Að taka til hefur mér aldrei þótt neitt sérstaklega skemmtilegt. Sérstaklega þegar ég er búin að ýta því á undan mér og taka netta frestun á téða tiltekt í, ó ég veit ekki...2 ár. Dagurinn í dag fór í að sortera, henda og hirða gamalt dót frá mér sem hafði einhvern veginn bögglast ofan í alltof marga kassa í gamla herberginu mínu. Engu að síður er gaman að segja frá því að mér tókst að fá kjánahroll í þrígang við að taka upp úr kössum og rifja upp the golden oldies.
Í fyrsta lagi fékk ég áfall yfir því hvað ég hef verið suuuuddaleg gelgja þegar ég var að lesa bréfin sem við vorum alltaf að senda á milli í tímum í Heiðarskóla og svona. Hot dang. Að mér skuli yfir höfuð hafa verið hleypt út undir bert loft fyrir hágelgju er mér með öllu óskiljanlegt. Verið að ræða Lyngbrekkuböll og stráka og eitthvað álíka vítalt fyrir heimsmálin. Holy Mother of Pearl...
Í annan stað fann ég dagbækur sem ég hélt mjög samviskusamlega á árunum '93-'94. Þetta var svona á mörkunum að vera sætt og að vera asnalegt. Fyndið samt í hverju maður var að pæla þegar maður var 11 og 12 ára og ég er satt að segja bara nokkuð ánægð með að hafa skrifað það niður því ég myndi ekki fyrir mitt litla líf muna það annars. Þarf samt að bíða með þetta í nokkur ár í viðbót til að þykja þetta krúttaralegt.
Og síðast en ekki síst þá fann ég helvítis skólablaðsógeðið sem ég og Sylvía gerðum í fjölbraut. Ég á ekki til morð í eigu minni. And that's about all I have to say about that. Ef það er eitthvað í heiminum sem ég vildi geta tekið til baka en ekki dregið mjög Konfúsíusarlegan lærdóm af þá er það þetta. Og kannski eitt annað. Gemmér H-R-O-L-L-U-R....eugh!
Nökkvi var í pössun í sveitinni í dag. Í ljósi áðurnefndra atriða ætla ég, sem ábyrg frænka, að gera allt sem í mínu valdi stendur til að varna því að barnið geri sig að fífli í framtíðinni. Hann mun hvorki fá að halda dagbók, skrifa í bekkjarbók, ritstýra skólablaði eða gjöra nokkuð það sem hallærislegt er. Hann má hins vegar halda áfram að vera sætur.
Eftir að hafa gert viðeigandi ráðstafanir til að sofa mjög brussulega út, opnaði ég augun í morgun og leit á klukkuna á náttborðinu. 07:46. “Hvaða djö?!” huxaði ég með mér og velti því fyrir mér í eitt stundarkorn hvort ég væri búin að tapa niður hæfileikanum til að sofa út. Eftir að hafa gert árangurslitla tilraun til að klemma augun aftur, vöðla sænginni utan um mig og reyna að sofna, velti ég mér fram úr og lagðist inn í sófa. Fæ allavega nokkur brownie points fyrir að halda áfram að liggja fyrir þó svo að ég hafi ekki náð að sofna aftur. Eftir að hafa horft á eitthvað grafhýsisleiðinlegt barnaefni ákvað ég að gera eitthvað í óvistlegum híbýlum mínum, andlega og líkamlega þar sem íbúðin var nett drösluð og ég var vægast sagt deeply unattractive þegar ég leit í spegilinn. En það var fljótt að lagast eftir góða stúrtu og nett laugardaxþrif með viðeigandi mjúsík á fóni.
Talandi um mjúsík þá fór ég á eina af þeim bestu tónleikum sem hafa verið haldnir í heiminum (mínum heimi allavega) í gærkvöldi. Hinir mjög svo seiðandi meðlimir Nouvelle Vague sköffuðu mér yndislegar tvær klukkustundir sem ég set í tónleikahólfið í hjartanu and shall cherish forever.
