Afsakið á meðan ég æli...

Fyrrverandi leigusalinn minn í Dublin er sérstök kona. Hjarta úr gulli þó svo að hún geti verið ógeðslega frek og mikill besserwisser í hjáverkum. Eftir að hún fékk sér svokallaðan hotmail er hún afskaplega dugleg að senda mér allskonar forward drasl, þó yfirleitt einhverjar sorgarsögur sem enda á því að ef maður forwardar þær ekki á allvega 15 manns mun maður drepast úr skitu og rotna í helvíti.

En núna keyrði um hvalbak. Áðan sendi hún mér nokkrar myndir sem því miður hafa gert það að verkum að mig langar aldrei aftur í súkkulaði, sushi, súkkulaðibitakökur og næstum því kaffi. Feast your eyes on this:

Þetta er nú bara eins og að borða súkkulaðiís með kokteilsósu. Sitt í hvoru lagi er þetta einstaklega gott en það er bara alveg no-no að blanda svona löguðu saman.


Oj


maki-rúllu með tippabragði anyone?


Oj


Og oj.

Annað var það nú ekki.

Og bles.

La lopi

Það bætist sífellt í vinahópinn minn hérna í lærdómsaðstöðunni í Adam Ferguson. Aðallega kannski af því að ég er ofsalega dugleg að reyna að finna mér eitthvað annað að gera en að læra mjög mikið. En leiðin liggur bara upp á við. Í gær eignaðist ég nýjan vin af ætt nagdýra. Núna er það næsti bær við en í dag urðum við og Ítalinn Franco hinir mestu mátar í gegnum þjáningu okkar við að skrifa War and Morality ritgerðina. Jamm jamm jamm jamm. Tókum okkur pásu seinnipartinn, ég skokkaði heim með hitabrúsann og mætti með kaffi í lotu 2 og Franco mætti með kexið. Það er miklu skemmtilegra að læra með einhverjum. Sérstaklega einhverjum sem er skemmtilegur.
Og það er gaman að segja frá því að hróður íslenska lopans berst víða. (Shit hvað mig vantar eitthvað til að tala um). Eoin er sumsé að vinna við að klippa saman heimildarmyndina sem hann þarf að skila eftir viku. Það er gjört í svokölluðu klippiherbergi sem ég kýs að kalla Niflheima sökum griðarlegs kulda sem þar er innifyrir. Lánaði honum lopapeysuna mína fyrir verkefnið og það er skemmst frá því að segja að ég þarf væntanlega að klippa hana af honum til að fá hann einhvern tíman úr henni. Hann er afar hrifinn. Ísland – bezt í heimi.



“You-a just-a go-a “blablabla” and a poof, a 4000 words-a and-a no worries. Just-a relax ay?”
Franco – sem mér er farið að þykja afar vænt um.

Og bles.

Jus in bello, Jus ad bellum....Jussi Björling?

Það er hart í ári hjá fleirum en Jones. Í morgun munaði litlu að ég legði mér myglað brauð til munns. “Ég get bara kroppað þetta græna af, ristað það svo og kæft það í smjöri...”, hugsaði ég áður en ég rankaði við mér, kastaði brauðinu í ruslið og skundaði rakleitt í tölvuna til að senda Sillu frænku í Kaupþingi rafrænan vælupóst. En það eru greinilega fleiri sem þurfa að gjöra ýmislegt misjafnt til að láta enda ná saman. Við munum öll eftir William Wallace, vini hennar Moniku.

Um daginn tók ég ókeypis strætóinn í King’s Building og hver var þá að keyra kvikindið? Enginn annar en Master Braveheart, sans make up og Birgittu Haukdal-stígvélin. Belessaður.

Post graduate “quiet room” í Adam Ferguson byggingunni er orðið mitt nýja heimili. Hingað mætti ég klukkan 9 i morgun og hef verið að tæta mig í gegnum hin ýmsustu álitamál varðandi just war theory og hvort það sé einhverntíman réttlætanlegt að drepa óbreytta borgara í stríði. Þegar hér er komið við sögu er mér eiginlega orðið skítsama sem segir mikið um hversu ástríðufull ég er um þetta tiltekna málefni. Sem ég er að vísu, en mig langar miklu frekar að vera úti að leika mér heldur en að skrifa ritgerðir. Ég er hins vegar búin að eignast vin í formi nagdýrs. Íkorninn Þorgrímur Þráinsson (ég skírði hann það, held hann heiti samt eitthvað annað) hefur leikið listir sínar fyrir mig með reglulegu millibili þar sem hann klífur stóra eikartréið fyrir utan gluggann og étur hnetudims og plastpoka. Þetta er líf sem ég myndi vilja lifa. Engar peningaáhyggur, geta verið úti að leika sér eins og mann langar, þurfa ekki að fara í kvíðahnút yfir að vita ekki hvað mann langar að gera í lífinu (uuu...safna hnetum EÐA safna hnetum). Ég öfunda Þorgrím.



