The Mighty Icelandic Krumla

Það rann upp fyrir mér að sömu hlutirnir eru til alls staðar í heiminum. Eða allavega sumt af sömu hlutunum. Eins og til dæmis hin skemmtilega íþrótt, krumla. Opna Viewcraig-mótaröðin í krumlu var hrundið af stað eftir kvöldmat í gær þar sem Jones fór mikinn. Hef aldrei verið neitt sérstaklega handsterk en haft þeim mun beittari húmör sem kom að góðum notum í gærkvöldi. "Krumla" þykir nefnilega afskaplega fyndið orð...Engilsaxar kalla krumlu "mercy". Sem meikar góðan sens því þegar búið er að snúa mjög snyrtilega upp á viðkomandi þar til hann bögglast niður í gólfið eins og pappakassi komast skilaboðin áleiðis þar sem hann nær að pípa upp úr sér orðinu "mercy" áður en fingurnir brotna eins og útrunnið kitkat. Ég náði að sigra 2 af andstæðingum mínum með því að segja "krumla" í tíma og ótíma meðan ég var að þjarma að þeim, og gera þá þar með óvíga sökum hláturs. Damn I'm good. Krumla....körrrrumla....krúmla! Og ég vinn. Jeij! Orðið "býfur" kemur einnig sterkt inn á skemmtilegheitaskalanum þar sem það þykir hafa sláandi líkan hljóm og orðið "beaver"."I shall kruml you into pulp, quite rightly!"

Dæs.

Sakna Nönna.

"Careless in our summer clothes. splashing around.."

Og bles.

Shoe down!

Viewcraig gengið plús Eoin ákvað að gjöra sér dagamun í gær. Það er í rauninni alveg ótrúlegt hvað er hægt að búa til góðan mat án þess að hafa eldhús. Sátum á gólfinu inni í herberginu hans Jason og borðuðum skruggusmart kjúklingasalat af pappadiskum með plasthnífapörum. Og hvítvín með, sem að þessu sinni var ekki drukkið af stút heldur úr Blackwell’s bollum. Sem maður fær fríkeypis. Jeij!

Marilyn fór að sofa á sama tíma og venjulega, eða upp úr klukkan 22:03. Við hin vorum hins vegar ekkert svo sybbin og ákváðum að læða annarri löppinni út á lífið, þá sjaldan maður lyftir sér upp. Enduðum á karíókí-bar þar sem Jason fór gjörsamlega á kostum. “Joy to the world, aaaaaaaaaaaaall the boys and girls now” Djöfull var þetta fyndið. Svolítið annað fyndið gerðist sem fékk mig til að trúa því að the truth is out there.

Áður en við fórum út skellti ég mér í skó sem ég er sem betur fer eiginlega búin að labba niður úr enda hefur labb verið af meira taginu síðan hér var stigið á land. Ákvað að þetta yrði síðasta ferð áðurnefnds skópars þar sem þeim yrði þrumað í the bin eftir heimkomu. Núh, á leiðinni heim vorum við ennþá í miklu stuði og það mátti lítið út af bera til að við myndum bresta í söng og dans, sem við og gerðum. Nema hvað, eitthvað dansaði ég of harkalega milli þess sem ég var með aðdáunarverða Jane Fonda tilburði, þar sem ég veit ekki fyrr en ég sparka af mér öðrum skónum og hann svífur beint ofan í þrældjúpt síki. Eða eins og Ellý Ármanns would put it: “Plobbs!”. Fyrst gerðist ekki neitt. Þögn. Svo þóttist Pete ætla að rífa sig úr jakkanum og ná í kvikindið. Hann er um það bil minnst hetjulega vaxni karlmaður sem ég veit um. Og þá dó ég úr hlátri. Það munaði einhverjum millimetrum að ég pissaði í mig ég hló svo mikið og á tímabili kraup ég á cobblesteininn og náði tæplega andanum. Þetta er alveg heljarinnar síki og ef mér skjöplast ekki er skórinn minn kominn langleiðina til Glasgow núna. Bon Voyage...as they say. Þegar við vorum búin að jafna okkur ákvað ég að fara bara úr hinum skónum i staðinn fyrir að skokka í gegnum borgina eins og hölt hóra. Slíkt var eigi tekið í mál og skiptust “heljarmennin” á að bera Jones (öll 724 kg af henni) á hestbaki heim á leið. Ég skaffaði ferðamúsík með því að þrýsta upp úr mér íðilfögrum söngtónum á meðan. Ef einhver nennir að ganga fjörur og leita að hinum skónum mínum þá væri það æði. Takk og bless.

Ps. Ég kalla mig góða að vera mætt upp í skóla – hviss bang babúmm og byrjuð að læra! Vííííí!

“Jeremiah was a bullfrog, was a good friend of mine. I never understood a single word he said but I helped him drink his wine...”

Og bles.

Sleikur ad morgni

Flutti fyrsta fyrirlesturinn minn vid the Haskoli of Edinaburrawah adan og eg held ad thad se ohaett ad segja ad hann hafi bara gengid nokkud vel. Hof daginn eeeeldsnemma med thvi ad klifa Salisbury Crags, henda mer i sjodheita sturtu (thvi ibudin er buin ad vera rafmagns og hitalaus sida i gaer, juhu) og hljop svo ut a Black Medicine thar sem eg for yfir fyrirlesturinn i sidasta skipti milli thess sem eg sotradi rotsterkt og okristilega mikid af kaffi. Var pinu stressud fyrst, en sagdi tha bara sma brondung, allir foru ad hlaeja (sem var mjoooog gott...annars hefdi eg farid ad grenja) og svo rann thetta bara nokkud smurt fyrir sig. Spunnust ogurlegar umraedur ut fra efninu eftir ad eg var buin ad tala (sem er mjog gott) og eg gat meira ad segja svarad spurningum sem eg var spurd. Hurrah!

