Auglýsi hér með eftir einhverjum sem kann eitthvað á tölvur, þ.e.a.s. að velja nýjar svoleiðis því ég kann ekkert á það. Mín heittelskaða fartölva, Elísabet Dell, tók nefnilega upp á því að deyja drottni sínum í gærkvöldi. Býst ekki við því að senda hana í lögun þar sem hún var öll orðin hin slappasta og háöldruð og ég hugði hvort sem er á tölvukaup fyrir Edinburrowzky-flutninginn. Þetta er samt pínu sorglegt. Ekki mikið bara smá. Á þessa tölvu vann ég lokaritgerðina mína, sælla minninga. Á þessa tölvu skrifaði ég fyrstu freelance greinina sem ég fékk birta eftir mig og á þessa tölvu skrifaði ég mína fyrstu og væntanlega einu skáldsögu í fullri lengd. Saknidýsakn. Dæs.
Og bles.
Friday, July 27, 2007
Thursday, July 26, 2007
Veit af þvííííííí!
Eins nauðsynlegt og það er að fá sér ís á sumrin og þykjast verða sólbrún og útitekin (sem ég verð reyndar eiginlega aldrei) þá hefur það orðið partur af sumarritúali Jones að kíkja upp í good old veiðihús. Gerði það einmitt síðustu helgi og kom heim með klassísk veiðihúsaeinkenni – harðsperrur í maganum af hlátri og skelþunn.
Veiðimenn eru sniðugir. Sérstaklega og nær eingöngu ef þeir eru af erlendu bergi brotnir. Milljón frasar sem hafa dottið upp úr þessum snillingum sem eru svo rifjaðir upp reglulega og slipped into conversations eins og enginn sé morgundagurinn. Dæmi:
Þýskur veiðikall: “Gull? And you drinkz ziz?
Guide með Egils Gull bjórdós: “ööööö...yes”
Þýskur veiðikall: “Hohohoho! Inz Germany "gull" meanz liquid shit! Hohohoho”
Veiðimenn eru sniðugir. Sérstaklega og nær eingöngu ef þeir eru af erlendu bergi brotnir. Milljón frasar sem hafa dottið upp úr þessum snillingum sem eru svo rifjaðir upp reglulega og slipped into conversations eins og enginn sé morgundagurinn. Dæmi:
Þýskur veiðikall: “Gull? And you drinkz ziz?
Guide með Egils Gull bjórdós: “ööööö...yes”
Þýskur veiðikall: “Hohohoho! Inz Germany "gull" meanz liquid shit! Hohohoho”
Tuesday, July 24, 2007
Sóló vs. so low
24. júní 2007 verður hér eftir þekktur sem óstuðsdagurinn mikli. Langt síðan ég hef verið í jafn almennu óstuði eins og í dag. Ekki nóg með að sofa nett yfir sig í morgun eftir að hafa verið skelþunn í allan heila gær fékk ég ánægjulegan tölvupóst þess efnis að ég kæmist ekki inn í stúdentaíbúðirnar í Edinborg. Apparently, þá er ég alltof dauðans hugguleg til að fá inni þarna, og aukreitis skruggutöff og skemmtileg. Tilvitnun lýkur. Ljóta fólkið á víst erfiðara með að fá húsnæði útí bæ svo því er holað á heimavistirnar. Skiljanlega. Eftir að hafa örvæntað í rúmar 15 mínútur ákvað ég að skrá mig á online flatmate dæmi og viti menn, tilboðunum rignir yfir Jones um að fá að leigja með henni. Held að svo lengi sem maður poti “Icelander” inn í kynninguna sé maður nokkuð save.
