I’ll have a double Mocha-Valium-Vodka-Latte to go please…

Vaknaði í morgun klár og hress, klæddi mig í föt og sagði bless. Að vísu vaknaði ég svo hress að ég hrundi mjög kynþokkafullt fram úr rúminu þegar ég var að teygja mig í símann, sem var bæði hressandi og uppörvandi. Ég dett oftar fram úr rúminu heldur en 5 ára krakki andskotinn hafi það. Þarf greinilega að fá mér stærra rúm…eða gera ráðstafanir til að vera með umfangsminni líkama. Eða fá mér stærra rúm.

Brosti hlýtt framan í einn nágrannann sem er búinn að vera að ergja Jones út af einhverjum absúrd bílastæðamálum. Augljóslega einhver sem hefur tekið the jam out of his donut fyrir löngu síðan, ekki ætla ég að eigna mér það allavega. Merkilegt hverju fólk nennir að vera að velta sér upp úr þegar það er komið á ellilífeyri. Hmmmm…og hér er ég. Ekki heldur með vinnu að velta mér upp úr því hverju hann nennir að velta sér uppúr. Athyglisvert.

Í kvöld hef ég hins vegar hugsað mér að panta stóran skammt af hundakjöti&grjónum (einnig þekkt sem kínamatur) og troða honum í fésið á mér í góðum félagsskap. Og að gefnu tilefni vil ég lýsa yfir ánægju minni með Britney-klippinguna hjá bróður mínum elskulegum. Mjög gott.

Annars horfði ég á Ghost World í gærkvöldi. Skemmtilega súr og með afburðar soundtracki. Ef þetta er ekki hressandi þá veit ég ekki hvað!


Note to self: 100 g af 70% súkkulaði er bara of mikið í einn munn. Á 5 mínútum.

Og bles.

"Bitter? Moi?"

Það kemur fyrir að ég pæli í því hvort ég sé að verða bitur. Stelpur sem eru bitrar eru álitnar vera í afar slæmum málum og helst ætti að setja þær í sóttkví þar sem þær gætu röflað inn á diktafón með tissjúpakka sér við hlið þangað til þær verða aftur viðræðuhæfar. Ef strákar eru bitrir er það aftur á móti allt annað mál og algjör eðall. Það þykir sýna að þeir hafi einhvern tíman verið ógurlega særðir, sem aftur sýnir að þeir hafi gerst djarfir og hleypt einhverri stelpunni að hjartanu í sér...bou-friggidy-hoo. Og bitrir strákar eru álitnir geypilegt catch því þeir eru svo sensitive.

Persónulega finnst mér ekkert sérstaklega mikið að því að leyfa sér að vera smá bitur í smá tíma, svo lengi sem það verður ekki árátta í einmanaleika. Fékk að vísu mjög ánægjulega staðfestingu á því um daginn að ég væri frekar langt frá því að vera eða verða bitur af því að ég bý yfir þeim ó svo skemmtilega eiginleika að geta alltaf gert grín að því þegar mér hefur verið dömpt, í mesta lagi viku eftir téðan atburð. Og mjá. Þetta get ég. Fór til dæmis um daginn að rifja upp sumt eðal-pápið sem hefur oltið upp úr gaurum þegar þeir hafa verið að dömpa mér. Og fyrir það er ég þakklát því að sumum þessum setningum höfum ég og mínar hlegið endalaust mikið að. Og ég er líka þakklát fyrir að þessir gaurar dömpuðu mér því þá er ég laus við þá, sem gerir að sjálfsögðu meira pláss fyrir Mr. Absofuckinglutely Right þegar hann stígur fram á sjónarsviðið. Stórskemmtilegur, dauðhuggulegur, í þröngum buxum og sjúklega skotinn í mér.

Hér hef ég því tekið saman lítinn lista yfir nokkur dömp-highlights á ferlinum og setninguna sem setti litla, gimsteinum prýdda kórónu ofan á allt saman.

- Jones var dömpt í fyrsta skipti. “Ég held þetta (“þetta” verandi 1 ½ vika) sé bara ekkert að ganga hjá okkur. Ég er bara ekkert tilbúinn í svona.” (Sagði hann, 3 sekúndum áður en hann fór svo að slefa upp í stelpu sem tróð mjög greinlega inn á brjóstahaldarann sinn. Sá hana um daginn vera að afgreiða í Hagkaupi og hann ku núna ástunda verklega lyfjafræði a.k.a. dópisti. Grazie infinite!

- Gullkornsverðlaunin: “Lífið er ekkert flókið. Það eru bara við sem flækjum það.” (Rangt. Þú ert að flækja lífið fyrir mér með því að vera með hommaskap.)

“I’m sorry Sola. I’m just so fuckety fucked up in the head right now” (Yes. Well I’m gonna go now and get drunkety drunk drunk.)

“I need a wife to take care of me, you know. And with you being Icelandic that’s always gonna be a problem. Things would always be less difficult for me with an Irish girl, you know that.” (#1. Verulega lame-ass afsökun. #2. Sé eiginlega ekkert eftir því að hafa gerst pínu barnaleg og hrært nett í klósettinu með tannburstanum hans áður en ég fór, þar sem hann var þá þegar kominn með þægilega, minna-vesen, írska kærustu.)

“Ég meina hvað heldur þú, erum við saman eða ekki?!” (Hmmmm...I’m guessing “ekki” :) Sem er líka fínt því þú ert rauðbirkinn. Og þeir eru víst slappir til undaneldis hef ég heyrt.)

"Oh so all my lovin' go's under the fog fog fog and I will leave them all"

Og bles.

Já já….

Eins gott að það er að koma helgi. Hvílíkur djöfulsins pirringsdagur...oj bara. Sumt fólk á bara að grafa á staðnum. Merkilegt alveg.

Þökk sé Jehóva með-hófa fyrir Jonathan Davis og félaga.

Og ég er farin út að hlaupa.

Og bles.

“Áttu við að bankarnir bjóði enga tryggða ávöxtun á… zzZzZzZZZZz”

Verandi adrenalínfíkillinn sem ég er þá ákvað ég að fara aftur út að hlaupa í dag. Og hér er ég, sprell-alive og ekki enn búin að ganga í hjónaband að pólskum sið. Mjöl gott. Hef grun um að ég hafi ekki afkastað jafn miklu og ég er búin að gera í dag síðan haustið ’97. Náði líka að klára eitt og annað sem er búið að liggja á mér í margar vikur. Sem er mjög gott.

