Anno 2006 – uppgjör án endurgjalds

Eins mikla gleði og það veitir mér að tilkynna að þetta er næstsíðasti dagur ársins þá er það að vísu með dulitlum trega sem ég yfirgef árið 2006. Búið að vera ágætt ár, gleði og vonbrigði í hárfínu jafnvægi og ég tölti tindilfætt inn í 2007 hafandi ekki hugmynd um nokkurn einasta hlut frekar en fyrri daginn. Og þannig á það að vera. Það er ekkert gaman að vakna á morgnana ef þú veist nákvæmlega hvað á eftir að gerast.

-*- Árið 2006 var lærdómsríkt ár í meira lagi. Ég hóf árið á tveggja vikna þunglyndi sem einkenndist einna helst af sjálfsvorkunn, sófalegu með dash af óuppbyggilegu sjónvarpsglápi og súkkulaðisírópi beint úr flöskunni. Nýkomin heim frá Írlandinu, ekki með vinnu og ekki með Seamus var örlítið meira en my pretty little head could handle á því stigi. En auðvitað rættist úr því öllu saman og áður en ég gat sagt diskó var ég komin með fínerís vinnu þar sem matarblaðamennskuferill Ms. Jones took off.
-*- Ég held ég sé ekki að ljúga neinu þegar ég segi að 7. febrúar 2006 hafi verið besti dagur lífs míns. Þennan dag fæddist elsku besti Nökkvi minn, sem hefur átt stóran þátt í að gera lífið mitt svo miklu betra.
-*- Í sama mánuði fór ég stuttlega til Írlands aftur. Góð ferð þar sem ýmislegt komst á hreint. Og Jones fékk að gista í kastala og lenda í IRA óeirðum. Groovy.
-*- Á vormánuðum eignaðist ég my very own stalker. Not so groovy. Sem betur fer fann hann sér annað hobby að nokkrum mánuðum liðnum og er það vel. “Þetta er svona gaur sem er líklegur til að eiga mömmu sína og systur á herðatré inni í skáp. Ég myndi passa mig” – Súsanna Pétursdóttir
-*- Írskir dagar eru orðinn fastur liður í því göfuga markmiði yfirdritaðrar að gera sig almennilega að fífli a.m.k. einu sinni á ári og festivalið mikla í ár var engin undantekning. Ég man ennþá ekkert eftir le Lopapeys og kenni Björgunarsveit Akraness alfarið um þar sem það er þeim að kenna að ég slapp inn með allt þetta áfengi. Og einn skó.
-*- Eins og írsku dagarnir hefðu ekki verið nóg lögðumst við Fluzy le Suz í/á víking og héldum til Írlands í ágústmánuði þar sem við gjörðum sitthvað misgáfulegt en gríðarlega skemmtanagildishlaðið mestmegnis undir áhrifum the black stuff. Sem við vorum alveg æstar í… Ferðasagan var gjörð opinber jafnóðum á www.rumpessaf.blogspot.com
-*- Þegar heim var komið flutti ég og kvaddi Vesturbæinn með miklum trega. Breiðholtið varð fyrir valinu og þar hef ég lagt metnað minn í að læra að borða með matprjónum og bjóða uppá íslenskukennslu ungmenna af erlendu bergi brotnu sem eru að reyna að brjótast inn í bílinn minn. Ég er mjög göfug kona.
-*- Eftir misheppnaða og frekar glataða tilraun til að meika það í útlöndum kom ég heim og fór að vinna við að skapa tímaritið Bístró. Skemmtileg vinna sem hefur gengið vonum framar með frábærum viðtökum.
-*- Minn ástkæri fararskjóti, Hr. Rimaldi, lést á Miklubrautinni í októberlok eftir að einhver gapandi gamlingi dúndraði aftan á hann…eftir að ég hafði dúndrað aftan á einhvern spes gaur sem bauð mér litlar pillur strax á eftir af því ég fékk nett sjokkúr eins og dömu sæmir. “Smáskammtalækningar” frá ókunnugum. I think not. Ég fjárfesti í öðrum lífsförunaut fljótlega á eftir og nú þeysist ég um götur stórborgarinnar á öflugum hestaflamilljónamæring sem ber nafnið Sprettur.
-*- Uppgefnar systur brugðu á það ráð á haustmánuðum að gefa landanum langt nef og stinga af til Skotlands í nokkra daga. Er óhætt að segja að efnahagur Edinborgar hafi tekið blómlegan kipp eftir að sumir höfðu lokið sér af. Sem er ekkert nema gott. Karlvændiskonur Skotlands, íklæddar pilsum, nutu einnig góðs af heimsókninni. Dujók

Á árinu hef ég kynnst fullt af fólki sem mér þykir óendanlega vænt um. Og núna ætla ég bara að vera drulluvæmin (takið eftir að ég set inn forskeytið “drullu” til að vera áfram töff) og gjöra heyrinkunnugt hvað mér þykir vænt um fólkið mitt hvort sem það er gena-, faglega,- og/eða andlega tengt mér.

Árið kvatt á trist nótum. Enda verður ekkert pláss fyrir svoleiðis árið 2007. Nuff said.

“My soul has comforted and assured me that in time my heart will reward me. And that all will be revealed. So I’ve sat and I’ve watched an ice-age thaw. Are you the one I’ve been waiting for?”
..:Nick Cave and the Bad Seeds – Are you the one I’ve been waiting for?:..

