Breaking News!

“Nær einn af hverjum þremur Bretum heldur að konur geti forðast þungun eftir kynmök með því að hoppa upp og niður, strax að þeim loknum. Þetta kom fram í nýrri könnun bresku fjölskylduráðgjafarinnar, sem telur að nauðsynlegt sé að auka kynfræðslu í skólum”
visir.is

Mér finnst þetta verulega athyglisvert.

Í gær þreif ég bíl, sótti um vinnu, afát bróður minn og kærustu hans, borðaði 200 g af Smarties, komst í smá sumarfíling, hljóp 5 km (og, might I add, 100 metrum betur!) og hugsaði sódómískt um Jack í Lost. Annað var það nú ekki.


Mig langar í sumar núna, takk. Alltaf svo obbosens gaman hjá okkur á sumrin.

Og bles.

Hr. Númi

Lauslega eftir hádegi ákvað ég að trítla niður Laugaveginn þar sem ég þurfti að gera eitt og annað. Var nú mest megnis ein með sjálfri mér í góða veðrinu þegar ég finn allt í einu sérkennilegan þrýsting fyrir hljóðhimnunum. Þar sem önnur þeirri sprunkti þegar ég var barn að aldri er ég alltaf sérlega viðkvæm fyrir öllu svona. Á tímabili hélt ég að það væri jafnvel þyrla að fara að fljúga yfir en við nánari athugun kom í ljós að það voru einhverjir grallaraspóar að keyra niður Laugaveginn í ljóta, breytta Golfinum sínum að blasta eitt það hroðalegasta euro-pop sem austurhluti álfunnar hefur af sér alið allt frá því að rúmenska hörmungin Electric Brother var og hét. “Núma núma jeij, núma núma jeij, núma núma núma jeij” Við hvert einasta “núma-núma” óskaði ég þess heitt og innilega að einhvern tíman, einhvers staðar myndi mögulega renna upp sú stund að ég kæmi til með að eiga séns í einmitt svona strák. Einhvern sem lætur efnisleg gæði lönd og leið, sem kann að meta kyrrð og fegurð umhverfisins, einhver sem er eins og páskaungi um hárið og klæðir sig í þrönga boli þó hann sé með smá sultu og tits. Ég kiknaði í hnjáum við að heyra þessa þýðu hljóma berast úr glæsibifreiðinni og það var með herkjum að ég náði að halda mér í nurlunum þegar þeir keyrðu löturhægt og ever so cool framhjá mér. Eins og allir vita hefur það alltaf þótt mjög erlendis að rúnta og blasta músík um leið. Sjaldan hefur það þó verið gert á jafn móðins máta og einmitt þarna. Happy halfwits.

Hér gefur að líta fágætt afbrigði af "hnakka" (Selfossus aflitus)

Þetta atvik er á engan hátt sambærilegt við það þegar ég og Monika rúntuðum um gjörvallan Vesturbæinn seint um kvöld og blöstuðum karaoke-útgáfuna af Gleðibankanum eins og enginn væri morgundagurinn. Það var fyndið, hitt var hlægilegt. Ég held ég hafi aldrei náð að hlæja jafn mikið undir stýri eins og það kvöld. Hofsvallagatan spænd upp með Icy-flokkinn á fúllblast og Moniku liggjandi í kuðling í farþegasætinu á mörkum þess að spræna í sig. Við skrúfuðum niður rúðurnar og reyndum að sigta út fólk til að útdeila inneign Gleðibankans sem víðast. Svo keyrði ég Moniku heim og svo keyrði ég heim. Í Breiðholt. Ég á ekki heima í Vesturbænum þannig að mér er alveg sama hvað ég geri þar. Svona soldið eins og að manni er alveg sama hvað maður gerir í útlöndum.

"La la la la lalala la..."

Og bles.

“Hey, Jude! Haltu í helvítis hendina á mér!”

Það hlaut að koma að því að ég hitti Jude á Íslandi! Hlustið kæru vinir ég skal segja ykkur söööööögu, og aldrei þessu vant er hún dagsönn.

Seinnipartinn í gær sat ég á kaffihúsi í miðborginni að lesa heimildir og myndast við að skrifa eitthvað gáfulegt. Að sjálfsögðu var ég búin að drekka alltof mikið kaffi enda er ég farin að færa mig yfir í harðari kaffidrykki á þessum síðustu og verstu tímum. Þá gengur að mér maður og spyr mig á engilsaxnesku hvort mér væri sama þó hann settist hjá mér eða hvort ég væri verulega upptekin. Uuuu…gjörsovel. Hann sagðist vera frá Englandi og heita Jude. Jude Scarsfield. God damn it, næsti bær við. Jude Scarsfield var hins vegar einkar viðkunnalegur, aukreitis var hann dökkhærður (mjög gott) með barta (mjög gott) og skeggbrodda (mjöööög gott) og við sátum í góðan klukkutíma og kjöftuðum um allan fjandann. Þá heldur hann svo svaðalega upp á land og þjóð, ekki ósvipað og nafni hans, að hann ætlar að vinna hérna í einhvern tíma og ferðast um. Alltaf ánægjulegt að hitta nýtt fólk. Og ekki spillir fyrir að það sé huggulegt. Venjulega dreifi ég nú símanúmerinu mínu eins og smarties en ekki í þetta skiptið. Hvort framhald verður á sögunni “Ég og Jude” er þess vegna alls óráðið. But stay tuned.

