Rass með gati

St. Andrews dagurinn í Skotlandinu í dag. Og til hamingju með það. Fer hins vegar lítið fyrir fagni á þessum bæ þar sem lærdómur er í algeymingi. Er loksins hrokkin í almennilegan ritgerðargír og er það að mestu þýðum ómum Damien Rice að þakka. Og kaffi. Alveg heilmiklu kaffi.

Ég er að reyna að kenna sambýlisfólki mínu íslensku. Það gengur ekkert rosalega vel. Ég held þau séu soldið vitlaus. Oxford-gráða virðist ekki vera neinn mælikvarði á gáfur greinilega. Dujók. En þau eru að reyna greyin. Núna er til dæmis alltaf sagt “Takk fyrir mig” þegar ég hef eldað og svo er stundum slegið um sig með því að segja “blessbless”. Svo er hægt að ljúga öllum fjandanum að þeim líka og láta þau segja eitthvað dónalegt og halda að það þýði kannski bara mjólk. Litlu rassgöt. Það er líka eitt. Ég var að reyna að útskýra fyrir þeim að það að vera rassgat væri af hinu góða og í raun sérdeilis eftirsóknarvert á Íslandi. Systursonur minn elskulegur væri til dæmis heilmikið rassgat. Voru ekki alveg að botna hvernig það væri hægt að horfa ástúðlega á einhvern og kalla hann “asshole”.

Annars á ég núna að vera að lesa einhverja grein eftir mannfýlu að nafni Morgenthau. Hann er reyndar alveg ágætur, fyrir utan það að ég leyfi mér að fullyrða að 70% af ævistarfi mannsins er steypa. Noh. Kominn wannabe fræðimannahroki í stelpuna. Líst mér á.

"Brightness fills empty space
In search of inspiration
Harder now with higher speed
Washing in on top of me..."



Og bles.

The Kite Runner

Get eiginlega ekki beðið eftir að sjá þessa mynd. Samt er ég líka pínu efins um hvort maður á yfir höfuð að sjá hana því ef hún er léleg og/eða ameríkönuð til helvítis þá er pretty much búið að eyðileggja bókina fyrir manni líka. Hmmmm major dilemma.

Og ég held áfram að skrifa ritgerð en ekki flækjast á You Tube. Eeeeeftir smástund.

Og bles.

Kare kare kare kare hú'an mín...

Íbúðin er búin að vera hitalaus í tvo daga. Það er ekkert brjálæðislega kalt úti en það er ógeðslega kalt inni. Sem er spes. Ég er svona rétt að fara að tapa gleðinni yfir skorti á hita í híbýlunum enda rétt búin að klífa horstiga upp úr því svæsnasta kvefi sem ég hef fengið undanfarin ár. En þegar hitinn fer af íbúðinni er gott að eiga kærasta sem gefur manni hitapoka. Loðinn hitapoka meira að segja sem hann tjáði mér að ætti að koma í stað loðinnar bringu hans sjálfs þegar svo ber undir. Þetta er eins og að sofa hjá Yeti, svo mikil er loðnan. Sko á hitapokanum.

Var að lesa stjörnuspár fyrir 2008 og þar er eitthvað minnst á málamiðlanir, orð sem ég er ekkert sérstaklega hrifin af – því ég vil ráða. En nú reyni ég að vera góð. Þegar við fórum á jólamarkaðinn um helgina sá Eoin húfu sem hann langaði ofsalega mikið í. Þetta er einhver sú al-ljótasta húfa sem ég hef nokkurn tíman augum litið og ég hef séð margar ljótar. Prjónuð og skræpótt og ljót á litinn. En af því að ég er að reyna að gulltryggja mig til að fá nóbelsverðlaunin í kærustu-skap þá hljóp ég niður í bæ í dag og keypti húfu-viðbjóðinn. Ég varð að setja hana í poka og svo ofan í tösku til að ég kastaði ekki upp. En hann var voða ánægður með hana og gott ef hann er ekki bara dulítið skotnari í mér núna ef eitthvað er, höhöhö. Við höfum samið um nokkurs konar umgengnisrétt við húfuna, þ.e.a.s. hann gengur ekki um með hana þegar við erum saman. Ég elska málamiðlanir.