Og bles.

Morð í tíma töluð

I am getting rather fond of my vampire-like lifestyle. Því til sönnunar fékk ég fjórar einstaklega uppbyggilegar hugmyndir þar sem ég var upptekin við að gera ekki neitt um klukkan hálffimm í nótt. Meðal annars tók ég mjög djúpa pælingu í anda Forrest Gump áður en ég loksins lognaðist út af á mjög ókristilegum tíma.

Hver kannast ekki við hinn handhæga metsölu-einblöðung “Leiðarvísirinn að konfektkassanum” sem yfirleitt fylgir með áðurnefndum konfektkössum? Þeir gefa upp á skriflegan og fótógrafískan máta hvað er í hverjum mola, o.þ.a.l. hvaða mola ber að varast. Ég var þannig að ég fékk mér helst ekki konfekt nema vera búin að stúðdera leiðarvísinn enda held ég að ég gleymi aldrei svo lengi sem ég lifi þegar ég lenti á hrikalegum óbjóðs mola sem elsku amma í Skála bauð einu sinni upp á. Hvílíkan argasta vanbjóð hef ég ekki fyrir hitt fyrr né síðar enda jaðraði við að þessi konfektíonarímoli væri ekki af þessum heimi, svo vondur var hann. Anyways, þessu skylt fór ég svo að pæla í öðru:

Djöfull væri hentugt ef það væri hægt að gefa út svona leiðarvísi um stráka eins og er gert með konfekt. Þyrfti ekki að vera mjög flókin framkvæmd en myndi létta líf margrar stúlkunnar til mikilla muna í fortíð, nútíð og framtíð. Þá gætir þú bara valið þá sem þér litist vel á, og gætir hugsað þér að kjammsa á að eilífu, og forðast þá sem að líta kannski vel út að utan en eru hálfeitraðir að innan. Því miður kemstu yfirleitt ekki að því hvaða molar eru slæmir fyrr en þú er búinn að prófa þá því einhvern veginn birtast þeir manni allir súkkulaðihúðaðir og skruggusmart við fyrstu sýn. Og stundum áttu það til, eftir að hafa lent á vondum konfektmola, að demba þér í að fá þér einhvern annan strax á eftir – svona til að eyða vondabragðinu. Sá moli sem fylgir á eftir er þó stundum frekar vanhugsaður, enda kannski ekki mikið verið að spá í leiðarvísinn heldur bara verið að eyða bragðinu af þeim fyrri. Þetta er oftar en ekki ávísun á að lenda á ennþá verri mola svo að yfirleitt situr maður eftir með tvöfalt óbragð þegar allt kemur til alls. Mola með áfengis- eða líkjörsbragði ber sérstaklega að forðast í aðstæðum sem þessum.

En mér finnst konfekt gott og ég ætla ekki að hætta að borða það þó ég hafi stundum lent á vondum molum. Og ég hef lært hvaða molatýpur ber að forðast – eins og til dæmis sérstaklega þessa með kiwi-hlaupsóbjóðinum – en svo hef ég líka lært eftir mikinn barning að það er stundum allt í lagi að vera soldið wild og fá sér mola án þess að hafa stúderað leiðarvísinn frá a-ö. Þeir gætu komið manni skemmtilega á óvart.

“We are agents of the free, I’ve had my fun and now it’s time to serve your conscience overseas”
R.E.M. – Orange Crush

Og bles.

Leðurblökublóð? Ég skal sækja það…

Ég hef tekið mig til og snúið sólarhringnum allhastarlega við. Sem hefur sína kosti og galla. Einstaklega notalegt að sitja bara í rólegheitunum á næturna – skrifa, lesa, glápá dvd, þvo þvott og slá svo rafmagninu út af öllu húsinu með þvottavélinni…ahemm. Par excellance svo ég segi ekki meir. Viðsnúningur á sólarhring þýðir hins vegar að það örlar á heiftarlegri syfju á daginn, en á daginn er ég einmitt í vinnunni. En í vinnunni er gott kaffi svo þetta gengur allt mjög smooth and wrapped up like a neat little package.

Gerði þau reginmistök að hrinda jólahátíðinni á enn lægra plan með því að fara á Mörkina. Að vísu í sérlega góðum félagsskap og ég er ekki frá því að ég hafi komið sterk inn í ljótudansakeppninni. En mikið djöfulli líður mér alltaf eins og lítill hluti af mér deyji þegar ég kem þaðan út. Varð fyrir einhverri súrustu viðreynslu síðari ára og án þess að nefna nein nöfn, Gunnar, þá er það ekki leiðin til að fá einhvern til að veltast um í heyinu með sér að bera viskí í viðkomandi eins og enginn sé morgundagurinn. Alveg bara alls ekki.

Milli þess sem ég tróð kínamat í grímuna á mér og skipulagði restina af árinu í gærkvöldi horfði ég á hryllingsmyndina Miami Vice. Og hvurslags djöfulsins viðbjóður. Mér fannst hún ekki leiðinleg, mér fannst hún leeeeeeeeeeeeeiðinleeeeeeeeeg. Colin Farrel (að vísu með mullet) gat ekki einu sinni jafnhattað henni á æðra plan því þessi mynd fær bara verðlaun fyrir slæmsku.