2 mánuðir í dag síðan amman mín varð engill. Hugsa um hana á hverjum degi, oft á dag. Það var svo gott að eiga hana og ég er svo heppin að hafa fengið að eiga svona yndislega ömmu. Las mjög góða grein um daginn þar sem sagði meðal annars að með tímanum breyttust tárin í perlur minninganna. Mér fannst það voða fallegt.
Það er vor. Og það er eitthvað skrýtið að gerast.
“Ever fallen in love with someone Ever fallen in love In love with someone Ever fallen in love In love with someone You shouldn't've fallen in love with?”
Þannig hljóðar hið heilaga orð. Eða svona næstum því. Hver man ekki eftir einu sjónvarþáttaröð/kvikmynd sem Íslendingar hafa framleitt án þess að það hafi verið ber kelling í því? Hver man ekki eftir ísbjörnunum á Skipalóni og eldgosinu þar sem stórkaupmaðurinn og eðalskunkurinn Magnús Hansson endaði lífdaga sína. Amma mín elskuleg tók alla Nonna og Manna þættina upp á spólu þegar þeir voru sýndir í sjónvarpinu, sem við horfðum svo á aftur og aftur. Eins og þeir sem þekkja mig sæmilega geta giskað á þá kunni ég þætti 1-6 utanað og þaldénú. Manni fór pínu í taugarnar á mér af því hann var þybbinn. Og mjá, ég veit ég er vond. Ég hef samúð með honum núna eftir að ég sjálf varð þybbin. Nonni fannst mér alveg ágætlega sætur en hann var full square fyrir minn smekk. Ég hef alla tíð verið meira fyrir mystísku tónlistarmennina, hinn kvalda listamann. Og þar kom smalinn Júlli og smellpassaði inn með bad ass blokkflautuna sína, sem hann var sjúklega klár á. Var mjöööög skotin í honum og stefndi að því leynt og ljóst að gera hann að manninum mínum þegar ég færi að velta mér upp úr svoleiðis hugleiðingum af fullri alvöru. Árin líða. Stundum sá ég Manna á djamminu. Einhvern tíman lugum ég og áfengi því að honum að okkur hefði þótt hann langflottastur by far í þessum þáttum. Jamm, jamm. Nonni er orðinn heimsfrægur, dauðhuggulegur og með söluhæstu klassísku plötuna á Bretlandseyjum um þessar mundir. Og Júlli smali er ennþá jafn yndislega huggulegur, orðinn smá hunangsmalli, og ég skammast mín ekki fyrir að hafa horft á Stundina Okkar þegar hann var í bláa þrönga gallanum sínum. Dæs. Ég elska hvernig lífið getur undið upp á sig.
Og Þóra og Big Goj að fara til Parísar í fyrramálið. Mig langar ekkert eða neitt svoleiðis, nei nei. Blessíkúkú og trei-bíja. Ég fór í þýsku í fjölbraut, give me a break.
"Behind the steel barrier and sequence and glitter Five inch heels still knee deep in the litter"
Á sunnudagsmorgninum fann ég fyrir þeirri allra bestu tilfinningu sem ég hef fundið lengi. Sat með litla uppáhaldsfrænda úti í bakaríi þar sem við gerðumst menningarleg og fengum okkur bakkelsi, kókómjólk og kaffi í morgunsárið. Þar sem litli labbinn teygði sig til mín, gesture um að ég ætti að rétta honum meiri kleinu gerði ég ráð fyrir, en þá langaði hann ekkert í meira að borða heldur vildi bara fá að smella kossi á frænku sína. Það munaði ekki miklu að ískvendið Jones kæmist bara við. Eftir morgunmatinn tókum við svo allsvaðalegan sveitabíltúr og hlustuðum á Johnny Cash. Mjá. Ég hugsa að ég láti mínum nánustu það eftir að sjá um barneignir. Allavega er Hr. Snorrason sjúklega vel heppnað eintak og ég hef ekkert í hyggju að keppa við það.
Annars langar mig endilega til að deila þessu með ykkur. Saturday Night Live með engri annarri en Sylvíu Hlynsdóttir lengst til vinstri, ef mér skjöplast ekki! :) Og já, Björk líka. Og suddalega flott lag.