Húfan er svona sirka svona ljót. Eða nei annars, hún er aðeins ljótari.

"oh it's the same old plot these days..."


Og bles.

Before Ze Germans Get Here

Ég finn mig knúna til blöggs. Mestmegnis og aðallega vegna þess að það er brjálað að gera og hvað er þá betra og skynsamlegra heldur en að skoða allt internetið (helst tvisvar), skrifa tölvupósta, þrífa klósettið og blogga? Jamm, jamm.

Í gærkvöldi eldaði Marilyn þakkargjörðarkalkúnsrass fyrir einhverja bandaríska vinkonu sína og fullt af öðru kristilegu fólki. Okkur var boðið með. Og hún fór með borðbæn áður en það mátti byrja. Hef ekki verið viðstödd slíkt áður en fór samt ekki að hlæja. Ég er svo þroskuð sjáiði til. Svo var skóflað í sig kallakún, yams og alls kyns gumsi og pumpkin pie í eftirmat. Mjög gott og núna þarf ég ekki að borða aftur fyrr en á fimmtudaginn. Excellent.

Edinborgin er orðin í meira lagi jólaleg og niðri i Princes Garden er búið að setja upp massívt parísarhjól, skautasvell og ég veit ekki hvað og hvað. Svo er ze German jólamarkaðurinn mættur á svæðið með eplastrúdeli, jólaglöggi, pulsum, piparkökum og alvöru Þjóðverjum sem eru að afgreiða. Ég sló um mig með því að kaupa mér eine frankfurter með tómatsósu, sauerkrauten og sinneti, á þýsku. Hvorki meira né minna. Var að vísu ekkert sérlega góð en ekkert sem “andlit-mitt-logar”-sterkt jólaglögg gat ekki lagað. Gleymdi náttúrulega myndavélinni en bæti úr því í næstu ferð.

Bíó um helgina. “Sleuth” með Jude Law og Michael Caine. Með þeim betri sem ég hef séð í langan tíma.

Í dag er ég búin að borða 6 risastórar Rolo-smákökur. Pete er búinn með 8 stykki. Nestlé stendur í þakkarskuld við Jones&Jones enda erum við að halda þessu helvíti uppi.

"Let go your heart, let go your head and feel it now"
Og bles.

Monkey!

Það er huggun til þess að vita að fruken Jones er ekki búin að missa það þrátt fyrir að vera orðin settleg, að nafninu til. Í dag varð það painfully clear að Jones hefur engu gleymt.

Stundum fer ég á fyrirlestra og svoleiðis dims til að vera erlendis og töff. Þeim er yfirleitt fylgt eftir með vínó og einhverju smálegu til að narta í, á meðan hlegið er akademískum hlátri og blandað geði. Svo var einnig í dag þar sem haldin var skruggusmart móttaka með vínó og alles. Þar var spjallað við mann og annan, líf og fjör og lounge músík og ég veit ekki hvaðeina. Hér við Edinborgarháskóla er tröndið við völd í hvívetna. Nú, nú. Einn gaur gefur sig á tal við Jones. Ég mundi eftir honum frá fyrsta skóladeginum þar sem var álíka móttaka í gangi. Man eftir honum af því mér fannst hann vera “farðu-úr-buxunum” fallegur. En ég sleppti því að segja honum það að svo stöddu. Viðkomandi er sumsé í doktorsnámi og er að taka einhverja kennslu on the side í mannfræði og er hann fagur mjög. Fórum að spjalla og kjöftuðum heillengi um Ísland og svona gleði. Gaman. Og ég er ekki frá því að helvítið hafi verið að taka daðr á stelpuna. Og þá gerðist það. Hann spurði mig hvort ég væri til í að hitta hann einhvern tíman í betra tómi og fá mér í glas með honum? Fúck! Hefst þá leikþáttur.