“With these demons surround all around to bring me down to negativity but I believe, yes I believe, I said I believe I’ll stand on my own two feet. Won’t be brought down on one knee.”
Matisyahu – King Without A Crown

Og bles.

Jolus par exellance

Foreldrar mínir elskulegir gerast seint sekir um að kynda ekki ofnana á æskuheimili mínu. Reyndar gegna þau þessu starfi sínu svo vel að ég er eiginlega alveg vekk eftir að vera heima undanfarna 2 daga af því að það er svo ógeðslega heitt inni. Nú er ekki svo að skilja að ég sé dottin inn í mjög klisjukenndan blaðamannabóhem – sem strompreykir og tímir ekki að hita kjallaraíbúðina sína – en þetta er alveg svaðalegt þarna heima. Af þessum völdum ráfar maður framtakslítill um húsið og rambar í hitamóki öðru hvoru á ísskápinn sem ég hef opnað til að kæla mig niður. Þar sem ég er á annað borð búin að opna ísskápinn næ ég mér vitaskuld í eitthvað að éta í leiðinni. Og svona eru undanfarnir 2 dagar búnir að vera. Þetta er rosalegt. Kallið mig bara Bumbu-Jóa, þ.e.a.s. ef þið sjáið mig fyrir makkíntossbréfhaugnum í kringum mig.

Hátíðisdagar eru algjör snilld til að láta mann fá ógeð af sjálfum sér með reglulegu millibili. Og jú til að hitta fjölskyldu og vini, ekki má gleyma því. Vil nota tækifærið og þakka kærlega fyrir allar þessar fínerís gjafir sem ég fékk, að ógleymdum einstaklega hlýjum orðum í minn garð í jólakortunum. Ef ég væri ekki svona töff þá hefði ég pottó tárast.

En milli þess sem ég hef legið í móki útaf áti og hita hef ég gjört sitthvað uppbyggilegt síðan síðast. Ber þar hæst að nefna að ég pikkaði upp Sunday Bloody Sunday á píanó og Nothing Else Matters á bassa, allt að sjálfsögðu undir styrkri stjórn Sigga míns bró. Og svo var ég að byrja að skrifa grein sem ég held að gæti orðið nokkuð nett þó ég segi sjálf frá. Stelpan er bara skruggudugleg í sumu. Og öðru ekki. Eins og gengur og gerist…

“And I know that it’s a wonderful world but I can’t feel it right now. I thought that I was doing well but I just wanna cry now…”
James Morrison – Wonderful World

Og bles.

Nollaig Shona Daoibh

Ég hef aldrei verið mikil jólamanneskja, eins og ég vona að hafi komið fram áður. Ég hef verið í forsvari fyrir félagið Engar Jólaskreytingar ehf. og gaf út veiðileyfi á Helgu Möller um þetta leyti sem síðar hefur orðið árviss viðburður. Samt veit ég ekki alveg hvort ég er að verða gömul og meyr eða hvað það er, en í gærkvöldi komst ég í smá jóló. Og svo sit ég hérna núna og horfi á litla frænda leika sér á gólfinu á fyrsta aðfangadeginum sínum. Drengurinn er búinn að tína allt upp úr dótakassanum og er að dreifa því mjög skipulega um allt gólfið milli þess sem hann lítur upp og brosir reglulega til frænku sinnar. Verður þvílíkt gaman þegar hann verður orðinn jólaóður eftir 3-4 ár. En enn sem komið er áttar hann sig ekki á því að jólin eru að koma og því miður á það núna við um fleiri fjölskyldumeðlimi því amma áttar sig eiginlega ekkert á öllu þessu "tilstandi" og skilur ekki alveg hvað er í gangi. Hún veit að við ætlum öll að hittast og vera saman í kvöld og skilur svo ekkert í því að hún eigi að fá allar þessar gjafir. Ætli þetta sé líka ekki bara málið - að hittast og vera saman án þess að stressa sig yfir gjöfunum sem maður gefur eða fær.

Skata í gær. Og í dag var meira að segja skötulykt af brjóstahaldaranum sem ég var í í gær. Ekki eins og það sé eitthvað ritúal á mínu heimili að borða skötuna á nærfötunum, lyktin bara fer í gjörsamlega allt. Góð skata samt...ég táraðist meira að segja hún var svo sterk.

En annars, þá segi ég bara Gleðileg mjól gott fólk og hafið það gott. Og svo þarf að upphugsa eitthvað sniðugt til að gera á annan í jólum...

"Now I sit and watch them, the little ones I love so excited by the wait"Smashing Pumpkins - Christmas time

Og bles.

When in Rome, do as many Romans as you can

Herre Gud! Á næsta ári ætla ég að vera búin að öllu fyrir jólin í ágúst. Eða að eyða jólunum í Níger eða einhverjum álíka óefnishyggjulegum stað þar sem jólin eru svo kannski bara yfir höfuð ekkert haldin. Það væri bara allt í lagi. Ég er ekki jólahress. Var að átta mig á því að þetta er í fyrsta skipti sem ég eyði þessum síðustu og verstu dögum fyrir hátíð mæjonessu og sófalegu, í höfuðborginni. Stóð mig að því að ulla á mann sem tók tilvonandi stæðið mitt í Kringlunni. Það er ekki í lagi.