Og svo er ég mikið að velta því fyrir mér að ganga í stjórnmálaflokk þessa dagana. Og þá er best að skella á sig skautunum því að hell just froze over.

Þar fyrir utan þá er ég ekki frá því að það sé kannski að koma smá vor í ‘essu?

“put it in your hands, take it, take it…”

Og bles.

Sauna-kúrinn

Þar sem ég sat í gufubaði í morgun, dáðist að fagurlega gerðum líkama mínum (dujók) og slappaði af eftir að hafa hlaupið eins og kanadískur elgur undan veiðiþjófum, tók ég mjög afdrifaríka ákvörðun: ég ætla að steinhætta að vera á bömmer yfir því hvernig ég lít út.

Þegar ég var töluvert grennri heldur en ég er núna fannst mér ég samt aldrei vera nógu mjó. Ég var í stærð 10 og fannst það agalegt, plús það að ég taldi mig ekki geta gengið í hinu og þessu útaf vellandi “hliðarspiki” sem eftir á að hyggja, var skinn. Skinn þarf að vera aðeins rúmt á manni til að maður geti til dæmis beygt sig. Mér fannst ég vera með feit læri og þykka kálfa, alltof stóran rass og lítil brjóst. Það er kannski ágætt að vera búin að eldast um nokkur ár og fá aðeins fjarlægð á hlutina til að sjá hvað þetta er sjúkt viðhorf. Ef maður getur ekki verið ánægð með líkamann á sér núna, meðan hann á að vera sæmilega firm og perky áður en allt fer að stefna í suðurátt, þá held ég að það sé frekar eitthvað að manni andlega heldur en líkamlega. Það er fólk að deyja útaf því hvað því líður illa yfir því hvernig það lítur út. Pælið í þessu. Ég held að það þurfi líka svolítið að þrengja áhersluna úr því að þetta sé þrýstingur frá samfélaginu í það að láta einstaklinginn sjálfan kunna að meta hver hann er – einstakur! Kannski er ákveðin forvarnarstarfsemi fólgin í því að gera krakka nógu sterka til þess að þeir taki utanaðkomandi gagnrýni og áhrif ekki jafn mikið inn á sig.

Sem betur fer er að verða ákveðin vakning í þessum málum, t.d. í tískuheiminum, þar sem ofurmjóum fyrirsætum er bannað að sýna hjá sumum tískuhúsum en á svipuðum tíma dóu samt tvær, ungar fyrirsætur úr átröskun.

Ég hef ekki mikið álit á Tyru Banks og þáttunum hennar, sérstaklega ekki eftir að við erum komin upp í 16. seríu eða eitthvað álíka. Sá í einn þátt daginn þar sem þær voru að faðma stelpuna sem var send heim. Og þetta var ekki fallegt. Örmjóir handleggir að vefjast saman og utan um álíka mjóa og föla búka. Minnti mig eiginlega helst á þegar var verið að frelsa Gyðinga úr útrýmingarbúðunum í seinni heimsstyrjöldinni. Tyra leyfir stundum einni “plus-size” stelpu að vera með, en glætan að sú eigi einhverntíman eftir að vinna. Tyra er búin að ákveða að þær eigi í rauninni soldið erfitt með að sætta sig við vöxtinn sinn, þrátt fyrir allt, og þess vegna er hún ekki viss um að “the fashion industry” sé klár fyrir ofurfyrirsætu í yfirstærð. Fyrir ekki svo löngu síðan, í kjölfar einkar óflatterandi myndbirtingar, hvatti hún alla sem hefðu eitthvað út á hennar vöxt að setja, til að kyssa hennar svarta, feita rass. Og svo heldur hún áfram að gera beinagrindur að Americas Next Top Model.

“I think it’s fucked up, fucked up...”

Og bles.

Vilt þú, Jones, taka þennan mann, Hunk Hunkeson….

Var að aðstoða í brúðkaupsveislu um helgina. Einhvern vegin ber ég alltaf óttablandna virðingu fyrir fólki sem “bindur sig” að eilífu, amen. Mætti ég þá frekar biðja um kasjúal flíng með bömmer um morguninn. Óska brúðhjónunum engu að síður innilega til hamingju enda gæðafólk þar á ferð, að ég tali nú ekki um skruggusmart. Mismæli ársfjórðungsins á hins vegar móðir brúðarinnar þegar hún var að þakka mér fyrir hjálpina: “Við verðum bara að borga þér til baka í kókaíni” Hún leiðrétti sig samt og sagðist hafa ætlað að segja “koníaki” sem ég ætla rétt að vona að sé rétt. Annars sé ég mér ekki annað fært en að endurskoða hvert systursonur minn elskulegur er sendur í pössun á daginn.