Mismæli mánaðarins: Var að vísa einhverjum til vegar í Terka-hverfinu og benti viðkomandi á að það væri rétt hjá Hizbollah-matarbúðinni....ekki Bizmallah-matarbúðinni. Vel gert.

"Self expressed, exhausting for all
To see and to be
What you want and what you need"
Muse - Citizen Erased

Og bles.

Corona

Í dag kláraði ég síðasta tímann minn við Edinborgarháskóla. Skrýtið. Finnst ég einhvern vegin vera nýbyrjuð í þessu. Núna er það bara páska"frí", skila ritgerðum fyrir þessa önn og svo er bara hellt sér í lokaritgerðarvinnu. Ég æli.

Annars er annað sem vekur með mér velgju þessa dagana og það er gengi íslensku krónunnar. Þetta er eiginlega ekki fyndið og það er skemmst frá því að segja að við Jones blasa peningavandræði. Héðan í frá verður ekki étið neitt annað en tilbúnir, frosnir Lindu McCartney réttir frá Farmfoods á 39 pens. Hætt verður að splæsa í egg úr hamingjusömum hænum og nú verða einungis egg þunglyndra hænsna á barmi taugaáfalls innbyrgð í Viewcraig Gardens. Aukreitis lögðum við Skotlandssystur upp í langferð í dag með curriculum vitae undirritaðrar meðferðis til að reyna að fá meiri vinnu. Á leiðinni upphugsuðum við fleiri leiðir til að spara og/eða fá pening.

#1. Búa til kringlumjólk í kvöldmatinn nema ekki með kringlum heldur klósettpappír. A good source of fibre.
#2. Fara í kirkjurnar og "kíkja á" söfnunarbaukana. Rí rí rí...JOINK!
#3. Hringja í Paul McCartney og tékka hvort hann vill ekki láta okkur hafa bretti af Lindu McCartney frosna dótinu á slikk.
#4. Væla í Visa
#5. Enter Hookerville
#6. Giftast draumaprinsinum. Um nírætt, fjárhagslega sjálfstæður og hjartveikur.

En það mikilvægasta í þessu öllu er að tapa ekki gleðinni.



"It's a fool who plays it cool by making his world a little colder..."
The Beatles - Hey Jude

Og bles.

"I want a Caravan"

“Where do i begin?” eins og feitmetið hún Shirley Bassey söng um árið. Hellingur gerst síðan síðast og þá nennir maður aldrei að blogga. Því verður stiklað á stóru um atburði síðustu daga.

Eftir að hafa mestmegnis og aðallega tilbeðið Jeff, the God of biscuits, undanfarna daga með því að vera á svæsnum Hob Nobs bender, varð breyting þar á í dag. Pete, sambýlismaður minn elskulegur gekk inn á mig hálfnakta og nýkomna úr sturtu til að tilkynna mér að mér hefði borist böggull með hinni konunglegu póstþjónustu. Takk fyrir það. Beið mín þá flennistór pakki, stútfullur af góðsemd til að lyfta mér upp um páskana ásamt lopapeysunum mínum. Það er ekki laust við að maður fái smá heimþrá. Ég mun raula Lofsönginn og “Íslenska konan” meðan ég sit á settinu með reppu eftir að hafa legið á beit í kúlusúkki, rís og suðusúkkulaði. Elsku mamma og pabbi. Elsku fjölskylda. Elsku Ísland.

Við Skotlandssystur eignuðumst Skotavini til að taka skot með um þarsíðustu helgi og fórum aftur út með þeim síðustu helgi ásamt Huldmundi sem hér var í kærkominni heimsókn. Þeir eru skemmtilegir og ganga undir hinum ýmsustu nöfnum eins og til dæmis Tino og GGenius. Engu að síður var þorstinn eitthvað að herja á stelpurnar á laugardagskvöldinu svo það var farið fullgeyst í safann. Vaknaði á sunnudagsmorgni með bragð í munninum sem minnti á tekíla og dauðsfall og varð litið á símann minn sem blikkaði stórum með tilkynningu um smáskilaboð.