Ég ætlaði að taka til minna ráða og enda þennan slappa dag með því að fara snemma að sofa og slútta honum þar með í veikri von um að morgundagurinn verði hressilegri. Þess í stað ákvað ég að gefa mig næsinu á vald og er búin að sitja hérna með nýáborið brúnkukrem á kroppinn, maska í framan, djúpnæringu í hárið, horfandi á Sex and the City og drekkandi í mig eitt stykki hvítvínsflösku og ánægjuna af þessu öllu saman. Eftir töluverðar vangaveltur undanfarna daga hef ég líka komist að því að ég er svo langsamlega best sóló. Kannski á það eftir að breytast og kannski ekki og það er þá líka bara allt í lagi. Ég held það fari ekkert á milli mála þegar heimurinn snýst á hvolf út af annarri manneskju – og það á góðan hátt. Eins og gerðist til dæmis þegar þessi púði kom í heiminn og alla daga síðan.
Ég ætlaði að taka til minna ráða og enda þennan slappa dag með því að fara snemma að sofa og slútta honum þar með í veikri von um að morgundagurinn verði hressilegri. Þess í stað ákvað ég að gefa mig næsinu á vald og er búin að sitja hérna með nýáborið brúnkukrem á kroppinn, maska í framan, djúpnæringu í hárið, horfandi á Sex and the City og drekkandi í mig eitt stykki hvítvínsflösku og ánægjuna af þessu öllu saman. Eftir töluverðar vangaveltur undanfarna daga hef ég líka komist að því að ég er svo langsamlega best sóló. Kannski á það eftir að breytast og kannski ekki og það er þá líka bara allt í lagi. Ég held það fari ekkert á milli mála þegar heimurinn snýst á hvolf út af annarri manneskju – og það á góðan hátt. Eins og gerðist til dæmis þegar þessi púði kom í heiminn og alla daga síðan.
Bestur.
Þangað til...party on, Wayne.
"Sometimes I feel like saying Lord I just don't care, but you got the love I need to see me through"
Og bles.
Monday, July 23, 2007
"I'm a drinker with writing problems"
Caithfidh mé a dul mar tá tuirseach ag eirí ormsa. Tá beidh bua againn eigin la eigin. Níl aon rud eile agam. Sin sin.
"Now I got that feeling once again,
I cant explain, you would not understand,
This is not how I am.
I have become comfortably numb."
Og bles.
Friday, July 20, 2007
"í blíðu og stríðu þar til skítahúmor og kaldhæðni aðskilur ykkur?"
Ekki mikið um blögg undanfarið enda það að ljúka upp lyklaborðinu kannski ekki það fyrsta sem manni dettur í hug eftir vinnudag sem einkennist mikið af því að skrifa hinar ýmsustu greinar. Skrifa greinar og leita að páfagauki jú.
Monika farin vestur á firði að taka þátt í einhverju massívu hlaupi. Dáist að henni fyrir að setja sér markmið og ná þeim svo samviskusamlega. Ég hef sjálf ákveðið að helga mig hlaupi um helgina og hef einsett mér það markmið að klára 1 kg af Haribo-hlaupi sem ég faldi að vísu uppi í skáp fyrir sjálfri mér. Elska þegar fólk býr yfir nógu miklum viljastyrk til að framkvæma markmiðin sín. Dæs.
Nú eru svo mikið sem 7 vikur þangað til ég flyt rassinn á mér yfir til Edinborgar. Þurfti að hringja aðeins í skólann í vikunni og ég fékk bara kitl í magann það var svo gaman að heyra hreiminn. “Yeeees, one moumeant, I’ll pu’h ya thru.” Jamm, jamm, jamm.