Annars er það helst að frétta af Nökkva að hann hefur ákveðið, í samráði við foreldra sína, að sleppa leikskóla, grunnskóla og framhaldsskóla og fara beint í háskóla þar sem barnið þykir sýna fádæma snilligáfu á sviði stærðfræði og burðarþolsfræði.

Litli kuðungur. Stundum langar mig bara að vera í 9-5 vinnu við að knúsa þessar kinnar.

Jones þurfti að fara til læknis áðan. Ekki Doctor Pressure samt, en ekki langt frá því. Ég ætla ekki einu sinni að byrja að láta í ljós þær ömurlegheita-tilfinningar sem herja á mig þegar ég þarf að fara í strípilæknisheimsókn, það er að segja svotil berhátta mig fyrir framan doktören. Mér var skapi næst að spurja Stefán kvenz einu sinni hvort honum væri ekki sama þó við myndum bara spjalla, mér fyndist ég ekki þekkja hann nóg til að fara með þetta eitthvað lengra í bili. En að svipta sig mestöllum klæðum klukkan hálf11 á mánudagsmorgni er ekki alveg að “cut the mutard” fyrir mig. Merkilegt samt að í ekki svo ósvipuðum aðstæðum hefur manni ekki þótt svona atferli mikið tiltökumál. Þar hefur þó yfirleitt einhvers konar drukkur verið hafður um hönd ásamt brenglaðri dómgreind, príor háttun en því var ekki fyrir að fara í morgun. Var engu að síður að velta því fyrir mér að taka með mér einn eða tvo bjóra í morgun, bara svona til að koma mér í réttu stemninguna. Téður læknir fær engu að síður þónokkur skúffukökustig fyrir að vera hress gaur.

Annars þökkum við Mæju May, dj Jobba og Jessa fyrir að það skuli að vera að koma mánaðarmót.

“Message on the screen says don’t make any plans, you’re broke.”

Og bles.

"Are we going to tool up?"

Las ánægjulega tilkynningu í Fréttablaðinu í morgun. Ungur maður af engilsaxnesku bergi brotinn hefur tilkynnt komu sína við áttunda mann hingað til lands. Ungi maðurinn ber nafnið Jude Law and I believe him to be very cute.

Þó svo að okkar kynni hafi verið stutt síðast þegar hann kom hingað í heimsókn, þá bind ég vonir við að í þetta skipti verði breyting þar á. Ég leggst hins vegar ekki svo lágt að eyða helginni á Oliver eða Domo í von um að berja manninn og goðumlíkan líkama hans augum. Oniiii. Ég mun láta mér fátt um finnast og eyða helginni við mun uppbyggilegri iðju fyrir mig sjálfa. Gott ef ég skelli mér ekki bara í Laugardalslaugina, rifji upp gamla skautatakta eða dembi mér á hestbak eða eitthvað. Og ef ég er í stuði þá trítla ég kannski í Latabæjarstúdíóið, just for the heck of it, og rúlla mér austur á Gullfoss og Geysi, langt síðan maður hefur komið þangað. Og ef mig langar að narta í eitthvað mums um helgina þá kannski kíki ég á Domo. Eða rúnta bara. Kann vel við hringinn Hverfisgata-Ingólfsstræti-Bankastræti-Lækjargata-Hverfisgata til dæmis. Ekki nenni ég að vera að elta hann, hann getur bara reynt að hitta á mig.

Dujók.

Ég leyfi mér að leggja fram frumvarp til að laga um að Jude fari úr buxunum.

“I get confused, I never know where I stand and then you smile and hold my hand”

Og bles.

By the power of Grayskull...jeg hef bloggt

- Eftir morgunhlaupin komst ég að því að þau eru væntanlega að skila árangri þar sem ég komst í my skinny-jeans sem eru ekki með teyjuefni mitt góða fólk! Glory, glory. Svona móment þykir mér gott að greypa í hjartað mitt og fagna þeim með því að fá mér eitthvað óhollt. Sem ég og gerði…jalapeno-beygla með rjómaosti, aðeinkjú.

- Keypti nokkra límmiða til að senda indversku dóttur minni með bréfinu sem ég var að skrifa til hennar. Litla grey… Held maður geti eiginlega ekki einu sinni byrjað að ímynda sér hversu hart hlutskipti það er að vera bara munaðarlaus.

- Saknaði ömmu svo mikið í gærkvöldi. 3 vikur í dag síðan hún dó og ég eiginlega fatta það bara ekki ennþá. Finnst einhvern vegin eins og hún eigi eftir að vera með okkur á páskunum eins og alltaf. Mig vantar eitthvað svo að tala við hana, heyra í henni og halda í hendina á henni.

- Er búin að vera að hlusta ansi mikið á Arcade Fire, The Twang, Klaxons og The Little Ones undanfarið. Að sama skapi fæ ég liggur við útbrot af því að heyra í Mika-fíflinu. Shit, hvað ég hef lítið tolerans fyrir þeim gaur og falsettunum hans.

