Some people stand in the darkness...

...afraid to step into the light.

Mjá. Tíminn er fljótur að líða þegar það er skemmtilegt. Síðasta vika sannaði þá fullyrðingu allhastarlega þar sem heimsóknartímanum í the Burgh er nú lokið að sinni. Systur yfirgáfu svæðið á sunnudag og ef allt hefur gengið samkvæmt áætlun er háæruverðugur Dr. Dauðakippur á leiðinni aftur til Stokkhólms í þessum skrifuðu. Mér finnst ekki gaman þegar hlutir sem mann er búið að hlakka til geðveikt lengi eru búnir. That being said, er ég búin að fylla upp í tómarúm tilverunnar með því að éta þyngd mína í McVitie’s Original Digestive kexi og hlusta á Róisín Murphy. Mjöl gott. Helgin var hins vegar hin mesta snilld.


Sigurjón í Ham, William Wallace í ham og Monka í ham.


Systur ásamt Luigi eða L'aglio eða whatsisname á Vittoria Restaurant. Hann leit alltaf út eins og hann væri steinhissa eða þroskaheftur en betri þjón hef ég ekki fyrirhitt í alllangan tíma. Hann var sjúkur í okkur.


Jones og McEbbus snillingur. One of a kind I’ll tell ya now.


Jones og Carey. Ekki skyldur Mariah Carey samt. Hún er hóra.

Setning helgarinnar:

“Ekki nóg með að ég hafi borgað 20 cent fyrir að fá að nota klósettið hérna þá eru þeir meira að segja að spila uppáhaldslagið mitt á meðan! Manni er skapi næst að kúka bara líka til að fá sem mest fyrir peninginn.”
Fyndnmundur

Aaaah. Dæs.

En lífið gengur sinn vanagang og næsta mál á dagskrá er að klára fyrirlestur sem ég þarf að flytja í fyrramálið (ehmmm). En ég var svo séð að hafa áðurnefndan fyrirlestur um íslenska þjóðernishyggju sem enginn veit hvort sem er bupkes um þannig að við erum í win/win aðstöðu. Sem er gott. Og svo er nú ekki langt í næstu heimsókn því Hulda Klara mín elskuleg ætlar að þjóta á svæðið fyrir páska. Líf og fjör!

Og bles.

Vinur minn Mlungisi

Ég varð fyrir áreiti í gær. Yfirleitt tek ég slíku fagnandi enda alltaf gaman að kynnast nýju fólki sem klípur mann þéttingsfast í ratzinn. Eða ekki kannski. Forsaga málsins er sú að þar sem ég sat á kaffihúsi ekki alls fyrir löngu og sötraði kraftpútínó af miklum móð, gefur sig á tal við mig maður og spyr hvort hann megi setjast hjá mér og jafnvel spjalla við mig. Yfirleitt þykir mér ekkert brjálæðislega leiðinlegt að sitja ein á kaffihúsi, tala nú ekki um þegar ég er vel vopnum búin með bók og skrifblokk við hönd. Vildi hins vegar ekki vera leiðinleg þannig að ég sagði bara mjá og leyfði honum að setjast. Hófst þá geðveikin.

Eftir allt of stutta stund komst ég að því að Mlungisi (eins og glöggir lesendur hafa ef til vill áttað sig á þá var um þeldökkan mann var að ræða) fæddist í Ghana en flutti ungur til Hollands. Þaðan fór hann svo til London og er loks staddur í Edinborginni og búinn að vera hér í þrjú ár með hundunum sínum, Spot and FizzleDizzle eða whatthehellstheirnames. “Þú heldur að ég sé að ljúga þessu að þér” sagði hann svo með fullyrðingar/brjálsemisglampa í augum. “Uuuu...nei. Af hverju ætti ég að halda það?”, spurði Jones og var semi-ekki farið að standa á sama. Þá fór hann bara að hlæja og hélt áfram að segja mér af lífshlaupi sínu. Ég rankaði við mér einhversstaðar í miðri sögu þar sem ég pikkaði upp að hann hefði tekið gráðu í ‘visual arts’ við Westminster háskóla en aldrei fengið vinnu við það. “So now...I just like to destroy things”, bætti hann við, klemmdi saman munninn og horfði beint í augun á mér. Aldrei tekið eftir því áður en blökkumenn virðast vera með gul augu. Skemmtilegt.