Ég sit í kjallaranum í afgömlu húsi á Niður-Skaganum. Svartur labradorhundur er að sníkja af mér harðfisk. Á gallabuxunum mínum er stór tannkremsblettur sem mér auðnaðist að fá þegar við Nökkvi tókum kvöldtannburstunina eftir bað, baráttu við náttfataíklæðningu og smá fíflagang.
Það er aftur komið plan í lífið. Verð að viðurkenna að það er töluvert mikill léttir. Komin með vinnu, Jones stússar enn í tímaritabransanum, en stefnan er að verja sumrinu í hin ýmsustu skrif og þruma svo ratzinum aftur á skólabekk með haustinu. Ef allt gengur upp myndi það kalla á útflutning sem mér líst alls ekki svo illa á eins og staðan er í dag. Þetta á hins vegar allt eftir að koma í ljós og veltur á endanlegri ákvörðun annarra en mín. Það eru hins vegar komin markmið aftur til sögunnar og þá er hægt að stefna að þeim af fullum krafti.
Hugurinn þessa dagana er hjá fjölskyldu sem hefur reynst mér vel og mér þykir afar vænt um. Það er lítið hægt að segja og ekkert hægt að gera. Bara vera.
"Imtheochaidh a dtainig ariamh, an duine og is a chail ne dhiadh"
Það bregst ekki þegar líða fer að kosningum að fólk tekur upp á hinum ýmsustu trixum í baráttunni þegar lítur út fyrir að fylgið sé eitthvað að dala. Láta mynda sig með börnum, láta hafa sig að fífli í sjónvarpinu, spila á saxafón eða oh I don’t know…velta bílunum sínum þar sem þeir eru á leiðinni á ó svo importante fund í félagsheimilinu á Drangsnesi. Þetta er nú farið að verða dulítið augljóst verð ég að viðurkenna. Held að engin önnur stétt í landinu sé með jafn mikla veltu á bifreiðum eins og stjórnmálamenn.
Annars komst ég að því um helgina að ég veit nákvæmlega ekki neitt um fjármálaheiminn á Íslandi og þó víðar væri leitað. Og þá meina ég ekki neitt. Hvort það verður mér að falli eður ei á hins vegar eftir að koma í ljós. Roses are red, violets are blue my dear Gerard Butler, farðu úr buxunum :)
Að koma heim eftir frekar lásí dag, skræla af sér níðþröngar gallabuxurnar, þrífa svitstorkna málningu framan úr örþreyttu andlitinu, skutla af sér óþægilegum brjóstahaldara á þann hátt að margri strípidansmeynni væri gerð skömm til. Brytja eitt kitkat chunky út í hálfa dollu af sæmilega þiðnum súkkulaðiís, dash af mjólk og hræra vel saman. Borið fram með matskeið. Fara í þægilega hettupeysu og vinda vorum gumpi í strákanærbuxur. Holy Mother of Pearl...ef þetta er ekki notalegt þá veit ég ekki hvað.
Nú vilja sumir meina að strákar sleppi mun betur út úr lífinu af hinum ýmsustu ástæðum. Þeir eru alla jafna of vitlausir til að lifa mjög flóknu tilfinningalífi, þurfa ekki að þola mánaðarlega staðfestingu á að þeir séu í bullandi barneign og síðast en ekki síst eru sniðnar á þá miklu mun þægilegri nærbuxur heldur en eru ætlaðar á stelpur. Ég læt hins vegar ekki einhvers konar staðalímyndir og markaðsherferðir segja mér í hverju ég á að ganga í, fy fan! Ég drekk meira að segja stundum kók zero bara til að ögra norminu og ég á þónokkrar typpagatsnærbuxur sem eru tilvaldar þegar aðstæður bjóða á allan hátt upp á svokallað kósýbrókarkvöld.