Er að fara í brúðkaup á morgun þar sem Greifinn af Monte Cristo mun ganga að eiga sína heittelskuðu, Lafði Lilju af Subway. Hlakka mikið til enda brúðkaup það eina skemmtilega sem fer fram í kirkjum og alltaf mikið ánægjuefni þegar svona eðalfólk ákveður að eyða ævinni saman. Það viðurkennist þó fúslega að mig fór fyrst að hlakka almennilega til að fara eftir að ég fann heppilegan búning fyrir tilefnið. Finnst orðið hálfþreytt að klæða mig alltaf eins og ein af the witches of Eastwick þegar ég fer á einhver mannamót. Ef Johnny Cash var the man in black, þá er Jones the woman in black. Að sama skapi velti ég því fyrir mér hvort ég eigi einhvern tíman eftir að trítla inn kirkjugólf undir handleiðslu föður míns, klædd í marengs og skælandi af gleði undir slörinu. Einhvern vegin efast ég stórlega um það, bæði útaf því að ég er með svo afspyrnufeita putta að ég held það passi enginn hringur á mig og ekki síður af því að slík athöfn myndi væntanlega þýða að ég þyrfti að hætta að vera kaldhæðin. Og þar með væri ég bara að fórna of miklu af sjálfinu sem ég hef eytt ómældum tíma og fjármunum í að finna.
Monika farin vestur á firði að taka þátt í einhverju massívu hlaupi. Dáist að henni fyrir að setja sér markmið og ná þeim svo samviskusamlega. Ég hef sjálf ákveðið að helga mig hlaupi um helgina og hef einsett mér það markmið að klára 1 kg af Haribo-hlaupi sem ég faldi að vísu uppi í skáp fyrir sjálfri mér. Elska þegar fólk býr yfir nógu miklum viljastyrk til að framkvæma markmiðin sín. Dæs.
Nú eru svo mikið sem 7 vikur þangað til ég flyt rassinn á mér yfir til Edinborgar. Þurfti að hringja aðeins í skólann í vikunni og ég fékk bara kitl í magann það var svo gaman að heyra hreiminn. “Yeeees, one moumeant, I’ll pu’h ya thru.” Jamm, jamm, jamm.
Er að fara í brúðkaup á morgun þar sem Greifinn af Monte Cristo mun ganga að eiga sína heittelskuðu, Lafði Lilju af Subway. Hlakka mikið til enda brúðkaup það eina skemmtilega sem fer fram í kirkjum og alltaf mikið ánægjuefni þegar svona eðalfólk ákveður að eyða ævinni saman. Það viðurkennist þó fúslega að mig fór fyrst að hlakka almennilega til að fara eftir að ég fann heppilegan búning fyrir tilefnið. Finnst orðið hálfþreytt að klæða mig alltaf eins og ein af the witches of Eastwick þegar ég fer á einhver mannamót. Ef Johnny Cash var the man in black, þá er Jones the woman in black. Að sama skapi velti ég því fyrir mér hvort ég eigi einhvern tíman eftir að trítla inn kirkjugólf undir handleiðslu föður míns, klædd í marengs og skælandi af gleði undir slörinu. Einhvern vegin efast ég stórlega um það, bæði útaf því að ég er með svo afspyrnufeita putta að ég held það passi enginn hringur á mig og ekki síður af því að slík athöfn myndi væntanlega þýða að ég þyrfti að hætta að vera kaldhæðin. Og þar með væri ég bara að fórna of miklu af sjálfinu sem ég hef eytt ómældum tíma og fjármunum í að finna.
*æl*
“Surprise, sometimes, will come around...”
Interpol - Untitled
Og bles.
Monday, July 16, 2007
*wrummm wrumm!*
Mótorhjólalið finnst mér alla jafna einstaklega óspennandi fólk. Einhvern vegin finn ég alltaf pissulykt þegar ég sé mótorhjólakonur, veitiggi akkuru. Mótorhjólafólkið niðri á Ingólfstorgi á kvöldin finnst mér dýrslega fyndið. “Elskan...haddna....sko...strákarnir ætla allir niður í bæ...má éfara líka huh?” Þetta er svona eins og þegar krakkar eru að biðja um að fá að fara út að leika, nema slightly óheilbrigðara. Svo ræðir fólk um kúbikafjölda og lederhosen og gortar sig af nýjasta tattúinu á “hmm-hmm”-inu á sér. Dæs.