Annars held ég að það sé alveg kominn tími á að slá mig utan undir með blautum silungi. Komst að því í kvöld að ég er algjör drúðsla þegar kemur að viðbótarlífeyrissjóðssparnaðarmálum….fjú langt orð. Einhver gaur frá Allianz hringdi í mig áðan og pörsveidaði mig að færa mig þangað yfir. Þar sem ég hef takmarkaða vitneskju og engan áhuga á þessum málum leyfði ég nýja vini mínum að blörta út úr sér kostum Hr. Allianz og göllum bankanna og áður en ég vissi af var ég búin að segja, “sansaru þetta þá ekki bara fyrir mig?”. Ég er einhvern vegin ekki mikið að hugsa um það þessa dagana hvað ég á eftir að eiga mikinn pjéning þegar ég er 67 ára. Á væntanlega eftir að sparka mjög ítrekað í mig (samt laust, því ég verð ábyggilega með gigantíska beinþynningu) þegar ég verð 67 ára en það verður þá og þetta er núna. Svona mál, tryggingar, fasteignaflemböh valda því að ég forheimskast yfirleitt mjög skyndilega og vil meina að það sé eingöngu vegna þess að ég er með ofnæmi fyrir öllu svona. Sem er náttúrulega alveg agalegt.

Og gaman að segja frá því að Reykjavík er lítil. Allavega rekst ég óeðlilega oft á ungan mann, betur þekktan sem “Kaffivéla-gaurinn” og deili með honum vandræðalegu “hæ-i”, stundum smá spjalli og eins og einu hárflagsi ;) Ehmmmrrr…

Hápunktur dagsins: Skipti á Jackie og John. Þau fá hér með viðurkenninguna fyrir að vera um það bil sóðalegustu gullfiskar í Skandinavíu. Litlu kúkablesar.

Og bles.

Það skokkar engin í Converzkye skóm...

Eftir að ég kom heim í gær hefði ég væntanlega átt að fara í bólið eins og venjulegt fólk. Þess í stað reimaði ég skokkskó við fót og tók á rás um Breiðholtið með The Killers í eyrunum og veiðihníf í vasanum. Eða svona næstum því. Hefði allavega átt að vera með lítinn rýting bundinn við ökklann á mér miðað við að það er greinilegt að ég lifi á þessum síðustu, verstu tímum. Eða nei annars, ég lifi í Breiðholtinu.

Ég tók þarna einhvern gríðarlegan sveig og skokkaði inn í áður ókannaðar lendur Breiðholtsins. Til að koma örugglega út á sléttu kom ég við á vídjóleigunni í bakaleiðinni til að kaupa mér blandípoka og kók áður en ég færi heim. Inni á vídjóleigunni voru fyrir tveir menn af erlendu bergi brotnir. Ég leyfi mér að gerast djörf og giska á að þeir rekji ættir sínar til frumskóga A-Evrópu miðað við talanda, klippingu og klæðaburð. Þar sem ég storma inná leigu, sans make-up, rauð í framan og útskokkuð, tek ég eftir því að áðurnefndir innflytjendur, sem ég kýs að kalla Slubbinzky og Chlamidynzky, gefa mér hýrt auga. Húrra og je! Desperate or not þá hef ég eigi í hyggju að taka mér slavneskan lovah í náinni framtíð. Herramennirnir ákveða að hvíla spilakassana og vera mér samferða út af leigunni að mér forspurðri. “Heya, whera you go?” Fyrst ákvað ég að play deaf. Þegar hann endurtók spurninguna og vinur hans stóð líka á móti mér var ég að spá í að play dead en í staðinn sagði ég, pollróleg en þó dulítið uneasy, “Home. To my boyfriend. And goodbye” Hinn félaginn reyndist ekki vera alveg jafnsleipur í enskunni þar sem ég veit ekki fyrr en hann hoppar í veg fyrir mig og segir eitthvað sjarmerandi á pólsku. Ég er ekki frá því að hann hafi eitthvað verið að tala um pulsur en þori samt ekki að fullyrða það. Ég var í startholunum að spæna upp Lóuhólana og setja Rvk 111-met í hindrunarhlaupi. Í staðinn reyndi ég af veikum mætti að vera rótsvöl og notaði eina tækifærið sem mér hefur gefist á ævinni til að segja “...ruszky karamba!”. Og svo sprettaði ég mína leið. Á 120 km hraða, með extra mikinn hjartslátt hálfan líter af kók og blandípoka sem var að sliga mig. Get eiginlega ekki sagt annað en ég hafi verið pínu fegin þegar ég lokaði hurðinni á eftir mér hérna heima. Þetta er samt eiginlega hætt að vera fyndið. Um daginn var ég að labba af kaffihúsi þegar einhver latvian kúkalabbi púllar svipað stönt. Andskotinn hafi það. Jú, ég hef alla tíð verið veik fyrir erlendum mönnum en þó aðallega og einvörðungu Engilsöxum og Keltum án þess að vilja þó vera með einhverja rasíska tilburði. En hey, alltaf gott að vita að maður á séns-bens þarna úti.

Jak sie masz!

"But I don’t really like you, apologetically dressed"

Og bles.

Ruby Ruby Ruby Ruby Tuesday

Er farið að klæja mjög í puttana að komast á almennilega tónleika mjög fljótlega. Brillíansið við að sjá Faithless og Kasabian síðasta sumar er svona að rub off hvað úr hverju. En svona lagað væri náttúrulega snilldin eina… Þannig að ég segi bara: "Kæri "Björn", taktu slaginn með mér 6. mars. You know you want to" :)

“Due to lack of interest tomorrow is cancelled. Let the clocks be reset and the pendulums held.”

Og sumir hefðu orðið fertugir í dag…það er að segja ef þeir hefðu ekki tekið meðvitaða ákvörðun um að skjóta sig í hausinn.

Kjáni.

Og bles.

A Monday morning quarterback

Það kemur að þeim tímapunkti í lífi hverrar stúlku að hún fær ógeð. Hjá mér gerðist þetta akkurat klukkan 20:13 að kvöldi 18. febrúar 2007. Ég stend ekki í þessu lengur. Ég hef bara sjaldan verið jafn low, down and dirty shamed. Og svo er líka mánudagur ofan á allt annað. Tók meðvitaða ákvörðun um að leggja mig í miðjum gleðskap á laugardagskvöldinu. Tók í kjölfarið mjög meðvitaða ákvörðun um að fara nú aðeins að slaka mér og svona step out of the crazy-chick pakkanum þó ekki væri í nema eins og tvo mánuði eða svo.