Kláraði nú samt að kaupa jólagjafirnar og fann looooksins galla á Nökkva eftir mikla leit. Annars var hann að máta jólafötin sín í gær. Og þau svona líka smellpössuðu utan um bumbuna á honum :)


Mér finnst þetta fyndið and I don’t care who knows it!

Skömm í hatt dagsins fær: An Post á Írlandi. Írar eru nú svosem þekktir fyrir allt annað en að vera sérlega driftugir þegar kemur að einhverju sem mildlega á skylt við skriffinnsku en það tekur alveg þrjú ár fyrir lítinn böggul að komast á leiðarenda með Paddy-póstþjónustu. “Yer Ma wudn’t be too ‘appy bout dat luv!”

Fálkaorðu dagsins fær: Þroskaheftur maður í Kringlunni sem benti á mig og sagði að ég væri sæt. Naaaaw…

“When it’s killing me, when will I really see, all that I need to look inside…”
Red Hot Chili Peppers – Snow

Og bles.

Sjá, ég boða yður mikinn fögnuð - Jones er komin með sílíkon

“Loksins” segja kannski sumir enda hef ég ekki haft orð á mér fyrir að hafa fyrnastórar júllur. En áður en alheimurinn hoppar hæð sína af gleði yfir að ég sé jafnvel skriðin upp úr AA skálum þá má ég til með að valda mannkyninu vonbrigðum enn á ný og gefa það upp að sílíkonið sem ég var að festa kaup á, er svona sílíkonkökuform en ekki nýjar júlllz. Gotcha! Kíkti í Kokku um daginn (sem ég elska) og keypti mér sílíkonmót sem má baka í og frysta og *sagt á innsogi* ég veit ekki hvað og hvað. Splendid. Næsta mál á dagskrá er að upphugsa eitthvað skruggusmart til að prófa að setja í áðurnefnd kökuform.

Kaffi eftir vinnu í gær með Önnu Láru og Monz. Ótrúlega gott að sjá þær aftur og kjafta af sér rassgatið. Gaf Moniku plötu með soundtrackinu úr Dirty Dancing sem ég fann í Góða hirðinum í gær. Held hún hafi horft á myndina samfleitt í þrjú ár á sínum tíma þannig að það var ekki laust við að maður bara klökknaði við að sjá hana taka við plötunni í gær, svo mikil var geðshræringin ;) Patrick Swayze líka dauðhuggulegur þarna framan, flaksandi JóaFel-upphandleggsvöðvunum sínum eins og enginn sé morgundagurinn…össsh.

Sumir eru að vinna í því að fá tönn númer 5 þessa dagana. Gengur ekki sársaukalaust fyrir sig eins og gefur að skilja en það má samt aldrei tapa gleðinni

Vaknaði annars alltof snemma og ubermensch-hress í morgun. Meira að segja stiginn léttur og léttklæddur dans meðan maður var að spartla á sig andlitinu. Mjög gott lag til að morgunhanast við er einmitt þetta besta lag í heimi…

“Wind me up, put me down, start me off and watch me go…”
Ceasars – Jerk It Out

Og bles.

"A cute bird, double doves and herbs"

Í gær kúkaði á mig lítill fugl. Vissulega öðruvísi lífsreynsla og mun skemmtilegri og minna subbuleg heldur en ég hefði ímyndað mér. Ástæður Hr. Fugls fyrir því að túta á Jones eru mér hins vegar nokkuð á huldu. Hef þó endað uppi með 3 valkosti í þeim efnum sem eru eftirfarandi:

a) Hann var svo bergnuminn af fegurð minni að hann hreinlega missti saur, sér til mikillar armæðu.
b) Hann hatar mig og var að vonast til að áskitningin myndi fæla mig í burtu að eilífu.
c) Hann er fugl. Hann kúkar þegar hann þarf að kúka án þess að hafa fyrir því djúpar heimspekilegar forsendur.

Annars er alveg greinilegt á öllu að það eru að koma jól. Fólk er gjörsamlega að bilast, bæði í búðunum og umferðinni. Þurfti að bregða mér frá sem snöggvast í hádeginu áðan. Ég er einkar hörundssár þegar fólk bibar á mig í umferðinni og tek það miiiikið inná mig, verandi afspyrnuslæmur ökumaður. En áðan var mér nóg boðið og splæsti löngutöng upp í loft tvisvar sinnum, mæmaði “Fokk jú gamli hálfviti” og gaf einum ökumanni illt augnarráð í jólagjöf. Þetta er náttúrulega ekki eðlilegt. Ætli ég forði mér bara ekki úr höfuðborginni strax á Þorláksmezzoforte, alveg komið ágætt held ég bara.

“Whatever you say it’s alright, whatever you do it’s all good…”
Bush – Letting the Cables Sleep

Og bles.

whip that whip

Jones tók sig til og hespaði næstum öllum jólagjöfunum af í gær eftir vinnu. Kaviss, abang og búmm. Þá eru ekkert rosalega margir eftir sem er bara keppnis miðað við hvað það eru margir dagar til jóla. Vel gert Jones, já þakka þér fyrir.