Jones: “Aaaaahmmm. Thanks, but I’ve actually just started seeing someone...”
Hr. Farðúrbuxunum: *roðn* Oh. Oh okay, right. Well...yeah. Okay then.
Jones: (í veikri von um að létta stemmsarann með því að segja bröndung) But hey, if it doesn’t work out I’ll give you a call! A ha ha ha!”
Hr. Farðúrbuxunum: Eeeeh. Hmmm....

Vel gert Jones. Já, þakka þér fyrir.

Skemmst frá því að segja að eftir þetta þambaði ég restina af hvítvíninu úr glasinu þannig að ég hefði afsökun til að fara og...ná í meira.

"Cut my tongue out..."
Og bles.

Djö

Ég var að lesa svo leiðinlega grein að ég var næstum þvi farin að grenja. Án gríns. “Has globalization ended the rise and rise of the nation-state?” Uuuu...skíttíðig? Vá. Ég fæ eyðsluverk og mér sortnar fyrir augum ef ég hugsa um hvað ég eyddi miklum pening í þetta og svo er maður látinn lesa eitthvað svona ógeðslega leiðinlegt. Þetta er reyndar einsdæmi sem betur fer, enda var þessi tiltekna grein við það að vera þrollaheft af leiðindum.

Þarf að fara að taka mér tak. Er dottin í hið illa fen sem frystipizzur úr Farmfoods bjóða upp á. 2 kvikindi fyrir 1,49 púndara. Það er gjöf en ekki gjald og nú er ég komin með upp í háls af þeim. Helvítis.

Einbeitingarskortur viðvarandi. Rankaði við mér úr ritgerðarmóki miklu við það að ég var búin að borða 300 g af lakkrís og komin með hjartverk.

Og það er gaman að segja frá því að áðan átti ég líka mitt fyrsta “kærasta-ósætti” í rúm 3 ár og klöppum fyrir því. I don’t know how you people do it. All that emotional chow-chow...

Og svo er ég búin að drekka alltof mikið kaffi núna og get ekki sofnað en þarf að fara í málstofu klukkan 8. Og af því ég get ekki sofnað þá fer ég að pæla í öllu sem ég sagði áðan. Það hjálpar samt alveg hellings að hafa horft á mikið af bíómyndum þegar maður er að “rífast” á ensku. Hægt að smella inn hnyttnum frösum hér og hvar.

Peter Kay í sjónvarpinu. Hann er feitabolla og er ekki einu sinni fyndinn. Nenni samt ekki að stand upp til að slökkva á honum.

Og svo sakna ég Nönna.

Og mér sýnist á öllu að Nönni sakni Sólu sinnar.

Búhú. Ég ætla að halda áfram að vorkenna mér alveg heavy í svona eins og 15 mínútur í viðbót. Segjum það.

Og bles.

Blue 22-Blue 22-Hip-hip kaboom!

Ég er oft að hugsa um það hvað ég er heppin með meðleigjendur. Eins ólík og við erum þá kemur okkur nefnilega alveg merkilega vel saman og verandi sumhver fremur langt frá heimabæ og fjölskyldum hefur okkur tekist að gera ansi hómí stemmara hér á Cregganum. Við eldum saman, ég hef skikkað fólk til að þrífa saman, við förum og fáum okkur að borða saman í hádeginu einu sinni í viku etc. Í gær lögðum við Pete svo upp í langferð þar sem við hættum okkur með strætó alla leið til Niddrie að horfa á Jason og hina í UE-liðinu hans spila rugby við eitthvað skíta-Glasgow lið. Ég skil ekki asshole in a bucket í rugby en reyndi engu að síður að sýna áhuga, milli þess sem ég snýtti mér af miklum móð enda afar horuð þessa dagana sökum kvefpestar.