“Hi, this was such a nice night. I now know that there is so much more to you than just being a blonde bombshell. You’re not fucked up, maybe just a bit misunderstood. All the best, “Ginger Genious”. Ps. See you soon?”

Skemmst frá því að segja að ég man ekkert alveg hvað ég sagði á trúnóinu við Ginger Genius, minn gamla vin og félaga. Það hefur ábyggilega verið eitthvað mjög átakanlegt og í anda Hollyoaks. Nú er ég hins vegar komin í djammpásu enda ritgerðarskil yfirvofandi og gengi krónunnar að valda mér magasári. Nú er í bígerð að make money í staðinn fyrir að eyða þeim.

Og það leiðir okkur loksins að máli málanna. Það hlaut að koma að því. Eftir að hafa klifið metorðastigann hægt og rólega, allt frá því að ég var sjoppukona á Ferstiklu hef ég stefnt að þessu markmiði leynt og ljóst. Góða fólk. Ég er að verða fræg. Eftir viðtal og “screen-test” í dag og einbeittan vilja undirritaðrar til að gefa frá sér sál og sómatilfinningu nokkrar dagsstundir, eru dágóðar líkur á því að fari að meika sæmilegan pening innan tíðar. Það er nú alltaf gaman. Og já nei þetta er ekki klám. Stay tuned...

“I know mine, mine know me
I can sail upon your sea..."
Ian Brown - Can't See Me

Og bles.

It's not over, not over, not over, not over yet...

Athuganir undanfarinna daga hafa leitt ýmislegt athyglisvert í ljós:

· Ég er með appelsínuhúð á framhandleggjunum
· Ég þoli ekki gúmmíhanska sem eru blautir að innan, hægt internet og þegar fólk fer ekki út með ruslið.
· Mér finnst gaman að pota í blautan blóma-oasis, ég týni rúsínurnar úr múslíinu sem ég borða á morgnana og ég sakna fjölskyldunnar minnar.
· Ég er orðin stressuð fyrir ritgerðarbrjálæði sem er að ganga i garð. Og þá fer ég alltaf að baka. Búin að baka brauð, biscotti og er að fara að hræra í bláberjamuffins. Konan sem vildi bara baka eitthvað sem byrjar á B.
· Ég þarf að breyta einu og öðru í lífinu og veit ekki alveg hvar ég á að byrja. Ég þarf að skrifa lista.
· Ég get troðið 12 vínberjum í einu upp í munninn á mér.
· Ég var að lesa langt fram á nótt fyrir tíma sem var klukkan 9 í morgun. Ég sofnaði út frá bókinni, gleymdi að stilla klukkuna, svaf yfir mig og mætti ekki í tímann. Skemmtilegt.

Síðan síðast hefur það líka gerst að ég og McEbba fórum að horfa á rugby-leik síðasta laugardag. Á pöbbnum að vísu, ekki á sjálfan völlin. Þar er, eins og ég hef áður sagt, komin einhver sú mest gay-friendly íþrótt sem ég hef nokkurn tíman orðið vitni að. Menn sem eru vaxnir eins og angus aberdeen naut að hnoðast ofan á hver öðrum og þreifa og káfa til að “leita að boltanum”. Oj segi ég. Við Skotlandssystur höfðum hins vegar um annað þarfara að ræða og færðum okkur fljótlega yfir á Biddy Mulligans sem ilmaði af bjórhumlum og prumpulykt. Þegar kemur að fagni hef ég aldrei sett það neitt sérstaklega fyrir mig að vita ekki mikið um íþróttina sem um ræðir. Fagnið mikla sem undirrituð tók þátt í eftir að ÍA urðu bikarmeistarar fyrir einhverjum árum (meðan risaeðlur reikuðu enn um jörðina) er sönnun fyrir því. Skotland vann og því var við hæfi að taka nokkur skot. Skemmst frá því að segja að við vorum farnar að dreypa á tequila klukkan hálfsex síðdegis. Take it from there...

Nú skal hins vegar ryksugan Henry vera dregin fram og þrælt um alla íbúð, toilet-duck verður spritsað í klósettið og gluggatjöldin send í hreinsun. Hulda Klara mætir á svæðið á morgun og ætlar að eyða helginni með míns! Ííííí hvað ég hlakka til :)

“Now that you got everybody you consider sharp
all alone, all together, all together in the dark
Leave it all up in the air”

The National - Ada

Og bles.