Sprettur er eitthvað óhress. Eftir að hafa spurt mér fróðari aðila í bílamálum (sem gæti þess vegna verið plokkfiskur = ég veit eeeekkert um bíla) fékk ég þær fregnir að miðað við lýsingarnar þá “gengi hann væntanlega á þremur”. Já, já. Veit ég hvað það er nei. Hef reyndar mestan áhuga á því að vita hvað það kostar að láta hann hætta “að ganga á þremur” og láta hann fara að ganga á 4, 5 eða 7 or what the feck it was he did before. Gleðileg jól Hr. Sprettur. *dæs*

Annars komst ég að því um daginn að ég held ég hafi eitthvað fíkla-gen í mér. Komst í svona lakkríssmákökur um daginn. Og það er skemmst frá því að segja að áður en ég vissi af hafði runnið á mig æði og ég gekk berserksgang um dunkinn…og kláraði hann. In my defence þá var ég ekki búin að borða neitt um daginn og þetta var lítill dunkur. Þetta var samt soldið rosalegt. Ég gat ekki hætt (búwhúw) og það þýddi ekkert fyrir mig að ýta þeim eitthvað annað þannig að ég þyrfti að teygja mig í þær (búwhúw), úðaði þeim bara samt af miklum móð í grímuna á mér. Dýrka þegar maður dettur í svona frenzy og finnst svo einhvern veginn að lærin á manni séu dulítið gildari alveg um leið og maður stendur upp frá hamslausu átinu. Elskaða.

“ Come closer and see, see into the dark. Just follow your eyes…”
Nouvelle Vague – A Forest

Og bles.

“Feck” – similar to fuck but not seen as so offensive, safe for children to say

Einni mest splendid helgi síðari ára lauk mjög brussulega í morgun þegar ég var vakin upp til skyldustarfa eftir að hafa snoozað í mjaaa….45 mínútur. En þetta ku vera gangurinn og einhvern veginn þarf maður að fjármagna rúglið í manni um helgar. Föstudaxkvöldið fór samt í smákökubakstur og almennt up-catching með systur minni elskulegri, Nökkvamús og Snorzky. Svo tók við minn fyrsti heili dagur sem móðir, þ.e.a.s. pössun á Nökkvanum. Hélt það yrði mikið erfiðara satt að segja en drengurinn er bara svo yndislegur að þetta var bara gríðarlega notalegt. Fórum upp í sveit til mömmu og pabba og það er svo fyndið að sjá pabba sitja bara á gólfinu að leika við hann og gefur honum rúsínur í poka. Lætur mann sjá hann í soldið öðru ljósi eitthvað.

Eskihlíðarglöggið ógurlega var svo á laugardagskvöldinu. Feykilegt stuð og Sunnudagsskelfir sá til þess að Jones varð dulítið hressari en góðu hófi gegnir, sem er gott. Eftir mjög árangurslitla tilraun til að draga fólk á 11na (sem er best) enduðum við á Domo…sem ég kýs að kalla Dónó for various slightly unfair reasons. Mér finnst alveg yndislegt hvað ég held alltaf að ég sé múruð þegar ég er orðinn nett ölvuð og splæsi bara eins og enginn sé morgundagurinn. Mætti halda að ég fjármagnaði byltingar milli þess sem ég stunda mjög alvarlega blaðamennsku and I’ve got Liberia’s deficit in my skyrocket. En pish push, peningar eru til að eyða þeim. Splæsti meðal annars mojito á Ermalausu Buggu (sem ég þekki ekki neitt) og hafði gaman af. Júwhúw! Einkar ánægjulegt allt saman…

Í gær leið mér á tímabili eins og þetta væri bara búið. Hef held ég sjaldan verið jafn mikill aumingi eftir djamm. Held ég sé að verða gömul bara. Og varð svo alveg hestpirruð þegar ég dvdið sem ég var búin að taka – léttmetið “Maður er að heyra þetta…” eða “Rumour has it…” með fröken Aniston í aðalhlutverki – var svo bara bilaður og óhorfhæfur. Mjaaaaaarr. Það er samt allt í lagi, grunar að þetta hafi verið hálfgerð crap mynd anyways…

6 dagar til mjóla. Og ég er orðin pínu stressuð, sway mér þá. Á eftir að kaupa jólagjafir handa: Nökkva, Ínu, Snorra, Þóru, Gauja, Sigga, Þóru, mömmu, pabba, ömmu og afa…basically allri familíunni. Sem væri reyndar allt í lagi ef ég hefði hugmynd um hvað ég ætlaði að gefa þeim. Sé fram á að þurfa að eyða einhverju kvöldinu í vikunni í Ógeðslind og hespussu af. Woop dee dooo :)

“If I don’t go crazy, I’ll lose my mind…”
Death in Vegas – Scorpio rising

Og bles.

Get ekki sofnað...

sem er ekki hentugt þar sem ég þarf að vakna þegar litli mann vaknar í fyrramálið. Sem mér hefur verið tjáð að geti verið ansi snemma. Skiptir ekki máli...

Tónlist er merkilegt fyrirbæri. Að fá líkamleg viðbrögð við einhverju eins og tónlist er í rauninni alveg stórfurðulegt. Þetta lag hefur alltaf sömu áhrif á mig - rosaleg gæsahúð, rosalegar minningar og slatti af tilfinningum - hrist saman og borið fram í hausnum á Jones.

It's Sunday Bloody Sunday.

