A day without coffee is like something without...something else

Off the wagon. Var búin að vera mjög dugleg og drekka bara einn bolla á dag eftir áramót. En nú hefi ég sprunkt og það með hvelli því í dag drakk ég liggur við baðkar af kaffi. Er með smá skjálfta og nettan verk fyrir brjósti. Vil engu að síður meina að þetta sé tilkomið vegna þess að ég er að leita mér að einhverju deyfandi. Ég er nefnilega slösuð.

Forsaga málsins er sú að við tókum okkur til og spiluðum ultimate frisbee á Meadows á þriðjudagskvöldinu. Fyrir þá sem ekki vita þá er það ekki svo ósvipað fótbolta, tvö lið, tvö mörk etc, nema í stað bolta er frisbee-diskur sem má bæði henda/grípa og sparka. Eftir að hafa haft í frammi þétta takta og hafandi hoppað upp til að grípa kvikindið sparkaði einhver kóreskur drullusokkur í lærið á mér. “Óviljandi”. Jones lá eftir óvíg en fór samt ekki að gráta. Heví vont en jafnaði sig fljótt eftir að marið kom út og nú er ég nokkurn vegin farin að geta notað mitt signature göngulag á ný.


Hér má sjá Jones í gervi karlmanns (...í kringum 1960) að sýna snilldartakta í ultimate áður en hún varð fyrir meiðslum.


En að öðru. Próblem. Það er stundum ekki tekið út með sældinni að eiga írskan “kærasta”. Þeir eiga það til að búa yfir “that ol’ Irish charm” og “the gift of the gab” aukreitis. Or to put it another way – vera alveg ógeðslega miklir daðrarar (rarar). Eoin er þar engin undantekning og það er gaman að segja frá því það er ekki frítt við að það fari stundum í mínar viðkvæmu taugar. Hann gerir sér hins vegar ekki grein fyrir þessu enda hegða velflestir ef ekki allir karlkyns samlandar hans sér svona. Að launum fær hann svo lostafull augnarráð frá einhverjum afgreiðslubeyglum og bardræsum sem hann hefur “ómeðvitað” verið að tjatta upp. En eg hefi ráð við kvilla þessum. Svo bergnuminn er hann af Jones að hann gaf mér grænt ljós á að ég fengi að klippa hann við tækifæri. Ég sagði honum eins og satt er að ég hefði nokkrum sinnum klippt bróður minn elskulegan svo það ætti ekki að vera mikið mál. Þeirri staðreynd að þar var um snoðklippingar að ræða hélt ég hins vegar fyrir sjálfan mig. En ég er búin að skoða myndir á netinu og þetta er sneið af köku ef mér skjátlast ekki. Þannig að ég ætla bara að klippa hann ógeðslega illa þannig að engin önnur stelpa hafi áhuga á honum. Hann getur þá daðrað eins og hann vill en hver vill eiginlega kynnast fólki sem er með ljóta klippingu...



Múha.

Og bles.

God crush ye merry gentlemen...

Pete átti afmæli í gær. Varð hvorki meira né minna en 22 ára gamall.



Af því tilefni voru bakaðar kökur og kruðerí sem síðan var borið fram undir formerkjum óvænts afmæliskaffis. Jeij!

Yfir afmæliskaffinu byrjaði Marilyn - sem nota bene fór tvisvar í messu í gær með kæró - að vera með derring, sem kærastinn hennar bakkaði upp. Derringsástæða? Jú, það var ekkert annað að drekka með afmæliskaffinu heldur en...kaffi. Á það skal bent að yfirdrifið var af vatni í krananum. Það skal líka áréttað að hún er eina manneskjan á heimilinu sem drekkur ekki kaffi en sá sér samt fært að vera með dólg. Hún er nú ekki vön að vera svona ógeðslega leiðinleg eins og hún var í gær og vil ég meina að hún hafi messað yfir sig. Fnæs. Ég er eiginlega komin á það að Kristingjar séu verri en annað fólk ef eitthvað er. Þeir geta verið að glenna sig á fjáröflunarbasörum (bösurum?...eh basar í fleirtölu) fyrir heimilislausa og sungið í kirkju þar sem allir sjá þá. En þegar komið er inn fyrir veggi heimilisins þá eru þeir bara...hálfgerðar kuntur.

Jones og afmælisbarnið áttu gott spjall eftir kaffi þegar aðrir urðu frá að hverfa vegna yfirvofandi uppvasks. Núna finnst mér pínu fyndið að menn sem eru nýorðnir 22 ára eru á bullandi bömmer yfir hvað þeir eru orðnir gamalir og að vera ekki ennþá búnir að komast að því hvað þeir vilja gera í lífinu. Mér fannst það eiginlega bara sætt. Greyið. Jones náði engu að síður að hugga afmælisbarnið með því að benda honum á að ég væri nú að verða 26 ára í sumar og hefði heldur ekki hugmynd um hvað ég ætlaði að gera í lífinu.Hohohoho...ohoho...oooooh crap.