Þegar hér var komið við sögu var ég farin að drekka frussheitan kaffibollann eins hratt og ég gat enda áttaði ég mig á því að ég þyrfti annaðhvort að biðja hann um að fara eða fara sjálf. Aldrei verið neitt sérstaklega góð í að konfronta fólk og það var ekki að virka að “þegja og vera aloof” af því að hann var sá eini sem talaði hvort sem var. “Þú heldur að ég sé að ljúga og þú treystir mér ekki af því að ég er svartur!”, fullyrti Mlungisi á meðan ég dró á mig trefilinn í rólegheitunum og týndi til klink til að borga títtnefndan kaffibolla með. “Mmmhmmmm”, svaraði ég og stóð upp. “Hittu mig aftur,” sagði hann þá skipandi röddu. Tjáði ég honum þá, nokk pirruð, að ég ætti kærasta og væri alltaf ógeðslega upptekin. “Who do you think you are? I have a girlfriend! I work monday to friday and most weekends also!!”. Fínt hjá þér vinur. Nú stóð ég upp, sagði ble og gekk að barnum til að borga. Veit ég ekki fyrr en Mlungi, eins og ég kýs að kalla hann, kemur aftan að mér og réttir mér penna sem ég missti á flóttanum. “Thanks”, sagði ég. “Racist bitch”, sagði Mlungisi.

Og bles.

-: Mute :-

Margir hafa eflaust óskað sér þess í gegnum tíðina að Jones væri mállaus. Það er jafnframt gaman að segja frá því að það er ósjaldan sem Jones sjálf hefur óskað sér þess að hún væri mállaus eða hefði allavega vit á því að þegja á ögurstundu. Öllum heiminum varð því að ósk sinni í morgun þar sem yfirrituð vaknaði á mute. Var búin að vera með eitthvað kitl í hálsi í nokkra daga sem ákvað að fara á fúllblast í nótt sem leið og núna er megasárt að kyngja og ennþá verra að gefa frá sér hósta sem minnir helst á gelt í hundi sem hefur reykt tvo pakka af filterslausum Camel á dag í tuttugu ár. Reiknað er með að tekinn verði sleppingur á málstofu í fyrramálið, þar sem það hefur alla jafna þótt fýsilegra að hafa mál þegar maður er staddur í slíkri stofu. Áts.

Annars hef ég komist að því í gegnum almáttugt internetið að í næsta nágrenni við mig býr íslensk stelpa. Og ekki nóg með það – hún er meira að segja ógeðslega skemmtileg líka! Og líka úr sveit. Sem er alltaf betra. Jeij! :)

Og svo myndir. Fór í labbitúr um daginn og stytti mér leið í gegnum göng sem voru skreytt svona ansi framúrstefnulega. Skemmtilegt.


















Og bles.

Fogherty Sunday

Fór í afmæli á laugardagskvöldinu. Það var fengið sér smá safi og, aðallega fyrir forvitnissakir, smakkaði ég á einhverju sem heitir tequila. Það þykir mér drukkur góður...þangað til morguninn eftir það er að segja. Vaknaði samt klukkan níu á sunnudagsmorgninum þar sem búið var að plana gríðarlega vettvangsferð í Roslyn. Heilmikið kusk í stelpunni sem ég reyndi samt að fela eftir mætti með svokallaðri ofurgleði. Ég var uppgefin í gærkvöldi.


"Mikið er gaman að taka daginn svona snemma!" Oooog gubb.

Annars var þetta mjög flott. Svartaþoka sem gerði þetta ennþá meira smægó.











Og bles.

This is the dawning of the age of angry notes

Salúte!

Því miður er það svo að almenn umgengni í Viewcregganum hefur heldur betur farið niður á við eftir áramót og er það miður. Ég sendi frá mér harðorðan post-it miða um daginn vegna erfiðleika fólks við að fara út með ruslið. Skilaboðin voru samt á hjartalaga post-it miða...svona til að enginn yrði mjög sár. Það kann jafnframt að hljóma framandi en það vill svo skemmtilega til að kristilegi anginn af heimilisfólkinu er jafnframt hinn sóðalegasti þegar kemur að almennu hreinlæti í eldhúsi og öðrum sameiginlegum vistarverum. Geri ráð fyrir að það hafi gleymst að segja henni að cleanliness is next to godliness.

Það stöðvaði hana hins vegar ekki í því að setja angry post-it miða á sameignar-ávaxtaskálina í eldhúsinu sem á stóð: “Could people PLEASE stop eating the fruit I buy??? Thanks” Þetta kom einkar flatt upp á fólk þar sem enginn hafði verið að taka nektarínurnar hennar ófrjálsri hendi hvað þá kolbrúna og mygluðu bananana hennar sem hafa verið þarna í hartnær áratug by the looks of things. Tricky...very tricky. Það veitti mér þess vegna mikla gleði í gærkvöldi þegar það kom á daginn að ávaxtaþjófurinn mikli var enginn annar eeeen brabbaraba – kærastinn hennar. Ég óska eftir formlegri afsökun. Á post-it miða, takk.