Mjóla-mjóla-mjólaleg mjól…

Í fyrsta skipti í milljón ár er ég bara alveg temmilega afslöppuð þó að það sé kominn 15. besemder og ég er ekki einu sinni hálfnuð að kaupa jólagjafirnar. Veit ekki hvort sú staðreynd að ég er ekki að vinna á Hárhúsinu fyrir þessi jól hafi eitthvað með stresstakmörkun að segja…það getur nefnilega verið ansi streituvaldandi að grufla í hári alla daga, merkilegt nokk. En á móti kom að félagsskapurinn var excellance svo ekki sé meira sagt.

Er nú engu að síður að fara að passa Nökkvann á morgun því móðir hans hefur ekki undan að snyrta lúbbann á Akurnesingum þessa dagana. Verður gott að hangsa aðeins með Nökkvamús. Það er í rauninni alveg þrælmerkilegt að fylgjast með einhverjum sem er smátt og smátt að uppgötva hluti í kringum sig sem manni finnst sjálfum svo einstaklega sjálfsagðir. Uppgötvanir Nökkva Snorrasonar fara þannig fram að hann kreppir hnefann, rekur svo vísifingurinn út og potar í það sem honum finnst spennandi. Hann er ekkert að rífa í hlutina eða tæta þá (strax), hann bara potar. Og svo smakkar hann á öllu og öllum sem er að vísu soldið spes. Og hann er allur að koma til í talmálinu og slengir reglulega fram nokkrum vel völdum frösum á indókínversku sem enda í frekar skræku öskri: “njangnjangnjangnjangNJANG-NJAAAANG!” seeeem ég veit ekki alveg hvað þýðir en það er ábyggilega eitthvað svaðalega merkilegt.

Í þessum skrifuðu orðum er ég að undirbúa mig fyrir Eskihlíðarjólaglöggið ógurlega sem ég hef heyrt að sé með merkari viðburðum í íslenskri samtímasögu. Hjá mér á skrifborðinu situr einstaklega hnellin og stór vatnsmelóna sem ég er hægt og rólega að tæma eina vodkaflösku í. Þessi melóna hefur einkar danshvetjandi áhrif á gesti og gangandi þegar hennar verður svo neytt á hefðbundinn máta á laugardagskvöldið.

Þessi melóna ber jólasveinaheitið Sunnudagsskelfir, and for a good reason too. Jólasveinninn sem aftur á móti kemur í formi Aktu-Taktu búrger á sjálfan sunnudaginn heitir Þynnkusleikir. Breiðholtsperrinn Gluggasleikir er samt eini jólasveinninn sem Aphex Twin hefur samið lag um…

“Uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuh”
Aphex Twin – Windowlicker

Og bles.

*hjufr hjufr*

Nokkurs konar ofurpælingar áttu sér stað á vinnusmituðu skemmtikvöldi í gærkvöldi. Þar var, eins og oftar en ekki er kvenna siður þegar þær koma saman fleiri en ein, verið að tala saman um gaura. Og djöfull er þetta alltaf flókið. Af hverju geta hlutirnir ekki verið annaðhvort svona – eða svona! Þetta er í rauninni mjög merkilegt fyrirbæri, allt þetta “mökunarferli” (sem ég geri mér grein fyrir að er mjög ógeðslegt orð en ég held að meiningin komist alveg til skila engu að síður).

Persónulega sé ég engan tilgang í því að láta ganga á eftir mér og hef sjálf ákaflega takmarkaða nennu til að ganga á eftir einhverjum. Af hverju getur fólk ekki bara drullast til að segja hvað því finnst um hvort annað og unnið út frá því í staðinn fyrir að eyða kannski fleiri mánuðum í eitthvað sem aldrei verður neitt. Og ég bara stend ekki í því að gera þetta og hitt en ekki þetta til að líta ekki út fyrir að vera of easy, savvy? Stundum minnir þetta allt saman á einhvern mjög frúmstæðan dans, svona eins og fuglar eða ljón eða eitthvað sem hlaupa í burtu og láta ganga á eftir sér milli þess sem þau horfa svo mjög ástleitið á hinn aðilann before casual humping. En okkur tekst einhvern veginn að gera þetta allt miklu, miklu flóknara þar sem við búum yfir sms-tækni og að geta googlað fólki upp til að komast að því hverju og hve miklu það hefur logið um sjálft sig þegar maður hitti það á djamminu. Og ósjaldan hef ég reytt hár mitt og skegg og velt mér upp úr því hvað broskallinn á akkurat þessum stað í sms-inu hafi þýtt, ég meina þýtt í “alvörunni”. Og þarna “punkturpunkturpunktur”, hvað “nákvæmlega” þýðir það, svona undir niðri. Af fenginni reynslu börnin góð get ég frætt ykkur á því að það er ekkert rosalega mikið.

Strákar senda broskall ef þeir eru ánægðir eða ef þeir hafa nýlokið við að ropa og líður vel í maganum sínum. Þeir borða þegar þeir eru svangir og fara á klósettið til að verða sér út um lesefni eða til að losa sig við úrgang. Nú er ég ekki að skjóta á stráka per ce, heldur aðeins að varpa ljósi á að eftir nokkrar rannsóknir hef ég komist að því að strákar eru mun einfaldari og alls ekki jafn margbrotnar lífverur eins og við viljum halda.