"The telegraph cables hum
And few can decipher who the message is from
And it deliver it quietly
Cause some don't get much company"



Og bles.



Og bles.

Snorrasonglens.is

Hann heitir Nökkvi. Hann er fyndnastur í heimi. Hefur einfaldan en afar góðan húmor eins og eftirfarandi myndir bera með sér. Það var um jólaleytið sem hann uppgötvaði að það væri gjörsamlega hullaríus að nota gröfuna sína til að moka mandarínum. Þetta var um það bil það fyndnasta sem hafði gerst síðan "Mússímúss" sketsinn var í Fóstbræðrum. Drengurinn gat tæplega á sér heilum tekið og varð að slá sér á lær á meðan hann hló eins og fífl svo það lá við að hann lyppaðist niður í gólfið.









Saknaði hans ekkert smá mikið í dag. Var alveg svona með þyngsli yfir mér. Dæs. Litli labbinn minn. En mjá. Svona er þetta. Hlakka allavega mikið til að sjá hann...eftir 5 mánuði.

Hælsæri og blöðrur á báðum fótum er minnismerki um trausta danstakta sem hafðir voru í frammi í gærkvöldi. Byrjuðum á Library Bar þar sem kyndilberar bandarískra steríótýpukarlmanna - þeir Rich og Mitch (which one is which?!) - settust bara á borðið okkar. Þeir eru án efa þeir leiðinlegustu menn sem ég hef nokkurn tíman fyrir hitt, þá einna helst fyrir þær sakir hvað þeir voru mikið að reyna að vera sniðugir. "Oh my God! That is the funniest thing I have ever heard!" Uuuu...hlæðu þá fífliðitt. Þeir voru hins vegar ekki vissari um kynhneigð sína en svo að þeir sögðu pass þegar við fórum á hommadansiklúbb. CC Blooms fær hér með viðurkenningu Norðurlandaráðs fyrir bestu dansimúsík hérna megin miðbaugs.

"Everybody needs somebody to love, to looooohove..."



Og bles.

Jonestein

Í dag fékk ég einkunnirnar mínar.



Ég er sátt.

Annars er allt að gerast hérna megin. Systurnar mínar elskulegu hafa boðað komu sína í næsta mánuði og er það afar jákvætt. Og ekki nóg með það heldur ætlar Dr. Dauðakippur líka að fljúga beint frá Stokkhólmi að heimsækja stelpuna! Mikil gleðitíðindi það :) Undirbúningi fyrir rannsóknarverkefni á írskri þjóðernishyggju fer senn að ljúka og þá er hægt að ráðast á kvikindið head first með stuttu stoppi í Belfast ef allt gengur að óskum.

Reyndi að tala við Nönna í símann áðan. Hann mátti ómögulega vera að því enda önnum kafinn við að horfa á “Bubi dyggi”. Þarf að eiga orð við foreldra hans um forgangsröðun hjá barninu. Væntanlega mikilvægara að hann tali við mig heldur en að horfa á “Buba og Elmu”. Væntanlega.


Alveg slakur.

Í kvöld er “Burns Night” í the land of the Scots. Eftir því sem ég kemst næst snýst það um að borða haggis, drekka óhóflega og spila á sekkjapípur. Shocking surprise to say the least. Stefnan er því tekin á útidyrahurðina áður en langt um líður og planið að kíkja á Grassmarket í eitt glas eða svo. Dansnjálgur mikill hefur hins vegar tekið sér bólfestu í ratzinum á Jones. Og þá er ekki nema eitt að gera. Hommabar + 90’s músík = Graman graman.

“duddu duddududdu ddudddudduuu *ég tók þýsku en ekki frönsku í fjölbraut* duddu duddu dudududduudd...”


Og bles.

"I wish I knew how to quit you..."

Útskýringa hefur verið óskað við mynd frá fyrri færslu. Það er skemmst frá því að segja að við Ingrid ákváðum að bregða á leik og taka nettan ljúging. Þarna voru á ferð engar aðrar en þær Lise-Lotte og Ingrid (hugmyndaflugið náði ekki mikið lengra), flugfreyjur hjá SAS. Þetta var meira svona had to be there djók en við fengum fríkeypis eitthvað rándýrt kampavín og Ingrid sýndi góða takta við að benda á nærliggjandi neyðarútganga. Svo sögðum við “buless buless” enda þurftum við að mæta í flug eldsnemma til að fara aftur heim til Stokkhólms a.k.a. fara á annan dansiklúbb og stinga gamla bumbu-jóa af. Skemmtilegt.