- Því skylt, þá er hinn stórhæfileikaríki Brett Anderson búinn að gefa út aðra sólóplötu. Það myndi teljast til hápunkta ævinnar þegar hann þrumaði vatnsflöskunni sinni út í áhorfendaskarann á Airwaves fyrir þónokkrum árum, og Jones greip kvikindið. Mjahamm…og fékk sér að sjálfsögðu súp. Frægur súpur. Með slef og bakkateríum úr frægum. Þaldénú.

Mr. Anderson ennþá á bömmer yfir að hafa ekki náð að forfæra stelpuna sem greip vatnsflöskuna hans. Sorry luv, better luck next time then aigh?

“…and when I woke up and had these green shoes on. Don’t really know where the hell they came from.”
Ingrid mín elskulega, að gefa Jones lögbundna skýrslu eftir St. Patrick’s Day-ofurpartý um síðustu helgi. Djö :)

"A hall of records, or numbers, or spaces still undone. Ruins, or relics, disciples and the young"

Og bles.

Modern times, modern ways

Miðað við að eiga nokkurn vegin að heita atvinnulaus þá held ég að ég hafi sjaldan haft jafn mikið fyrir stafni og þessa dagana. Sem er held ég bara nokkuð nauðsynlegt af því að ef ég stoppa eitthvað að ráði þá fer ég að hugsa alltof mikið. Reyni að hlaupa 5 km, 4 sinnum í viku (ef til vill réttara að taka fram að þegar ég tala um hlaupa þá á ég við “hlaupa-drepast-labba-hlaupa-ofanda-labba-drepastíhnénu-hlaupa-labba-þrjóskuendasprettur” þannig að það er kannski réttara að segja “komast” 5 km...þetta er engu að síður allt á réttri leið) var að skila af mér ágætlegu stóru verkefnis-mumsi núna rétt í þessu og er að fara að byrja á því næsta.

Íbúðin skínandi hrein, ekki til neinn einasti óhreini þvottur, er að æfa mig að labba á höndum á kvöldin (get labbað frá útidyrahurðinni að eldhúsborðinu núna, takk fyrir takk) milli þess sem ég sekk mér í skrif um Bobby Sands og félaga sem er hratt og örugglega að nálgast eitt stykki bók. Veit ekki alveg hvað mér finnst um það, þar sem ég efast stórlega um að þorri þjóðarinnar hafi jafn brennandi áhuga á málinu eins og ég, og væntanlega heillavænlegra út frá mínum eigin efnahag að skrifa um álver, pólitík eða klám. En það breytir því ekki að Bobby Sands er er minn Ghandi, Martin Luther og Mandela pakkað inn í eitt. Og hvort það er vegna þess að ég er eitthvað sérstaklega meyr þessa dagana eða ekki þá á ég einstaklega erfitt með að lesa mig í gegnum ljóðin sem hann samdi og dagbókina sem hann hélt á meðan hann gat.

Merkilegt að hugsa til þess að við höldum að mannkynið komi til með að vita betur á morgun. Þetta er hluti af þversögnum nútímans eins og George Carlin, að mig minnir, sagði. Þetta er tíminn þar sem við höfum meiri þekkingu en minni dómgreind, höfum gert stærri hluti en ekki betri hluti, við tölum of mikið, elskum of lítið og hötum of mikið.

Írland, Írak, Ísland?

Modern Times

It is said we live in modern times,
In the civilised year of 'seventy nine,
But when I look around, all I see,
Is modern torture, pain, and hypocrisy.

In modern times little children die,
They starve to death, but who dares ask why?
And little girls without attire,
Run screaming, napalmed, through the night afire.

And while fat dictators sit upon their thrones,
Young children bury their parents' bones,
And secret police in the dead of night,
Electrocute the naked woman out of sight.

In the gutter lies the black man, dead,
And where the oil flows blackest, the street runs red,
And there was He who was born and came to be,
But lived and died without liberty.

As the bureaucrats, speculators and presidents alike,
Pin on their dirty, stinking, happy smiles tonight,
The lonely prisoner will cry out from within this tomb,
And tomorrow's wretch will leave its mother's womb

Bobby Sands
Prison Poems, 1981

“…and I can barely look at you. But every single time I do, I know we’ll make it anywhere away from here.”

Og bles.

"I don't suffer from insanity, I enjoy every minute of it"

Það er eiginlega merkilegt hvað flýgur í gegnum kollinn á manni þar sem maður stendur, yet again, í leigubílaröðinni um hánótt að frjósa úr kulda með ekkert nema frekar leiðinlegt fólk í kringum sig. Sumir eru að éta Hlölla, sumir eru liggur við að éta hvert annað, sumir eru að pissa, sumir eru að reyna að snapa fæting, sumir eru að hringja, sumir eru að gubba, þónokkuð margir eru að væla. Og einhvern vegin skilur ég ekkert í því af hverju ég finn mig í þessum ó svo kunnuglegu, myrku aðstæðum aftur…og aftur og aftur. That being said, plús það að ég komst að því að það er til alveg dágóður slatti af illa klikkuðu liði þarna úti, hef ég ákveðið að opna nokkurs konar móderníska neyðarlínu fyrir fólk til að hringja í og leita sér hjálpar…

*ring ríng* *raaaaíng ríng*
Góðan dag, þú ert kominn í samband við geðrænu neyðarlínuna.