Undanfarinn mánuð hefur Jones átt í dulitlum fjarsamskiptum við aðila af gagnstæðu kyni. Babb kom í bát og nú hef ég, gegn vilja mínum, velt mér upp úr öllu því sem ég hafði sagt og ekki síst hvað hann hafði sagt og hvernig hann sagði það. Ég kem til með að leysa þetta mál á þann hátt sem ég kann best – og senda honum fyllerís sms um helgina. Myeeeees.

“But that’s not an invitation, that’s all I get. If this is communication I disconnect. I’ve seen you I know you but I don’t know how to connect, so I disconnet.”
The Cardigans – Communication

Og bles.

Jaws

Ég veit ekki hvort mér hefur mistekist í uppeldinu en ég er liggur við komin að því að leyfa gullfiskunum mínum að svamla um í the big sea = sturta þeim niður í klóið. Eða allavega öðrum þeirra, sem er held ég eins sú verst innrætta lífvera sem ég hef komist í tæri við.

Hann heitir John F. Kennedy og er föl-óranslitaður hlunkur. Ég hélt kannski að hann væri fullur af svili eða hvað sem það heitir…male jelly. En eftir ítrekaðar rannsóknir í 3 vikur komst ég að því að hann er bara feitur. Og af hverju? Mjú, því hann afétur Jackie konu sína mjög samviskusamlega og er meira að segja geðveikt vondur við hana. Þegar ég er nýbúin að gefa þeim þá þýtur hún upp til að reyna að fá eitthvað og er kannski komin með myndarlega flögu upp í sig. Þá kemur hann og rekur hana í burtu, henni verður að sjálfsögðu hverft við og missir út úr sér matinn sem hann svo tekur sig til og étur út úr henni. Hann nennir ekki einu sinni að tyggja þessi fáviti. Veit ekki alveg hvað ég á að gera í þessu því það svona hálfpartin breaks my heart að sjá hana hanga undir plöntunni í búrinu lítandi út fyrir að vera mjög svo ólukkuleg á meðan hann krúsar bara um í leit að kvenfólki til að fara illa með, sem hann finnur mjög glatt því gullfiskar hafa 3 sekúndna minni þannig að hann syndir einn hring og þá bara “úúú, hey there beautiful”. Er engu að síður fullviss um að hann komi til með að sakna Jackie þegar hún er farin, eða réttara sagt þegar hann er farinn í stóru vatnsrennibrautina Hr. Gustafsberg.

“And it’s true we are immune, when fact is fiction and TV reality…”
U2 – Sunday Bloody Sunday (live Rattle and Hum tour)

Og bles.

In the pribe of lime

Ég held ég hafi bara sjaldan verið jafn svaðalega kvefuð eins og núna. Þetta er leið náttúrunnar til þess að láta mig sjá eftir djamminu á föstudaginn og mjög gott á mig. En þetta er eiginlega hætt að vera fyndið. Ég verð að anda með munninum og svo finn ég ekkert bragð af neinu. Það er reyndar mjög hentugt til að vinna upp úr ísskápnum, það sem er skemmt og gamalt og svona. Dujók.

Engu að síður er mikil synd að ég skuli ekki finna bragð í dag því í þessum pikkuðu orðum er ég að baka svaðalega rúllutertu og búin að gera massíva brauðtertu líka. Tilefnið er margþætt. Ekki nóg með að í dag hafi fyrsta Skandinavanum, svíanum Jan Ljung Tupperware (or summink or nuffin’) verið skuttlað út í geim heldur er í dag 41 ár síðan Grateful Dead spiluðu á sínum fyrstu tónleikum. Á þessum degi árið 1901 voru líka fyrstu nóbelsverðlaunin afhent og þá förum við að færast örlítið nær aðaltilefni dagsins. Sigurður Jónsson, bróðir minn elskulegur og án efa tilvonandi nóbelsverðlaunahafi í framtíðinni er 20 ára í dag. Ég þreytist seint á því að monta mig af honum enda er þarna á ferð sérlega vel heppnað eintak sem hefur alla tíð passað einstaklega vel upp á fíflið hana systur sína. Ég ætlaði að setja inn mjög smart mynd af okkur systkinunum frá yngri árum en guðleg forsjón hefur enn á ný tekið í taumana og ekki gert mér kleift að hlaða myndinni inn og þar með forðað mér frá barsmíðum frá áðurnefndum bróður :) Við þykjum engu að síður einkar lík útlitslega og þó svo að ég voni að ég hafi yfir mér dulítið kvenlegra yfirbragð en bróðir minn þá get ég ekki annað en verið helsátt við þessa samlíkingu, enda bróðir minn þrælmyndarlegur og skruggusmart.

Til hamingju með afmælið Smáki litli ;)

“Do what you wanna do, go out and seek your truth
When I am down and blue, rather be me than you…”
Alice in chains – Heaven beside you

Og bles.

Frumvarp til laga um bann við botnvörpuveiðum í Kópavogi

Þegar þessi orð eru rituð situr Jones raddlaus með kaffibolla og teppi utanumsig. Mér líður eins og beltagrafa hafi keyrt yfir hausinn á mér miðjan og um nónbil tók sig einnig upp stormur í maga. Ég er þunn.