Eins og adur hefur komid fram er ibudin buin ad vera rafmagnslaus. Sem er baedi spennandi og skemmtilegt...en samt ekki. Svaf i prjonapeysu fra ommu, gammosium, i sokkunum fra Hrund (lovely!) og med Sigur Rosar hufu nidur i augu. Og vaknadi samt med frosid nef. Thetta er allt saman mjog athyglisvert. Thad er erfitt ad vakna thegar manni er kalt...buwhuw. Thannig ad eg snoozadi tvisvar, 3 minutur i senn. I seinna snoozinu dreymdi mig mjog grafiskan draum thar sem eg for i sleik vid Geir Olafs med miklum tilthrifum fyrir framan Kronuna a Bildshofda. Hmmmm...oj. Tha akvad eg ad nu vaeri thetta komid ut i einhverja vitleysu og for a faetur.

Hvad sem thvi lidur er nu svo komid ad her i Edinborg er brostid a med vettlingavedri. Er ad hausta mjog snaggaralega sem er svosem allt i lagi.

"Shower of goodness, coming to end the doubt pouring over..."

Og bles.

"And ordinary Swedish name...like Ikea Langstrump"

Herbergið mitt er voða næs þó svo að ég þurfi væntanlega að kíkja í smá leiðangur í Ikea og taka Marilyn með mér. Hún hefur aldrei farið í Ikea...as in á ævinni. Er alltaf að sjá betur og betur hvað hún er geðveikt skrýtin. Með fullt af svona allskonar heavy skrýtnum ávönum. Er með laktósaofnæmi og borðar ekki glúten og ekki sveppi og eitthvað svona fyndið og fer alltaf hljóðlega út úr herberginu ef talið berst að einhverju neðanbeltis. Og borðar alltaf hafrakodda með nektarínum á morgnana, “but only if they are nice and tasty”. Alltaf. Hún er 22 ára, bara svo við höfum það á hreinu.

Í gærkvöldi drakk ég heila hvítvínsflösku og skammast mín ekkert fyrir það. Þrátt fyrir að eiga að baki að minnsta kosti þrjú hádramatísk blindsmökk að ótöldum mýmörgum vínkynningum er þetta blákaldur veruleikinn – jeg er svelgur. Nennti ekki út í gær þannig að ég sat til klukkan rúmlega hálf3 síðustu nótt og las grimmt um mismunandi theoretical explanations of nationalism á meðan ég sötraði suður-afrískt Chenin Blanc Paarl 2006. Oh how very postgraduate of me. Fyrir utan þá staðreynd að ég drakk alla flöskuna af stút því það eru ekki til nein glös. Það má ei tapa rokkinu. Badaboom, badabing!

Og bles.

Oj...

Mikid er eg snidug. Skrifa blogg a mina tolvu - usb tengi - bokasafnstolvur. Ch-ching!

Ég, Jason og Marilyn erum flutt inn í Viewcraig Gardens. Hér er mikið ryk og mjög, mjög margir iðnaðarmenn að hamast við að klára. Eiginlega fáránlega margir miðað við stærðina á íbúðinni – sem þó verður ekki klaritz fyrr en um mánaðarmótin og þá flytur Pete inn. Einstaklega viðkunnalegir allir saman og afsaka sig í bak og fyrir yfir að vera að vinna hérna meðan við erum heima. Hmmm...spes. Ég skil hins vegar voða lítið hvað þeir segja því þeir eru með ahahansi massívan hreim. Þeim finnst ég samt æði því ég keypti kex handa þeim í gær and made some tea. Síðan þá er ég annaðhvort “love” eða “darling”. Litlu plömmera-rassgöt...

Það er gaman að segja frá því að fataskápurinn minn er ¼ af herberginu mínu, sem hentar mér prýðilega. Ég var hins vegar svo heppin að finna dálítinn glaðning frá fyrri ábúendum þegar ég var að reyna að henda ferðatöskunum upp í efstu hilluna. Eitt stykki leður/latexhanski af lengri gerðinni og brækur. Úr Mark & Spencers reyndar. Hmööööö. Ég þvoði mér alveg geeeeðveikt vel um hendurnar þegar ég var búin að henda þessu í ruslið, snaraði mér svo í gúmmíhanska, tók fötin mín út úr skápnum og þreif hann allan geðveikt vel aftur. Sumt fólk hefur no shame! Þetta er minnsta herbergið í íbúðinni, hence væntanlega barnaherbergið. Nema það hafi verið notað sem “sjúkrahús” eða “dýflissa”. Ick...ég held ég hafi gubbað smá uppí mig og kyngt því aftur.

Eftir að vera núna loksins komin á staðinn sem við eigum vonandi eftir að búa á næsta árið höfum við farið í nokkra könnunarleiðangra um næsta nágrenni. Erum til dæmis búin að prófa “hverfispöbbinn” okkar, a.k.a. The Southsider, og fórum á helsta chippo-staðinn í nágrenninu og fengum okkur, mjá...djúpsteikt Mars. Karlkyns sambýlingar mínir gera töluvert grín að mér fyrir að reyna að halda mig á lífrænu línunni þegar kemur að matarinnkaupum svo Pete sá sig knúinn til að spyrja afgreiðslumanninn hvort um væri að ræða “organic Mars bar”. Fyrir þá sem ekki vita er þetta skoskur sérréttur sem snýst um að þruma Mars-súkkulaði (eða Bounty eða Snickers – allt eftir því hvað fleytir bátnum þínum) í orly-deig og þaðan í djúpsteikingarpott og kroppa þetta svo í sig. Eintómt. Ekki með ís eða neinu. Ég missti næstum því meðvitund þetta var svo vont.