Að festa kaup á slíkum nurlum getur verið hins skemmtilegasta iðja. Eins og til dæmis um daginn þar sem ég var stödd í stórmarkaði og browsaði yfir herranærföt. Þar sem ég er að leita mér að “briefs” en ekki boxerum gengur að mér maður sem myndi flokkast undir að vera einn af fortíðardraugum Jones. Heilsar eins og hann heilsaði mér alltaf þannig að ég þarf ekki einu sinni að líta upp til að vita að þetta er hann. Þetta venjulega, vandræðalega tekur við. Nei hæ, hvað er að frétta af þér, frábært, gaman, fljótt að líða...badabúmm badabíng. Ég er í svæsinni ævifjórðungskrísu þessa dagana þannig að mér finnst ekki gaman að fást við svona samtöl akkurat um þessar mundir. Og svo er ég orðin hundleið á því að segjast vera að leita mér að vinnu þannig að ég lýg bara einhverju og segi að ég sé á leiðinni í trúðaháskóla í Wisconsin. Ekki eins og það skipti máli. Og svo gerðist þetta sniðuga. “Ég sé að þú ert búin að ná þér í stegg...”, sagði hann og nikkaði í áttina að karlmannsnærbuxunum sem ég hélt á í hendinni, tvær í pakka. Ég held ég hafi roðnað pínu sem er ekki töff en svo ullaði ég því einhvern vegin út úr mér að svo væri ekki. “Enda myndi hann nú ekki vera í stærð S, sjáðu til.” Jamm, jamm. Orðheppin að vanda. Þannig tókst mér að drepa annars mjög vandræðalegt og leiðinlegt samtal, og er það vel. Buless, buless.
Ég hefði ekki einu sinni farið út úr húsi í gærkvöldi þó Björgólfur Takefusa hefði boðið mér í bíó. Hafandi sagt það vil ég nota tækifærið og senda Sylvíu stórt knús og ósk um afspyrnugóða ferð og enn betri skemmtun. Ótrúlega stolt af stelpunni.
Að vísu tókst mér að tölta út á leigu, taka Little Miss Sunshine og alveg alltof mikið af m&m sem mér tókst þó blessunarlega að klára í gærkvöldi. Ef fólk er ekki búið að sjá þessa snilldarmynd þá mæli ég eindregið með að það bæti úr því hið snarasta. Hrein og klár snilld. “She’s a very kinky girl. The kind you don’t take home to mother...”
Undirrituð er mjög svag fyrir strákum í þröngum, svörtum buxum þessa dagana. Innskeifir og/eða kiðfættir. Ekki verra ef þeir kunna að spila og syngja eins og litlir apar. Kings of Leon - On Call. Svaðalega flott.
Annars er gaman að segja frá því að þetta ku vera 100asta færslan mín hér á Blogspotstöðum. Að því tilefni verður boðið upp á bláan strumpaópal og Tab í Vesturberginu í kvöld. Fyrstir koma, fyrstir fá. Kaupi sennilega bara eitt af hvoru.
Vaknaði mjög Kolaportsleg í morgun. Helgarslepjan ennþá að herja á Jones þó svo að tæknilega séð eigi að vera kominn miðvikudagur í dag. Er ekki einu sinni búin að nenna að fara að hlaupa eða neitt. Í staðinn hef ég hef alið með mér megna andstyggð á stórhátíðum. Tek ekki þátt í þessari vitleysu framar.
Ef ég hélt að ég ætti við valkvíða að stríða áður en þessi vika byrjaði þá var það mikill misskilningur. Mig langar eiginlega helst bara að skutla mér upp í rúm, breiða yfir haus og stoppa tímann eins og litla Kínagrjónið í Heroes þangað til ég verð búin að finna út úr öllum mínum málum, takk fyrir og amen. En maður er að heyra að lífið gangi ekki svoleiðis fyrir sig, sem er ákveðinn bummer útaf fyrir sig. Án þess að ég lifi fyrir stjörnuspá og aðra “aftan-á-kornflexpakka”- lífsspeki þá eiga fyrstu mánuðir ársins að vera...jah, frekar crappy fyrir Ljónið. Og það sem af er árs hefur ekkert verið neitt svakalegt jibbíjeij verður að viðurkennast. Þar af leiðandi geta hlutirnir bara batnað. Enda það allra mikilvægasta að tapa ekki gleðinni og gera grín.
