað þorp og safna saman gömlum ritvélum. Svo voru Jón Árni og Halla allt í einu komin inn í þetta og einhvern vegin blandaðist svo saman við hið mjög svo óskemmtilega atvik þegar ég festi mig drullu bak við útihúsin heima, 9 ára að aldri. Dæs.

Eftir miklar vangaveltur hef ég komist að því að þarna var um að ræða draum sem var nokkurs konar sambland af mynd sem ég sá um daginn, sem ég man ekki hvað heitir, og því að ég er búin að lesa óheyrilega mikið um áðurnefndan Slobba undanfarna daga. Glaðvaknaði á undan klukkunni í morgun með stressverk í öxlum og pínu flökurt. Aumingja ég.

Loše se osećam.

Og bles.

Bumblebee Tuna, Bumblebee Tuna

Eftir að hafa setið við skriftir svo lengi að ég var farin að efast um að ég væri yfir höfuð með rass og verandi aukreitis komin með stingandi hjartsláttartruflanir eftir óhóflega kaffidrykkju, ákvað ég að halda heim í gærkvöldi á vit...rúmsins míns. Nokkuð dösuð og dálítið vonlaus hlunkaðist ég upp 4 flights of stairs í íbúðina okkar sem angaði eins og karrýsósa og táfýla. Ég tók því stefnuna rakleitt upp í meyjarskemmu mína og lokaði á eftir mér hurðinni.

Ég var ekki fyrr sest á rúmið og farin að sparka af mér stígvélunum þegar ég heyrði hljóð. “Ööööööööhhhöööööööözzzzzz”. “Uuu hjálp...”, hugsaði Jones og spratt á fætur. Verður mér litið í áttina að hurðinni og situr þá þessi viðbjóðslega stóra randafluga á hurðarkarminum miðjum og gefur frá sér...ógnandi hljóð. Verandi sjálfstæð, hugrökk og úrræðagóð nútímakona brá ég á það ráð að teygja mig í símann minn og hringja í Pete sem var staddur niðri í eldhúsi. Bað ég hann vinsamlegast að koma hið bráðasta og hafa með sér einhverskonar verkfæri til að ráða ófagnaðinn af dögum. Til að hann myndi drífa sig upp sagði ég honum ekki að um randaflugu væri að ræða, heldur “some animal”. Það gerði það að verkum að hann hljóp upp á slíkum hraða að Linford Christy væri gerð skömm til. Vopnaður bolla, upprúlluðu dagblaði og pappaspjaldi opnaði hann hurðina ofurhægt á meðan ég fylgdist með hvort hlussan myndi nokkuð detta ofan í hans mikla, gyðinglega hár. Hefst þá leikþáttur:

Pete: “Where is it?” *hvísl*
Jones: “Riiiight over your head...”
Pete: “Oh. Right. Calm down Sola, it’s only a bumblebee... (hneykslaður)

Pfff. Óóóó já. Alltílagi, bumblebee. Þá er það í lagi. KILL IIIIIIIIT!
En af því að Pete minn er almennt séð mikið gull af manni þá vildi hann náttúrulega ekki drepa feita ógeðið heldur mjakaði henni á pappaspjaldið og setti bollann yfir. Fröken Bumblebee ekki allskostar sátt við það og hóf að sprikla um og suða eins og enginn væri morgundagurinn. Ég stakk upp á að drepa hana til að kenna henni að vera ekki svona vanþakklát, en Pete vildi hins vegar opna gluggann og gefa henni frelsi. Svo hún gæti væntanlega hrellt fleiri sakleysingja í framtíðinni. Fínt. Verði þér að góðu.



A bumblebee. Raunstærð.

Mjá. Þetta var nú sagan af því...

Og bles.

Nice weather...for ducks

It’s a truth universally acknowledged að þegar líður að verkefna/ritgerðarskilum og yfirvofandi próflestri að þá brýst út brilliant veður. En það er svosem allt í lagi. Gaman að taka kaffipásur og sitja undir tré á George Square á stuttermabol. Og með bók. Ekki það að maður lesi eitthvað í henni en það friðar allavega samviskuna rétt á meðan. Eins og maður þurfi alltaf að vera bara viðbúin því að það renni skyndilega á mann lærdómsæði. Find it highly unlikely...

Ég og Franco sitjum enn sveitt í Adam Ferguson við lestur og skriftir og erum orðnir hinir mestu mátar. Bakaði súkkulaðibitakökur klukkan hálf1 í gærkvöldi og mætti með afraksturinn og mjólkurflösku – fyr og flamme – í morgun, Franco til geypilegrar gleði. Hann er mikill snillingur. Alltaf með svona kringlótt mafíusólgleraugu og trefil. Mér finnst hann skemmtilegur.

Löggan var fyrir utan blokkina okkar í morgun. Sem er allt annað en einhver nýbreytni þar sem við erum svo heppin að búa í council hverfinu síkáta með fyllibyttum hlaupandi um á rassaborunni og fölum krökkum í jogginggöllum, með hor í nefi, Irn Bru flösku í hönd og ill áform í bígerð. Dujók. Samt ekki. Það sem var hinsvegar öðruvísi núna er að í staðinn fyrir að vera á tradísjónal löggubíl mættu löggumennirnir á tveimur, flennistórum hrossum. Hestarnir voru með svona óeirðaskyldi fyrir augunum...ekki ósvipað rafsuðuhjálmum. Litlu greyin. Ábyggilega ekki skemmtilegt að vera lögguhestur.

Vika þangað til allt þarf að vera komið í hús. Ef haldið er rétt á spatúlunum ætti þetta að hafast. Svo er það bara Írland í 6 daga afslöppun. Djöfull verður það næs. Smá Dublin fyrst og svo er það Cork að hitta fjölskyldu barnungs elskhuga míns. Shit. En það ætti að vera í lagi geri ég ráð fyrir. Sem betur fer verðum við líka látin gista í sitthvoru herberginu meðan við erum heima hjá honum. Ég í herberginu hans og hann í gestaherberginu. Kaþólska er mér að skapi. Þetta er prýðilegt fyrirkomulag til að við föllum ekki í freistni og látum eftir holdlegum girndum okkar, því það hefur tekist mjög giftugsamlega að forðast þær hingað til. Jamm jamm jamm. Mér er skapi næst að verða ólétt bara svona uppá djókið. Hohoho.


Nei, belessuð! Spræk?


Lemon Jelly - Nice Weather for Ducks

Og bles.

S-A's

"Coffee is the most popular drink in the world with around 2 billion cups drunk every day. Mostly by Sola."
Pete Jones, sambýlismaður minn.

1. "Overlapping membership in Irish cultural and militant movements during the 'Fenian Fever' in 1860"

2. "Is the killing of non-combatants ever morally permissible?"

3. "Irredentist nationalism - the German Sudetenland, Ngorno-Karabakh and Northern-Ireland"

Þessu þarf ég að vera búin að skila eftir uuuuh 9 daga. Djöfull nenni ég þessu ekki...



Skál.

Og bles.