Dagur 1

- Hrekkjavaka á morgun. Eitthvað dims í gangi, sé til hvað ég nenni. Tel ólíklegt að ég fjárfesti í búningi eða svoleiðis veseni. Læt kannski bara duga að vera ómáluð – the ultimate horror.

- Í dag sá ég homma. Hann var með grænlakkaðar neglur og var að lesa Elle Magazine. Og með hár eins og Vala Matt. Mér fannst hann fallegur.

- Maður nálgaðist mig þar sem ég var að labba niðri í bæ í dag. “I see you have a funky character from the way you strut down the street”. Og hvað er þú að reyna að selja maður minn góði? Selja nei, en safna pjéning fyrir holdsveika örvhentrasjúklinga eða eitthvað álíka og ég endaði á því að gefa honum 7 pens til að a) losa mig við klink b) láta hann hætta að elta mig. Þá dró hann upp bók og gaf mér, fyrir rausnarlegt framlag mitt. “The Journey of Self-Discovery” og á bakhliðinni “Hare Krishna, Hare Krishna, Krishna Krishna, Hare Hare, Hare Rama....” Æææ, takk. Ókei bæ.

- Fólk hérna hefur húmor. Það verður ekki tekið af því. Undanfarið hef ég séð tvo, sem Guð hefur verið að rumpa af þegar hann skaptan þá, því þeir voru ekkert einstaklega fagrir. Engu að síður var annar þeirra í bol sem stóð á “So many women, so little time”. Sem mér fannst fyndið.

- Þættinum hefur borist bréf. Þar var óskað skýringa á vöntun á almennilegum fylleríssögum af Jones, sem enda flestar ef ekki allar á því að ég hoppa út um glugga með öll fötin í hendinni. Slíkt hefur vissulega verið af skornum skammti undanfarnar vikur og það hryggir mig mjög ef sóðalíferni mitt er ekki að standa undir væntingum eða uppfylla skemmtanagildiskvóta sinn. En fyrir þessu öllu er ofureinföld ástæða.

- Eftir að hafa átt “the talk” í gærkvöldi (eins og alþjóðasamþykktir gera ráð fyrir) varð lendingin sú að í dag á ég kærasta. Hann er frábær. Mér líður vel.

“It’s not that we’re scared, it’s just that it’s delicate...”


Og bles.

Mánudaxhundurinn

Gjörsovel. Einstaklega súr á svipinn greyið en jafnframt sætur.

Það er ekki laust við að stresspúkinn hafi tekið sig til og hreiðrað um sig í á 2. og 3.hæð í fitukeppafjölbýlinu á Jones fyrripart helgar. Það var kannski bara ágætt þar sem helgin hefur verið einstaklega pródúktív lærdómslega séð og til að varna því að yfirrituð tapi gleðinni var einnig lyft sér upp, hóflega þó.

Sem upphitun á föstudagskvöldinu var farið í Top Gun drykkjuleikinn. Í grófum dráttum snýst hann um að horfa á Top Gun og drekka alltaf þegar eitthvað remotely gay happens. Sem er ansi oft. "I want some butt!"? Við hættum samt bara eftir strandblakssenuna enda getur maður ekki þambað nema svo lengi. Skemmtilegt. Kíktum svo út sem endaði með því að eldri maður beit mig í hálsinn, alls óumbeðinn og óviðbúið. Mér var ekki skemmt.

Gaman að segja frá því að ég (og reyndar allir aðrir í þessu landi og þótt víðar væri leitað) græddum xtra klukkutíma aðfaranótt sunnudags. Þannig að ég hljóp náttúrulega beint upp í rúm og lagði mig í þennan klukkutíma. Ég er opinberlega dottin í skólagírinn aftur. Hip hip amen.

Mig er farið að vanta hárlögun allsvakalega.

"You want to make her, $uicide blonde"

Og bles.

The Count of Discount

Sem hluti af anþrópólískri rannsókn minni ákvað ég að fara aftur í Brown’s ritfangaverslunina til gaursins sem gefur mér frítt drasl. Að þessu sinni tók ég Mr. Jones með mér, hann kom þó inn í búðina um það bil hálfri mínútu á eftir mér til að gaurinn héldi ekki að við værum saman. Tók tvær möppur og fór með þær að afgreiðsluborðinu. “You are looking very happy today”. Höfum hugfast að ég hef ekki komið þarna inn fyrir dyr í mánuð. “What are you studying again?” Höfum hugfast að ég hef ekki einu sinni sagt honum að ég sé í skóla. Verandi ógeðslega vel upp alin svaraði ég spurningunum og beið þögul meðan Hr. Búðarmaður pakkaði plastmöppunum af nærgætni inn í brúnan pappír og lagði þær varlega í plastpoka. “You like discount?,” spurði hann svo. Uuuuu ég er bláfátækur námsmaður og hef nær einvörðungu étið útrunnið pítubrauð með tómatsósu síðustu viku...yes I like discount takk. “How much discount would you like? *blikk*” Huh...og oj? 130% afslátt kannske bara. Tjáði honum að stúdentaafslátturinn væri yfirleitt 10% en hann vildi frekar gefa mér 40% afslátt. “Very much looking forward to seeing you again soon.” Okei bæ. Áttaði mig á því þegar við vorum að labba heim að ég er orðin hálfgerð möppumella. En það er allt í lagi. Svo lengi sem hann blessar ekki bjúgað við cct footage af mér – þá er mér alveg sama.