“You can't do this, I'm English! And an award-winning journalist... Well, maybe not award-winning, but I have been to *lots* of award ceremonies” .:: Bridget Jones, 2004 ::.
Ég fór á ball. Af hverju ég fór á ball er mér hins vegar hulin ráðgáta en það er aftur annað mál og öllu flóknara. Það kemur sér afar vel að hafa löglærða manneskju fyrir systur. Eftir gærkvöldið hef ég nefnilega ákveðið að fara í mál við eftirtalda aðila:
- Hálfvitann sem lét vera aflíðandi brekku að sitjiplássinu í Jaðarsbökkum. Það stórsér á mér eftir að ég þrumaðist á ratzinn oftar en einu sinni og oftar en tvisvar við að reyna að klufra þangað upp til að tylla mér.
- Björgunarsveitin fyrir að vera með dólg og leyfa mér ekki að fara upp á svið og dansa við Þóri bassaleikara þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir.
- Mannfýlan sem henti jakkanum mínum í gólfið.
Þvert á það sem margur getur haldið þá fannst mér þetta ekkert svo sérstakt ball. “Vúhú” var að vísu orð kvöldins framan af og ég held ég hafi ekki sagt mikið fleira við marga sem ég hitti. Enda súmmerar þetta ágæta orð gleðitilfinninguna sem bjó í hjarta mér alveg prýðilega. Einhvern tíman um klúkkan 2 að staðartíma, tyllti óminnishegrinn sér hins vegar á öxlina á Jones og ég er alveg laus við að geta sagt satt og rétt frá hlutum sem áttu sér stað eftir þann tíma. Vúhú.
Gæðin við þessu böll eru fólgin í því að hitta fólk, og jafnvel ef ég er í stuði, að spjalla og dansa við það. Alltaf gaman að hitta Valþór til dæmis, eða Ballþór eins og ég kýs að kalla hann. Annars var allt morandi í fortíðardraugum þarna og svoleiðis, plús tópasskot does not marry well. Þó svo að ég sé ekki að mælast til þess að fólk taki sér mína hegðun til fyrirmyndar og eftirbreytni þá hefðu nú sumir alveg gott af því að smokra prikinu úr ratzinum á sér og fá sér einn eða tvo bjóra. Þó ekki væri nema fyrir okkur hin.
Þetta er búinn að vera frekar lame ass dagur í dag. Svaf bara og nenni ekki að fara að sofa núna þó ég þurfi að vakna snemma. Og til að kóróna ömurleikann alveg þá skar ég mig óvart allsvaðalega á niðursuðudósarloki á puttanum í gær. Stórhættulegt helvíti. Gæti jafnvel farið svo að það þurfi að ampútera mig og taka puttann af við öxl. Er það nú alveg satt, nei. En sagan er betri þannig.
að ég sé jafnvel dulítið í því. Sem er skemmtilegt. Núna vantar bara Súsönnu og þá væri þetta perfecto. Í staðinn er ég búin að klára eina Devil's Rock og langt komin með Scottish Leader. ÞEtta horfir bara til vandræða....sössssssssssssssssss!
Ég virðist vera ein af örfáum konum á þessu landi elds og ísa sem er blessunarlega laus við að missa þvag yfir færeyska skerpukjötinu honum Jógvan. Til lúkku með að hafa vundt X-factor samt. Ég viljur samt ekki fleygja mér í sæng með þér. Eins merkilega og það kom mér á óvart þá er ekki laust við að ég hafi orðið pínu spennt fyrir good ol’ íslensku lambakjöti um daginn. Mjög ólíkt mér þar sem ég er alla jafna meira fyrir hrútakjöt og núna ætla ég að hætta með þessa mjög svo óflatterandi myndlíkingu sem er bara komin út í einhverja vitleysu. En engu að síður, sá ég verulega sætan gaur um daginn og án þess að ég vilji verða Jones Cradlesnatch þá er vissulega gott til þess að vita að menn þurfa ekki að vera á grafarbakkanum til að mér lítist á þá.
Þarf að fara að drífa mig í bíó. Eftir að hafa horft á óbjóðsmyndina Alexander eins lengi og ég þoldi við í gærkvöldi (sem var um það bil 3 mínútur) greip mig óstjórnleg löngun til að sjá “300” áður en langt um líður. Sverð + sixpakk + sandalar = Klikkað.