Annars kom eldvarnareftirlitið í heimsókn í gær. Með eindæmum hressir gaurar og hefðu ekki getað verið skoskari þó þeir hefðu reynt. Settu upp nýjan reykskynjara og létu fylgja með að ef hann væri eitthvað að pípa í tíma og ótíma þá þyrfti bara að ná í kúst eða eitthvað “and give it a wee beauty” – sumsé dúndra í hann. Mér fannst þetta mjög fyndið.

Fleira í fréttum er það að Jones er farin að hanga með frægum. Morgunkaffið eftir mánaðarmót hefur verið tekið á Nero kaffihúsinu og fyrir rúmum tveimur vikum fór maður nokkur að venja komur sínar þangað sem mér fannst ég kannast ógeðslega mikið við. Það kom svo á daginn að þetta er Dylan Moran sem leikur Bernard í Black Books og mér finnst mjög fyndið. Sjá meðfylgjandi skets. Ég og Dylli – like this!



Og bles.

.:.:.:.:.:.:.:.:.:.: 2 ára :.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.

Nönni litli rassamús á afmæli í dag. Ótrúlegt að það séu komin 2 ár síðan hann mætti á svæðið þessi elska. Dæs.


Hér má sjá afmælisbarnið verða fyrir fólskulegri árás límbands.



Og rétt áður en hann henti snjóbolta "alveg eins og Siggi frændi gerir" í ljósmyndarann, namely moi.

Annars er það helst að frétta af kappanum að hann er búinn að vera með eindæmum jákvæður það sem af er nýju ári. Dæmi:


Þóra: Finnst þér ég kannski pínu leiðinleg þegar ég knúsa þig svona mikið?
Nökkvi: Já.

Til hamingju með afmælið elska. Umwah og aaa og *flirú-lirú* ;)

Og bles.

Wakey Wakey! Eggs and bacey!

Superbowl = Superbored. Því fékk yfirrituð að kynnast í gærkvöldi þar sem ég lagði leið mína í eitthvað rúbbípartý sem afleiðing af mjög rætnum hópþrýstingi. Var svosem alveg ágætt ef ekki hefði verið fyrir flennistórt breiðtjald þar sem áðurnefndum súperbowl leik var sjónvarpað. Booooring. Ég skemmti mér hins vegar ágætlega við að drekka öl, borða óhollar mozzarella stangir með mæjónessu og flýja niður á neðri hæðina á staðnum þar sem mjög harkalegt karaoke var í fullum gang.

Þar fyrir utan var helgin hin prýðilegasta. Ég reif mig upp fyrir allar aldir á laugardagsmorgninu og hrinti í framkvæmd áætlun minni um að færa barnungum elskhuga mínum morgunmat í rúmið. Svona er ég nú ógeðslega sæt í mér. Nema hvað. Mér tókst að fara út úr íbúðinni, útí búð og inn í íbúðina aftur án þess að hann vaknaði. Verandi fjölhæf með eindæmum og skýr í kollinum vann ég í kjölfarið á þremur hellum samtímis. Steikti egg á einni pönnu, beikon á annarri og pönnukökur á þeirri þriðju. Verandi frekar upptekin af ofantöldu tók ég ekki eftir því að eldhúsið var pínulítið að fyllast af reyk. Þannig að þegar ég var að enda við að steikja síðustu pönnsurnar og hella nýkreistum safa af um það bil milljón appelsínum (sjúklega lítill safi í einni appelsínu...) í glös fór reykskynjarinn í gang. Já. Skemmtilegt. Ég hef sterkan grun um að þar hafi verið nokkurs konar túrbó-reykskynjari á ferð því þetta var meira svona “awright, everybody in the bunker now”- hljóð heldur en eitthvað annð. Sumir stukku fram úr rúminu á nurlunum einum fata og voru viðbúnir að kippa tappanum af handslökkvitækinu og framkvæma hetjulega evacuation ofan af 6.hæð. Þetta var mjög spes móment. Þarna stóð hann. Ennþá sofandi með áhyggjuglampa í augum, hárið útí loft og á naríunum einum fata. Í gegnum reykinn mátti greina Jones slightly skömmustulega en jafnframt hestpirraða yfir að my cunning plan hafi misheppnast. Næst set ég gúmmíhanska yfir kvikindið. Sko reykskynjarinn. Ekki Eoin. Eða...hmmm.....


Jones við hefðbundin eldhússtörf.

Á morgun er Pancake Tuesday. Sem þýðir pönnukökuát og svo á maður í kjölfarið að láta af einhverjum “ósið” í 30 daga eða svo. Eoin ætlar að hætta að drekka. Jason og Pete ætla að hætta að reykja vafasamar sígarettur. Ég hef hins vegar enga ósiði þannig að ég þarf ekki einu sinni að spá í þessu. Mikið er það nú gott.


Og bles.