Af öllum aðförunum sýndist mér að okkar menn væru að tapa og það var ekki fyrr en einn strákur úr "okkar liði" snéri sér að mér og Pete og sagði: "Your boy is playing brilliantly!" sem ég áttaði mig á því að svo var ekki. Milli þess sem Jason var að kremjast á milli einhverra gaura, var hann nefnilega að gera afspyrnugóða hluti. Það var ekki laust við að hjartað tæki móðurlegan kipp yfir að sjá strákinn vera að massa þetta og Pete viðurkenndi á heimleiðinni að hann hefði nánast komist við þegar hann sá fjóra gaura úr hinu liðinu hlunka sér skemmtilega ofan á Jason, en hann rísa upp jafnharðan án þess að svo mikið sem kveinka sér.

Skoh, strákinn ennarmömmusinnar. Axlapúðar eru so hot right now.

Í gær var svo fíflagangskvöld þar sem "Push It" spilaði stóra rullu. Enda kominn nettur "end-of-term" stressfílingur í fólk. Össssh.


Og bles.

Awright, mate, so ye dinnae what gadge ye are, aye? Take a wee look at yar self tae find oot, likesay. Nae git ootay here, ye plukey-faced wanker

...nei ég segi nú bara svona.

"Stage one, preparation. For this you will need one room which you will not leave. Soothing music. Tomato soup, ten tins of. Mushroom soup, eight tins of, for consumption cold. Ice cream, vanilla, one large tub of. Magnesia, milk of, one bottle. Paracetamol, mouthwash, vitamins. Mineral water, Lucozade, pornography. One mattress. One bucket for urine, one for feces and one for vomitus."
Mark Renton. Trainspotting. 1996

Ástandið er kannski ekki alveg orðið svona slæmt en ansi nálægt því. Er komin með kvef og hálsbólgu og vorkenni mér ógeðslega mikið. Er búin að gera ráðstafanir til að yfirgefa ekki þetta herbergi fyrr en ég er búin með ritgerðina fyrir Sociology of Nationalism. Skotland-Ítalía að byrja klukkan 5 og allir að fara á pöbbinn. En ekki ég. Ég ætla að klára ritgerð. Þar sem ég mun ekki yfirgefa þetta herbergi það sem eftir lifir dags hef ég gripið til svipaðra ráðstafana og Mark Renton forðum daga. Mínus kannski úrgangsföturnar þrjár og klámið. Í litlu herbergi á fjórðu hæð í Viewcraig Gardens númer 27 hef ég komið mér fyrir með:

4 Kellogs K-bar, til að fyrirbyggja hungur
3 plómur, 2 epli og mandarínupoka, sama
1 líter appelsínusafi, til c-vítamínupptöku
1 pakki Tempo snýtisbréf
1 pakki Strepsils með sítrónubragði
1 pakki Green&Black súkkulaði
Vogue, til upplyftingar
Hraðsuðuketill (sem ég stal úr eldhúsinu), pressukanna, kaffi og kaffirjómi

Klassísk músík á fóninn. Og ég er tilbúin.


Og bles.

Full Scottish Breakfast

Klukkan er rétt orðin 10 og ég er samt búin að eiga þann steiktasta morgun sem um getur. Og geri aðrir betur, Pétur. Í 1. lagi var ég óendanlega syfjuð þegar ég vaknaði í morgun og sló persónulegt met í snúðsi og sleppti morgunskokkinu. Til hamingju Jones. Já, þakka þér fyrir. Engu að síður var ég hlaupin út úr húsi klukkan 9 til að ná í morgunkaffið&blaðið og athuga hvort heilalausi auminginn sem er kominn á yfirdrátt með bók sem mig vantar af bókasafninu, væri loksins búinn að skila kvikindinu. En á leiðinni í skólann var sitthvað á seiði. Hálfsofandi og bara búin að borða tannkrem í morgunmat tók ég á sprett til að reyna að ná gangbrautarljósunum. Í stíl við stemmningu morgunsins náði ég þeim náttúrulega ekki. Þess í stað dúndraðist ég af feiknarkrafti beint í fangið á manni sem var klæddur í risa-haggis búning fyrir framan Farmfoods og var að auglýsa einhver tilboð. Hann var bara í svona húðlituðum leggings og svo sá maður ekkert framan í hann fyrir haggis-búningnum, sem var ábyggilega 2 metrar. Þetta er svona álíka steikt eins og að einhver væri klæddur eins og sláturkeppur fyrir framan Melabúðina. Eins og er lenska hér í borg byrjaði ég á að sorría mig í bak og fyrir enda hlunkaðist ég á manninn af slíkri hörku að hann var næstum dottinn, nokkuð sem hefði væntanlega skilið hann eftir afvelta. En hann var bara hress, "nee bother" og fór svo bara að kynna fyrir mér eitthvað 3 fyrir 1 tilboð og svona. No hard feelings, just eat me.