Ú beibe beibe...

Og já. International Relations kúrsinn tók á sig spes mynd í vikunni...


Loksins búin að ákveða síðasta ritgerðarefnið enda ekki seinna vænna þar sem tíminn hefur tekið upp á því að líða ansi hratt. Í samstarfi við heilann á mér ákvað ég að skoða þjóðernishyggju og þjóðernisátök út frá tungumáli, með Mið-Evrópu sem “case study”. Gaman. Helgin fer því að mestu í lestur, mínus kvöldið í kvöld þar sem heimilisfólkið mínus Marilyn plús Eoin ætlar að reima dansskó við fót. Enda besta lag í heimi komið í hús. Plz press play.


Og gleðilegan föstudag.

Og bles.

Choclit

Ég var að vakna eftir að hafa tekið akademískan blund...and I don't care who knows it! Orðin langþreytt á að vera langþreytt þannig að míns kom heim úr skólanum, slengdi sér upp í rúm og er búin að dvelja þar í tvo tíma eða svo. Aaaaah gott. Áðurnefnd krísa (sjá færslu 23.október, anno 2007)var enn viðvarandi í gær og í miðjum fyrirlestursundirbúningi gerðist sá fátíði atburður að Jones var við það að tapa gleðinni. Þá var ekki nema eitt til ráða. Súkkulaðibúðin. Mjahamm. Jones & Jones tóku sig til og örkuðu upp hálfa Nicholson Street þar sem við enduðum á að fá okkur annars vegar a) rice-crispies/súkkulaði/súkkulaði/fudge/maltesers köku og hins vera b) súkkulaði/súkkulaði/after-eight/kexmylsnu/súkkulaði/hvítt súkkulaði köku. Og okkur leið vel.

Sem betur fer hafði ég the good sense að skipta gallabuxunum út fyrir kósíbrækur áður. Mér leið eins og ég væri að springa, en samt á góðan hátt. Okkur var hálfflökurt fram til klukkan ca 10 í gærkvöldi en það var allt í lagi því hvað er smá ógleði miðað við gleði í hjarta, sól í sinni og um það bil 4000 illa fengnar hitaeiningar sem sallast beint á rass&læri. Dæs.

"What's that coming over the hill, is it a Monster? Is it a Monsteeeeer?"

Og bles.

Vandamálahorn Hedly Bull

Er að heitprumpa á mig með að klára fyrirlestur og lesefni fyrir málstofu á morgun, og hvað er þá betra en að taka eins og eitt blögg. Því príorítet er mitt millinafn. Á eftir að tæta mig í gegnum eins og eitt stykki grein eftir gamlan vin minn og kunningja úr alþjóðastjórnmálum hjá Berta bombu, Hedley Bull. Elsku Hedley...ég hef saknað þín. Hann fjallar aðallega um Ballance of Power (eða BOP eins og við köllum það, hnöhnöhnö) í alþjóðasamfélaginu, sem og krísur í alþjóðasamskiptum. Það þykir mér einkar viðeigandi því það vill einmitt svo skemmtilega til að Jones er sjálf í nettri krísu þessa dagana. Kæri Hedley, hvað á ég að gera?

Kveðja,
Ein ráðvillt
Midlothian, Edinborg

Ps. Er eðlilegt að vera 25 ára og vera ekki ennþá komin með brjóst?

"I want so much to open your eyes, cause I need you to look into mine..."



Og bles.

Nafli er lok fyrir ástand í alheimsvanda úti sem og Gabríel

Eins og svo oft áður er iPodinn búinn að vera vinur minn þessa helgina. Fátt skemmtilegra en að rölta með hann um bæinn en undanfarna daga hef ég fundið enn annað notagildi fyrir litla kvikindið.