Ein besta vinkona mín, sem stendur mér töluvert framar þegar kemur að gáfum og almennri skynsemi, sagði mér að hún hefði tekið sig til um daginn og skrifað langan lista um allt sem hana langaði að gera í lífinu. Þetta gerði ég í gær og eftir að hafa byrjað á því að sitja með blað og penna og stara út í loftið tómum augum í þónokkurn tíma – sem kemur eiginlega aldrei fyrir – gat ég loksins skrifað niður hátt í þrjár blaðsíður af hlutum sem mig langar að gera áður en ég fer til himna. Eða þangað sem er aðeins heitara…depends. Í kjölfarið komst ég að því að það er ekki seinna vænna en að fara eitthvað að grynnka á áðurnefndum lista því maður veit aldrei hvenær lífið tekur uppá því að klárast og maður kannski bara búinn að eyða því í einhverja vitleysu.

Þessu skylt, en samt ekki, á ég bara ekki orð yfir hvað sumir gaurar geta verið svaðalega vitlausir. Að sjálfsögðu eru undantekningar á þessu eins og öðru en almenna reglan virðist vera sú að gaurar eru það heimskir að það ætti eiginlega bara að kasta grjóti í þá.

Alltílæi þá. Ég er ekki frá því að ég sé bara búin að rasa aðeins út núna. Héðan í frá mun klígjuvekjandi bjartsýni og lofgjörð til alls þess sem gott er og grænt í heiminum ráða ríkjum á þessari síðu.

Og feitabollur, til hamingju með daginn.



Og bles.

Resolution #1

"...and stop forming romantic attachments to any of the following: alcoholics, workoholics, commitment-phobics, peeping toms, megalomaniacs, emotional fuckwits or perverts." - B. Jones, 2001.

Var að fara yfir þetta og mér til skelfingar komst ég að því að ég er búin að taka mér fyrir hendur all of the above á einhverjum tímapunkti.

Held það sé kominn dulítill tími á að breyta hlutunum þessa dagana.

"I don't know what you're looking for, you haven't found it baby that's for sure"

Og bles.

“Já en…er þetta ekki Jude?”

Ég finn mig knúna til blöggs.

Þar sem ég trítlaði um götur Reykjavíkur í fínerís föstudagsfíling núna seinnipartinn, contemplating whatever it is that a woman of my infinite power contemplates – which is another way of saying who knows - ákvað ég að leggja leið mín í M&M í Austurstræti, skella í mig fertugasta kaffibollanum þann daginn og kíkja á ferðabækur. Skömmu síðar slóst Huldan í hópinn og að sjálfsögðu fórum að ræða mál málanna sem er náttúrulega vera Hr. Jude Law hér á landi. Með roða í kinnum og orðnar andstuttar af því að dæsa og taka andköf yfir hversu einstaklega vel heppnaður maðurinn væri á alla kanta varð Huldu litið út um gluggann. “Já en…er þetta ekki Jude?” sagði hún og mér leið eins og ég þyrfti að hósta upp öll innyflunum med det samme. Þarna var hann. Labbandi í rólegheitunum með 3 stykki börn, sem by the way eru engin fyrirstaða, og með mongrel-like barnfóstruna í eftirdragi. Og my oh my. Oh my. Í skjóli þess að vera á 2. hæð og bak við glerrúðu gátum við leyft okkur að glápa á manninn eins og enginn væri morgundagurinn og fjandinn í helvíti hvað hann er ótrúlega dýrslega fallegur. Þetta er náttúrulega bara rugl. Ég var gríðarlega starstruck verð ég að segja. En í staðinn fyrir að þeysa af stað og elta hann sátum við á okkur, létum okkur nægja að flissa eins og við værum 13 ára í korter eða svo áður en við náðum svo aftur fyrrum composure. En ég á ekki til orð bara. Án gríns.

Enda er slík og þvílík fegurð frekar mikið rerítet hér á landi…

“And I promise you, I promise that I’ll run away with you”

Og bles.

For finally, I do have a cunning plan

"To live is the rarest thing in the world. Most people exist, that is all."
- Oscar Wilde


“Wind me up, put me down, start me off and watch me go…”

Og bles.

Það er sprunkt á bílnum mínum…

Í Valentínusargjöf fékk ég sprungið dekk frá Hr. Spretti. Juhíííí. Bróðir minn elskulegur, einnig þekktur sem Sigurður Schutt, “hjálpaði mér” að setja varadekkið undir og kann ég honum bestu þakkir fyrir. Vil engu að síður taka það fram að ég hefði getað sett það undir sjálf.

Í morgun fór ég svo í blússandi stuði með visa-kortið mitt á ónefnt verkstæði til að láta lappa upp á hið mjög svo sprungna dekk og svo var líka kominn tími á smúrning á Spretti. Ég alveg svoleiðis elska að fara með bílinn minn á verkstæði, ekki bara af því að mér finnst svakalega gaman að borga lots of mongey fyrir að láta laga hann heldur líka af öðrum ástæðum. Af því að ég er ljóshærð stelpa þá er alltaf látið eins og ég viti ekki ratzgat um bíla. Sem ég geri reyndar ekki en ég sé enga ástæðu til að láta þá vita það. Og þó svo að ég reyni eins og ég get að vera með eindæmum töff þá einhvern veginn safnast öll mín blonde moment upp og frussast svo út með látum um leið og ég stíg inn á einhverskonar bílaverkstæði. Mér finnst ekki gaman að láta hlæja að mér.

Ég neita samt harðlega að skrifa undir það að ég sé eitthvað heimsk per ce í ljósi þessara heimsókna. Ég veit ekki görn um bíla eða bíldekk en ef ég veit ekki meira um einhver af neðangreindum atriðum heldur en verkstæðisgaurar then take that knife, slice of my head and boil it for supper!

Hlutir sem ég veit meira um og kann betur heldur en verkstæðisbúbbar sem hlæja að mér:

1. Latnesk heiti allra íslenskra varpfugla
2. Kommúnistaávarpið – eins og það leggur sig
3. Bý til allsvaðalega súkkulaðiköku.
4. Get þulið upp allavega 3 bíómyndir frá upphafi til enda. Orðrétt. Og ég meina það.
5. Reifað stjórnmálafræðikenningar og slegið um mig með nöfnum eins og Arend Lijphart, Frank Schimmelfennig og Keohane & Nye.
6. Bý yfir mjög yfirgripsmikilli þekkingu um Bobby Sands og félaga í the H-block. Það getur alveg komið að gangi…kannski…einhverntíman.
7. Og fullt annað.

Þannig að in your face garageboys!

