Punktur, punktur, komma, prump...

..:.. Það situr maður á næsta borði við hliðina á mér. Hann er að útskýra og dásama fyrir öðrum manni hvað hann sjálfur sé ótrúlega góður bloggari. Þessi maður er ábyggilega svona um fertugt. Áðan heyrði ég hann virkilega segja setninguna: “Ég er með um það bil 500 heimsóknir á dag, geri aðrir betur hehe!” Oh well. Hann veit tæplega að ég er að blogga um hvað mér finnst hann vitlaus. Og ljótur. Og feitur. Aaaaaah the power of the pen.

..:.. Mér finnst einkahúmor skemmtilegur. Sérstaklega þegar ég á einkahúmor með sætum og skemmtilegum strák.

..:.. Síðustu helgi tókum við gamla Heiðarskólagengið okkur til og héldum reunion. 9 ár og 3 mánuðir síðan við útskrifuðumst og við héldum bara reunion af því okkur langaði til þess. Þykir ofsalega vænt um þessa krakka enda vorum við yfirleitt helvíti góð saman. Svona er samt ótrúlega fyndið. Af þeim sem voru mætt á svæðið var ég eina stelpan sem er ekki búin að eiga barn. Ég veit núna ótrúlega mikið um meðgöngukláða og svoleiðis. Var afskaplega ljúft kvöld og ég var meira að segja beðin afsökunar á atviki sem átti sér stað í 10. bekk og ég var eiginlega búin að gleyma en hafði greinilega hvílt þungt á bekkjarbróður mínum. Enduðum á Mörkinni. Skítapleis. 3 missed calls þegar ég vaknaði um morguninn. Óskráð númer. Þoli ekki svoleiðis.

..:.. Nönni pínu lasinn um helgina. Keypti handa honum smartísköku og kókómjólk hjá Óla og knúsaði hann. Horfðum svo saman á Skoppu og Skrítlu. Ég held ég myndi frekar kjósa að vera dæmd í óskilorðsbundið fangelsi heldur en að horfa aftur á þann viðbjóð. Og þær eru pottþétt búnar að fá sér bjór í dansatriðunum.

..:.. Komin með herbergi í Edin. Korter frá miðbænum, korter frá skólanum. Gott, gott.

..:.. Á morgun er hálft ár síðan amman mín dó. Á hinndaginn er 80 ára afmælisdagurinn hennar. Ég sakna hennar svo endalaust mikið og hugsa um hana á hverjum einasta degi. Veit samt að hún passar upp á stelpuna sína eins og alltaf. Enda best í heimi.

..:.. Í dag útskrifaðist ég líka úr ansi strembnu 20 vikna prógrammi. En ég er helsátt við útkomuna.

..:.. Ég er að drepast það er svo mikið að gera í vinnunni. Fjórir vinnudagar eftir. Aaaah push it, push it good, push it, push it real good eins og skáldið sagði.

..:.. Er ófær um að skrifa samfelldan texta. Nenni því ekki.

..:.. Vegna þess

..:.. að

..:.. punktar

..:.. eru ógeðslega skemmtilegir.

"Du är värd att dö för, Ni kan skratta om Ni vill, håna oss Vi rör oss Ni står still..."


Og bles.

A-F-M-Æ-L-I

Það vill svo skemmtilega til að ég á eitt slíkt í 25. skipti nú í dag. Helst til of hár aldur ef ég á að segja alveg eins og er ef tekið er mið af þroska og öðru slíku. Og ég er ekki frá því að júllurnar á mér hafa sigið aðeins frá því í gær. Dæs :)

Mér finnst soldið gaman hvernig lífið getur komið manni á óvart og það, að maður viti í rauninni aldrei nokkurn tíman hvert það á eftir að teyma mann, finnst mér einkar jive. Á tvítugsafmælinu mínu var ég í París. 5 árum seinna ligg ég uppi í rúmi í bjálkakofa á Ólafsfirði, með bjór og að horfa á kvennafótbolta í sjónvarpinu. Og ég er sáttari við lífið og tilveruna nú ef eitthvað er. Það er engin tilviljun að það er talað um að verða “eldri og vitrari”.

Í dag hoppaði ég út í sjó. Var hífð upp með blökk...eða einhverju svoleiðis dimsi. Í dag fór ég líka í slökkviliðsgalla og gerði heiðarlega tilraun til að slökkva eldsvoða á meðan ég léttsteikti á mér ennið með bros á vör og sveið af mér nokkur augnhár.

Bara svona venjulegur afmælisdagur þannig séð...

Þetta er ekki ég.