Og sidast en alls ekki sist! Tha vil eg nota thennan vettvang til ad oska snillingnum henni Hrund Thorsdottir til hamingju med fyrstu bokina sina og ekki nog med thad - Islensku barnabokaverdlaunin takk fyrir, godan dag og veridi bless. Get ekki bedid eftir ad lesa "Lofordid". Endalaust aftur til hamingju elsku Hrund :)

Og bles.

"Good luck movin' in cause IIIIIII'm moving out!"

Vonandi síðustu flutningarnir í bili munu eiga sér stað á morgun þegar við flytjum úr Clifton Terrace höllinni ógurlegu og yfir í semi-kláraða Viewcraig Gardens. Þar er ekkert eldhús, engin sturta, ekkert internet fyrr en eftir 2 vikur og mikið ryk. En við fáum teketil. Vuhú. Sökum internetsskorts og þeirrar staðreyndar að ég hata útlensk lyklaborð, gæti blögg orðið dulítið stopult næsta hálfa mánuðinn eða svo.

Annars er allt í lukkunnar velstandi. Ég er byrjuð að lesa eins og enginn sé morgundagurinn enda ekki vanþörf á þar sem prófessorarnir ógurlegu setja grimmt fyrir. Líta engu að síður allir út fyrir að vera afar viðkunnalegir en ég þarf að hafa afskipti af þremur slíkum allavega fyrst í stað: Jimmy Kennedy, Seán Molloy og Jonathan Hearn. Nettir.

Ef einhver var að velta því fyrir sér hvaðan vintage/second hand búðir eru upprunnar þá þori ég að veðja að það var hér. Allavega alveg sjúklega mikið af þeim hérna og jippidídúda hvað það er gaman að gramsa. Keypti mér geðveikan kjól í dag á 8 pund sem er gjöf en ekki gjald eins og einhver myndi segja. Flestar eru þessar búðir staðsettar á hinu svokallaða “Pubic Triangle” sem er kannski ekki huggulegasta hverfið í borginni but who gives a shite.

..:-:.. Keypti mér einhvern FlapJack viðbjóð í dag sem leit út fyrir að vera góður á bragðið en var það ekki. Gaf róna hann eftir að ég var búin að fá mér einn bita. Hann var ýkt sáttur og sagði að ég væri sæt. You sweet-talker you...

..:-:.. Í tilefni af síðasta Clifton-kvöldinu eru 9 manns að koma í fajitas á eftir. Gaman, gaman.

..:-:.. Á meðan strunsið er tekið um götur Edinborgar einoka Tegan and Sara iPoddann enda einhver sú mesta snilld sem ég hef komist í tæri við í mörg ár.

“I broke down and wrote you back before you had the chance to...”

Og bles.

Kúkt uppá bak - 1. þáttur

Ekkert verið að slugsa neitt í Edinborginni, komst að því í morgun. Þá var mér tjáð að ég væri svo heppin að fá að halda fyrsta fyrirlesturinn fyrir allan hópinn næsta miðvikudag. Why thank you Dr. Kennedy. Lucky me. Þar mun ég af alkunnri snilld bera saman annars vegar Michael Hechter, þá sérstaklega “Indirect Rule and the Absence of Nationalism” og hins vegar verk Michael Mann, t.d. “A Political Theory of Nationalism and its Excesses”. Þessu mun ég henda upp í eins og 25 mínútna langan fyrirlestur og kryfja niður í frumeindir milli þess sem ég set fram mínar eigin tillögur og vangaveltur. Ég held ég sé að fá skitu. Að vísu geri ég mér grein fyrir því að ég á það til að hafa ekki nógu mikla trú á mér þegar kemur að svona löguðu og merkilegt nokk, get yfirleitt meira en ég held. Þannig að ef þetta fellur inn í það mynstur þá ætti þetta að ganga glimmrandi. Skitustingur er samt viðvarandi, just so you know.

Michael Hechter, Michael Mann og Michael Jackson....sjammón!

“They’re out to get you, better leave while you can...”

Og bles.

Frú Tússpenni

Jubbjuhú! Ég er komin með kærasta. And it’s an excellent kærasti to have made. Fyrir sakir forvitni og þá staðreynd að mig vantaði stílabók, hélt ég aftur í “Brown the Stationeries” búðina/netkaffið á Nicholson Street þar sem Mr. Iss Free (sjá færslu 12. september sl.) ríður rækjum. Núh, töluvert meira að gera hjá honum núna heldur en í fyrra skiptið, röð við kassann og alles. Stílabókin kostaði 99p. Hann sagði 49p við mig. Olkidolki, ég rétti honum 50p. “Thank you, thank you...” og lét mig hafa peninginn aftur! Bögglaði honum bara í hendina á mér, lét peningakassann gera tsjih-tsjíng og svo bara “thank you, come again”. Og það voru alveg milljón manns í röðinni. Ég labbaði út úr búðinni, fyrir horn og drapst úr hlátri. Þetta er orðið mannfræðlegt rannsóknarverkefni. Tveir menningarheimar mætast á meðal bréfaklemma og yfirstrikunartússa. Ástin blossar upp eins og inflúensa að hausti...all because I get free stuff. Annaðhvort fer ég þarna aftur og prófa að kaupa fyrir um það bil 50 pund eða svo EÐA ég stíg aldrei fæti þarna inn aftur þar sem hann ætlast ábyggilega til þess að ég giftist honum núna og fæði honum 18 börn...I mean I did get all that free stuff. Hann er samt ekkert ljótur. En greinilega alveg blæðandi geðveikur, sem hefur alltaf verið talinn ókostur.