Nú viðurkenni ég fúslega að mín þekking er aðeins húmbúkk miðað við að kunna að skipta um smurdæludims, gíblagúbla-síu og að negla og umfelga dekk. En eftir að hafa velt þessu fyrir mér þá gekk ég út af verkstæðinu með höfuðið hátt. Og 38.550 krónum fátækari. Spurning hvort ég gæti stokkið á fólk niðrí bæ og þulið upp öll fuglanöfnin framan í það (svona ekki ósvipað og gaurinn sem öskrar LJÓÐ!) og rukkað svo mjög feitt fyrir uppfræðsluna.

Sprettur var engu að síður helsáttur með meðferðina og kíkti út í sólskinið á spánýju dekki, nýsmurður og ekki lengur eineygður. *trút trút*

Og bles.

My bloody Valentine

Valentínusardagur í dag og hlutfall fólks sem er að kafna úr hamingju og þeirra sem eru við það að kasta kekkjum af ógeði er í hárfínu jafnvægi. Sumir belgja þann sem þeir elska út af sjúkkulaði og kæfa viðkomandi í blómalykt á meðan aðrir stinga sér til sunds í ísdollu og troða tárblönduðum rjómaís í fésið á sér. En ekki ég. Mér er eiginlega alveg slétt sama um þennan dag og fagna því bara ef fólki langar að halda upp á hann. Og þó svo að ég sé ekki að halda uppá hann sjálf þá sé ég enga sérstaka ástæðu til að kasta mér fyrir björg bara út af því að það er 14. febrúar.

14. febrúar er merkisdagur fyrir margra hluta sakir og ekki allar jafn rósrauðar og huggulegar. Þennan dag árið 2003 kvaddi skoska kindin Dolly þennan heim en þeir sem muna ekki eftir henni eru hálfvitar. Dolly var eitt stykki klón og sýndi enn og aftur fram á yfirburði Skota þegar kemur að því að gera einhver prakkarstrik á sviði vísindanna. Dolly er til sýnis, uppstoppuð og fín, á The Royal Museum of Scotland. Það varð að vísu allt brjálað eftir að hún drapst því að ansi stór hópur vísindamannanna vildu eigna sér heiðurinn að því að vera “faðir” Dolly (uuuu oj) og eru uppi getgátur um að uppstoppaða kindin sé alls ekki Dolly heldur bara einhver forljót rolla frá Dingwall sem heitir Molly. Er það nú alveg rétt…nei nú var ég að skreyta smá. En sagan er betri þannig…

Hér má einmitt sjá Dolly og dóttur hennar Bonnie á meðan allt lék í lyndi.

Annars er mér búið að vera verulega illt í eyrunum í dag. Er alltaf mjög viðkvæm fyrir svoleiðis eftir að það sprakk í mér hljóðhimnan, sælla minninga, þegar ég var barn að aldri. Það er held ég einhver sá mesti sársauki sem ég hef upplifað á ævinni og hef ég þó oft komist í hann krappann eins og til dæmis þegar einhver snerlingur dúndraði í mig þannig að það þurfti að sauma nokkur spor í vörina á mér. Að ég tali nú ekki um Víetnam…

“Well this is an invitation, it’s not a threat. If you want communication that’s what you get. I’m talking and talking but I don’t know how to connect. And I hold a record for being patient…but I don’t know how to connect, so I disconnect”

Og bles.

Hey Jude, don't make it bad skilruh...

Í gær var slegið upp mjög minimalísku kaffisamsæti í Vesturberginu þar sem fræga og fallega fólkið kom í heimsókn og gjörði gaman. Ég held ég hafi bara ekki öskrað jafn heiftarlega af hlátri í margar vikur og er eiginlega komin á það að ég eigi bara skruggusniðugar vinkonur. Umræðan fór út um allt, yfir allt og undir allt, svo ekki sé minnst á útfyrir allt eins og til dæmis velsæmismörk. Frá alzheimer, til prumpuvélajólagjafa frá unnustum (holy Mary mother of God!), Skálholtsupprifjana og múslima – er ég farin að hallast að því að það sé afar fátt sem við látum okkur ekki varða um. Kom á daginn að sumir eru samt farnir að hallast ískyggilega að the muslim way með það að láta pabbana bara ráða hverjum maður giftist. “Bölvað djúfulsins basl að standa í því að vera eitthvað að reyna að ná í þetta sjálfur”.

Now, that’s a thought. Í staðinn fyrir að vera að eyða tíma í hið ó svo geispvekjandi “leita&deita” dæmi þá ætti maður kannski að nota tímann í að fletta í bók, fara á námskeið, búa til eitthvað dims og gera eitthvað annað dýrslega skemmtilegt. Svo, þegar maður kemur heim úr árs interrail/heimsreisunni sinni, bíður pabbi gamli bara með einn Bumbu-Jóa alveg kláran. En af því að ég hef yfirleitt verið mun hlynntari því að flækja hlutina óþarflega þá hef ég ákveðið að taka vesenista-leiðina í þessum málum eins og öðrum og leita sjálf að míns eigins manni, preferably sem hefur ekki forskeytið “Bumbu” á undan nafninu sínu.

That being said þá er Jude Law á landinu. Þarna er um einstaklega fine, physical specimen að ræða og ég hefði ekkert gríðarlega mikið á móti því að veltast um í heyinu með honum. Hann er einmitt annað dæmi um mann sem ætti að veiða í búr og hafa til sýnis…

Og ég er viss um að hann er líka alveg þrælskemmtilegur. Og fyndinn. Og ilmar alltaf eins og nýtt bakkelsi. He is a miracle really…

"So let it out and let it in, hey Jude begin. You're waiting for someone to perform with..."

Og bles.

Rock is dead. Long live paper and scissors!

Eftir að hafa setið við nýjasta áhugamálið til klukkan 2 í nótt, tók ég þá ákvörðun að taka þrístökk án atrennu upp í rúm og dotta aðeins. Rauk upp eins og Quickdraw McGraw og geystist í ræktina í morgun þar sem ég hljóp eins og Interpol væri á hælunum á mér. Sem var mjög hressandi. Eins og það væri ekki yfirdrifið nóg og myndi alla jafna kovera hreyfikvótann fyrir næsta hálfa mánuðinn eða svo þá stakk ég mér til sunds með miklum látum í Vesturbæjarlaugina í hádeginu. Og synti, já það gerði ég. Og takk fyrir það.