Eftir þetta insjídent hélt ég að dagurinn væri að hrökkva í gang og detta í eðlilegan gír. En nei. Skömmu síðar varð ég vör við að mér var veitt eftirför. Óþægindatilfinning læddist upp bakið og hjartað fór ósjálfrátt að slá hraðar. Adrenalínið pumpaðist út í líkamann, tilbúið til að knýja hann áfram á ofurhraða ef ske kynni að ég þyrfti að bjarga lífi mínu með því að taka á rás. Ég leit við. Þar var stór en afskaplega mjór greyhound-hundur sem horfði ég mig með þeim allra sorgmæddustu augum sem ég hef séð. Annaðhvort var honum kalt eða þá að hann var alveg að fara að gráta því neðri vörin á honum titraði þvílíkt og hann var allur hinn veiklulegasti. Verandi aumingi stoppaði ég og klappaði honum soldið og spjallaði aðeins við hann. Hann var eitthvað svo mikill garmur að ég var næstum því farin að gráta þannig að ég gaf honum Kellogs bar sem ég var með í töskunni. Það reif hann í sig með góðri samvisku enda bara 99 kalóríur í hverju stykki. Þetta múv var samt kannski ekki það gáfulegasta í heimi þar sem Hr. Hundur tók sig nú til og elti mig upp í skóla. Ég bauð honum kurteislega að snúa til síns heima, fyrst á íslensku, svo á ensku og loks á ensku með skoskum hreim í hálfum hljóðum þó, til að tékka hvort hann fattaði það eitthvað betur. En nei. Ég hafði greinilega eignast hundtryggan aðdáanda sem héðan í frá myndi vera mér við hlið í blíðu og stríðu þar til yfir lyki. Hann settist á rassinn og beið fyrir utan meðan ég fór inn á bókasafn. Þegar ég kom út aftur var hann farinn. Son of a bitch.

"We have no language, we have no chore..."

Og bles.

Caffeine nights...

eru yfirvofandi. Áttaði mig á því rétt sem snöggvast að eftir mánuð og 2 daga þarf ég að vera búin að skila þremur ritgerðum af dýrari sortinni. Tvær vikur eftir af kennslu og mér finnst ég rétt vera komin hingað. Er búin að vera úber syfjuð undanfarna daga engu að síður, og það og ritgerðarskrif og heimildavinna does unfortunately not marry well. Ætla að gera mitt besta til að detta ekki í einhvern stresspakka með tilheyrandi svefnleysi og matarskorti. Þess í stað ætla ég að read like fuck og skrifa þeim mun meira og hafa gaman af þessu öllu. So go forth Miss Jones, and be great.