Annars lagði ég leið mína í Filmhouse í dag til að pikka upp bæklinginn fyrir sýningar í febrúar. Endursýning á Brokeback Mountain seinna í mánuðinum. Jeij.

Svo kem ég heim. Kveiki á tölvunni og Heath Ledger bara dáinn. Mér finnst þetta ótrúlega sorglegt. Aumingja skinnið.





Og bles.

Fyndnustu helgi í heimi....

er hér með lokið. Orð eru óþörf.



Og bles.

The Merry Mishaps of Sweaty Betty and her Three Illegitimate (but charming) Children

Þvottavélin okkar er búin að vera biluð í rúman mánuð. Þetta er allt saman hið snúnasta mál þar sem einhver varahlutur er búinn að vera á leiðinni síðan 22. desember. Eins og gefur að skilja er tau í óhreinni kantinum farið að aukast hér á bæ með tilheyrandi skemmtilegheitum og pirringi. Það verður að segjast að Hr. Disgustington, sem milli þess að vera pervert í 100% starfi er líka leigusalinn okkar, hefur ekkert reynst neitt sérstaklega hjálplegur í stóra þvottavélarmálinu. Þannig að stórfjölskyldan hyggur á laundromat ferð í kvöld. Búið er að kaupa snakk og spilastokk til að hafa meðferðis þannig að þetta gæti orðið svona kvöldvaka með skítugum nærbuxum.

Annars hefur Jones endurheimt betri helminginn og er það vel. Flugvallarsenan var alveg jafn dramatísk og ég var búin að ímynda mér, nema hann sleppti því alveg að reyna að lyfta mér upp sem var mjög gott. Var búin að sjá fyrir mér tak-í-bak og eitthvað svoleiðis ef hann hefði eitthvað ætlað að reyna það. En endurfundirnir voru í alla staði afskaplega væmnir og góðir. Menn voru sólbrúnir og jommí eftir snjóbrettaiðkun í frönsku Ölpunum. Jones var ennþá smá þunn síðan á föstudaginn og búin að koma sér upp traustum muffinstoppi yfir jólin. Þú ósanngjarni heimur! En hamingja engu að síður.

Og talandi um hamingju þá hefst heimsóknartími Jones formlega á fimmtudaginn kemur þar sem sænska mjaltastúlkan hún Ingrid Olsson hefur boðað komu sína í Edinborgina. Juppí! Hlakka mikið til enda orðið nokkuð langt síðan síðast, nánar tiltekið Dublin 2005.



Og bles.

"Cryin' won't help you, prayin' won't do you no good"

Stundum er ekkert að. Stundum langar mig bara til að grenja. Finnst það afar þerapjútískt. Strákar þurfa yfirleitt að spurja hvað sé að og finnst afar óþolandi þegar maður segir “ekkert” því það hljóti greinilega að vera eitthvað að ef maður sé að grenja. Nema hvað. Í gær var haldið heljar pratý í boði Viewcraig-fjölskyldunnar. Kokteilar var þemað sem getur náttúrulega bara endað á einn veg og resúltaði í gríðarlegum slappleika fyrripart dags. “Mix beer and wine and you will be fine...” – einhvern vegin svoleiðis. For various slightly unfair reasons eins og til dæmis þær að ég er sama og ekkert búin að heyra í “kærastanum mínum” í viku (...) og að ég var búin að fá mér smá safa, ákvað ég að nú væri kjörið tilefni til þess að loka sig af stundarkorn inni í herberginu sínu og grenja smá. Jamm jamm jamm. Það var bara mjög fínt þangað til að Pete bankaði og hóf einhverskonar huggunaraðgerðir, alls óumbeðinn, sem fól meðal annars í sér að spyrja hvað væri að. Það var ekkert að, mig langaði bara til að grenja smá. En maður segir það ekkert þannig að ég sagði hálfa söguna með því að segja “ekkert” (eða “nothing” eins og þeir segja hér). Elskulegur herbergisfélagi sætti sig ekki við það og náði í Jason sem einnig hóf að spyrja mig hvað amaði að. Mjög sætt af þeim en jafnframt afar böggandi. Þá varð mér hugsað til ungrar stúlku að nafni Ólöf og einu af þeim fjölmörgu gullkornum sem hún á heiðurinn að. Þannig að þegar þeir spurðu mig í allra síðasti skipti af hverju ég væri að gráta sagði ég bara að það væri af því að ég væri svo feit :) Alltaf hægt að grenja yfir því og svo er maður látinn í friði. Excellent.