Er' ekki allir í stuði?

Fyrir utan að fá algjörlega fríkeypis drasl í dag lagði ég í töluvert grams in order að finna ódýrari skólabækur til að flippa mér ekki á hausinn. Eins mikið og ég elska Blackwell’s þá leggst ég í kör ef ég þarf að kaupa mér allar bækurnar þar. Þannig að, ég er búin að vera að gramsa í second-hand bókabúðum meira og minna í allan dag og finna 3 bækur á rúmlega helmingi lægra verði en gengur og gerist. Pretty gott bara. Gramsi verður haldið áfram og svo finn ég barasta nú þegar hitalyktina af ljósritunarvélunum þegar ég verð búin að ljúka mér af með þær. Össssh...

Og bles.

Jesus saves....passes to Moses...he shoots, he scores!!

Trúarbrögð hafa jafnan verið uppspretta átaka og almennra leiðinda í gegnum tíðina. Ef 5 einstaklingar úr ólíkum áttum sem hafa þekkst í viku geta sest niður og talað saman um trúarbrögð án þess að allt verði brjál, þá held ég að við séum á nokkuð góðu róli. Eoin var að baka í gær og koma hlaupandi þvert yfir bæinn með súkkulaðiskonsur og tvær flöskur af mjólk. Hann er soldið fyndinn. Og hér sátum við öll og spjölluðum saman. Marilyn hefur alla tíð verið gasalega trúuð og því til sönnunar er hún að taka gráðu í biblíufræðum eins og áður hefur komið fram. Pabbi hans Jason var prestur í einhverjum guðsvoluðum Suðurríkjasöfnuði í Bandaríkjunum sem af einhverjum ástæðum snérist gegn familíunni þannig að þau hrökkluðust í burtu frá bænum...þannig að Jason trúir ekki á neitt lengur. Pete er gyðingur, Eoin kaþólikki. Jones er opin fyrir öllu og engu en trúir því að eitthvað/einhver haldi þessu öllu meira og minna saman. Góðir krakkar. Góðar súkkulaðiskonsur.

Hljóp (mjá, hljóp) upp Arthur’s Seat í gær. Djöfull var ég búin á því á eftir, en í gegnum svitann mátti greina mont. Það er eitthvað við það að ganga/hlaupa upp eitthvað og ná toppnum. Mun meira gefandi en hlaupabretti í hálftíma.

Skokklag líðandi stundar:

Og bles.

Hoíjah!

Í gær var almennur letidagur. Byrjuðum á því að fara á kynningarfund hjá öllum bardagaíþróttafélögunum í íþróttamiðstöðinni. Þar komst ég að því að bardagaíþróttir sem miða að því að öskra eitthvað fááááranlegt höfða ekki til mín. Ég er bara ekki þessi týpa og finnst hreint og beint asnalegt að sparka kannski þrisvar út í loftið og öskra “damínakuuuuta!” á meðan. Verandi eins þroskuð og ég er drapst ég úr hlátri þegar kendó-klúbburinn var að sýna listir sínir. Eftir því sem ég kemst næst snýst sú íþrótt um að gíra sig upp í samúræjaátfitt og dúndra með “sverði” (lesist: prik) í höfuðið á andstæðingnum á meðan maður öskrar “MEN!”. Svo fékk maður að prófa á eftir og ég beindi allri minni uppsöfnuðu gremju towards men í gegnum tíðina að höfðinu á Hr. Kendó-manni. Lygilega gremjulosandi viðurkenni ég fúslega. Kendó-maður, sem var með ofboðslegan hárvöxt í nefinu, kom svo til mín í restina og sagði að þetta hefði verið mjög, mjög gott hjá mér og hvort ég vildi ekki kíkja til þeirra á alvöru æfingu á morgun. No-Ken-Do. Þetta var bara one off I’m afraid. Þannig að ég valdi mér einu bardagaíþróttina sem var í boði sem einnig býður upp á shut-the-fuck-up á meðan maður er að murka lífið úr næsta manni – muay thai. Sem ég hef nú haft spurnir af áður en það er sambland af kickboxi, olnbogaskotum og tásukítli.

Sashimiiiii!

Því næst tókum við okkur til, fórum á Pizza Hut og fengum okkur það groddalegasta fjölskyldutilboð sem ég hef séð. Ég dó næstum því. Jason stóð undir nafni sem sannur Bandaríkjamaður og kláraði restina af cookie-dough eftirréttinum þegar ég var við það að andast úr seddu. Til að toppa þetta alveg var farið í fótbolta í Princes Gardens á eftir. Ég tók lítinn sem engan þátt í svoleiðis vitleysu og lagði mig bara undir tré. Lífið er ljúft.

“I was hoping someday you’d be on your way to better things...”

Og bles.

"Aye butt, nee butt..."

Þetta stendur aftan á strætóunum hérna og vísar til þess að það þýðir ekkert að þræta - 50 punda sekt fyrir að reyna að svindla á strætó. Held að Matt Lucas og David Walliams séu búnir að fara í mál við hlutaðeigandi aðila útaf þessu. Spes.

Annars er allt á blússandi siglingu í Eddanum. Valdi kúrsana mína í dag og loksins, loksins, loksins er ég komin í nám þar sem ég er bara að taka fög sem ég hef virkilegan áhuga á. Maður lét sig hafa allskonar drasl í fjölbraut (t.d. þýsku) til að verða stúdent og meira að segja stundum í háskólanum til að ná BA. Núna er bara gaman. Fögin mín fyrir þetta ár verða því svo mikið sem:

- Contemporary Issues in Nationalism Studies I

- The Sociology of Nationalism

- International Relations Theory

- Contemporary Issues in Nationalism II

- Case study (má velja...reikna fastlega með að það verði um IRA hungurverkfallið 1981)

- War and Morality

- ...og svo náttúrulega lokaritgerðin.