Fórum á öl- og danshúsið Players þar sem gríðarleg þörf kom yfir okkur að hrista á okkur sarpinn í kjölfar óhóflegs áts á kínamat og drykkju á ljósu rommi. Jón Jósep II páfi gerðist svo indæll að bjóða okkur til samkomu þar sem hann og félagar hans léku fyrir dansi. Players er skrýtinn staður. Þar eru stundaðar botnvörpuveiðar af miklum móð, þ.e.a.s. fólk skrapar botninn á einhleypingatunnunni til að lenda ekki í þeirri leiðu stöðu að þurfa að fara eitt heim.

Að dansleik loknum fórum við niður í bæ og á heimaslóðir. Óli Dóri sá til þess að dansskór voru reimaðir þétt við fót á 11nni og á hrós skilið fyrir góðan árangur í lagavali. Eftir að hafa hesthúsað sveittum búrger (með dash af hambasósu á jakkann) og nærri því misst nefið af kulda komst ég heim í rúm. Mér var svo kalt að ég lagðist til hvílu í dökkbláu föðurlandi og hettupeysu. Í morgun var ég frekar kuskuð og lagðist upp í sófa í sömu múnderíngu og ég fór að sofa í, með box af köldum kínamat og maskara út á gagnaugu. Mér fannst ég mjög falleg.

Í tilefni af því að röddin í mér í morgun var alveg eins og söngvaranum…og að þetta er geðveikt gott lag.
Steriophonics - Dakota

Og bles.

It's good to be a Jones

Stundum er alveg ótrúlegt að maður þurfi að láta fólk sem maður þekkir alveg sáralítið minna sig á það hvað maður hefur það gott. Í dag var ég til dæmis spurð að því hvort það væri ekki gaman að vera ég; einhleyp, í spennandi vinnu og “svona líka töff í þessari kápu” ofan á allt annað. Aaaaðeinkjú. Og þá fór ég aðeins að pæla. Það er bara drullugaman að vera ég. Ástæður eru eftirfarandi:
- Krefjandi og skemmtileg vinna hefur haft í för með sér lækkun í buxnastærðarnúmeri og um 75% rýrnun á yfirkepp, sem er gott.
- Yfirleitt finnst mér bara fínt að valhoppa ein um þessa líka huggulegu borg.
- Ég bý í fínerís crib og á einn sprettharðasta bíl sem sögur fara af.
- Ég á fullkominn systurson og splendor familíu
- Ég á bestu vinkonur í heiminum og þó víðar væri leitað
- Ég er loksins farin að læra almennilega að meta litlu, góðu hlutina í lífinu; góðan kaffibolla, skræpóttar nurlur, það-sem-fyndið-er-að-segja, góð mýkingarefnislykt, bíóferðir, etc. etc.
- Og kápuna fékk ég í London fyrir heilum 4 árum síðan og ákvað að gerast djörf og fara að nota hana almennilega. Skruggusmart.

Me is happy. Og í tilefni af því ætla ég leyfa ákveðnum skemmtistað hér í borg að njóta afturendaskaks míns í kvöld. Catch ye on the flip side…

Og hlustá:
RJD2 – Ghostwriter

Og bles.

Einn dans við mig...

Hef ákveðið að gefa blog.central langt nef og taka þátt í hinu fjölþjóðlega blógspót umhverfi. Vonir standa til um að ég verði dulítið duglegri að blogga í hinu nýja umhverfi heldur en verið hefur. Síðan er náttúrulega mjög ljót því ég kann ekkert að sansa hana flott en bíðið spennt eftir að sérlegur nethönnuður minn, Suzy le Fluz, fái hugljómun og hanni eitthvað skruggusmart til að poppa nýju heimkynnin upp. Þetta er nú samt soldið spes, svona svipað eins og að flytja í nýja íbúð. Maður veit ekki alveg hvernig maður á að haga sér og verður pínu feiminn en áður en langt um líður er maður farinn að dansa um á nærfötunum og ullarsokkum og láta í alla staði alveg eins og heima hjá sér.

Fór á 11na síðustu helgi og við hittum þar fyrir 8 stykki af snotrum Írum sem mjög casually ákváðu að koma til Íslands “for a tuorty weekend”. Ef menn segja “thirty-three dirty trees” svona “turtee-tree tuorty trees” þá eru þeir frá Cork, sem stóð heima í þessu tilfelli. Lenti á gríðarlegu spjalli við einn þeirra sem bar hið kunnuglega nafn Michéal. Jamm jamm áttum í gríðarlegum samræðum sem ég held reyndar að hann hafi vonast til að myndu enda í samræðum mínus “-um” plús “-i” en úr því varð eigi þar sem ég tjáði honum að ég væri í írskustrákapásu um ókomin ár. “Nooooo….Soula! What you’ve got to do is get back on that horse, or that Irishman as the case may be.” Sætt. En nei.

Jólagjafakaup hafa staðið yfir og ekki gengið sem skyldi. Hef gert nokkrar heiðarlegar tilraunir og komið heim með dvd disk með U2 og þrældræsuleg nærföt – bæði fyrir mig. Þetta hlýtur að fara að koma allt saman. “Litli” bróðir minn elskulegur er hins vegar að verða tvítugur á næstunni þannig að ég þarf líka að finna eitthvað dauðhuggulegt handa honum í afmælisgjöf. Allar tillögur vel þegnar.

“I know I was born and I know that I’ll die, the in between is mine. I am mine.”
Pearl Jam – I am mine

Og bles.