Hlutirnir eitthvað að glæðast í vinnumálum væntanlega. Gæti jafnvel farið svo að það væri búið að rætast úr einhverju í lok næstu viku. Sem er þrælspennandi alveg, enda er ég farin að snooza fram úr hófi lengi á morgnana.
Annars er maður að heyra að páskarnir séu í fullum gangi þessa dagana. Strangtrúaðir kaþólikkar krossfesta sig á Filippseyjum, ligeglad Íslendingar framkvæma svipaða pínu með því að éta sér til óbóta og staðfesta þannig trúarhita sinn í verki. Er að spá í að segja mig úr þjóðkirkjunni. Það er að segja þegar maturinn er aðeins búinn að sjatna í mér og ég næ að rúlla mér fram úr sófanum.
Þar fyrir utan er einhver skríkjandi púki í mér þessa dagana. Og svoleiðis veit yfirleitt á eitthvað misjafnt. Er allavega búin að fjárfesta í Scottish Leader og hef það sem aðalmarkmið að vera mjög pen og dönnuð ef maður skyldi bregða tánni á dansiball annaðkvöld. Pen, fáguð og kurteis. Eða nei annars. Jones, önnur frá vinstri á svakalegu fylleríi í Londonderry. Amen.
"Choose DIY and wondering who you are on a Sunday morning..."
Á náttborðinu mínu kennir hinna ýmsustu grasa þessa dagana. Forláta og forljóta vekjaraklukkan mín sem virkar ekki, mynd af bestu ömmu í heimi, bænaperluband og fjórar bækur:
1) “What Do I Want To Do With My Life?” 2) “Munkurinn sem seldi sportbílinn sinn” 3) “If You Could See Me Now” 4) “Ferð höfundarins”
Og nú þrí- ef ekki fjórmana ég ykkur til að sálgreina mig í tætlur. Það skemmtilega er að ég er eiginlega að lesa allar þessar bækur í einu, allt eftir hvernig stuði ég er í. Þá örsjaldan að ég fer á bömmsa yfir að vera ekki fyrir löngu búin að plana lífið út í ystu æsar þá gríp ég til bókarinnar “What Do I Want To Do With My Life?” sem fjallar um fólk sem einhvern vegin komst að því hvað það vildi gera í lífinu. Vandamálið er bara að mig langar ekki að gera neitt af því sem þetta fólk er að gera þannig að það eina sem ég get í rauninni gert er bara að...samgleðjast því eða eitthvað. En fyrst að feitir Bandaríkjamenn geta fundið út um hvað lífið snýst þá hlýt ég að geta það líka. Because I am from Iceland and I am a hrokagikkur.
Bók númer tvö er um margt merkileg bók. Hún kennir okkur að láta ekki efnishyggjuna hlaupa með okkur í gönur og njóta litlu hlutanna í lífinu. Ef ég væri hins vegar bara að lesa þessa bók þá myndi ég taka hana svo bókstaflega að ég sæi væntanlega fram á að deyja ein og bláfátæk en með rosalega mikinn innri frið...a very hard one to call, surely.
Bók númer 3 er eina skáldsagan af þeim. Hún er eftir Ceciliu Ahern, dóttur forsætisráðherra Írlands, Bertie Ahern. Snilldarhöfundur þarna á ferð og ekki verra að bækurnar skuli flestar gerast í Dublin þar sem maður þekkir götunöfnin og getur séð þetta allt miklu betur fyrir sér. Og fengið dash af útþrá sem reyndar hverfur yfirleitt med det samme þegar ég kíki í heimabankann minn. *Gúlp*
“Ferð höfundarins” er ansi hagnýt fyrir draumórafólk eins og mig. Gaman að segja frá því að það var fyrrum svæfill sem benti mér á þessa bók og það myndi vera í fyrsta skipti sem eitthvað uppbyggilegt hlýst af svoleiðis tilfæringum. Bókin er í rauninni handbók um það hvernig á að láta skrif “ganga upp”. Að vísu langar mig að reyta hár mitt og skegg þegar ég sé hvað ég er búin að eyða miklum tíma í að gera hlutina vitlaust en lærdómur er alltaf góður og betra að fá hann núna heldur en þegar það er orðið of seint.