Vúbb vú! Mig klæjar í mína akademísku fingur!

Í gær var Soc Fair þar sem öll félögin og klúbbarnir við skólann kynna sig og sitt. Og þau eru mörg. Þannig að ég ætla bara að prófa slatta fyrst og sjá svo til hvað mig langar að gera, fyrir utan hangover-jog með Hare and Hounds á sunnudagsmorgnum. Á dagskrá er bogfimi, skotfimi, box, eitthvað sjálfsvarnardims, róðrarklúbbur, trampolín, suður-amerískir dansar. Og curling. Oj, hvað ég hlakka til.

Til að verða ekki miðvikudagspúkanum að bráð brugðum við Eoin og Jason okkur af bæ og kíktum á pöbbarölt. Sem endaði á mjög heiftarlegu djammi. Sleppur meðan skólinn er ekki byrjaður því I was not feeling the least bit academic daginn eftir. Enduðum á einhverjum stórfurðulegum klúbb sem ég veit ekki hvað heitir og dönsuðum frá okkur allt vit og eina skóreim. Tók meira að segja eitt Báru-öskur, ég var í svo miklu stuði. Hlupum heim af því að...veit ekki af hverju...og fengum okkur samlokur og te og fórum á trúnó. Ekkert kebab meir, ég er að spara.

Annaðhvort erum við rosa góð í að finna staði sem spila óldskúl músík, eða þá að Skotar eru mjög aftarlega á merinni þegar kemur að tónlist. Sama hvort er, it’s all good. Og já. Búið ykkur undir ógurlega myndasýningu eftir helgina. Össsssssh...

“It’s a soul’s companion you can feel it everywhere...”

Og bles.

Nönna-sakn

...sem veit kannski ekki á gott þar sem ég á eftir að vera hérna...jah soldið lengur. En menn eru náttúrulega svo fáránlega sætir og sniðugir að það er bara ekki annað hægt. Dæs.

Líka gaman að segja frá því að systir mín elskuleg, sem tók sig til og fæddi þennan snilling, á einmitt afmæli í dag. Hún er líka voða góð. Og sæt :) Til hamingju með afmælið elska.

Og bles.

Undarlegt háttalag Hr. Iss Free

Um daginn þurfti ég að prenta út eitt stykki tölvupóst. Þessi ágæti tölvupóstur vottaði svo ekki verður um villst hvað ég er búin að umvefja mig í skuldir eins og dúnmjúkt flísteppi - einnig þekkt sem kvittun fyrir borgun á skólagjöldunum mínum. Fór á netkaffi á Nicholson Street, sem ég hafði kíkt á einu sinni áður. Þetta ágæta netkaffi er rekið af Paka sem ekki einungis talar óskaplega lágt heldur líka afskaplega óskiljanlega ensku. Þennan tiltekna dag notaði ég internetið í 30 mínútur plús 10 mínútur, prentaði út tvö blöð og náði mér í plöst og tvo penna sem ég hugðist festa kaup á. Fór með þetta til Paka og ætlaði að borga. "No no, iss free", sagði hann. "Pardon?", sagði moi. "Iss free...for you", sagði hann og brosti. Fyrsta talning í norðvesturkjördæmi leiddi í ljós að það vantaði allavega þrjár tennur upp í hann. "Why...?", spurði ég. "Iss you...is free". Ég trítlaði út, sumpart ringluð en 2 pundum ríkari. Og ég ætla aldrei aftur á þetta netkaffi.

Þvottavélin er búin að vera biluð, ergo ég hef ekki getað þvegið fötin mín í marga daga. Þess vegna hef ég þurft að kaupa mér soldið af fötum. Æ, æ. En það er gaman að segja frá því að í dag komst ég, heil á geðsmunum, í gallabuxur númer 10! Slíkt hefur ekki gerst síðan á því herrans ári 2000 og er þetta því afar ánægjuleg þróun. Hvort stressi, tilhlökkun, skokki og heilnæmu matarræði er um að kenna og að þakka skal ósagt látið. En ánægjulegt er það engu að síður.

Og gjöriði mér svo vel og horfið á fyndnustu auglýsingu sem ég hef séð í langan tíma. Hló upphátt. Mjög lengi. Ein heima.



Og bles.

Back to school...

What’s the story drunken whorie?

Jones tókst hið ómögulega í gær. Ég fékk sólsting í þessu blússandi fína veðri sem hefur herjað á Skotland alveg síðan ég steig fæti á hérlenda fold. Var ekki beint að búast við því að þetta væri eitthvað sem þyrfti að varast but you never know. Djöfull var þetta óþægilegt. Össssh...

Í tilefni af því, og bættri heilsu í dag, skráði ég mig hjá heilsugæslunni í dag þar sem bólugrafinn, afar væskilegur ungur maður spurði mig afar nærgöngulla spurninga m.a. hvort ég hefði farið í “cervical smear test” á síðustu tveimur árum. “What’s it to you?!!”, þrumaði ég og stormaði út...dujók. En já. Ánægjulegt.