- Ef þú ert haldinn þráhyggju, veldu 1 aftur og aftur og aftur.
- Ef þú ert meðvirkur, biddu þá einhvern um að velja 2 fyrir þig.
- Ef þú ert með margklofinn persónuleika veldu 3, 4, 5 og 6
- Ef þú ert haldinn ofsóknarbrjálæði, þá vitum við hver þú ert og hvað þú vilt, hinkraðu á línunni og við rekjum símtalið
- Ef þú ert haldinn ranghugmyndum, veldu 7 og símtalið verður flutt í móðurskipið.
- Ef þú ert með geðhvarfasýki bíddu þá í smástund, röddin í höfðinu á þér segir þér á hvað þú átt að velja.
- Ef þú ert þunglyndur skiptir ekki máli hvað þú velur, það svarar þér enginn
- Ef þú ert lesblindur, veldu 69696969
- Ef þú ert kvíðasjúklingur, fitlaðu við # takkann þangað til þú heyrir tóninn, eftir tóninn bíddu þá eftir tóninum
- Ef þú ert haldinn skammtímaminnisleysi, vinsamlegast hringdu seinna
- Ef þú hefur lítið sjálfstraust, leggðu þá á, allir þjónustufulltrúar eru of uppteknir til að tala við þig.

Dial 861-chop-chop-and-what-do-you-know

“City of sin, oh common and let me in…”

Og bles.

Enjoy Guinness...sensibly

Í dag er St. Patrick’s Day þannig að ….everybody is wee bit Irish today. St. Patrick er verndardýrlingur Írlands, kristnaði þjóðina svona líka svo um munar þannig að þeir virkilega hugsa sig um áður en þeir stunda kynlíf fyrir hjónaband. Sem er fyndið. Það er ekki af þeim sökum sem áðurnefndur Patty er í sérstöku uppáhaldi hjá mér persónulega en aftur á móti segir sagan að hann hafi tekið sig til og rekið alla snáka út úr Írlandi. Sem er mjög gott og fyrir það kann ég honum beðstu þakkir fyrir. Írland er því snákalaust, ef frá eru taldir alveg mökkstórir ánamaðkar.

Vaknaði í morgun og hungraði óstjórnlega í Guinness, þannig að ég fékk mér bara malt og rúgbrauð í staðinn. Fyrir utan að vera drukkur góður er Guinness alveg meinhollur líka. Hann gerir allt sem malt segist gera: gefur hraustlegt og gott útlit, bætir meltingun und alles, PLÚS það að hann gerir mann töluvert fullan líka. Efast stórlega um að það sé til heppilegri samsetning í einni fæðutegund. Það eru hins vegar ekki allir sem fíla Guinness strax og þess vegna er betra að byrja snemma til að venja sig við.

Þetta var þegar maður var ungur og þurfti ekki að hafa áhyggjur af því að ná leigubíl eða vakna upp með strákabömmer....aaah.

Hitti írskar stelpur á Oliver í gær sem var mjög skemmtilegt þó svo að ég skilji eiginlega ekki hvað þær eru að gera hér þegar stúðið er þar, sérstaklega í dag. Og vegna fjölda fyrirspurna, nánar tiltekið þriggja, þá er hérna smá sýnishorn af því hvernig írska hljómar. Og já nei, ekki lík ensku. Ladies, Gents and those of you who are not yet sure, I give you, veðurspána á TG4.

Beannachtaí na Félie Pádraig oraibh!

Og bles.

Má ég eiga við þið eitt morð?

Ég er ekki hrifin af því að fara snemma að sofa þessa dagana. Ég er hrifnari af því að ganga á höndum og henda mér þannig upp í sófa, rúlla utan um mig sjónvarpssænginni og smella einhverri eðalklassík í DofraVigniDavíðsson á meðan ég hendi kannski popppokaskjatta í míkróbylgjuofninn og sýg kóladrykk með röri. Aaaaaaah.

Ef einhver þarna úti er ekki enn búinn að sjá “Love, Honour and Obey” þá vil ég biðja þann hinn sama að kasta frá sér hverju því sem sá hinn sami kann að vera að gjöra, skunda út á nálæga leigu og horfa á kvikindið hið snarasta. Sjúklega fyndin.

Og bles.