Jason, sambýlismaður minn, býr í næsta herbergi við mig. Hann fékk “kærustuna”/”fyrrverandi kærustuna” (allt mjög loðið) í heimsókn um helgina. Og hún er ekki mikið meiri fyrrverandi kærasta en það nema hvað að það var ógurlegt fjör hinu megin við vegginn pretty much 24/7 frá fimmtudagseftirmiðdegi...þangað til fyrir um það bil 35 mínútum. Þetta eru suddalega þunnir veggir. Suddalega. Það langar engan að heyra svona. Herbergið hans Pete er beint fyrir neðan herbergið hans Jason svo hann fékk líka sinn skerf af eyrnakonfekti ástfangna fólksins. Og þau eru ekkert að takmarka þetta við kvöld og morgna eða svoleiðis. Sat inni í eldhúsi um drekkutímabil í gær þegar þýðir ómar tóku að berast ofan af efri hæðinni. Giggiry-giggiry-giggiry-gúúúúú. Og oj.

Fyrir utan að vera skemmd á sálinni fyrir lífstíð af fyrrgreindum ástæðum var helgin fín. Sunnudags-skvass Jones & (Pete) Jones uppi í Pleasance er orðið ákveðið helgarritúal hér á heimilinu. Mér finnst skvass voða skemmtilegt þó svo að það sé væntanlega leitun að jafn lélegum skvassara og mér. Frafjúng-frafjúng-frafjúng-glóðarauga.

Mánudagar valda því að það er yfirleitt dálítill hundur í mér fram eftir degi. Mánudagsóþol ná þó fáir að fanga jafn vel og einmitt hundar og því verður bryddað upp á þeirri nýjung hér á síðunni að birta mynd af edinborgskum hundi á hverjum mánudegi.

Þessir voru alveg slakir að bíða í Tesco í morgun.

"I'm willing to complete this act of faith, 'cause living only happens when you wait..."

Og bles.

Labbitúr nr. 254

Flestir dagar eru svona:



Þá er gott að búa stutt frá Calton Hill, taka labbitúr, kaupa sér kaffi og troða iPodinum í eyrgöngin.











Jahamm. Og bles.

Hr. Pihíka

Edinborgin heilsar á "crisp" fimmtudegi. Held það sé að koma haust. Og þá er um að gjöra að taka myndir.Edinborgarkastali

Princes Gardens

Eitt af því sem mér finnst frábært við að vinna með fólki hvaðanæva að úr heiminum er að maður lærir sniðug orð. Í sumum tilfellum getur þetta þó skapað vandræði. Í næstu viku er ég að fara að flytja fyrirlestur um irredentism (mmhmmm) með Juliu, sem er frá Brasilíu, og Georgíumanninum Shota. Shota Khinchagashvili nánar tiltekið, sem er indælisnáungi en babb er í báti. Á portúgölsku þýðir “shota” píka. Julia hringdi spes í mömmu sína til að segja henni frá þessu. Maður hefði giskað á að þetta væri bröndungur sem hvað úr hverju færi að renna sitt skeið, en nei. Hann sjálfur veit náttúrulega ekki af þessu enda væri það mjög lásí. Engu að síður eigum við (fjögur sem vitum þetta) það til að detta í einhvern fáránlegan niðurbældan hlátur með tilheyrandi gervihósti og táraflóði með reglulegu millibili. Og þegar einhver byrjar þá ræð ég því miður ekki við mig, eins fullorðins og ég er. Julia getur eiginlega ekki sagt nafnið á honum framan í hann þannig að það endar yfirleitt með klappi á öxl og “Hey...you”

Í gær fann ég besta stað á jörð. Bíó sem sýnir bara indí-myndir, stúdentaafsláttur dauðans og kaffihús/bar á sama stað. Gerist eiginlega ekki mikið betra. Fór með Eoin að sjá Hallam Foe sem fær alveg töluvert margar stjörnur í mínum bókum. Jamie Bell (Billy Elliot) að gera góða hluti, plús það að myndin er að mestum hluta tekin upp í Edinborg sem er alltaf skemmtilegt.

Dagurinn í dag er búinn að vera með eindæmum steiktur. Hóf daginn á því að sofa nett yfir mig og á hlaupunum í skólann upp göngustíginn sem liggur frá götunni minni, steig ég í hundakúk. Skil ekki hvernig mér tókst að taka ekki eftir honum. Þetta var alveg haugur og það rauk meira að segja úr honum. Tók mér smálitla stund í að bölva og íhugaði að kasta mér á jörðina og emja í eins og 3 mínútur eða svo. Þess í stað hljóp ég heim aftur (hljóp á grasinu í þetta skipti af skiljanlegum ástæðum) skolaði af mér skítinn og skipti um skó. Gerði mjög heiðarlega tilraun til þess að lesa uppi á bókasafni en var með einbeitingu á við 3 ára ofvirkan krakka. Þess í stað kíkti ég í labbitúr sem endaði á því að ég, Stuart og Kevin fórum í Armstrong’s, heavy stóra second hand búð, að gramsa. Ég mátaði fjóra, marengs-inspíreraða, óóóógeðslega ljóta brúðarkjóla frá jafnmörgum áratugum. Pallíettur og blúndur og vesen. Oj. En skemmtilegt. Var samt eitthvað hálfdán fyrripart kvölds þannig að það var ekki nema eitt að gera – the ultimate depression cure – Pringles samloka. Brauð, majónes, pringles, brauð. Crush-crush-crush, yumm-yumm-yumm. Og ég er ekki frá því að smá fita og salt í kroppinn hafi gert gæfumuninn þar sem ég er töluvert sprækari núna. Og já nei þetta var ekki lífrænt Pringles. Þá sjaldan maður lyftir sér upp...