“I fell into a burning ring of fire, I went down, down, down and the flames went higher...”

Og bles.

On call

„Dúú-dúú....dúú-dúú...”
„Björgólfur? Já, sæll vertu, Nönni hérna. Hvernig sæki ég að þér?“

„Nú?? Ertu í Mónakó? Gera hvað?“

„Jáááá já, skil þig.“

„Það þarf náttúrulega samt að fara að ræða þessi mál hvað úr hverju eins og þú kannski veist“


„Ehmmm...já ég er nú innan um annað fólk hérna þannig að þetta er ekki rétti vettvangurinn til að vera að ræða þetta að svo stöddu. Ég bjalla bara í þig við betra tækifæri. Blússaður.“

„Huhuhuhuhu....fífl“

"Spartans! Tonight we dine...at a rather shabby looking cafeteria"

Mannmergð hefur aldrei heillað mig neitt sérstaklega og af þeirri ástæðu sá ég þann kost vænstan að stinga af úr höfuðborginni um helgina. Það var einhvern vegin alveg nóg fyrir mig að fá kjánahroll dauðans við að sjá útsendinguna frá Kaupþings-tónleikunum. Guð minn almáttugur. Fyrsta lagi vissi ég ekki hvort Bubbi var að tala eða prumpa. Og ræðan þarna um hversu mikið gjaldkeri í Kaupþingi megi stela vs. ráðherrar í ríkisstjórn...come the fuck on. Halt þú bara áfram að taka fleiri milljónir fyrir giggin og selja öll lögin þín til tryggingarfélags...ó, þú mikli bóhem og hugsjónamaður. Held það sé alveg kominn tími á að Kóngurinn fá sér langan diskó-blund.

Ég og Nönni, selskapsmaðurinn mikli, ákváðum hins vegar að fá okkur rúnt í sveitina í gær. Róluðum í smástund við góðar undirtektir og mikil skríkjulæti sem var fylgt eftir með kókómjólk og ristabrauði með sultu. Sultan endaði reyndar mestöll í hárinu á honum svo planið var að fara í bað þegar heim væri komið. En svo voru menn bara frekar búnir á því og sofnuðu í bílnum á leiðinni heim...með góðan slatta af sultugeli í makkanum. Gullmoli. Þessi elska.

Menn meira að segja búnir að fá vinnugalla og allt. Og alveg skruggusáttir, vægast sagt :)

“300” í dvdspilaranum. Og ég á ekki til orð. Menn eins og Gerard Butler ætti að veiða, klæða úr öllum fötunum og setja í búr for public display. Það er náttúrulega ekki eðlilegt hvað maðurinn er huggulegur. Kæmi mér líka ekkert á óvart ef nokkrir heteroes should go homo eftir þessa mynd.

Taktu mig...tuddi

Upp-pepp helgarinnar er hins vegar að þessu sinni einni í boði Skota, sem þó er leigusali.

“Oh, you’re Icelandic! I don’t want to lose you!!!”

Aðeinkjú.

"I don't miss you, just who you used to be..."


Og bles.

Memoirs of a Minger

Var að spjalla við Ingrid í gærkvöldi. Eins og stundum vill koma fyrir fórum við að rifja upp strákamálin okkar frá Dublinartímanum, sælla og svo aftur ekki svo sælla minninga. Shitmus, Conan the Barbarian, „Captain Hooker“ og Mark the Nutbar sem vildi kynna mig fyrir foreldrum sínum eftir...8 daga kynni.

Svo rifjuðum við upp manninn sem við héldum ekki vatni yfir. Dæs...að hugsa sér að ég hafi næstum því verið búin að gleyma honum.

My Lords, ladies and gentlemen, I give you the oh so athletic:

...:: Ronan O’Gara ::...

„No point in pretending, I know that its ending. I just want to know where the ending began…“
UB40 – Where Did I Go Wrong

Og bles.

Fuuuuuuuuuck! ...but not really

Í dag hófst síðasta vikan sem ég er 24 ára. Fuck...but not really though.




Í morgun hélt ég að ég hefði týnt veskinu...en það var útí bíl.






Í dag bilaði antik-diktafónninn minn eftir viðtal...en svo hrökk hann í gang, þessi elska.






Í gærkvöldi hélt ég að ég væri að fá bólu á ennið...í morgun var hún horfin.

Í dag kemur Nýtt líf - 8.tbl. út - ch-ch-ch-check it, vúúúú!