Mjég

...er að verða 25 ára (skrík!)
...fæ eitthvað út úr því að fletta yfir annan mánuð á dagatalinu, sprengja bóluplast og að stroka yfir hluti á “to-do” listum.
...myndi ekki láta grípa mig dauða í leggings, bleikum crocskóm eða mínípilsi.
...fíla ekki kókosmjólk.
...var einu sinni helskotin í Valdimari Erni Flygering. Fríííjáng!
...dýrka að fá blóm.
...sakna ömmu.
...er alveg að fara að sættast við líkamlegan vöxt minn. Er hægt og rólega að átta mig á því að það er margt annað í heiminum eftirsóknarverðara en að líta út eins og gíraffi með stór brjóst.
...hef af sömu ástæðu ekki stigið á vigt í tæp þrjú ár. Og hef ekki hugsað mér að hlamma mér á svoleiðis dims aftur. I like living in Denial City.
...á því miður frekar auðvelt með að verða skotin í gaurum.
...á sem betur fer svipað auðvelt með að hætta að vera skotin í gaurum.
...er hvað úr hverju að átta mig á hvað ég vil gera í lífinu og í hvaða röð.
...elska að skríða upp í hreint rúm eftir langt bað.
...fæ hins vegar mjög athyglisverða hárgreiðslu ef ég fer að sofa með blautt hárið.
...hrekk ennþá pínu við þegar Fréttablaðinu er troðið inn um bréfalúguna.
...á það til að syngja “Alone” með Heart (mjög illa) þegar ég er í sturtu.
...er meira fyrir að vaka fram eftir en að vakna snemma.
...er samt með óþol fyrir fólki sem getur sofið allan daginn.
...vinn í skorpum.
...á alltaf til súkkulaði.
...kann að skjóta úr byssu án þess að fara úr axlarlið.
...er með ofnæmi fyrir Steven Seagal og Juliu Roberts.
...er með álíka mikið ofnæmi fyrir RnB músík.
...hef þurft að láta sauma í mig alls 29 spor.
...held ég gæti unað mér vel hvar í heiminum sem er. Svo lengi sem ég hefði aðgang að interneti og kaffi...which sort of narrows it down a bit.
...vildi að ég kynni frönsku.
...er með eitthvað weird thing fyrir gráhærðum mönnum.
...er dulítið smeyk við trúða.
...hef alltaf verið laumuaðdáandi hinnar ó svo svölu norsku hljómsveitar a-ha. Mja-hamm.

Og bles.

a*la*la*

Ég er eiginlega orðin endanlega sannfærð um að veggjakrotarar eru ekki skarpasta tólið í skúrnum þegar kemur að stafsetningu, hvað þá engilsaxneskri eða á öðrum tungumálum, “Sig heil” krotið á Skólabrautinni, sælla minninga. Á ferð minni um höfuðborgina árla dags kom ég auga á krot eftir einhvern slefandi fávita með spreybrúsa. Sá vildi endilega leyfa borgarbúum að vita með skærgrænu letri á hliðinni á annars prýðilegri byggingu að hann væri, and I quote: “The tuffest penis”. Vel gert, litli vitleysingur. Mér er skapi næst að mæta með helrauðan og flennistóran leiðréttingartúss ef um mig á ekki að hríslast gríðarlegur kjánahrollur í hvert skipti sem ég keyri þarna framhjá. Stay in school!

Og grallaraspóinn Pete Doherty á afmæli í dag. Orðinn hvorki meira né minna en 28 ára. Hann hefur einna helst vakið verðskuldaða athygli fyrir að vera ímynd hreysti og heilbrigðra lífshátta í Englandi og er jafnframt einn helsti talsmaður Jafningjafræðslunnar þar í landi. Íþróttamannslegur vöxtur Pete hefur trauðla farið framhjá neinum og það var án efa því að þakka að kappinn náði að bregða tannþræði utan um Kate Moss og biðja hana um að byrja með sér. Áðurnefnd Kate hefur tjáð fjölmiðlun að Pete sé kynþokkafyllsti maður sem hún hafi nokkurn tíman hitt. Hún er þess vegna greinilega í dópi.

“I’m doing the talking but I don’t get nothing”

Og bles.

S-k-r-ý-t-n-i-r d-a-g-a-r

Skrýtið þegar allt er einhvern veginn búið. Jarðarförin var á föstudaginn og í kjölfarið á henni kom hið stórfurðulega fyrirbæri sem erfidrykkja er. Ég hef aldrei skilið erfidrykkjur einhvern veginn. Nokkrum mínútum eftir það erfiðasta sem ég hef gert á ævinni sitja allir og hlæja og spjalla saman. Veit svosem alveg hvað pointið með þessu er samt. Þetta er síðasta “kaffiboðið” fyrir vini og vandamenn, ákveðið spennufall sem um er að ræða og svo hittist fólk sem hefur kannski ekki sést í langan tíma. Sem getur verið gaman.

“Snert hörpu mína” var spilað. Þetta var eitt af uppáhaldslögunum hennar og ég man að hún söng með því þegar það var stundum spilað í útvarpinu. Þegar ég var lítil þá söng ég stundum bara með henni og söng alltaf “snert hörpu mína fiðurborna dís”....sem mér fannst mun rökréttara þar sem dísin væri væntanlega engill. Engill, vængir, fiður...makes sense to me. Það var frekar fyndið þegar hún leiðrétti mig einstaklega gætilega þessi elska.