Einstaklega viðkunnalegur læknir tjáði mér að ég væri mjög “sortuæxlis-sækin” meðan hann plokkaði úr mér saumana. Mér finnst alveg vera tilefni til að skála fyrir því. Hann ráðlagði mér jafnframt að endurskoða sólarvenjur mínar en þá sagði ég stopp, eða réttara sagt “eine minuten bitte!” Ég hef aldrei farið á sólarströnd, brenn ef það spáir hálfskýjuðu og hef farið í um það bil 3 ljósatíma á ævinni. You might wanna consider changing your name then…

Annars á Charles Darwin afmæli í dag. Til hamingju með það, gamla hey. Hann var einmitt fyrstur til að setja fram kenninguna um náttúruval a.k.a. survival of the fittest sem og sitthvað fleira.

Ekki nóg með að Charlie D hafi verið skruggusmart og bráðgáfaður þá sýnist mér á honum að hann hafi verið alveg ógeðslega skemmtilegur líka. Uuuu geisp.

“Baby, you’re foul in clear conditions, but you’re handsome in the fog. So I need some fine wine and you, you need to be nicer…”

Og bles.

"I'm gettin' heartburn. Tony, do something terrible"

- Í gær var haldið upp á fyrsta afmælisdaginn hans Nökkva. Sunginn afmælissöngurinn og allt. Og ég sá litla frænda minn feiminn í fyrsta skipti á ævinni.

- Matur hjá uppáhalds-parinu. Gott að sjá þau aftur.

- Notalegt að koma heim til sín. Kúra uppí sófa. Hugsa málin. Hlusta á Nouvelle Vague á vínyl. Og dreyma smá.

- Morgunkaffi með elsku -M-.

- Eyða smá pening...as one should.

- Skrifa heil ósköp.

- Heyra í bestuvinkonu á leiðinni upp á Skaga. Svo dugleg og svo gott að heyra hana hlæja smá þessa dagana.

- MSN við litla bróður. "Hlustaðu bara á eitthvað með Perfect Circle...litla mús" :)

Heppin.

"come on little stranger..."

Og bles.

Jones on Jones

Um daginn fór ég heim og tók með mér strák...so sue me. Þar hafði ég komist í kast við sérlega fágætt afbrigði af karlmanni, svokallaður djentílmaður, sem ég hafði hingað til aðeins heyrt um af afspurn. Jones er alla jafna alls óvön að kljást við þessa ákveðna stökkbreytingu enda hef ég yfirleitt einbeitt mér meira að...high maintainance gaurum. Ég bauð stráknum inn í kaffi. Hann drekkur ekki kaffi. Sem var ágætt því ég átti bara Nescafé sem rann út árið 2005. En af alkunnri dulúð og sexíheitum gat ég freistað hans með vatnsglasi, plús það að ég hefði væntanlega runnið mjög gracefully á ratzinn í hálkunni ef ég hefði labbað hjálparlaust að útidyrunum hjá mér. Einhverjir kannast kannski við þennan skemmtilega ham sem kemur fyrir að renni á mann á vel völdum aðfaranóttum sunnudaga - heimurinn er frábær, strákurinn sem þú ert búin að þekkja í nokkra klukkutíma er frábær, Jackie og John eru frábær, íbúðin þín er öll í drasli – en frábær og síðast en ekki síst, þú sjálf ert fraaaaábær.

Morguninn eftir er hins vegar ekki alveg jafn frábær. Þú vaknar, ennþá vel full, og líður eins og það sé torfbær í munninum á þér en reynir samt að vera perky af því að fallegi strákurinn liggur ennþá jafnfallegur við hliðina á þér. Þú opnar hurðina út og færð þér frískt loft, líður ekki vel. Færð þér klakavatn í “Glasgow Rangers No. 1 Fan” bollann þinn og þú horfir ekki einu sinni á fótbolta. Og allt í einu tekurðu eftir draslinu í íbúðinni þinni. Þú gerir þér það ekki einu sinni að líta í spegil alveg strax og þrífur málninguna frá kvöldinu áður framan úr þér. Og áður en þú býður góðan daginn ertu farin að afsaka þig. Afsaka draslið í íbúðinni þinni, hvað þú varst full kvöldið áður og afsaka bangsann þinn sem þú ert búin að eiga síðan þú varst 7 ára en sem þú “sefur samt eiginlega aldrei með”. Og boltinn er byrjaður að rúlla. Þú átt aldrei að afsaka þig fyrir að vera sú sem þú ert. En ég býð bara stundum ekkert góðan daginn af því að mér finnst gott að þegja á morgnana. Það er stundum drasl í íbúðinni minni af því að mér finnst betra að hafa fötin mín where I can see ‘em út um allt, plús það að ég er lítið heima þar sem ég reyni yfirleitt frekar að eyða tímanum með fólkinu mínu, að myndast við að vinna, eða að lesa Cosmo, In Style eða aðrar tímamótabókmenntir með tvöfaldan latte – í bolla ekki glasi – á kaffihúsinu mínu. Ég verð stundum smá full af því að ég drekk of sterkt og of hratt og yfirleitt finnst mér það bara fyndið á meðan ég er ekki með einhvern dólg við fólk sem for the record kemur eiginlega aldrei fyrir. Og ég sef með bangsa. Alltaf meira að segja. Amma og ammi gáfu mér hann í 7 ára afmælisgjöf og hann kemur til með að vera við hliðina á mér meira og minna þangað til ég verð 70 ára. Nema hann fái silfurskottur eða eitthvað svoleiðis ógeð.

Punkturinn er að stundum þarftu að minna þig á hver þú ert, hvaðan þú kemur og fyrir hvað þú stendur. Það eina sem ég veit fyrir víst er að ég á allavega eftir að eiga í einu, alvarlegu langtímasambandi þangað til yfir líkur - namely with myself. Ef það samband gengur vel er allt annað stór plús. Við stöndum oft frammi fyrir aðstæðum sem reyna á okkur á einn eða annan hátt, mismikið og mislengi. Hvort sem það eru einhverjar rómantískar þreyfingar, nýtt starf, nýtt heimili eða nýjar og óvæntar aðstæður þá veistu að það á eftir að reddast ef þú hefur þig sjálfa á þínum eigin forsendum inni í myndinni.

Thaitin siad liom agus ar a laghad níl dearmad deánta agam orthu, ta siad i mo chroí. Sin sin.

“I know that I was born and I know that I’ll die. The in between is mine. I am mine.”

Og bles.

curse of the blonde

Anna Nicole Smith dáin, óhamingjusöm og ljóshærð. Minnir óneitanlega á aðra sem þó hafði til að bera dulítið meiri þokka en Anna greyið.

"A wise woman kisses and doesn't love, listens and doesn't believe and leaves before she is left."
Marilyn Monroe

"you put your hands into your head and then smiles cover your heart."

Og bles.

Eine minuten bitte!