And I’ve made friends!!! Jibbíííííí. Hittum Jason (USA) og Pete (UK) (strákana sem koma til með að búa með okkur þegar íbúðin verður tilbúin) í dag í skólanum og einhversstaðar á leiðinni pikkuðum við upp Eoin (IRL) sem er um það bil sá allra fyndnasti maður sem ég hef fyrir hitt. Ákváðum að fara saman út í matarbúð og svo var bara tekin allsherjar kvöldmatareldun hérna í höllinni að Clifton Terrace og ís og jarðarber á eftir. Ísland, England, Bandaríkin og Írland. Mér líður eins og ég sé í miðri Benetton auglýsingu þetta er orðið svo alþjóðlegt hérna.

Eftir eina viku í Edinborg hef ég komist að því að ég elska þessa borg. (Sjáum reyndar til hvað ég segi í vetur þegar er alltaf rigning...) en þetta er samt eitthvað svo mikið minn stíll. Labba niður Princes Street og hlusta á sekkjapípubrjálæði, hrökkva við big time þegar þeir hleypa af fallbyssunni í Edinborgarkastala klukkan akkurat 13:00 og vera bara almennt í mjög góðum gír þessa dagana. Class.

Að endingu vil ég beina orðum mínum til allra þeirra sem hafa sent mér email undanfarið. Ég þakka af hrærðu hjarta fyrir skemmtilegan póst og biðst auðmjúklega afsökunar á að vera ekki ennþá búin að svara megninu af þeim. En þetta er allt að koma...

Ég hvet ykkur eindregið til að styðja á *play* hnappinn and drink it all in.

Og bles.

Velkomin í fátækleg híbýli mín...

Mér er alveg ógeðslega heitt hérna. Peysuveður er mér einna helst að skapi en þegar maður þarf að fara að svipta sig klæðum og spranga um á stuttermabol, þá segi ég stopp. Stuðið heldur áfram in the Burgh og núna hefur Jones flutt sig um set í íbúð á Clifton Terrace í tvær vikur eða svo, eða þar til íbúðin okkar í Viewcraig Gardens verður tilbúin. Það verður seint sagt að mér líði eins og fátækum námsmanni í þessari íbúð sem við erum í núna. Þetta er eiginlega bara bull og vitleysa.

la klósett

la mitt herbergi

la stofa

la eldhús

Á tímabili stóð ég mig að því að leita í öllum skápunum til að komast að þvi hvort það fylgdi ekki þrifa-dvergur eða afþurrkunar-negri með í pakkanum. Svo reyndist ekki vera enda væri maður þá farinn að taka lúxusinn yfir í annað og stórhættulegra veldi fyrir það sem koma skal. En þetta kemur ekki ókeypis frekar en annað í lífinu, þó svo að þetta hafi verið mun hagstæðari díll heldur en að vera á b&b eða einhverju slíku í þessar tvær vikur. Ég sé fram á að lifa á þurrkarakuski og kringlumjólk með klósettpappír í, á meðan á dvölinni hérna stendur.

Marylin, stelpan sem ég kem til með að búa með, kom í gær ásamt mömmu sinni og pabba. Lítur út fyrir að vera indælis stelpa, er greinilega alveg herpilegur nörd og er að fara að taka gráðu í biblíufræðum. Ehmmm. Foreldrar hennar eru aftur á móti spes. Lenti í kurteislegum rökræðum við pabba hennar sem stóð á því fastar en fótunum að Ísland væri ekki sjálfstætt ríki. Rétt hjá þér að þræta um það við stjórnmálafræðimenntaðan Íslending. Dick. Þau spurðu mig líka í morgun hvort ég væri ekki búin að ákveða hvað ég ætlaði að fá mér í kvöldmat. Klukkan var rúmlega 11 og ég tiltölulega nývöknuð. Kallið mig kærulausa og óskipulagða en nei, ég var ekki alveg búin að negla það niður hvað ég ætlaði að fá mér í kvöldmat, á þessum tímapunkti. Þá mæltu þau með lovely, frosnum fiskibökum sem kosta bara 1 pund, og líka niðursoðinni pulsu&baunablöndu í dósum frá Heinz. Æææj takk. Pardone moi í eitt augnablik. Hmöööööööö! En þau vilja vel. Eða mamma hennar allavega.

Í dag sat ég á kaffihúsi þegar þeldökkur maður, að nafni Kofi (sem ekki skal ruglað saman við Kofi Annan, ég er að tala um annan Kofi) gefur sig á tal við mig. Hann var bara hress og endaði á því að gefa mér emailið sitt og símanúmerið sitt líka. Það var fallega gert af honum. Sé til hvað ég geri. Þetta er orðið alveg ógurlega mikið svona “allir eru sjúkir í mig heheheh”-blogg. Mikið er það skemmtilegt.

“But we’re never gonna survive unless, we get a little crazy...”

Og bles.

Ich bin ein Edinburger

Nýjar upplýsingar hafa komið fram í stóra leigusalamálinu. Suvi, rifbeinsbrotni Svíinn (sem reyndist vera frá Finnlandi) sem býr hérna líka, sagði að hana grunaði nokkuð sterklega að títtnefndur leigusölumaður væri spenntur fyrir Jones. Svo var hann að skutla Rachel (hin stelpan sem býr hérna) út á lestarstöð og hún hringdi í mig um leið og hún var komin upp í lestina til að segja mér að hann hefði talað um mig allan tímann á leiðinni. Goink. Svo er hann alltaf að reyna að tala við mig íslensku og það fer sjúklega í taugarnar á mér. Vil ekkert vera leiðinleg eða neitt en það er fátt ljótara og útlendingar að tala íslensku með hreim. Plús það að þessi gaur er að byrja að freak me out.