"He said “I’ll protect you like you are the crown jewels” yet said he’s feeling sorrier for me the more I behave badly...I can bet. Hey Lloyd I'm ready to be heartbroken..."

Og bles.

Hjaaaaaaaaaaaaaaáááááááááááálp!

Bókhlöðu-dílemman er enn viðvarandi vandamál þó svo að lærdómur hafi flust í Adam Ferguson-lesaðstöðuna og bókasafnið að mestu leyti. Dílemman er sú að það er hægara sagt en gjört að ætla að taka netta klósett-og/eða kaffipásu á þetta án þess að sjá sig knúna til að pakka öllu draslinu saman því Goggi...því gæti verið stolið. Á sama tíma hættir maður á að tapa plássinu sínu, svo yfirleitt hef ég með mér peysugopa sem mér er alveg sama um og slengi henni yfir stólbakið til að merkja mér yfirráðasvæði. Allavega. Í dag dró til tíðinda.

Ég var uppi á fjórðu hæð og ætlaði að verðlauna mig með piss-pásu eftir að hafa klárað eina hestleiðinlega og langa grein. Var ég orðin nokkuð þrekuð og aðframkomin af íhaldi þannig að ég ákvað að nota lyftuna í staðinn fyrir stigann til að ná sem fyrst á klósettaðstöðuna. Óvenjuleg ákvörðun í meira lagi miðað við að mér er ekkert einu sinni sérlega vel við lyftur, but there you go. Skýt mér inn í lyftuna og þar er fyrir ungur maður. Skipst á klemmubrosum, lyfta lokast, allt eins og það á að vera. “Lift going down” – “Lift going down” Hmuuuuuu....? STOPP. Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah! Ég held að orðið “shit” hafi verið fundið upp fyrir svona móment. Lyftan var stopp á milli hæða. Og ég var gjörsamlega við það að pissa í mig. Jæks. Innilokunarkenndartilfinningin byrjaði fljótlega að gera vart við sig og ég var farin að sjá fram á að þurfa bara að la-gó þarna á miðju gólfinu beint fyrir framan nýja lyftukrísuvin minn, Gavin. Halló Gavin, Sóla heiti ég. Í guðanna bænum ekki ýta á magann á mér, ég er nefnilega alveg að pissa í mig. Dæs. Tvöfalt dæs. Sem betur fer er áðurnefnd lyfta notuð töluvert mikið þannig að ég gerði mér vonir um að þurfa væntanlega ekki að eyða jólahátíðinni með Gavin. Í lyftu. Á bókasafninu. Ég ákvað að bregða á það ráð að setjast niður til að vita hvort það væri eitthvað bærilegra, sprenglega séð, og svo virtist vera. Og þarna sátum við, ég og Gavin sem er frá Dundee og er að taka master í enskum bókmenntum. Velti því fyrir mér að slá þessu upp í grín, fara úr öðrum sokknum og sýna honum læknamistök en áttaði mig svo á því að Fóstbræður þekkjast væntanlega ekki hér á landi, bröndungurinn myndi missa marks og hann myndi halda að ég væri skrýtin. Etir að hafa dúsað í heilar 6 mínútur í lyftunni, sem var eins og 6 ár, hrökk helvítis draðslið í gang og hleypti okkur út, heilum á húfi, steinsnar frá klósettunum. Ég þakkaði Gavin góð en stutt kynni, hnykkti út með brosi og tók á rás í átt að salernisaðstöðunni. Ég hef ALDREI verið jafn hamingjusöm að komast á klósettið eins og í þetta skipti. Guð. Minn. Almáttugur. Ég klökknaði af fögnuði. Gavin stóð enn fyrir utan þegar ég hafði eytt góðum 10 mínútum á klósettinu, þar af 7 mínútum í að faðma það fyrir að vera til. Honum fannst við hafa bondað í prísundinni og stakk upp á bjór á Pear Tree. Sem jeg þáði, frelsinu fegin og fyllandi blöðruna á ný.

“help me, help meeeeeeee úúúúúú”

Og bles.