Eins og í morgun. Ég var soldið mánudax að keyra í vinnuna þegar einhver guðsvolaður auminginn á alltof stóru mótorhjóli svínar fyrir mig í hringtorginu. Að sjálfsögðu lagði ég lykkju á leið mína til að elta kvikindið uppi. Hann var afskaplega ótöff. Í engu nema leðurvesti að ofan með “Ruddarnir” bróderað á bakið í rauðu. Töff. Flabbsaðir handleggirnir bærðust um í vindinum, næpuhvítir að undanskildum þremur tattúum. Og þetta var klukkan hálfníu á mánudagsmorgni. Góði Guð, viltu gefa að ég eignist einhvern tíman svona kærasta??? Plís! En það er svosem ágætt ef menn eru með sjálfsöryggið í lagi. Allavega fannst honum hann vera alveg helsvalur þar sem hann var stopp á ljósunum. Verst bara að ég held að engum öðrum hafi þótt það.
Eins og í morgun. Ég var soldið mánudax að keyra í vinnuna þegar einhver guðsvolaður auminginn á alltof stóru mótorhjóli svínar fyrir mig í hringtorginu. Að sjálfsögðu lagði ég lykkju á leið mína til að elta kvikindið uppi. Hann var afskaplega ótöff. Í engu nema leðurvesti að ofan með “Ruddarnir” bróderað á bakið í rauðu. Töff. Flabbsaðir handleggirnir bærðust um í vindinum, næpuhvítir að undanskildum þremur tattúum. Og þetta var klukkan hálfníu á mánudagsmorgni. Góði Guð, viltu gefa að ég eignist einhvern tíman svona kærasta??? Plís! En það er svosem ágætt ef menn eru með sjálfsöryggið í lagi. Allavega fannst honum hann vera alveg helsvalur þar sem hann var stopp á ljósunum. Verst bara að ég held að engum öðrum hafi þótt það.
Mig langar samt í svona hjól. Held það komist mest upp í 45 km hraða sem hentar mér ágætlega. Gæti jafnvel stofnað vespuklúbb...? Vespuklúbburinn Children of Corpsevomit – Íslandsdeild. Þaldénú.
Úr raunheimum er það hins vegar helst í fréttum að það beit mig fluga í dag. Og það er sumar.
“Just move on up and keep on wishing, remember your dreams are your only schemes so keep on pushing”
Curtis Mayfield – Move on Up
Og bles.
Saturday, July 14, 2007
Hvað skal gjöra þegar maður nær ekki að sofna...?
Ladies, Gents and those of you who are not quite sure - I give you:
Addið mér inn í guðanna bænum. Mér líður eins og feitum, útundan krakka með Tom sem eina vin minn. Búhú...
Og bles.
Thursday, July 12, 2007
„Taktu mið’og farð’í röð“...fíflið þitt
Vaknaði klukkan 8:25 í morgun. Mætti í vinnunna, right across town, klukkan 9:01. Á þessum 36 mínútum tókst mér að; vakna, komast í hressa gírinn (þökk sé Sir Tom Jones), fara í sturtu, taka sjæningu, klæða mig, elda hafragraut, borða helminginn af honum, hlaupa út, ná mér í kaffi, keyra upp í vinnu, stimpla mig inn! Gjöri aðrir betur, Pétur.