Annars er magnað veður hérna. Búin að fara út að hlaupa á hverjum morgni upp Salisbury Crags, passa upp á að borða og passa hvað ég borða. Hef ekki hugsað mér að detta í custard-kleinuhringina í Sainsbury’s aftur. Tók þann skammt út í Dublin. Hrollur. Búin að kaupa mér eina bók og farin að lesa sem ég kalla nokkuð gott miðað við að skólinn byrjar ekki fyrr en eftir rúma viku.

Eitt hérna sem er samt soldið spes. Sumir tala með alveg buurjáluðum hreim. Og þeir skilja ekki orðin ef maður segir þau “venjulega” það er að segja ekki með þessum hreim. Ég var mjög vinsamlega að biðja leigubílstjórann að fara með mig á Bar Sirius og hann ætlaði ekki að ná hvað ég var að meina. Eftir nokkrar tilraunir ákvað ég að slá þessu upp í glenz og sagði “Bear Seareaús”. Þá náðann því. “Ay, dat’s more like it geeeerl”. Uuuuu altílæþá.

Og mjá. I went out for a wee drink í gær. Huhuhu. Ég var nú ekki að hitta manninn í fyrsta skipti þannig að ég er ekki alveg svona suddalega snögg að púlla þá. Forsaga málsins er sú að þegar ég og systir mín kær kíktum hingað í fyrra hitti ég pilt að nafni Craig. Vorum alltaf í bandi öðru hverju síðan og svo ákváðum við að taka þetta úr vefheimum, fyrst ég var mætt á svæðið, og hittast í raunheimum. Pínu skrýtið fyrst en svo ógeðslega gaman. Ég hafði nú alveg séð hann áður en var eiginlega búin að gleyma að hann er djöfull sætur. Hávaxinn, dökkur mjög yfirlitum, pínu líkur Robbie Williams og loðinn eins og api. That’s the way aha aha I like it aha aha. Deit varð djamm og ég endaði á því að hitta megnið af vinum hans líka, sem vissu greinilega alveg dágóðan slatta um mig. Ég og Dissco Dave, sem býr með honum, áttum svo dansgólfið á tímabili. Djöfull var það fyndið. Tölti heim í góðu glensi í nótt og vaknaði svo með svo svæsna morgunandfýlu að ég aldrei vitað annað eins. Nokkuð viss um að ég hefði hæglega getað drepið alla íbúa í meðalstóru sjálfsstjórnarhéraði með þessu ógeði. Mental note: Alltaf, alltaf að bursta áður en maður fer að sofa, sama hvað maður er glensaður.

Dissco Dave og Jones stigu trylltan dans við þetta lag ásamt ó svo mörgum, mörgum öðrum.

Og bles.

Af sturtuuppgötvunum erlendis

Það vill svo skemmtilega til að yfrumrituð hefur gert fjölmargar uppgötvanir varðandi sturtur og sturtuferðir síðan hún fluttist yfrum höf. Eins og til dæmis fyrsta daginn þá gleymdi ég að ég var ekki með neitt handklæði með mér. Þessi staðreynd rann mjög skemmtilega upp fyrir mér þegar ég var einmitt búin að sturta mig. En verandi ráðagóð með eindæmum, enda alin upp úti í villtri náttúrunni (svona eins og Mógli) þurrkaði ég mér bara með náttbuxunum mínum og svo var bara hlaupið fúll fart inn í herbergi. Vandamál leyst. Annað sem ég komst að er að sturtudyrnar eru glærar og spegill beint á móti þeim. Af því tilefni sá ég ratzinn á mér almennilega í fyrsta skipti í fjöldamörg ár. Og hann er mun minni en ég hélt, sem hlýtur að vinna honum inn nokkur skúffukökustig. Í öðru lagi er sturtuklefinn megastór svo það má hæglega stíga nokkur dansspor þar innifyrir meðan verið er að lather-rinse-lather-rinse. Skemmtilegt.

Annars dreymdi mig Nönna í nótt. Hann var að byrja í skóla og einhver stríddi honum. Ég vaknaði alveg brjáluð, reiðubúinn að taka í viðkomandi , snúa hann niður og böggla honum saman eins og hundi. Fnæs.

Elskulegur í stuði

Annars ber það hæst að Jones á deit í kvöld. Mjámm. Maður er ekki leng’a issu haaaaa. Dæs...

"blístr blístri blístr...blístri blístr blístri blístr..."

Og bles.

If you'd ask me on a Thursday I'd say...yeeeeeeeeeeees

Allt að gerast í Eddanum. Fór í labbitúr niður í bæ og "kíkti" inn í Blackwell's bókabúð. Rankaði við mér þegar ég var búin að vera þar í þrjá klukkutíma. Og var þá bara í rúman klukkutíma í viðbót. Yndislegt. Er að spá í að flytja lögheimilið mitt þangað.

Sat í aðra þrjá tíma á bekk í Princes Gardens og skrifaði. Andinn er aftur kominn yfir Jones eftir langt hlé enda tæplega annað hægt hérna en að verða inspireraður. Og sjúklega gott veður. Mér finnst líka svo geðveikt að það er einhvern vegin saga á bak við allt hérna. Meira að segja bekkurinn sem ég sat á í dag: "In loving memory of Robert Lillie, died 18-12-78 who loved this city. Presented by his wife and two daughters." Ég mæli eindregið með því að svona lagað verði tekið upp á Íslandi. Ímyndið ykkur bara skruggusmart bekk einhversstaðar á Austurvelli eftir sirka 50 ár: "Til minningar um Gísla Martein Baldursson, vitleysing, sem gaf námsmönnum frítt í strætó áður en hann rukkaði þá um bílastæðagjald og losaði Tjörnina við veiðibjöllur einn síns liðs. Blessuð sé minning hans. Gefið af SUS" Smægó?