Eftir því sem ég kemst næst...

er fótbolti ekki aðalmálið hér á landi eins og maður hefði kannski gert ráð fyrir að óathuguðu máli. Rugby (sem hvorki skal ruglað saman við “football” né “soccer”) er búið að vera aðalmálið þessar síðustu vikur. Þó svo að bæði Írland og Skotland séu dottin út, þá keppir England til úrslita á móti... veitiggi. Allt saman mjög spennandi. Nýja-Sjáland hefur löngum þótt eiga besta rugby lið í heimi og það er meira að segja fullt af fólki hér sem styður All Blacks en ekki Skotland. Eins og þeir sem einhvern tíman sáu hina ó svo illa leiknu kvikmynd “Once Were Warriors” þá eiga nýsjálenskir Maórar sér skemmtilegan dans – the haka - sem þeir stíga við ýmiss tækifæri, s.s. bingókvöld, stórafmæli og við upphaf sumarútsala. All Blacks taka sig hins vegar líka til fyrir hvern rugby leik og dansa “haka” beint í fésið á andstæðingunum. Nokkuð impressive og það er ekki frítt við að maður verði pínu smeykur/aroused við öll öskrin og vöðvamassann. Taktu mig tuddi.

Eins og allt sem gott er og grænt í þessum heimi þá er náttúrulega búið að gera djók-útgáfu af þessu. Sem er fyndin.

Annars ekkert nýtt. Síminn ekki enn kominn í lag og ég er orðin djöfull þreytt á þessu. Helgin var fín en einkenndist öðru fremur af þreytu eftir innflutningspartý og lestri um þjóðernishreinsanir sem var vægast sagt subbuleg lesning. Og ég held ég sé að fá kvef&hálsbólgu. Sem er æði.

Eldaði grillaðan trjúttling í gær. Tróð rauðlauk, sítrónu, smjöri og timjan upp í rassinn á honum og kryddaði hann svo bara með salti og pipar. Bakaðar kartöflur, sýrður rjómi með osti og graslauk – baddabúmm baddabíng og verði ykkur að góðu. Komið að Pete að elda í kvöld. Hann keypti 15 lbs sekk af pastaskrúfum í gær í Farmfoods þannig að mig grunar sterklega hvað verður á boðstólum. Mjög gott.

"to call for hands of above to lean on, wouldn't be good enough for me no..."

Og bles.

..::M*Y*N*D*I*R::..

Og bles.

Stuart and Maggie, sittin in a tree...

Möðerfokkín heimasíminn er ennþá ekki kominn í gagnið og við verðum væntanlega internetlaus áfram út mánuðinn. Djö. Er búin að vera heima í allan dag að bíða eftir fólki frá BT til að athuga með símann sem lét sjá sig upp úr hádegi. Stuart og Maggie. Og I’ll be god damned ef það er ekki eitthvað í gangi á milli þeirra. Kynferðsleg spenna ehf. Meðan ástin grípur símvirkjana er ég búin að taka nett þrif á slotinu milli þess sem ég sekk mér í grein um realisma og neorealisma eftir mína gömlu vini og félaga Keohane og Nye sem ég eyddi löngum stundum með í HÍ. Blússaðir félagar, blússaðir.

Ef einhver nennir að senda mér ostaskera í pósti þá væri það mjög gott.

Innflutningspartý skemmtilega/trúvillta fólksins verður haldið í kvöld. Juhú! Negra-, gyðinga-, örvhentra- og annarra minnihlutahópabrandarar verða í hávegum hafðir auk þess sem dreypt verður á Skittles-vodka sem hefur verið í lögun síðan á mánudaginn. Hef alla trú á að það eigi eftir að enda eitthvað rosalega. Ætla samt að vera alveg pollróleg enda þarf ég að stinga mér á bólakaf í lestur um helgina auk þess sem ég tími ekki að vera þunn þegar veðrið er svona gott. Og undur og stourmerki - ek hefi keypt minniskort í myndavélina, ergo myndir eftir helgi. Og ég meina það í þetta skiptið.

Góða helgi. Helgi? Hver er þessi Helgi?

Praty, praty!

Og bles.

Depill lærir að synda

Morgunn í Edinborg. Rigningar- og bjórverksmiðjulykt leggur inn um gluggann minn af því að vindáttin er þannig. Pestarsjúklingurinn Jason í herberginu við hliðina hóstar svo mikið að ég býst við að hann snúist á rönguna þá og þegar. Ég íhuga að velta mér fram úr og lauma tásunum á kalt gólfið í þeim heilaga tilgangi að skrölta fram á bað til að fara í sturtu. Lít svefndrukknum augum á símann minn og sé að lítið, rautt ljós blikkar. 1 message received. “I think you’re lovely”. Og ég er vöknuð.