Mig dreymdi svo fáránlega í nótt að ég vaknaði með versta kjánahroll sem sögur fara af. Þurfti að sköttla sænginni aðeins yfir mig aftur til að átta mig á því hvort ég gæti mögulega látið sjá mig á almannafæri, due to shame, eða hvort þetta hefði allt verið draumur. Eftir dálitla íhugun komst ég að því að svo reyndist vera, þar sem ég var ennþá í náttfötum, say no more. En skrugguraunverulegur draumur samt. Raunverulegur as in “Bobby í Dallas deyr”-raunverulegur draumur. Játsah!

Undir venjulegum kringumstæðum myndi ég nú segja fólki frá því hvað það var sem mig dreymdi. En ég ætla ekki að gera það því ég er eiginlega ekki sjálf búin að ná að jafna mig almennilega. Í staðinn ætla ég að segja ykkur mjög svipaða sögu sem gerðist ekki alls fyrir löngu en dregur engu að síður upp svipað töff mynd af Jones. Og þetta ekki draumur

En það bar til um þessar mundir að boð kom frá Ölstofunni um að skrásetja skyldi allan lýðinn. Eða svoleiðis. Allavega fann ég mig einu sinni sem oftar á leiðinni í leigubílaröðina um miðbik nætur eftir að hafa sinnt andans efnum á áðurnefndri Ölstofu og mjaðmaskaki á 11nni eins og mín er gjarnan siður um helgar. Sé ég þá að kemur maður labbandi með kellingu með sér. Þetta var svona stelpukelling sem maður elskar að hata, geðveikt mjó og með rennislétt hár og vottaði ekki fyrir því að hún hefði gert sig að fífli fyrr um kvöldið. Manninn þekkti ég hins vegar ekki af því sama. Honum hafði ég kynnst og svo aftur afkynnst eigi fyrir alls svo löngu síðan og öfugt við það sem nafnlausir kommentarar þessarar síðu halda fram þá leyfi ég mér að segja að hann hafi farið “ógislega” illa með Jones. Maður á ekkert að hitta svoleiðis gaura þegar maður er blindfullur og sjúskaður með Hlölla útá kinn. Maður á að hitta svoleiðis gaura, verandi búin að missa 7 kíló, nýbúin að kaupa sér geðveikt flotta skó og nýkomin úr lagningu og strípum, allsgáð og hress og helst nýbúin að fá útborgað. Anyways, not the case í þessu tilfelli. Ég var þess vegna langt frá því að vera eitthvað æst í að rekast á Hr. Mannfýlu. Mér til mikillar skelfingar stefnu þau hins vegar beint á mig svo ég sá fram á að þurfa að taka mjög afdrifaríka ákvörðun á sekúndubroti.

Verandi á sleipuskónum í hálkunni tók ég nokkur vel valin hlaupa/dansspor og skautaði svo á þeim bak við bekk þar sem ég tók meðvitaða ákvörðun um að skutla mér á magann og fela mig. En ekki nóg með að stelpukellingin sem hann var að leiða væri sæt þá er hún væntanlega góð líka því að hún hélt að einhver hefði dottið og sá sig knúna til að athuga með viðkomandi, namely moi. Uuuu…halló. Það má þó telja mér til happs að hafa verið verið vel við skál á þessum tímapunkti því þá finnst mér ég alltaf svo ofboðslega fyndin og skemmtileg. Þannig að ég sagði bara bröndung og lét eins og ég hefði aldrei verið hálfan dag í rúminu, étið tvo stóra Drauma og grenjað heiftarlega útaf manninum sem stóð fyrir framan mig, greinilega að fara heim í fyrsta skipti með sætu, almennilegu stelpukellingunni. Fjendens. Eftir einkar vandræðaleg en þó pen orðaskipti héldu þau á brott heim til hans, væntanlega til að do the nasty. Og í staðinn fyrir að halda kjafti eins og yfirleitt reynist mun betur þá sá ég mig knúna til að kalla á eftir þeim: “Gangi ykkur vel!” Ætli sé lagður sérstakur skattur á mjög töff fólk? Því þá er ég nefnilega komin í bullandi vanskil...

"I don't buy, I own..."


Og bles.

This one goes out to the one I love

Fyrir nákvæmlega ári síðan var ég með massívar harðsperrur í kinnunum því ég var búin að brosa stanslaust í um 10 klukkutíma. Um nóttina hafði ég fengið einkar ánægjulegt símtal. Yfirleitt er ég ekki hrifin af því þegar fólk hringir í mig á nóttunni en þarna var um sérstakt undantekningartilfelli að ræða. Ég var búin að eignast lítinn systurson.

Nökkvi Snorrason er 1 árs í dag. Eins og ég hef kannski bent á einu sinni eða tvisvar áður þá er þarna er á ferð einstaklega vel heppnað eintak af sveinbarni - passlega frekur, duglegur að vera aaaaa, æstur í að deila snuddunni sinni með vinum og vandamönnum og svona líka bráðhuggulegur og mikill böggull. Merkilegt hvað svona lítill einstaklingur, sem er svosem ekki farinn að hafa neitt mikið til málanna að leggja, getur samt haft mikil áhrif á mann. Ég held að harðsperrurnar í kinnunum séu bara komnar til að vera vegna þess að ég hef eiginlega ekki hætt að brosa síðan litli púðinn fæddist. Heppin.

Nökkvi og Jones - alveg hress


Og bles.

Boys are stupider, send them to Jupiter

Yfirleitt læt ég það ekki fara í taugarnar á mér þegar heimskt fólk talar við mig. Ég er það vel upp alin að ég tek yfirleitt undir kveðju þeirra og segi jafnvel eitthvað kurteist. Nú hefur það hins vegar borið upp, tvo daga í röð, að ég hef hitt fólk sem ég þekki ekkert brjálsemislega mikið eða hef ekki séð lengi. Tvisvar sama daginn hefur verið sagt við mig: “Og þú ert alltaf ein...” Veit ekki einu sinni hvort þetta er spurning eða fullyrðing og mér er eiginlega alveg sama því hvort heldur sem er þá er þetta einstaklega fáránleg samsuða af orðum til að láta gossa út úr sér. Í fyrsta lagi þá er ég ekki og hef aldrei verið ein. Ég á bestu vinkonur og vini sem sögur fara af og þrjú frábær systkini sem ég hef alltaf og mun alltaf geta leitað til, ergo, ég er langt frá því að vera ein. Hvort að spurningin er hvort ég sé komin með kærasta eða ekki er aftur á móti önnur saga. Nú er ég ekki nema 24 vetra þannig að ég ætla allavega ekki að sveipa um mig nunnukufli og sjóða á mig skírlífsbelti af örvæntingu alveg strax. Ég er búin að prófa að vera “ekki ein” og fannst það ekkert sérstakt þannig að ég hætti því. But Lord Sexitude shall come along one day, of that I am fairly certain. En þangað til það gerist, og næst þegar ég verð spurð hvort ég sé alltaf ein þá ætla ég að segja já, nema stundum um helgar á milli klukkan 02:45 og 05:15. That ought to shut the fuckers up.