Out & About

Blaðamannastælar voru rifjaðir upp í vikunni og við undirbúning viðtals kom á daginn að diktófónninn minn var látinn. Það hryggir mig að þurfa að informera lesendur um að forn-dikafóninn Gúndi sem tók venjulegar kasettur og var á stærð við meðal ghettoblaster hefur sungið sitt síðasta. Splæst var í nýjan sem vildi svo skemmtilega til að var á niðursettu verði. Sá er af Sony-kyni, á stærð við farsíma og tekur ekki nokkra einustu kasettu, undirritaðri til mikillar furðu. En hann virkar engu að síður fínt og vonast ég til að við komum til með að eiga farsælt og ánægjulegt samstarf á komandi árum.

Eftir nokkurt hlé í almennri líkamsrækt *insert obvious joke here* tók Jones við sér í vikunni sem leið. Leigðum körfuboltavöll nokkur saman og voru hafðir í frammi drutlfínir taktar miðað við að ég hef ekki snert slíkan bolta árum saman. Eins og það sé ekki yfirdrifið nóg fór ég í skvass í gær með Zubin. Einkar gaman en resúltaði engu að síður í því að ég er með flennistóran marblett á öxl og mjöðm þar sem ég hljóp á vegginn án þess að horfa og aukreitis get ég ekki lyft neinu þungu með hægri hendinni. Þess má til gamans geta að allur þessi blöggpistill er skrifaður með vinstri hendi.

Jones er búin að bóka þrjár utanlandsferðir það sem af er árs. Eftir tæpan mánuð verður haldið til Írlands, ráðstefna í Hollandi í maí og eftir að hafa séð/grenjað yfir “Heima” aftur, þá gerðist ég bara djörf og pantaði stutta heimsókn til Íslandsins í júlí með hjálp Visa frænda. Gleymdi reyndar að segja honum að hann fær þetta ábyggilega ekkert borgað aftur en what the dizzle...

Læringur verður í hávegum hafður í dag nema McEbbus og Jones hafa ákveðið að heiðra Doctor’s með nærveru sinni þegar rugbyleikurinn verður sýndur seinnipartinn. Guðný hefur boðist til að ropa fyrir okkur báðar og eru henni hérmeð færðar hugheilar þakkir fyrir.


Og svo er mynd af Nönna að borða franskar með haug af kokteilsósu. Gourmet.

Og bles.

Gleðiplaggatið Gauti

En það bar til um þessar mundir að Jones lagði leið sína í bókabúðina sem angar eins og klóak og keypti sér eitt stykki stórt og blátt karton til að hengja upp á vegg. Á áðurnefnt karton mun ég svo setja myndir af öllu sem mér þykir skemmtilegt (Nönni, fjölskylda, vinir og kúnningjar, bíómiðar...myndir af pepperonipízzu) og skrifa eitthvað hnyttið til míns. Dagurinn í dag hófst einkar illa þar sem róttækra aðgerða var þörf til að rétta við geðheilbrigðið og var þá gripið til þess að skaptan Gleðiplaggatið Gauta.



Djöfull hata ég Lín mikið. Ég herpist öll saman bara. Að þurfa að standa í því að væla út hverja einustu krónu, nei, hvern einasta aur af þessar fasistastofnun er meira en minn rokkandi blóðþrýstingur þolir. Það á eftir að verða manni dýrt spaug að vera nokkrum þúsundköllum fyrir ofan hámarkstekjur ársins 2007. Og ég sem ætlaði að lifa á rjóma og rækjum fyrir þá gríðarlegu upphæð sem framfærslulánið mitt hefði annars verið. Dujók. Í morgun langaði mig mest til að panta mér helgarferð á blússandi yfirdrætti til Íslands, rífa þakið af Borgartúninu og gera númer tvö á skrifstofuna hjá þeim. Myndi samt láta Svandísi vita áður þannig að hún gæti farið.

NámsLÁN þýðir væntanlega að maður borgar þetta til baka en það er ekki verið að bara splæsa þessu á mann. Má ég kannski, 25 ára gömul og (sæmilega) heilbrigð á geði, fá eitthvað um það að segja hvað ég tek mikið lán meðan ég er í námi svo ég þurfi kannski ekki að fara að stunda strípidans, hestpirruð, á Bottoms Up?


“Monuments put from pen to paper
turns me into a gutless wonder”
Manic Street Preachers – If You Tolerate This Your Children Will Be Next

Og bles.