Mr. Sister fór heim í gær. Hmuuuu. Ekki frítt við að mig hafi aðeins langað að kíkja heim með henni, taka eitt gott knús á Nönnann og svona. En það styttist í das jólszky þannig að þá verður gaman. Annars er ég svosem ekkert illa sett faðmlagalega séð hérna megin þar sem einhver lítill Íri er alltaf hangandi utan á mér haldandi því fram að ég sé “his gerlfriend”...hvað er það skiluru? Duhuhujók. Ég er samt alveg að reyna að vera góð “gerlfriend” og eitthvað svona. Hrökk til dæmis tala af jakkanum hans um daginn. Told a tiny lie að ég væri þaulvön saumakona og að ég væri nú ekki lengi að rumpa því af að sauma töluna á jakkann hans einn, tveir og ostborgari, verandi fyrirmyndarkærasta í alla staði. Ég var meira fyrir að elda og baka og svona heldur en að vera mikið að stússa í bróderingum á sínum tíma, ergo ég kann ekki rassgat að sauma. Kann ekki að sauma þvottapoka, kann ekki að sauma tölu, kann ekki að sauma. Eftir að hafa fengið nákvæmar leiðbeiningar hjá systur minni um hvernig venja sé að bera sig til við töluísaumum vona ég að ég eigi eftir að komast fram úr því án teljandi líkamlegra áverka. Annars er ég líka búin að finna saumastofu. Stitches í Bruntsfield. Þaldénú.

Það langar engan að vita hvað fólk sem er nýhætt að vera á lausu er hamingjusamt og ógeðslegt. En þetta er mitt blögg. Og ég ræð. Og það er bara eitthvað við það að fá sent “oíche maith” á kvöldin sem veldur því að ég fæ kitl í magann og sofna með frosið bros.

“A subtle kiss that no one sees...”

Og bles.

"Her name was Soula, she was a showgirl, lala lalala..."

Systir mín góð er búin að vera hjá mér síðan á fimmtudag, sem verður að teljast allt annað en leiðinlegt. Búin að vera að reyna að rifja upp íslenskuna til að geta talað eitthvað við hana og það hefur bara gengið vonum framar. Dujók. Annars erum við mestmegnis búnar að tölta um búðir,kjafta eins og enginn sé morgundagurinn, krúsa um kaffihús og fá okkur gott að borða á kvöldin. Yndislegt.

Ófríðum mönnum yfir fimmtugt í Edinborg finnst greinilega sjúklega skemmtilegt að sjá tvær ljóshærðar stelpur og þess vegna hefur setningin "djöfull hlakka ég til þegar við verðum orðnar gamlar og ljótar og þetta hættir" verið notuð óspart. "VILTU EKKI BARA TAKA MYND? HÚN ENDIST LENGUR!"

Þrátt fyrir að mér hafi legið við bráðaskitu við tilhugsunina ákvað ég samt að láta sister hitta Eoin. Fór sá hittingur vel fram að öllu leyti nema að hún tjáði mér síðar að sér hefði legið við uppköstum þegar við kysstumst bless. Hnuhuhuhu. Gaf honum engu að síður góða einkunn enda ekki annað hægt þar sem þarna er á ferð afskaplega vel heppnað eintak af ungum manni.

Kíktum út í gærkvöldi. Þar fannst okkur sjúklega fyndið að kynna okkur sem systurnar Lufsa og Rotta fyrir hverjum þeim sem tjöttuðu okkur upp. Þetta kom til mestmegnis og aðallega af þeim sökum að systir mín elskuleg var orðin hestpirruð á að enginn getur borið nafnið hennar fram hérna og enda yfirleitt á því að segja "Fjónað" eða eitthvað álíka smægó. Hitti írska stráka á dansiklúbb í gær sem áttu ekki í neinum vandræðum með að bera nafnið mitt fram en fannst hins vegar "Lola" fara mér miklu betur, sbr. Barry Manilow smellurinn ódauðlegi. Engu að síður byrjaði ég á því að kynna mig sem Mary O'Hoolahan eftir að ég komst að því að þeir hétu Patrick Murphy, Fergal O'Donoghue og Connor O'Shea. Hvort þeir voru gjörsamlega holdgervingar írskra steríótýpunafna eða hvort þarna var á ferð "Lufsa og Rotta" dæmi þori ég ekki að fara með. Það væri þá kannski pínu fyndið samt...

"With yellow feathers in her hair and a dress cut down to there..."

Og bles.

Remember, remember the 6th of November...