Barnapössun og “dagurinn-eftir-djamm” does not marry well. Þessu hef ég kynnst einu sinni eða tvisvar þegar ég hef verið að passa elskulegan systurson minn. Við höfum hins vegar gert með okkur ákveðinn samning þess efnis að þegar svona stendur á tökum við miðdegislúrinn bara saman, sem kemur bráðvel út fyrir báða aðila. Einhverju sinni var mallakúturinn á Jones ekki alveg í stuði morguninn sem pössun hófst. Eftir að hafa drukkið kaffibolla á stærð við höfuðið á mér var ástandið töluvert betra en þó var ég á engan hátt búin undir glaðninginn í bleyjunni hjá Hr. Uppáhaldi. Eftir viðvarandi prumpulykt var ég farin að hallast að því að ef til vill væri kominn tími á bleyjuskipti. Ég setti þess vegna upp viðeigandi varnarbúnað miðað við fnyk og tróð góðum vöðling af klósettpappír í hvora nös. Dulítið sunnan við sakleysislegt bros litla labbans lá ein svaðalegasta tútableyja Skandinavíu. En þar sem ég er öll að koma til í að vera fullorðinsleg tók ég á þessu máli af stóískri ró og ekki svo löngu síðar skreið hann um gólfið í gleði sinn með tandurhreinan ratz og ég á eftir, dulítið skemmd á sálinni, en annars bara í góðum gír.
Eftir því sem ég er meira með börnum þykir mér alltaf meira og meira til þeirra koma. Ætli ég flokkist ekki nú orðið undir að vera “barnakelling”, eins gríðarlega flatterandi og sú skilgreining hljómar. Samhliða því langar mig samt sjálfri minna og minna í börn. Ekki svo að skilja að slíkt hafi verið á dagskrá enda nokkur ár í að ég gefist upp og sæki lítinn Sukyaki á munaðarleysingjahæli eða fái gjafasæði frá einhverjum bráðgáfuðum, erlendum háskólanema með stórt nef og stutt á milli augnanna. Eins og ég elska að passa og fylgjast með þessum snillingum þá finn ég hvað það er saweeeeet að geta svo bara skilað og skokkað í burtu og gert hlutina nákvæmlega eins og mann langar sjálfan til að gera þá, þegar mann langar til þess. Frelsið er yndislegt, eins og skáldið sagði. Það er samt eiginlega ekki hægt að vera mikið meiri snúðasnigill en þetta.
“The world I love, the trains I hop to be part of the wave can't stop”
Súsanna mín elskuleg átti afmæli í gær og er hér með orðin smituð af 25 ára sjúkdóminum. Engu að síður vona ég að dagurinn í gær og allir dagar hér eftir eigi eftir að verða henni hamingjuríkir og smart. Þykir ofsa vænt um þig ;* There's something about Súsanna... Eins og til dæmis sjúkleg hræðsla hennar við hross sem er alveg bráðfyndin. Við reyndum að bæta úr þessu bagalega vandamáli í Doolin síðasta sumar þar sem Súsanna og villihesturinn Tumi O'Tiernan áttu ánægjulega stund saman.
Og enn af furðulegum tilviljunum alheimsins. Tvíburaturnarnir svokölluðu, nýju blokkirnar tvær á Skaganum, koma til með að hafa húsnúmerin 9 og 11. 9/11! Nú er ég ekki svo mikið fyrir að láta ímyndunaraflið hlaupa með mig í gönur en það kæmi mér ekki á óvart þó sagan myndi endurtaka sig í smækkaðri mynd og Ómar Ragnarsson á TF Frú kæmi fljúgandi inn um stofugluggann á annarri hvorri blokkinni, takandi kröfur sínar í umhverfismálum á svolítið hærra og dramatískara plan.