Pete, sambýlismaður minn, er einn af þessu óþolandi fólki. Hann getur étið eins og svín en er álíka mjór og lítil gulrót. Í fyrrakvöld eldaði ég skruggusmart buff með lauk, kartöflumús með graslauk og piparsósu. Og eplakaka í eftirrétt. Eftir að hafa étið eins og svín fékk hann sér samloku og kornflex meðan hann var að bíða eftir eplakökunni. Sem hann gerði svo skil með vanilluís on the side. Í gærkvöldi borðaði hann grilljón pulsur, bakaðar kartöflur og glás af baunum og svo aðeins seinna steikti hann sér beikon og egg. Við erum eiginlega komin á að hann sé hýsill fyrir einhvern orm eða eitthvað ógeð. Þetta er ekki eðlilegt. Hann er samt algjör snillingur. Sönglaði “Love Shine a Light” með Katrina and the Waves í allan gær og skammaðist sín ekkert fyrir að brenna yfir eins og vitleysingur í “the challenging part”. Fórum og fengum okkur kaffi í gærmorgun á Beanscene. Af einhverjum mjög spes ástæðum fá allir stjúdentar ofur-risastóran kaffi á sama verði og risastóran kaffi. Ekki það að einhver þurfi þrefaldan expresso...en mjá. Drukkum kaffið okkar. Og svo duttum við í alveg rokna koffíntrylling sem var fyndið. “What?? What? Why? Whaaaat?” sem fljótlega fór út í “Akkuru? Akkuru? Akkuru? Akkuru?” sem aftur leiddi til þess að ég sagði honum frá rassálfunum...assgnomes. Sumt er bara ekki hægt að þýða almennilega.

Hérna í götunni eru tvær bæjarblokkir. Þó svo að hérna sé allajafna hið almennilegasta fólk gekk ég fram á mjög djúbíus par þegar ég var að koma heim úr skólanum í gær. Minntu helst á krypplinginn Igor og Díönu Klein. Báðu mig um eld og svo um pening. Me so sorry, me no speaka de language okey byebye. Engu að síður er hughreystandi að vita til þess að ég get beitt nokkrum muy thai tökum á fólk ef þess gerist þörf, aukreitis kemur sér vel að ég hef lokið framhaldsnámi í haustökum. Hika ekki við að taka á þeim þríliða armlás með hnykk og nýrnastuði og böggla þeim saman eins og hundum. Sjígga, húga, sjúgga!

“so let go, just get in, it's so amazing here
it's alright, 'cause there's beauty in the breakdown…”

Og bles.

Find a penny, pick it up, then your day will bring good luck!

Merkilegt hvað maður getur saknað einhvers sem kann ekki einu sinni að tala. Hljómar illa... Við heimilisfólkið vorum að tala um að maður saknar einhvern vegin mest því saklausasta sem maður þekkir. Shelby, eineygði kötturinn hans Jason og Honey, kolbrjálaði hundurinn hans Eoin voru nefnd til sögunnar. Í mínu tilfelli er það Nönni. Fór næstum því að grenja í gær ég sakna hans svo mikið. Hann er víst byrjaður að blístra, án þess að það komi hljóð en hey, einhversstaðar verður maður að byrja, og svo er hann farinn að gera heiðarlega tilraun til að blikka líka. Svo klappar hann fyrir sér á eftir. Pabbi sendi mér myndir af honum í gær þar sem hann er að baslast í sveitinni. Og ég táraðist bara og alles.

Sakna hans ekkert smá mikið. Bara að bardússa eitthvað með honum, lesa bókina um Bóbó bangsa og Fidda frænda, gera “bö”, dansa við Abba-lög eða bara kúra. Er eitthvað pínu sensitivio þessa dagana. Hvort það eimir ennþá eftir af Damien Rice eða hvað, veit ég ekki. Sakna ömmu eitthvað svo mikið núna lika. En það skiptir kannski ekki máli hvort maður er þar eða hér hvað það varðar. Er samt alls ekkert með heimþrá eða neitt svoleiðis enda er lífið afskaplega ljúft hérna megin.

Helgin var fín. Hljóp 5 km fyrir Búrma á laugardeginum. Eitthvað svona styrktardæmi fyrir Aung San Suu Kyi og ekkert nema gott um það að segja. Las um eitthvað sem ég man ekki hvað var sökum óáhugaverðleika. Þarf væntanlega að renna yfir það aftur af þeim sökum. Ofsatrúarfólk kom í innflutningspratý á föstudaxkvöldinu. Við flúðum á Southsider. 11 stykki af kristniboðum/vitleysingum komu í mat í gærkvöldi. Við flúðum á Southsider. Svo er hún búin að setja brjálæðislega kristilega segla á ísskápinn. Mér finnst þeir hressandi.

Og bles.

Speak slow baby...

Damien Rice tónleikarnir voru svo svakalegir að ég þurfti liggur við allan gærdaginn til að jafna mig. Sat uppi á bókasafni og þóttist vera að gera eitthvað en fékk svona gig-flashback ótt og títt. Skemmtilegasta kvöld í heimi og þó víðar væri leitað. Plús, það gerðist svo ógeðslega priceless MasterCard moment að ég held að ég eigi aldrei eftir að jafna mig.