Annars er lítið búið að vera að brjótast um í mér þannig séð. Einhver þyngsli yfrum mér sem er erfitt að losna við en ég veit að það kemur allt með tímanum. “Litlu” og góðu hlutirnir í lífinu vega þungt þessa dagana. Að fíflast með Nökkvamús, eiga misgáfulegar samræður við systkini mín elskuleg (hence færslan 8. mars sl. pwehehe...úff) og finna tvær snilldarplötur í Kolaportinu á kúk&kanil. Og svo margt fleira.

Annars hvet ég alla sem hafa nennu og/eða áhuga að lesa viðtalið við Brandon Flowers í Q. Nice shit.

“I can taste your fear. Lift me up and take me out of here”

Og bles.

Knorr kemur með hvað?!

Sigurður Jónsson (20), verkfræðinemi við Háskóla Íslands varð fyrir heldur óskemmtilegri reynslu á dögunum. “Ég var nú bara úti í búð eins og venjulega og komst að því að það hefur greinilega verið hætt að flytja inn helvítis Knorr-mousakka mixið”, sagði hann vonsvikinn og bætti því við að mousakka væri búið að vera hans meginfæða frá byrjun ársins 2006. “Mér er skapi næst að hringja í Hr. Joshua Knorr eða þessa slefandi fávita sem þykjast flytja þessar vörur inn og krefjast skýringa ekki seinna en í gær!” bætti Sigurður við sár og reiður.

Hann sagði jafnframt að sér þætti vægast sagt undarlegt og jafnvel glæpsamlegt að hætta að flytja inn jafn nauðsynlega vöru og mousakka-mixið enda hafi hann hvorki þolinmæði né almenna nennu til þess að útbúa réttinn “from scratch” eins og hann orðaði það. Sigurður segir ástæðu þess að mousakka sé í jafn miklu uppáhaldi hjá sér, og raun ber vitni, sáraeinfalda. “Mousakka hefur allt sem til þarf, það eru meira að segja kartöflur í þessu og svo er þetta grískt að uppruna. Sem er óneitanlega bæði tröndí og skruggusmart.”

Það er því ljóst að um mikla blóðtöku á þurrmixrétta-markaðnum er að ræða með fráhvarfi Knorr-mousakka en Sigurður segist ekki ætla að gefast upp. “Ég hef nú þegar sent forsætisráðuneytinu, Neytendasamtökunum og Innflytjendasamtökunum hótunarbréf og undirskriftalista með hvorki fleiri né færri en 16 nöfnum svo ég býst við úrbótum innan tíðar. Annars sé ég mig knúinn til að grípa til enn róttækari aðgerða”, segir Sigurður ákveðinn að lokum.

Sigurður hótaði jafnvel að ganga í barndóm, leggjast í gólfið og emja og hrína ef mousakka-mixið yrði ekki flutt inn á ný.

Og bles.

Experience is something you don't get until just after you need it

Ég hef yfirleitt átt auðvelt með að koma hlutunum frá mér á rituðu formi, mun auðveldara en að tala um þá. Var að skrifa minningargrein um ömmu og áður en ég vissi af var ég komin upp í 5 blaðsíður. Minningargreinar í mbl mega vera 3000 stafabil…sem er soldið minna en 5 blaðsíður. Ég held að maður segi fólki aldrei nógu oft hvað manni þykir vænt um það. Og kannski er spurning um að skrifa niður allt þetta góða við fólkið sem er í kringum okkur til að læra að meta almennilega og þakka fyrir það. Hlutirnir verða alltaf einhvern vegin mun raunverulegri á pappír/töluvskjá heldur en einhversstaðar uppi í hausnum þó maður viti af þeim þar.

“The Future is Now!” sagði mætur maður að nafni Chip Douglas fyrir rétt rúmum áratug síðan. Ef ég væri með minnsirkus þá væri þetta mottóið mitt. En ég er ekki með minnsirkus af því mér finnst það púkó. Engu að síður áhuga- og íhugunarverð fullyrðing. Önnur athyglisverð staðreynd er sú að ég er að verða 25 ára (hræktuff) eftir ekki svo marga mánuði. Með þetta tvennt í huga hef ég gerst djörf og sótt um ansi “bold” stöður í vinnumálum og hef hér með aflýst atvinnutengdri frestunaráráttu Jones. Það er mjög skemmtilega tilgangslaust að “geyma” hitt&þetta þangað til þú ert búin að gera þetta&hitt. Ég veit alveg hvað mig langar til að gera. Framtíðin er núna.

ps. Ef ég enda á því að vinna á Stjörnutorgi eftir allt saman þá er samt alveg harðbannað að hlæja að mér.

“And life’s gonna drop you down like the limbs of a tree. It sways and it swings and it bends until it makes you see. Are you ready to jump?”

Og bles.