Í gærkvöldi átti ég gæðastund með systur minni elskulegri. Vastly entertaining, if I dare say so. Verandi lögfræðingur, og skruggusmart lögfræðingur ofan á allt annað, gerði hún við mig samning. And it's an excellent samningur to have made. Alltaf svo endalaust góð við mig. Takk og takk aftur. Og já, kæró biður að heilsa. Excellent prospects ;)

"I will be chasing the starlight until the end of my life..."

Muse - Starlight

Og bles.

Hello Haries!

Húrra ég! Húrra, segi ég! Ég hef fundið mér húsnæði í the burgh of the Edin. Gjössovel. Dujók. Takið eftir hve þetta ber vott um hárbeittan og kaldhæðin húmor minn, ergo, húsnæðisleit er eigi að ganga eins og best verður á kosið. En hey, leiðinlegra fólk en ég hefur fengið húsnæði í útlöndum þannig að þetta reeeeeddast. Plús það að það eru 3 vikur til stefnu.

Ekki nóg með það, þá hef ég líka fundið mér áhugmál (e. hobby) í nýja landinu. Gjössovel. Vei þeim sem ætla að reyna árangurslausa tilraun til að sigra mig í Reykjavíkurmaraþoninu að ári. Heyrst hefur að heragi sé viðhafður innan skokkklúbbsins Hares & Hounds og þá er bara ein spurning sem herjar á heilabörkinn: var ekki hægt að finna eitthvað ööörlítið meira smægó nafn? Ég mun hins vegar smeygja mér í níðþröngar hjólabuxurnar, smella upp derhúfunni og reima sjömílnaskó við fót áður en ég spretta yfir skosku hálöndin þver og endilöng. Mikið hlakka ég til að komast að því hvað ég er í (ekki) góðu formi!

Ekki nóg með að vera komin með erlendis áhugamál (e. hobby) þá er ég líka svo gott sem komin með erlendis eiginmann (e. hubby). Einhver tyrkneskur foli, á 26. aldursári og atvinnulaus, addaði mér allskostar óumbeðinn inn á msn-ið sitt. Ég sé fyrir mér alveg splunkunýtt Sophiu-Halim ævintýri. Millilandaátök, landssöfnun og almenn læti til að fá litla Achmed Marinó og Izraddih Sigríði heim til Íslands. Viljiði ekki bara losna við allt þetta vesen og láta mig bara hafa peninginn strax...surely?

“I don't need the G's or the car keys, boy I like you just the way you are”
Timbaland – The Way I Are

Og bles.

Far vel, goodbye og bles

Árlegur Síðsumarshittingur stúlknahópsins átti sé stað í gær. Afskaplega velheppnað og skemmtilegt þó ég segi sjálf frá og mig hefði bara aldrei grunað hversu obbosens sexý ég er í Bollywood-dansi...ég er svo hissa. Það lá við að ég félli í yfirlið yfir einstökum þokka mínum og hæfileikum. Í gær var líka Gleðidagur aftaníossa svo ekki var um villst. Held að "International" hafi fengið að óma um miðborgina allavega 7 sinnum á þeim skamma tíma sem yfirrituð var stödd niðri í bæ. En ekkert nema gott um það að segja, frábær dagur.

Öngvu að síður reyndist happadrýgra á skrallinu síðar um kvöldið að ná ekki augnsambandi við nokkurn mann - male, female or shemale. Spjallarinn ógurlegi var með í för ásamt Huldu og þegar Jones skyldi við þær voru þær í hrókasamræðum við einhverja þrælsódómíska Svía, sem þrátt fyrir að vera sænskir "speak a little bit of British". Oh...marvelous. Bíddu aaaaðeins...það er gerviaugnahár að losna af þér.

Afar smávaxinn karlmaður reyndi við mig á 11nni. Hann hefur náð mér svona um það bil miðja leið upp að brjóstum. Sem er kannski alveg nóg ef út í það er farið...

Fitustykki hoppaði ofan á fótinn á mér á sama stað svo stórsér á mér nú í dag. Ég varð brjál og kallaði hann muffins með gleraugu. Ég sé pínu eftir því núna.

Ég var fyrir löngu búin að missa allt fler og ákvað að koma við á Ölstofunni, fá mér einn on da rockza og hefja svo gump minn upp til himins og koma mér heim. Eftir að hafa verið heilar þrjár mínútur þar inni fyrir gekk ég beint í flasið á fortíðardraug - dýrari týpunni. Ekki gott. Sérstaklega í ljósi þess að ég hafði fengið ljótuna með feituna í kaupbæti fyrr um kvöldið. En annaðhvort virtist það ekki koma að sök eða þá að maðurinn var persónulaus af ölvun því hann sagði "...alltaf jafn glæsileg". Liar. Vandræðalegt móment þegar ég var að fara sem af einhverjum fáránlegum ástæðum endaði þannig að við kysstumst bless á munninn. Helvítis.