Bonfire night fór vel fram, ef frá er talið að það kviknaði eiginlega í öllu Arthur's Seat, sem er svona semi-fjall hérna rétt fyrir ofan. Við höfðum hins vegar tekið þá skynsamlegu ákvörðun að horfa á dýrðina frá Calton Hill en ekki Arthur's Seat eins og hafði verið planað. Tilviljun? Í gær munaði líka fáránlega litlu að það keyrði yfir mig leigubíll á fúll fart og spartlaði mér snyrtilega í götuna. Tilviljun?

Up the close and down the stair,
In the house with Burke and Hare.
Burke’s the butcher, Hare’s the thief,
Knox, the boy who buys the beef.

Útskýringa er þörf, það er komið að sagnfræðihorninu. Fyrir ekki svo löngu síðan - 180 árum ef við viljum vera nákvæm - tóku tveir herramenn að nafni William Burke og William Hare sig til og slögtuðu 17 manns. Skrokkana seldu þeir svo til einmitt Edinborgarháskóla, læknisfræðideildarinnar, þar sem maður að nafni Robert Knox keypti allt heila dimsið til að dunda sér við. Nú vill svo skemmtilega til að um þessa smekklegu atburði á að fara að gjöra eitt stykki kvikmynd sem verður mynduð hér í borg og að hluta til á háskólalóðinni. Og góðu fréttunum linnir ekki því mínir gömlu vinir og félagar Jude Law og Ewan McGregor koma til með að fara með hlutverk Burke og Hare. Og þá spyr ég: vantar ekki einhvern til að sjá um kaffið eða eitthvað? Eða panta pírrþu? Eða þvælast fyrir...

Hér má sjá Jude að skíta og Mr. McGregor 'avin a cup of tea. Stílistinn á skilið Nóbelsverðlaun. Án gríns.


Og bles.

“It is Bonfire night and we are on fire”

Halú hér!

Í staðinn fyrir að birta mynd af trist mánudagshundi kemur hér mynd af stórafmælisbarni dagsins sem vill svo skemmtilega til að er ein af mínum allra bestu vinkonum, plús það að vera með þeim velheppnuðustu manneskjum sem trítla um jörðina. Monka Bing, til lukku með daginn elskuleg.

Hér gefur að líta Dr. Bing þar sem hún reyndi fyrir sér sem þjáður listamaður áður en hún lagði gítarinn á hilluna og lagði fyrir sig læknisfræði. Sterkur leikur.

Hér í Burranum er það hins vegar Guy Fawkes dagurinn í dag sem þýðir flugeldasýningar út um alla borg í kvöld. Heimilisfólkið ætlar að gera heiðarlega tilraun til að príla upp á Crags til að fá sem best útsýni. Hef svosem ekki mjög high hopes þar sem ég held að sem maður hafi soldið skakka mynd af flugeldum eftir að hafa eytt 24 gamlárskvöldum á Íslandi, minnug ultra mega never-seen-before flugeldasýningarinnar á Puck Fair...sem var frussprump miðað við miðlungsgamlárz.

Var menningarleg og fór á fáránlega flotta ljósmyndasýningu með Eoin í gær. Þar með var ég að bæta fyrir ekki svo mjög menningarlega hegðun mína kvöldið áður sem meðal annars involveraði 3 fyrir 2 á kokteilum, mikla og viðeigandi notkun á orðinu “vúhú” ásamt því að ég afrekaði að hoppa ofan á löppina á sjálfri mér í dansfrensíi miklu. Vaknaði klukkan hálfníu í gærmorgun og þurfti virkilega að einbeita mér að því að hugsa um klakavatn, vínber og blóm til að hamla því að kjúklingaburritoinn sem ég hafði skóflað í mig með miklum elegans fyrir svefninn, næði að skríða alla leið upp úr hálsinum.