Þessu óskylt, en samt ekki, ákvað ég að fara út í sjoppu að kaupa mér slatta af nammi í gær. Nú hef ég sjálf unnið í sjoppu og tamdi mér snemma þá almennu kurteisi að vera ekkert að tala neinn óþarfa við viðskiptavinina. Þeir koma, segja hvað þeir vilja, borga og fara. Gón’dag, gjörðu svo vel, takk fyrir, bless. Sumt sjoppufólk hefur hins vegar ekki tileinkað sér þessa dýru list og í Vesturbæjarsjoppu einni starfar slíkur starfsmaður. Ég kaupi nammi á föstudagskvöldi. Sjoppustrákur spyr “Á bara að fara að horfa á vídjó og hafa það huggulegt?” Þegiðu. Ég kaupi bland á laugardagskvöldi, “Jæja, á að fara að sletta aðeins úr klaufunum?” Fyrirgefðu, sletta úr klaufunum? Segir bara einhver svoleiðis ennþá? Steinþegiðu. Ég keypti nammi í gær fyrir mig +2. “Á að fara að hafa það huggulegt og horfa á sjónvarpið?” Hvurslax er þetta eiginlega? Nú er mér skapi næst að gera mér ferð í áðurnefnda sjoppu eitthvert kvöldið í vikunni og kaupa tvo smokkapakka, bernaiese-sósumix og tork. Athuga hvað hann segir.

"Les sous ensembles dans les grands ensembles s'assemblent..."

Og bles.

Mrs. Bean. Mr. and Mrs. Bean. Lord and Lady Bean…

Valt fram úr rúminu seint og síðar meir í morgun. Tók meðvitaða ákvörðun um að mæta ekki í ræktina einfaldlega af því að ég nennti því ekki. Fór í langa sturtu og dansaði svo um á nærfötunum, shook my belly like a bowl full of jelly, las Fréttablaðið og borðaði epli og mandarínu. Í kjölfarið ákvað ég að blása á mér hárið ogg áður en langt um leið afréð ég að klæða mig í fatnað, sem að þessu sinni samanstóð af gallabuxum og dökkleitum prjónakjól. Frábært. Breyttar vinnuáherslur, or lack thereof, eru að valda því að ég er að breytast í einn af þessum bloggurum sem ég hata. Sweeeeeeng.

Tók undir mig tígullegt stökk á vídjóleiguna í gærkvöldi. Nappaði Flightplan og eftir að hafa troðið mér í gegnum hóp af borderline-kynþroska, hangandi ógæfu-unglingum með hegðunar- og átröskunarvandamál, tókst mér að borga fyrir kvikindið og rjúka út. Myndin fjallar í stuttu máli um zZzZZzZzzzzZZz en skartar hinum ó svo gullfallega Sean Bean í hlutverki Captain Rich. Úúje. Það er náttúrulega bara rugl hvað maðurinn er bráðhuggulegur. Eiginlega komið á það stig að það væri réttast að veiða hann í háf og loka hann í búri svo fólk gæti dáðst að honum og glápt á hann án þess að það þætti sérlega athugavert. Ég var alveg orðin þrælskotin í honum þegar hann var í Sharpe-þáttunum way back in the days. Og þá var ég bara okfruma. Holy Mother of Pearl...gerast ekki mikið fullkomnari en þetta.

Sæll og blússaður. Og farðu svo úr buxunum.

“Take the time to get to know me, if you want me why can’t you just show me. We’re always on this roller coaster, if you want me why can’t you get closer?”

Og bles.

Prófessor í kengúruvistfræði, les inn á teiknimyndir á kvöldin

Einni rólegustu helgi síðan mælingar hófust lýkur í kvöld. Mér finnst eiginlega að ég eigi að fá einhvers konar medalíu eða viðurkenningarskjal. Tyllti að vísu annarri tánni í smá partý í gærkvöldi. Þar var meðal annars í gangi keppni um hver væri með mestu bingó-vöðvana. Ég ákvað að taka ekki þátt, einfaldlega af því að ég er það vel upp alin að mamma kenndi mér að leyfa stundum öðrum að vinna og að flagga ekki yfirburðum mínum.

Ég gerði tilraun í gær. Að reyna að vera ekki kaldhæðin í einn dag. Það er skemmst frá því að segja að ég sprakk með látum um hádegisbil.

Auk þess og því til viðbótar er staðan nú orðin þannig að ég er að leita mér að vinnu. Í morgun var ég eitthvað að semi-striplast með kaffibolla og Fréttablaðið og rak augun í eitt og annað áhugavert. Verður engu að síður að viðurkennast að þetta væri mun einfaldara verkefni ef ég vissi nákvæmlega hvað ég vildi vinna við. En eftir að hafa velt hlutunum dálítið fyrir mér hef ég dottið niður á hin ýmsustu störf, eins og t.d.

a) Sprengjumaður hjá Háfelli - gæti verið alveg drullugaman
b) Forsetafrú - þægileg innivinna
c) Veðurfræðingur - og fá borgað fyrir að ljúga
d) "Turning tricks" - Klapparstígur/Laugavegur
e) Sjálfboðaliði í Afríku - and finally shed those extra pounds...
f) Sjóræningi - vúhú.
g) Umboðsmaður Bindi Irwin - en tátan á fyrir sér glæstan feril sem arftaki föður síns, Steve Irwin, vitleysings.

...ég spái í þessu öllu saman.

"he doesn't look a thing like Jesus but he talks like a gentleman, like you imagined when you were young."

Og bles.

Háskólabíó of pain

Eftir frekar tíðindalítinn og slappan föstudag ákvað the great pussy possy að hittast í kvöldmat. Fórum á Icelandic Fish and Chips Company sem er bara nokkuð góður staður. Mér líður einhvern vegin miklu betur að vita að djúpsteikti fiskurinn sem ég er að borða sé húðaður með speltdeigi áður en honum er blúbbsað í djúpsteikingarpottinn. En fínn mjög matur.