Annars átti sér stað tímamóta-atburður í gærkvöldi. Sambýliskona mín, nánasti samstarfsmaður Sússa hérna megin miðbaugs, byrjaði á föstu. Sá lukkulegi heitir Símón og er hreinræktað afbirgði af geðveikum nörd (lunarnerdus giganticus), ættaður frá Cambridge auk þess sem hann slær um sig með því að vitna í hið heilaga orð, oftar en ekki á óviðeigandi stundum. Þetta er ógeðslega fyndið. Dæs.

"and we grow fat
on the charms of our idle dreary days
seen the shadows grow
see an ominous display..."



Og bles.

Go Mango Man Go!

En það bar til um þessar mundir að Jones varð star-struck í Edinborginni. Þar sem ég sat á Nero, búin að drekka nokkur köff og lesandi “Ethics, Killing and War”, sjálfstætt framhald bókarinnar “Depill lærir að synda”, varð mér litið upp. Sé ég þá hvar maður, dökkur mjög yfirlitum, er að snúa hnattlíkani af miklum móð hinu megin í herberginu. Nú vill svo til að ég hef afar sterka þvagblöðru, svokallaða Úrsus-blöðru, því annars hefði ég vafalítið pissað í mig af aðdáun. Þarna var enginn annar en háæruverðugur Ian Rankin mjög kasjúallí að eyðileggja gervi-antik hnattlíkan. Hann er ekki nema svalasti rithöfundur samtímans að mínum dómi svo mér fannst frekar sniðugt að sjá hann in the flesh. Venju samkvæmt var hann alveg mega sjúskaður sem styður enn frekar þá kenningu að frægir menn eru yfirleitt ófríðir up close and personal. En mjá. Gaman að hjá mér.


Blússaður.

Dæs. Annars ekki mikið nýtt. Mestmegnis og aðallega dottin í að borða grjón og túnfisk í alla mata sem er nýji “it” maturinn hjá Jones on the bones í háskólanámi. En það sleppur alveg og rúmlega það enn sem komið er allavega. Annað fréttnæmt er að við urðum að skipta um hverfispöbb af því að Jason tókst að láta henda sér út af The Southsider einhvern tíman í jólafríinu fyrir að vera með amerískan derring og almenn dólgslæti. Þakka þér fyrir. Í staðinn höfum við ákveðið að venja komur okkar á The Auld Hoose í staðinn. Þar er spilað Radiohead, Nirvana og System of a Down. Sem sleppur alveg.

“I laugh until my head comes off, women and children first and children first and children...”


Og bles.

Back in the Burgh

Hjartað slær hraðar. Tugir fólks standa við komuhliðið með eftirvæntingarglampa í augum að fá loksins að hitta elskaðan ættingja, ástmann/ástkonu, eiginmann/eiginkonu, börn, barnabörn og barnabarnabörn. Jones hefur dregið á sig varagloss í tilefni dagsins. Tæplega mánaðar aðskilnaði fer senn að ljúka og lárétt skokk mun brátt hefjast að nýju. Í fjarska hljómar “I wanna know what love is” með Foreigner. Komuhliðið opnast. Föngulegur ungur maður hleypur á harðaspretti í átt að Jones og lyftir öllum 134 kílóunum af henni hátt í loft upp meðan hann snýr henni í rómantískan hring, sortnar fyrir augum og sér glimmer af einskærri áreynslu og másar blíðlega hve mikið hann hefur saknað hennar.

Dujók.

Þetta er haugalygi. En það er engin lygi að Jones er back in the Burgh og er það vel. Eoin mætir hins vegar ekki fyrr en eftir viku og þá er ég búin að sjá fyrir mér senu ekki ósvipaða þeirri sem lýst var í þaula hér að ofan.

Gott að vera heima. Ég náði náttúrulega ekki að hitta nærri því alla og finnst það mjög leiðinlegt. Það mun hins vegar verða bætt um með hnyttnum og skemmtilegum email-skrifum og almennu spaugi. Náði hins vegar að eyða töluverðum tíma með mínum allra nánustu og er það vel. Saknaði Nönna um leið og við vorum búin að kyssast&knúsast bless. Dæs. Hélt að þetta yrði ekki svona strembið. En svona er þetta.

Sambýlingar mínir tóku mér fagnandi þrátt fyrir að einn þeirra væri með kvef, annar raðþunnur og hinn þriðji úlnliðsbrotinn. Maður má ekki bregða sér frá í nokkra daga...

Hef aldrei verið nein gríðarleg jólamanneskja en að sjálfsögðu tókst Nökksternum að gera jólin afar splendid eins og eiginlega alla aðra daga. Dæs.

“It's not over, not over, not over, not over yet
You still want me, don't you…?”

Og bles.