Annars er þetta hús í garðinum líka. Obbosens flott. Og já ég er ekki farin að nota fínu myndavélina mína, stel þessu bara af google. Fer að taka myndir ekki seinna en á morgun.

En að öðrum málum og öllu meira djúbíus. Leigusalinn minn, sem er nörd, er alltaf að bjóða mér í labbitúra með sér. Þrisvar á jafnmörgum dögum. Bauð mér samt út að borða í kvöld og svo er hann víst búinn að panta tvo miða í spurningatímann fyrir forsætisráðherrann í þinginu (sem allir mega fylgjast með og mér finnst fáránlega áhugavert) og bauð mér með sér. I wonder if there is a catch of some sort...Eða hvort maður er bara orðinn svo firrtur að fólk má ekki vera næs án þess að maður haldi að það hafi einhverja vafasama undirliggjandi ástæðu fyrir því...

Oh well. Possibly maybe but probably no.

Og bles.

Oi! Blondie!

Ja kom blek!

Þá er Edinborgin orðin heimilið og það verður ekki annað sagt en að þetta líti allt saman prýðilega út og rúmlega það. Í dag ku vera búið að vera um það bil besta veður í manna minnum (ok, eða allavega í nokkrar vikur) þannig að ég er bara búin að vera að steikja mig á labbinu. Mjög gott.

Nema hvað, búin að kaupa rúmföt, handklæði (Fór í sturtu í morgun. Gleymdi að ég var ekki með neitt handklæði. Það var athyglisvert.) og komin með nýtt símanúmer sem hér eftir verður svo mikið sem:

0044 7513 037 488

Búin að gera mig einu sinni að smá fífli, as one should when moving abroad. Og búin að fara í langan skokktúr upp og niður þetta kvikindi sem var afar hressandi í góða veðrinu.

Salisbury Crags heitir þetta og er eiginlega bara beint fyrir ofan blokkina hjá míns. Þetta var hressandi með eindæmum, enda rennur fitugi maturinn mun ljúfar niður ef maður skokkar áður. Er annars núna að grúfa andlitið ofan í tebolla á meðan ég les mig í gegnum einhvern viðbjóð frá HSBC til að opna bankareikning. Groovy.

Og það er gaman að segja frá því að í dag var meira að segja kallað "Oi, blondie!" á mig úti á götu. Sætt. Leit við og á hlutaðeigandi aðila (sem reyndist karlkyns verkamaður í neongulu vesti) og fékk loft-koss til baka. Húrra.

Var búin að sofa í heila 14 klukkutíma í morgun þegar ég vaknaði. Held ég hafi ekki sofið svona lengi síðan eftir körfuboltamaraþonið í 9. bekk í Heiðarskóla. Var ljúft engu að síður þar sem ég þori að fullyrða að ég hafi verið orðin svipað langþreytt eins og eftir umrætt körfuboltamaraþon.

"Sleeping is giving in, so lift those heavy eyelids..."

Og bles.

O'righ!

Hætt við að fara út.

Dujók.

Sit núna í Leifsstöð og geri eitthvað sniðugt. Fluginu seinkað um netta 2 tíma en það er allt í lagi. Stress fékk nýja merkingu í mikilfengleika sínum síðustu daga og "yfirvigt" var orð gærdagsins. En annars er það gleðiefni að annaðhvort gleymdist eða rukka mig fyrir yfirvigtargjaldið, nú eða að það er loksins að bera ávöxt að flassa brjóstunum í tíma og ótíma.

Dulítil þreyta hefur herjað á Jones undanfarna daga. Og þegar ég verð þreytt þá verð ég lítil. Og þegar ég verð lítil þá fer ég stundum að góla. Tók gól þegar ég kvaddi familíuna og átti líka afskaplega bágt með mig þegar ég kyssti Nönna bless í gærkvöldi. En tæknilega séð eru bara um 4 mánuðir í jólin þannig að...

Vildi svo skemmtilega til að systir Big Goj er að fara á ráðstefnu í Eddanum akkurat núna þannig að við verðum samfó sem er alltaf skemmtilegra. Sérstaklega þegar maður er með mjög ókristilega mikinn farangur.

Annars var ég að fjárfesta í myndavél fyrir afmælispening ;* Þannig að nú verður blöggað sem aldrei fyrr og jafnvel myndasýning með þegar menn eru í stuði.

Ekki gleyma hvað ég er falleg.

Dujók.

"Don't you forget about me. Don't don't don't don't..."


Og bles.

Busy Miss Lizzy...

Það er búið að vera ansi mikið að gera í Jonestown undanfarna daga. Er að reyna að rúlla öllum mínum málum upp í vinnunni, díla við fasistaveldið LÍN og pakka dótinu mínu sem hefur mjög skemmtilega verið dreift á þrjá staði í jafnmörgum póstnúmerum. En þetta er allt að smella saman enda ekki seinna vænna þar sem brottför til bonny Scotland mun eiga sér stað ofursnemma á þriðjudagsmorgun. Er vel stemmd. Kem til með að búa fyrstu fjóra daganum með rifbeinsbrotnum Svía en færa mig svo yfir til Clifton Terrace í 13 daga áður en mér verður hleypt inn í nýuppgerða íbúðina í Viewcraig Gardens þar sem ég mun deila húsnæði með þeim Jason, Pete og Marilyn. Ef þau eru hestleiðinleg, leggja mig í einelti af því ég er ekki af sama þjóðerni og þau, vaska ekki upp eftir sig eða hafa í frammi dólgslæti af svipuðum toga þá verð ég pínu fúl.

...og ég held áfram að pakka.

Annars finnst mér þetta afskaplega fyndið:

Daniel Craig og Catherine Tate - Comic Relief

Og bles.