Andinn var það lágstemmdur að ég orkaði ekki einu sinni að fá mér Hlölla á leiðinni heim. Slagsmál í leigubílaröðinni sem enduðu þannig að ég fékk bjór yfir allt lærið á mér og einhver stelpa gubbaði andvirði heillar pepperonipizzu í hornið á skýlinu. Smægó. Ég lenti á leigubílstjóra sem var ekki sleipur í reikningi, en hefði þó getað bætt það upp með því að vera næs, sem hann kaus heldur ekki að gera. Skutlið kostaði mig 940 IKR þannig að ég rétti honum 1040 IKR. "Og hvað ég að gera við þetta góða!?!" spurði hann mjög langt frá því að vera hress. Uuuuh... láta mig fá hundraðkall tilbaka...Stephen Hawking.

Ég bið hér með að heilsa íslenzku skemmtanalífi í bili. Komið gott.

"It shouldn't hurt me to be free, it's all I really need. To pull myself together..."
Emiliana Torrini - To Be Free

Og bles.

Nobody puts baby in the corner!

Eftir að hafa sökkt mér djúpt og innilega í lestur hinna ýmsustu bæklinga sem mér hafa borist frá Edinborgarháskóla hef ég komist að einu. Ég verð international student. Djö. Allir bæklingarnir sem snúast um hvernig þannig stúdentar eigi að haga sér skarta sérlega uppstilltum myndum af a) Kínverjum, b) Indverjum c) Blámönnum. Ég fékk smá Dublinarhroll en þar hófust kynni mín af alþjóðlegum stúdentum, þ.m.t. Kínverjum/Kóreumönnum. Cause they be friggin weird. Kóreumennirnir hétu allir eitthvað Creamof Sum Young Guy – en kölluðu sig Brian, Ryan eða Bob. Má það bara? Og svo voru þeir með sjúklega langar neglur sem mér finnst bara algjör viðbjóður. Plus I think they give you cooties... Dujók.

Hér gefur að líta mynd af indíánanum Blæðandi muffins sem einnig mun setjast á skólabekk í Edinborgarháskóla og nema dýralækningar með markaðsfræði sem aukafag.

En ástin ku vera international – hence, Paul Oscar á Nösu annaðkvöld. Yeeeeeeeeah! Og þú kemur með fröken Ása ;)

Og bles.

Re: Matters of the heart, Ms. Jones

"It is a truth universally acknowledged, that a single man in possession of a good fortune, must be in want of a wife."
Jane Austen (1775-1817)

eeeeerrrrhhhh....pick me?

"I've been searching a long time, for someone exactly like you..."

Van Morrison - Someone Like You

Og bles.

“One universe, one river...”

Mætt í “the real world” aftur eftir langa helgi við leik og störf í Veiðihúsinu. Ég er ekkert að ýkja þegar ég segi the real world af því að þetta er einhvern vegin heimur út af fyrir sig þarna uppfrá. Tæknilega séð enginn munur á degi eða nóttu og vikudagar eru afstæðir. Er eiginlega ekki hægt að útskýra það og ef maður reynir að útskýra það fyrir fólki þá verður maður bara pínu einmana af því að það fattar ekki þennan fíling.

Eldamennska gekk engu að síður fínt og hlutirnir gengu vel fyrir sig. Fyrir utan um það bil 2 tíma svefn per nótt og góðan skammt af mildison forte á hverju kvöldi (milda sig = detta íða -> mildison forte = læknisfræðileg ráðlegging frá Doktor Dauðakipp um að detta íða) er ég ekki eins óspræk og ætla mætti. Enda slíkt ekki í boði. Annars samanstóð helgin m.a. af:

- Ólzen og Gúndram beittu mig hárfínu andlegu ofbeldi frá föstudagskvöldi til og með mánudeginum af því ég nennti ekki að baka sjónvarpsköku handa þeim.
- Vatnsslagur í svæsnari kantinum.
- Heitapottaferð. Og “rottuhlaup” í kjölfarið. Djöfulsins vitleysa...
- Vondulagakeppni. „Umbrella“ vann með miklum yfirburðum.
- Missti heila skál af þeyttum rjóma yfir buxurnar. Fór næstum því að grenja.
- Á einum tímapunkti stóð valið á milli þess að fara að sofa eða þamba þrjá sopa af viskí. Getiði hvort ég valdi... *hrollur*

Ég var svo þreytt að ég orkaði ekki einu sinni að bylta mér í nótt og vaknaði í morgun í nákvæmlega sömu stellingu og ég sofnaði í. Athyglisvert.