Helgin byrjaði á afar sakleysislegan hátt og það var mjög strangt plan um að halda henni þannig. Sveif listilega um á skautum með henni Huldu seinnipart föstudagsins og uppskar sjúklegar harðsperrur og einn marblett í kjölfarið. Ef ég hefði nú látið þar við sitja og iðkað aðra heilbrigða iðju það sem af lifði kvöldsins hefði ég verið í góðum málum. En auðvitað gerði ég það ekki.
Þegar ég var að því komin að fara að skræla mig upp úr sófanum og skríða upp í rúm ákvað ég að væntanlega væri ekkert óheppilegra að færa mig upp í rúm á Akranesi, fyrst ég var á annaðborð staðin upp. Ég hef grun um að einhversstaðar á Kjalarnesinu hafi ég orðið föstudagspúkanum að bráð því næst þegar ég vissi af mér var ég mætt á Mörkina í öllu sínu veldi, stuðgeispandi eins og enginn væri morgundagurinn. Þetta var mjög steikt kvöld eins og óplönuð djömm vilja gjarnan vera. Eftir að hafa ekki stigið feilspor og verið í alla staði mjög erlendis og töff ákvað ég að mig langaði í sígarettu, sem eru bara hreinræktaðir stælar því ég kann ekki einu sinni að reykja almennilega. Og þarna dansaði ég um í barnslegri gleði minni, með Jack í annarri og fag í hinni, milli þess sem ég blindaðist af bjarma diskókúlunnar. Ég segi samt stundum eitthvað við fólk sem er svo djúpsteikt að ég ætti eiginlega að fá viðurkenningarskjal fyrir.
- Tjáði einni bardömunni að ég hefði ekki komið á Mörkina svo árum skipti, þetta væri þess vegna soldið svona bara eins og að koma heim. Já, já. - Lét einhver Tékka grey passa jakkann og veskið mitt. “Is you a Rubber-Check? Hohohohoho!” - Hafði mjög sterka skoðun á því hvað ætti að vera síðasta lag kvöldsins og viðraði hana, alls óspurð, við dj-inn: “Spilaðu Rómeó og Júlíu og þá skal ég jafnvel íhuga að sofa hjá þér, ungi maður. Því ég kann það utanaaað!” Jones on the bones, orðheppin að vanda. Held það eigi bara að tonnataka varirnar á mér rétt fyrir klukkan 3 árdegis. - Og sitthvað fleira sem er tæplega prenthæft þar sem ansi margir sem ég hitti þetta kvöld sögðu mér að þeir læsu mitt heilaga blögg. Iiii...úbbsilí.
Eftir að þrír dyraverðir hjálpuðust að við að henda mér nauðugri út af Mörkinni eftir lokun (dujók) tók ég að leita mér að einhverju sniðugu að gera þar sem ég var ekki alveg á því að fara að lúra strax. Önnur misgáfuleg ákvörðun það kvöldið. Mér hefur oft og mörgum sinnum dottið í hug einhver vitleysa eftir drykklangar langdrykkjustundir en einhver sú uppbyggilegasta af þeim átti sér stað þetta tiltekna kvöld. Þá lagði ég viskíglasið á hilluna og tók að myndast við að búa til marsípanrósir á fermingartertu, klukkan að ganga fimm aðfaranótt laugardags. Ég vil meina að þetta sé ákveðið merki um þroska. Næst tek ég ábyggilega með mér heklunál í veskinu, tylli mér á Spæleggið eftir djammpulsu í Olís og fer að hekla dúllur.
Nokkuð margir komu til mín þetta kvöld og vottuðu mér samúð vegna ömmu, sem mér þótti afar vænt um. Engu að síður varð það held ég, ásamt öðru, til þess að ég fór að hugsa alltof mikið um allt og tók mig til og volaði hraustlega þegar ég lagðist loksins kófdrukkin á koddann. Kemur fyrir á bestu bæjum...hef ég heyrt.
En að öðru: Loksins fann ég þetta lag aftur. Skók ratzinn ótt og títt við þetta lag og fleiri Kasabian smeggli í Marley Park í Dublin síðasta sumar. Svaðalegt alveg...
“Love is put aside while you finish what you start, I collect the numbers, You protect my heart”