Komum til Glasgow og fundum SECC með tiltölulega lítilli fyrirhöfn, þrátt fyrir smá útúrdúr sem var bara hressandi. Þar sem þetta voru sitjandi tónleikar vísaði einn starfsmaðurinn okkur í sæti, gott gott. Ein stelpa sat við hliðina á Eoin og þrjár stelpur sátu fyrir framan okkur. Og merkilegt nokk, þær voru íslenskar. Ég sagði samt ekki neitt af því að ég meina "Nei hæ! Eruði íslenskar? Aaaaah æði!"...u nei. Við vorum að drekka fyrsta bjórinn okkar og vorum í fíflagangsstuði, sem var í góðu lagi því upphitunaratriðið var ekki einu sinni byrjað. Þá snýr ein stelpan sér við og að þeirri sem sat við hliðina á Eoin:

Íslensk gæra I: "Ég held að fólkið sem situr við hliðina á þér sé ógeðslega fullt..."
Íslensk gæra II: "Já, nákvæmlega. Týpískt fyrir mig að lenda við hliðina á svona fólki. Meika svo ekki ef þau fara að fara í sleik og eitthvað líka. Meika svo ekki svoleiðis lið"

Mmmmmmmmm. Það er í rauninni ekki hægt að setja verðmiða á svona móment. Þau eru gjörsamlega ómetanleg og svo einstök í mikilfengleika sínum. Svona eins og að fæða barn býst ég við. Þannig að ég snéri mér að þeim og ég held mér hafi aldrei liðið eins vel.
Jones: "Hæ, við erum reyndar að drekka fyrsta bjórinn okkar og ef svo skyldi fara að við myndum detta í eins og einn sleik eða svo, sem ég tel reyndar ólíklegt, þá látum við ykkur bara vita með smá fyrirvara...mkay?"

Ég hef aldrei séð andlit bókstaflega detta af manneskju áður. Nema hvað að svo varð það hvítt og svo rautt. Urðu svo kúkalegar að ég vorkenndi þeim næstum því...næstum því.

Tónleikarnir voru gjörsamlega og óendanlega yndislegir. Svo kallaði hann alla upp að sviðinu í restina og spilaði Cannonball. Og ég fór að grenja af einskærri hamingju. Aaaah dæs. Tímdum ekki að sleppa uppklappinu þannig að við urðum að hlaupa óóógeðslega hratt til að ná síðustu lestinni aftur heim til Edinborgar. Held ég hafi aldrei hlaupið jafn hratt á jafn háum hælum og á endanum reif ég mig úr skónum og hljóp eins og enginn væri morgundagurinn...sem hefði pretty much verið raunin því það var ekki eins og við hefðum mögulega gistingu í Glasgow ef við hefðum ekki komist heim. Ofan á allt annað var ég við það að pissa í mig því ég tímdi ekki að fara á klósettið á tónleikunum. Að hlaupa mjög hratt, í þröngum gallabuxum, undir pressu = pínu erfitt. Rétt náðum lestinni - sest í sætin og tjútjú, djuggudjuggudjuggu. Þegar við við vorum búin að jafna okkur dregur Eoin upp hitabrúsa með rauðvíni og tvö rauðvínsglös. Þetta er snillingur.

Síðasta lagið á tónleikunum. Samið um og tileinkað Aung San Suu Kyi

Damien Rice & Lisa Hannigan - Unplayed Piano


"Unplayed pianos are often by a window,
In a room where nobody loved goes
She sits alone with her silent song
Somebody bring her home..."

Og bles.

"I look to my Eskimo friend..."

Ja kom blek!

Allt thad besta ad fretta herna megin nema hvad ad eg er vid thad ad detta i sundur thad er svo mikid ad gera. Engu ad sidur var eg ad velta thvi fyrir mer ad saekja um eins og eitt stykki atvinnu a einhverju kaffihusinu/veitingastadnum to make ends meet eins og their segja. Kemur i ljos.

For ut i Tesco ad kaupa i matinn i gaer med Pete. Einhver su steiktasta budarferd sem eg hef tekid thatt i sem enn og aftur synir thad og sannar ad thad er gjorsamlega daudadaemt ad fara soltin, oflesin og utbelgd af kaffi ut i matarbud til ad framkvaema vitraen viku-innkaup. Komum heim med 2 litra af vatni, laukhringjasnakk (oj), utlitsgallad konfekt a nidursettu verdi og banana. Jebb. Athyglisverdur kvoldmatur i gaer.