“Talaði” aðeins við Nönna minn i gær. Hann er ekki mikið fyrir að tjá sig í síma en þeim mun meira fyrir að gjöra trix svo ég fékk að heyra alla flóruna af dýrahljóðum sem hann er búinn að vera að æfa og fínpússa undanfarnar vikur. Og ef þið skylduð vera að velta því fyrir ykkur, þá segir öndin “brammreammreammreamm!!” Svo er hún Þóra mín elskuleg að koma til mín á fimmtudaginn. Graman, graman!

"She just laughed and said, "You're so funny" I said yeah..."

Og bles.

Kiss me I'm drunk...don't worry, it's true

- Kaldhæðnissvipting á háu stigi.
- Aðrir strákar hætta pretty much að vera til nema í platónskum fasa.
- Himininn er aðeins blárri, kaffið aðeins betra.
- Stend mig að því að bresta í ORG (occasional random grin)...allavega 11 sinnum á dag.
- Metnaður lagður í að stilla sig um að prumpa og ropa. Allavega fyrst um sinn...
- Djammþörf minnkar um rúm 60%.
- "...eruð ÞIÐ með einhver plön fyrir helgina" Tvöfaltvaff-té-eff???

Dæmi um nýtt upplifelsi undanfarið. Skemmtilegt. Lífið er nokkuð mikið sweet þessa dagana...kemst þar af leiðandi ekki hjá því að vera pínu hrædd um að fljótlega gerist eitthvað til að fuck it all up. Kannski ekki samt...

Fékk pakka frá Nönna mínum í dag. Kort og allt meira að segja. Spjölluðum saman með webcam um daginn. Merkilegt að geta gert "bö" við litla frænda sinn þegar við erum í sitthvoru landinu. Snillingur.


"Turn the light out say goodnight
no thinking for a little while
lets not try to figure out everything at once..."

Og bles.

I'm a germ. You're a germ. Lets hug.

Hrekkjavaka í gær. Ætlaði ekki að nenna út en endaði á því að fara klædd sem Christina Aguilera.

Djöfulli sæt bara.

"Shelby" var hins vegar í miklu stuði og lét það ekki á sig fá þótt bjórinn væri borinn fram í lítersglösum.


Mr. Jones kominn með rugluna.

Kennarinn minn í Sociology of Nationalism tjáði mér í alls óspurðum fréttum í miðjum fyrirlestri í dag að hann væri búinn að hlusta hellings mikið á Sigur Rós. Að vísu yrði hann alltaf að vera með headphone því konan hans þolir þá ekki. “Icelandic people must have suffered an awful lot in the past I imagine...” sagði hann, og var þar með að vísa til hugsanlegra uppruna angurværra tóna hljómsveitarinnar, þó söngvarans sérstaklega. Ekki það að ég ætli að láta mig dreyma um að það hafi alltaf verið eitt standandi pratýpratý þegar Danir réðu yfir Íslendingum, þá er það samt pínku spes að á meðan aðrar þjóðir minnast almenns misréttis, kúgunar og jafnvel ofbeldis í sömu aðstæðum þá tekst okkur alltaf að muna eftir að Danir þeir...ummmm...ööööh...seldu okkur maðkað mjöl. The bastards...

Var boðið að taka þátt í verkefni sem meðal annars felst í því að ég kæmi til með að dvelja í Bandaríkjunum, nánar tiltekið í Texas, í tvo mánuði við skriftir. Spurning hvort ljós húðlitur minn mynda höndla slíkt. Plús það að ég veit ekki hversu miklum grillmat ég get komið niður án þess að fá illt í magann. En spennandi er þetta engu að síður. Mjög meira að segja. Krefst allavega skoðunar.

Og að endingu tel ég mig knúna til að láta í ljós undrun mína yfir viðbrögðum síðari hluta fyrri færslu. Og þó. Ég geri fastlega ráð fyrir að þessu muni bregða fyrir í Fréttaannál Ríkissjónvarpsins á Gamlársdag, að kyndilberi einhleypra kvenna á stór-Akranes/Reykjavíkursvæðinu hafi svikið lit á árinu. Dujók.

"Happiness...more or less"
Og bles.