These are the days of our lives...

Edinborgarplan hefur tekið á sig dulítið breytta mynd og fyrirhuguð brottför er nú 3. september, eða eftir...27 daga. Giddy-yup, giddy-yup, lets go!

“Little by little. You have to give it all in all your life and all the time I just ask myself why you're really here…?”
Oasis – Little by Little

Og bles.

Om weekenden...

What’s the story, drunken whorie?

Ég áttaði mig á því í morgun að ég er búin að koma mér upp fjölmörgum morgunritúölum eins og sannri pipardjónku sæmir. Eitt það furðulegasta af þeim er væntanlega að elda hafragraut á nærfötunum. Að baki því liggur ekki einhver trúarleg ástæða heldur röð tilviljana sem flestar má rekja til þeirrar staðreyndar að ég vakna yfirleitt pínu seint. Mér finnst mega óþægilegt að fara í gallabuxur þegar boddílósjönið er ekki búið að þorna almennilega á löppunum á mér eftir sturtu, hence, nýti ég tímann til að elda hafursgrautinn á meðan. Ósjaldan hef ég skaðbrennt mig á bumbunni við að elda téðan graut, þegar blubbsast stundum mjög skemmtilega upp úr pottinum í mesta hamaganginum. Kveikjan að þessari færslu, eins og þið eruð væntanlega búin að komast að by now, er að ég brenndist á da malakúta í morgun. Áts. Allt í lagi samt. Opinbera skýringin verður eftir sem áður að ég hafi fengið þetta sár við sjálfboðaliðastörf í Darfur. Slightly meira töff. Ekki það að ég hafi í hyggju að bera mikið á mér magann um helgina. Og þó. “Úr-að-ofan”-partýin gera sjaldnast boð á undan sér. Dæs.

Verslunarmannahelgi. Og eins og síðustu 9 ár eyði ég þeirri ágætu helgi í Veiðihúsinu in salómonriver. Yndislegt. Það vantar einhvern vegin í mig “verslunarmannahelgar-genið” í þeim skilningi að mig langar ekki ratsgat í bala að fara eitthvað um þessa helgi. Vantar líka í mig Hróarskeldu-genið ef út í það er farið. Hef bara alveg afskaplega takmarkaða löngun til að drekka óhóflega og liggja í drullu yfir langa helgi í veikri von um að kannski, bara kannski, fái maður smá “hoo-ha” einhversstaðar á milli þúfna. Oj bara.

Happy hunting

..::dansi dansi dans::..

Tiga – You Gonna Want Me

Og bles.

"If you see no reason for giving thanks, the fault lies with yourself" - Tecumseh Shawnee Chief

Almennt eru uppi tvær kenningar um þá flóknu veru sem mannskepnan er. Annars vegar að hún sé í eðli sínu slæm, og hins vegar góð. Allt þar til nýlega vildi ég svo heitt og innilega trúa hinu síðarnefnda þó svo að það komi upp augnablik þar sem maður efast um það. Undanfarna daga hef ég svo eiginlega misst trúna á þetta.

Ég á ekki til orð yfir hvað sumt fólk getur verið ótrúlega ónærgætið, heimskt og gjörsamlega laust við þann eiginleika að finna til með öðrum eða setja sig í þeirra spor. Eflaust hefur þetta alltaf verið svona en eftir að hver einasta manneskja sem kann að kveikja á tölvu er farin að blogga fyrir alheiminn að sjá, varð þetta allt saman opinberara, augljósara...in your face. Að tengja mjög óviðeigandi bloggfærslu sína inn á afar viðkvæma frétt finnst mér algjörlega vera síðasta sort. Og að þykjast geta sagt hvað sem er og skýlt sér á bak við "tjáningarfrelsi" án þess að hugsa um afleiðingar orða sinna er gjörsamlega með öllu ófyrirgefanlegt. Að telja sig vera meiri mann með því að koma fram með absúrd athugasemdir, lygar og kjaftasögur í þeim heilaga tilgangi að fjölga heimsóknum á einhverri ömurlegri bloggsíðu þegar fólk er í rauninni ekki að gera neitt annað en að auglýsa eigin vanlíðan og greindarskerðingu. Ég leyfi mér að setja fram þá fullyrðingu að þú segir ekki skoðun þína á harmleik. Þú vottar samúð þína og, ef svo ber undir, bíður fram aðstoð.

Ég er svo endalaust þakklát fyrir hvað ég hef það gott.

"...it's just that it's delicate..."

Damien Rice - Delicate

Og bles.