Stundum á ég ekki til orð yfir hvað mér finnst fólk vera dónlegt útí búð. Nú hef ég sjálf staðið í afgreiðslustörfum á þeim tíma í lífinu þar sem maður lét pretty much hvað sem er ganga yfir sig til að komast yfir sem mestan pening yfir sumarmánuðina. Stálminnug þess að hafa stundum þurft að sæta illri meðferð af hendi viðskiptavina sem undantekningarlaust er fólk sem ætti að drekkja við fæðingu, er ég alltaf yfirmáta kurteis við afgreiðslufólk. Liggur við væmin stundum. Á mínum vinnustað back in the days var ekki um það að ræða að taka númer. Það var meira svona survival of the frekjest lögmálið sem réði ríkjum. Maður skyldi ætla að númerasystemið myndi koma í veg fyrir yfirmáta frekju og leiðindi viðskiptavina, stuðla að hamingjuríkari afgreiðsluháttum og koma í veg fyrir kvíðaskitu hjá starfsfólki. But no. Hefst nú leikþáttur, byggður á sannsögulegum atburðum dagsins í dag:
Afgreiðslustelpa: „81? Númer 81? 81??? *blípblíp* 82?“
Ljótur kall með psoriasis og blautuvettlingafýlu: „Heyrðu! Fröken! Ég er númer 81! Hvurslags dónaskapur er þetta?!“
Afgreiðslustelpa: „Ég var búin að kalla það upp nokkrum sinnum...“
Ljótur kall með psoriasis og blautuvettlingafýlu: „Hnuff! Ég á ekki til orð bara! Láttu mig fá tvær klessukökur...“ etc.
Fávitaverðlaun dagsins fær ókurteist fólk og þeir sem hlaupa á eftir/undir nautunum á Spáni og komast svo í fréttirnar af því að *babbarabamm* þeir eru lífshættulega slasaðir. Los grandos hálvitos... Mín samúð er 100% bolamegin.
Stundum á ég ekki til orð yfir hvað mér finnst fólk vera dónlegt útí búð. Nú hef ég sjálf staðið í afgreiðslustörfum á þeim tíma í lífinu þar sem maður lét pretty much hvað sem er ganga yfir sig til að komast yfir sem mestan pening yfir sumarmánuðina. Stálminnug þess að hafa stundum þurft að sæta illri meðferð af hendi viðskiptavina sem undantekningarlaust er fólk sem ætti að drekkja við fæðingu, er ég alltaf yfirmáta kurteis við afgreiðslufólk. Liggur við væmin stundum. Á mínum vinnustað back in the days var ekki um það að ræða að taka númer. Það var meira svona survival of the frekjest lögmálið sem réði ríkjum. Maður skyldi ætla að númerasystemið myndi koma í veg fyrir yfirmáta frekju og leiðindi viðskiptavina, stuðla að hamingjuríkari afgreiðsluháttum og koma í veg fyrir kvíðaskitu hjá starfsfólki. But no. Hefst nú leikþáttur, byggður á sannsögulegum atburðum dagsins í dag:
Afgreiðslustelpa: „81? Númer 81? 81??? *blípblíp* 82?“
Ljótur kall með psoriasis og blautuvettlingafýlu: „Heyrðu! Fröken! Ég er númer 81! Hvurslags dónaskapur er þetta?!“
Afgreiðslustelpa: „Ég var búin að kalla það upp nokkrum sinnum...“
Ljótur kall með psoriasis og blautuvettlingafýlu: „Hnuff! Ég á ekki til orð bara! Láttu mig fá tvær klessukökur...“ etc.
Fávitaverðlaun dagsins fær ókurteist fólk og þeir sem hlaupa á eftir/undir nautunum á Spáni og komast svo í fréttirnar af því að *babbarabamm* þeir eru lífshættulega slasaðir. Los grandos hálvitos... Mín samúð er 100% bolamegin.
Bolar 1 – Humans 0
“Help me build a mountain from my little pile of clay. Hey, hey, hey!”
Tom Jones - She's a Lady
Og bles.
Monday, July 9, 2007
Írónískir dagar
„Where do I begin...“ söng Shirley Bassey back in the days. Ég er ekki frá því að írskir dagar hafi runnið sitt skeið á enda fyrir Jones og ég efast stórlega um að ég komi til með að gráta þá staðreynd að ég verð ekki viðstödd þessi hátíðarhöld á næsta ári.