"I like talking to a brick wall. It's the only thing in the world that never contradicts me"

Ég vil byrja á því að þakka kærlega fyrir elskulegheitin undanfarna daga. Met það afar mikils.

Búnir að vera skrýtnir dagar og vikan sem fer í hönd á væntanlega eftir að verða frekar strembin líka. En svona gengur þetta allt saman. Og lífið verður víst að halda áfram.

Atvinnuleit heldur áfram auk nokkurrar freelance-vinnu, sem er jákvætt. Er reyndar pínu blönk þessa dagana, I’m actually more broke than Owen Wilson’s nose en ekkert sem hafandi er miklar áhyggjur af. Ég vil meina að allir skapaðir hlutir reddist, þó svo að stundum líti ekki út fyrir það. Þetta er svona eins og að láta sig sökkva í sundlaug. Þú sekkur og sekkur og þarft eiginlega að ná botninum til að gera spyrnt í hann af fullum krafti og komið þér upp aftur.

Eftir að atvinna varð af skornum skammti hér á bæ hef ég gert Popp Tíví góð skil og bloggrúnturinn hefur einnig stækkað svo um munar. Held ég hafi dottið inn á þrjár síður þar sem síðueigendur tilkynntu að grasserandi kjaftasögur um þá væru með öllu ósannar. Mikið vildi ég að einhver nennti að standa í að búa til kjaftasögu um mig. Það gæti verið hressandi. En ef einhverjar slíkar sögur eru á sveimi úti í hinum stóra heimi þá eru þær væntanlega allar sannar þannig að ég sé mér ekki annað fært en að keep my alans on og halla mér aftur.

Fálkaorðu síðustu daga fær Fernan eins og hún leggur sig. Bestar í heimi og þó víðar væri leitað. Takk og aftur takk.

“Closing time – every new beginning comes from some other beginnings end.”

Og bles.

God pours life into death and death into life without a drop being spilled

Ætli það megi ekki segja að ég sé búin að vera mjög heppin það sem af er ævinni að hafa aldrei misst einhvern sem var mér mjög nákominn. Það þýðir hins vegar að það styttist alltaf í að það óumflýjanlega gerist. Í síðustu viku missti ég ömmu mína sem var mér svo kær og sem átti svo mikið í mér.

Það er svo skrýtið að hugsa til þess að ég eigi ekki eftir að sjá hana aftur, faðma hana eða halda í hendina á henni. Ég er samt óendanlega þakklát fyrir að hafa fengið að eiga svona fullkomna og góða ömmu svona lengi. Amma Fríða kallaði mig oft angastráið sitt og kvartaði um það við mig á tímabili hvað ég væri rýr og yrði bara að borða meira. Það má segja að samhliða þeim sjúkdómi sem hún fékk hafi hún orðið hreinskilnari með árunum því þegar ég kom heim frá Írlandi var eitt það fyrsta sem hún sagði við mig: “Sólveig mín, þú hefur fitnað verulega!” sem er kannski ekki það sem mann langar helst að heyra eftir að komast að því að maður passar ekki lengur í gallabuxurnar sínar.

Þegar ég var lítil fékk ég stundum að gista hjá ömmu og afa á Stillholtinu. Ég man að mér fannst morgnanir alltaf það skemmtilegasta við að gista á Skaganum. Amma vaknaði alltaf snemma og var að tína til morgunmatinn, berfætt og í pilsi, þegar ég kom niður í eldhús. Og svo sátum við og spjölluðum heillengi. Og stundum fékk ég 50 kall til að kaupa nammi fyrir úti í Rauðu Myllunni, en þá var skilyrði að fara yfir götuna beint fyrir framan húsið. Henni hefur væntanlega þótt vissara að hafa auga með litla vitleysingnum.

Eftir að ég fékk bílprófið (já, ég er með bílpróf þótt sumir dragi það í efa þegar þeir sitja í bíl með mér. Mind you, ömmu fannst ég alltaf prýðilegur ökumaður) bauð ég ömmu stundum á rúntinn. Bíltúrarnir voru ekki endilega langir en okkur fannst gaman að skreppa smá. Þá skellti amma á sig sjalinu, festi það með sikkrisnælu og fór í rauðu flíspeysuna utan yfir, kallaði “Gvendur! Við ætlum rúnt!” og svo keyrðum við aðeins um bæinn, upp að Miðgarði eða í kringum fjallið.

Þegar einhver sem stendur manni afar nærri hverfur á braut til betri heims hellast margs konar tilfinningar yfir okkur. Þegar ég hugsa um ömmu Fríðu eru söknuður, þakklæti og vorkunn mér efst í huga. Söknuður eftir elskulegri ömmu minni sem mér þótti svo vænt um og ég á ekki eftir að sjá aftur, þakklæti fyrir að hafa fengið að eiga hana svona lengi að og að lokum finn ég fyrir vorkunn í garð þeirra ættingja sem höfðu tækifæri til að kynnast þessari einstöku persóna sem amma var en nýttu það ekki. Missir þeirra er kannski mestur.