Eg daist ad folki sem fer aftur i nam eftir margra ara hle. Thad er pinulitid snunara en eg helt ad henda ser i akademiska girinn eftir tho ekki meira en 2 ara hle. En thetta er allt ad koma. Midvikudagsmorgunkoffin med Stuart gera goda hluti i thvi samhengi. Er eiginlega komid upp i vana ad fa ser kaffi&beyglu a Elephant House eftir Sociology of Nationalism a midvikudaxmorgnum. Mjog gott.

Annad mal malanna er ad Marilyn tok sig til af stakri manngaesku sinni og baud mer, Pete og Jason i innflutningsparty. I ibudinni okkar. Jahmmm. Fengum tilkynningu um adurnefnt praty praty a Facebook. Thad mun standa fra klukkan halfniu til halfeitt af fostudagskvoldid. Spes. Eg er mikid ad hugsa um ad vera ekki heima, takk samt. Hun og vinir hennar eru vis med ad kristna mig thegar eg a sist von a thau eru svo gedveik. Baud nokkrum vinum sinum i heimsokn um daginn og thau satu oll inni i herberginu hennar, skiptust a ad lesa upp ur Bibliunni fyrir hvert annad og kloppudu svo fyrir hvert odru a eftir. Vid satum i herberginu vid hlidina og doum thrisvar ur hlatri. Serstaklega thegar einn edalnordinn hof upp raust sina og las eitthvad vers med fadaema tilthrifum. Aaaaaaah fyndid.

Djofull er leidinlegt ad skrifa med svona lyklabordi. Jeebus. Allavega, annad mal malanna engu ad sidur er *trattarataaaaaaaammmms* Damien Rice tonleikar i Glasgow annadkvold. Eg er vid thad ad missa mjukan saur af tilhlokkun. Tek Eoin med ad sja his fellow Irishman og lika af thvi ad hann er alika hrifinn af manninum og eg sjalf, tho a platonskari hatt.

Sing little leprechaun, sing!

"Or you can sit on chimneys, put some fire up your arse..."

Og bles.

R U Happy?

Á hverjum morgni geng ég framhjá sama veggjakrotinu á leiðinni í skólann - “R U Happy?” Núna er ég búin að vera í mánuð hérna í Edinborg. Og já. Ég er ánægð. Mjög ánægð meira að segja.

Pete er loksins fluttur inn, eldhúsið er að verða tilbúið, síminn kemst væntanlega í gagnið í dag, eftir að mála tvo veggi, leggja teppi á ganginn og ganga frá baðherberginu niðri, hviss bang búmm og allt að verða klárt. Loksins. Þetta þýðir hins vegar líka að leigusalinn, Mr. Distgustington, hefur verið meira og minna viðloðandi svæðið undanfarna daga. Til að gera...veit ekki hvað. Var nýkomin úr sturtu einn morguninn þegar hann bankar og þarf endilega að þrífa einhvern blett á gólfinu mínu sem kom þegar var verið að setja gluggann í fyrir þremur vikum. Ég öskraði að ég væri ekki dísent og þá bankaði hann bara aftur þangað til rak höfuðið út um rifu á hurðinni með handklæði utan um mig og í hettupeysu. Una pervertos por favor?

Þó svo að helgin hafi verið lærdómslituð að mestu var sunnudagurinn tekinn í afslappelsi enda meirihlutinn af okkur frekar heilsulítill. Fórum í partý á laugardagskvöldinu þar sem ég þurfti reyndar að fylgja Jason snemmendis heim áður en ég hélt aftur út á lífið. Án þess að fara út í smáatriði þá hélt ég um ennið á honum meðan hann gubbaði stórum á götuhorni. Litla grey. Á meðan Marilyn sótti messu í gærmorgun tókum við hins vegar stefnuna á “bigger breakfast”, sem var reyndar á bragðið eins og fullur diskur af rassgötum en kostaði bara 3 pund. Sem var sweet. Gott veður í gær þannig að við eyddum megninu af seinnipartinum á Meadows að liggja í leti og sparka í bolta. Marilyn kom meira að segja með, nema hún sat á bekk undir tré og saumaði í. Ehmm.

Pete flutti inn í gær og mamma hans og pabbi komu með honum til að hjálpa honum með dótið sitt. Mamma hans er fyndin. “HELLO SOLA, MY NAME IS HELEN. I AM PETER’S MOTHER”. Pete benti henni á að ég væri íslensk, ekki heyrnarlaus. Hann er viðurstyggilega fyndinn. Dæmi:

- “Yeah, that was Marilyn on the phone. Talking dirty to me...”

- “I literally bumped into Mr. Disgustington in the hallway just now. We shared a moment. I think I heard Abba’s “Knowing Me, Knowing You” sound from afar...”

- “Don’t even go there girlfriend!”

"Where I end and you begin, I am up in the clouds, I am up in the clouds and I can't, I can't come down..."

Og bles.