Til að sleppa við almennt bögg og að þurfa að skutla öllum eins og einhver þunglyndur rikshaw-ökumaður drakk ég „málamiðlunarbjór“ ofan í lyfin mín. Málamiðlunarbjórdrykkja fer þannig fram að maður opnar einn bjór og drekkur hann...á 3 klukkutímum. En horrorinn sem blasti við mér öngvu að síður var genúæn. Í óvægnu ljósi edrúmennskunnar gerði ég hverja stóruppgötvunina á fætur annarri, þó einkum og sér í lagi þá staðreynd hvað ég hef stundum deitað ofsalega mikla lúsera. En ég hef verið þekkt fyrir að líta á björtu hliðarnar í lífinu (hræk tuff). Ég er ábyggilega ein af fáum stelpum í heiminum sem hefur deitað gaur sem hefur verið samin heil skáldsaga um.... *njaggalaggalagga*.
Til að sleppa við almennt bögg og að þurfa að skutla öllum eins og einhver þunglyndur rikshaw-ökumaður drakk ég „málamiðlunarbjór“ ofan í lyfin mín. Málamiðlunarbjórdrykkja fer þannig fram að maður opnar einn bjór og drekkur hann...á 3 klukkutímum. En horrorinn sem blasti við mér öngvu að síður var genúæn. Í óvægnu ljósi edrúmennskunnar gerði ég hverja stóruppgötvunina á fætur annarri, þó einkum og sér í lagi þá staðreynd hvað ég hef stundum deitað ofsalega mikla lúsera. En ég hef verið þekkt fyrir að líta á björtu hliðarnar í lífinu (hræk tuff). Ég er ábyggilega ein af fáum stelpum í heiminum sem hefur deitað gaur sem hefur verið samin heil skáldsaga um.... *njaggalaggalagga*.
Sunnudagurinn fór í almennt afslappelsi með systrum, mágum og Nökkva, eða Nönnö eins og hann kýs að kalla sig þessa dagana. Lágum úti á palli og fórum á Langasandinn og ég er ekki frá því að ég hafi orðið dulítið útitekin, nokkuð sem hefur ekki gerst síðan ég var 11 ára. Vel gert.
"There are easier things in life than trying to find a nice guy
...like nailing jelly to a tree for example"
Og bles.
Thursday, July 5, 2007
a bunch of dried up old farts...
Í gær mætti ég í vinnuna aftur eftir að hafa tekið heila 2 veikindadaga og gjöri aðrir betur Pétur. Var þó eigi orðin alveg hress en ég bara gat ekki huxað mér að vera áfram heima, drekka rauðrunnate og vefa hörlöbera eða gera eitthvað annað álíka ógeðslega leiðinlegt.
En ég er eiginlega komin á það stig að í stað þess að pirra mig á því hvað það er til mikið af heimsku fólki á Íslandi, þá hef ég ákveðið að hlæja að því. Mikið. Créme de la créme í íslenskri heimsku er að finna á moggablogginu. Þar fer fólk mikinn í vitleysu sinni og linkar á hinar ýmsustu fréttir í þeirri veiku von að verða “uppgötvuð” og verða næsta Ellý Ármanns eða Sigmar Schutt. Sérstaklega elska ég fólk sem hefur fyrir því að kommenta á bloggið hjá Ellý Ármanns til að segja henni hvað því finnist hún leiðinleg. Hohohoho :) Og það fólk ber sjálft ábyrgð á færslum t.d. undir heitinu „Fölskvalaus andstyggð A. Lyngdalh á Þjóðfélaginu“ Eeeeeh...do you mind? Boooring! Ég veit ekki hver dó og gerði fávita að yfirmönnum alheimsins því það virðast vera nokkrir þarna úti með það á hreinu að blogg eigi að vera um eitthvað málefnalegt og annað ekki, leiðinlegt en ekki skemmtilegt. Það er til ofboðslega einföld aðferð til að losna við að lesa leiðinleg og ómerkileg blogg ef maður hefur ekki ennþá mastered the skill að hlæja að þeim - sleppa því að fara inn á þau.
"Everything about you pains my envying, your soul can't hate anything"
Muse – Bliss
Og bles.