Bíó var á dagsskránni, þá sjaldan maður lyftir sér upp, og var planið að reyna að sjá einhverja mynd sem er tilnefnd til óskarsverðlauna í ár. Myndin þurfti jafnframt að búa yfir þeim hæfileika að vera svona pínu feel-good þar sem við vorum ekki alveg að höndla mikið hádrama eftir að hafa fyllt magann með einhverju djúpsteiktu ásamt mjög svo djúpum og steiktum umræðum yfir matnum. Við fórum á Dreamgirls. Je…ég held ég hafi gubbaði pínu upp í mig þegar ég skrifaði þetta. Ég hef oft þurft að sitja undir miklum viðbjóði í sal 2 í Háskólabíói, eins og t.d. Aðferðafræði III. En þarna keyrði um þverbak, hnúfubak og kroppinbak. Hvílíkri og annarri eins djöfulsins slæmsku hef ég ekki orðið vitni að síðan Strandverðir voru og hétu. Ég átti bara ekki til orð og þetta er eina myndin sem ég hef verulega verið að velta því fyrir mér að labba út af í hléi. En þar sem maður getur eiginlega ekki verið þekktur fyrir það þá velti ég upp nokkrum möguleikum til að þrauka seinni helminginn af þessum 130 mínútum af slæmsku.
a) Stytta mér stundir
b) Stytta mér aldur
c) Telja öll sætin í Háskólabíó - og taka svo kvaðratrótina af þeim í huganum
d) Kaupa eins mikið nammi og ég gat borið inn og troða því í grímuna á mér
…sem ég og gerði. Ég get svo svarið það. Og að hún skuli vera tilnefnd til alveg silljón óskarsverðlauna er ofar mínum skilningi. Ekki nóg með að hún skuli vera með eindæmum væmin og klígjuvekjandi þá er ekki nokkur einasti söguþráður í henni og ég held ég geti fullyrt að ég hef aldrei séð jafn mikið af slæmum leikurum samankomna í einni mynd upp á sitt versta.

Hér má sjá Jamie Foxx fara á kostum í hlutverki sínu sem Curtis, dúbíus umboðsmaðurinn.

“Oh it’s nausea, oh nausea and we’re gone…”

Og bles.

(Very little) Sex and the City

Elsku Nökkvi minn er búinn að vera pínu lasinn. Var aðeins að passa hann um daginn og hann var svo lítill í sér að ég varð að halda á honum í 3 klukkutíma samfleytt. Svo sofnaði hann aðeins í fanginu á mér og hélt utan um einn fingurinn á mér á meðan. Mér þykir svo vænt um hann að ég fæ stundum á tilfinninguna að ég þurfi bara að fara að grenja þá og þegar. Drengurinn að verða 1 árs í næstu viku og farinn að segja “mamma” skýrt og greinilega. Fluggáfaður alveg. Og svona líka skruggusmart.

Í gærkvöldi fannst mér við hæfi að opna a bottle of red og klára að horfa á síðustu seríuna af Sex and the City. Mér fannst einkar viðeigandi að gera þetta á útborgunardegi þar sem ég setti mig næstum því á hausinn við að fjárfesta í dvd-safninu af áðurnefndri þáttaröð. Og undir sæng, í kósíbrók og hettupeysu, sötrandi einkar vel heppnaðan árgang af Something Fancy Mombo Jombo Sauvignon, leið mér ó svo vel. Merkilegur endir samt. Carrie er sú eina sem endar með þeim sem hún var alltaf hrifin af, á meðan hinar þrjár enda með a) okfrumu en góðum gaur, b) nördalegum en góðum gaur, c) sköllóttum en góðum gaur. Ætli niðurstaðan verði sú að maður sættir sig við að hætta þessum fíflagangi og enda með góða gaurnum í staðinn fyrir að fara í gegnum endalaus leiðindi og enda kannski fyrir rest á hinum eina sanna, þegar hann nb er búinn að átta sig? 1 á móti 4, gott fólk. 1 á móti 4.

“Sometimes it seems that the going is just too rough. And things go wrong no matter what I do. Now and then I feel that life is just too much, but you got the love I need to see me through”

Og bles.

What you call a dog with no legs? Don't matter what you call him, he ain't gonna come

Það verður seint sagt að dagarnir séu viðburðarlausir í æsispennandi, on-the-edge og hröðu lífi Ms. Jones. Sláist í för með mér, gott fólk, á meðan ég rek atburði og hugleiðingar dagsins í löngu máli.

Þessu óskylt, en samt ekki svo, fórum við Siggi bró að ræða um morgunmat og skort þar á. Bróðir minn elskulegur borðar morgunmat á hverjum degi en ég aftur á móti á það til að skvetta í mig kaffi um 11 leytið og kalla það morgunmat. Skamm, skamm. Mig langar bara sjaldnast í eitthvað á morgnana og er búin að vera með morgunógleði síðan ég var 16 ára. Þetta var sérstaklega erfitt á Írlandi þar sem fólk stóð í þeirri meiningu að “if ya have a rough day ahead of ya luv then ya need a full, hearty breakfast luv to keep up yar strenght.” Fínt þegar maður var þunnur (sem kom fyrir) en svona á venjulegum degi var þetta alveg tveimur of mikið.

Tadamm…og nú hleyp ég og kasta kekkjum.

Ennfremur hef ég ákveðið að taka bara mark á stjörnuspám þegar þær annaðhvort eiga við mig eða virka hressandi. Í ljósi atburða síðustu daga ákvað ég að taka mark á stjörnuspá dagsins og mun mjög líklega láta tattúera hana á rassinn á mér:

"Ljónið fær góða tilfinningu fyrir landslaginu í vinnunni. Það sér vel hvað gera þarf. Kannski eru aðstæður ekki eins og það bjóst við, en stórkostlegt ævintýri er í vændum."

Og síðast en ekki síst komst ég að því að bróðir minn gerir númer 2 í skólanum. Og það á fyrsta ári. Svoleiðis hef ég aldrei gert, oniiiih. Mér finnst það einhvern vegin…rangt. Hann átti hins vegar ekki til orð yfir mig og hvað þá að ég skuli hafa getað orðið baccalaureus artium án þess að hafa nokkurn tíman teflt við Benna Ratzinger XVI páfa í skólanum á meðan ég var að vinna mér inn þekkingu fyrir áðurnefndri ba gráðu. Merkilegt…

Ég er alveg í fullri vinnu við að vera bjartsýn þessa dagana. Það gengur alveg bærilega. Held ég sé búin að segja “þetta reeeeeddast” um 11 sinnum. Á mínútu. En þetta reeeeeeddast. Og svo á ég líka vodka.

“so keep it coming, keep it coming, keep it coming…”

Og bles.