En ég er eiginlega komin á það stig að í stað þess að pirra mig á því hvað það er til mikið af heimsku fólki á Íslandi, þá hef ég ákveðið að hlæja að því. Mikið. Créme de la créme í íslenskri heimsku er að finna á moggablogginu. Þar fer fólk mikinn í vitleysu sinni og linkar á hinar ýmsustu fréttir í þeirri veiku von að verða “uppgötvuð” og verða næsta Ellý Ármanns eða Sigmar Schutt. Sérstaklega elska ég fólk sem hefur fyrir því að kommenta á bloggið hjá Ellý Ármanns til að segja henni hvað því finnist hún leiðinleg. Hohohoho :) Og það fólk ber sjálft ábyrgð á færslum t.d. undir heitinu „Fölskvalaus andstyggð A. Lyngdalh á Þjóðfélaginu“ Eeeeeh...do you mind? Boooring! Ég veit ekki hver dó og gerði fávita að yfirmönnum alheimsins því það virðast vera nokkrir þarna úti með það á hreinu að blogg eigi að vera um eitthvað málefnalegt og annað ekki, leiðinlegt en ekki skemmtilegt. Það er til ofboðslega einföld aðferð til að losna við að lesa leiðinleg og ómerkileg blogg ef maður hefur ekki ennþá mastered the skill að hlæja að þeim - sleppa því að fara inn á þau.
"Everything about you pains my envying, your soul can't hate anything"
Muse – Bliss
Og bles.
Monday, July 2, 2007
Well I nevah ...
Skellið á ykkur skautunum, því að hell just froze over. Sit back and stretch your sack gott fólk því ég mun nú í löngu máli skýra ykkur frá atburðum helgarinnar sem leiddu til þess að ég tek á móti Lopanum næstu helgi meira edrú en Þórarinn Tyrfingsson.
Eftir gagnlegar ábendingar um ökulag sem Þóra systir mín veitt mér allskostar óumbeðin á leiðinni Reykjavík-Flúðir á föstudaginn mættum við í öllu okkar veldi í þann huggulegasta sumarbústað sem ég hef stigið fæti inn í. Heitur pottur, tvö sjónvörp, geðveikt eldhús og grill og læti. Nökksterinn í brjáluðu stuði og almenn gleði og ánægja. Nema hvað. Svo varð ég veik. Þar sem ég verð eiginlega aldrei veik ákvað ég að gera það bara almennilega og fá blússandi háan hita og ógeð. Fabulous. Snakksjúklingur Snorrason (sem upphaflega var gefið nafnið Nökkvi) var engu að síður svo góður að mata mig með ostapoppi og paprikuskrúfum þegar ég var orðin svo suddalega slöpp að ég gat mig eigi hrært. Elsku litli labbinn minn.
Ég tók veikindadag í vinnunni í dag, nokkuð sem ég hef ekki gert síðan...aldrei. Eftir að vera orðin high as a kite af parkodínáti og sótthita ("Mamma hvar er hjólið mitt??") ákvað ég að nú væri kominn tími til að heimsækja Læknavaktina. Læknavaktin er í Kópavogi. Ég var að drepast í Vesturbænum. Eftir að hafa talið í mig kjark til að fara í sturtu, klæddi ég mig og keyrði á Hr. Spretti (þar sem hitastigið innandyra var 22°C) til Doktören. Ég bauð svo ekki af mér góðan þokka meðan ég var að bíða eftir að komast að til læknisins. Hestpirruð hugsaði ég ekki mjög fallegar hugsanir um samborgara mína sem voru á undan mér í röðinni og litu alls ekki út fyrir að þjást jafn mikið og ég. "Ljótt fólk, feitt fólk, leiðinlegt fólk".
Það varð úr að eftir klukkustundarbið og heilar 3 mínútur inni hjá Doctor Pressure fékk ég *babbarabaaaaa* 10 daga pensilínkúr. Kemur á óvart. Það ku ekki mega drekka ofan í pensilín...
Jones: Með að mega ekki drekka, how black and white is that, kæri læknir?
Læknir: (Horfir með fyrirlitningaraugnarráði á Jones)
Jones: ...ókei.
Þannig að, staðan er sú að eftir að muna bupkes eftir tveimur síðustu Lopapeysuböllum Írskra daga á Akranesi, mun ég núna vera sú sem híar á fólk útí búð daginn eftir. Ég mun horfa yfirlætislega á allt "fulla liðið" og ég mun dingla bíllyklunum framan í þá sem hanga utan í grjótgarðinum á mörkum þess að falla í yfirlið af óhóflegri áfengisdrykkju. Ég mun því ekki vera með árviss dólgslæti að þessu sinni heldur skála að írskum sið í sódavatni með sítrónu. Djöfulsins heeeelvíti. Og helvítis.
Og bles.
Eftir gagnlegar ábendingar um ökulag sem Þóra systir mín veitt mér allskostar óumbeðin á leiðinni Reykjavík-Flúðir á föstudaginn mættum við í öllu okkar veldi í þann huggulegasta sumarbústað sem ég hef stigið fæti inn í. Heitur pottur, tvö sjónvörp, geðveikt eldhús og grill og læti. Nökksterinn í brjáluðu stuði og almenn gleði og ánægja. Nema hvað. Svo varð ég veik. Þar sem ég verð eiginlega aldrei veik ákvað ég að gera það bara almennilega og fá blússandi háan hita og ógeð. Fabulous. Snakksjúklingur Snorrason (sem upphaflega var gefið nafnið Nökkvi) var engu að síður svo góður að mata mig með ostapoppi og paprikuskrúfum þegar ég var orðin svo suddalega slöpp að ég gat mig eigi hrært. Elsku litli labbinn minn.
Ég tók veikindadag í vinnunni í dag, nokkuð sem ég hef ekki gert síðan...aldrei. Eftir að vera orðin high as a kite af parkodínáti og sótthita ("Mamma hvar er hjólið mitt??") ákvað ég að nú væri kominn tími til að heimsækja Læknavaktina. Læknavaktin er í Kópavogi. Ég var að drepast í Vesturbænum. Eftir að hafa talið í mig kjark til að fara í sturtu, klæddi ég mig og keyrði á Hr. Spretti (þar sem hitastigið innandyra var 22°C) til Doktören. Ég bauð svo ekki af mér góðan þokka meðan ég var að bíða eftir að komast að til læknisins. Hestpirruð hugsaði ég ekki mjög fallegar hugsanir um samborgara mína sem voru á undan mér í röðinni og litu alls ekki út fyrir að þjást jafn mikið og ég. "Ljótt fólk, feitt fólk, leiðinlegt fólk".
Það varð úr að eftir klukkustundarbið og heilar 3 mínútur inni hjá Doctor Pressure fékk ég *babbarabaaaaa* 10 daga pensilínkúr. Kemur á óvart. Það ku ekki mega drekka ofan í pensilín...
Jones: Með að mega ekki drekka, how black and white is that, kæri læknir?
Læknir: (Horfir með fyrirlitningaraugnarráði á Jones)
Jones: ...ókei.
Þannig að, staðan er sú að eftir að muna bupkes eftir tveimur síðustu Lopapeysuböllum Írskra daga á Akranesi, mun ég núna vera sú sem híar á fólk útí búð daginn eftir. Ég mun horfa yfirlætislega á allt "fulla liðið" og ég mun dingla bíllyklunum framan í þá sem hanga utan í grjótgarðinum á mörkum þess að falla í yfirlið af óhóflegri áfengisdrykkju. Ég mun því ekki vera með árviss dólgslæti að þessu sinni heldur skála að írskum sið í sódavatni með sítrónu. Djöfulsins heeeelvíti. Og helvítis.
Og bles.
Subscribe to:
Posts (Atom)
